‫آنچه در سوپرمن و لوئیس گذشت...
‫مامانت می خواست بیایم اسمالویل.
‫- این خانواده به اسمالویل نیاز داره. ‫- فکر کنم من این کار رو باهاش کرده باشم.
‫فکر کنم کنار آتیش بزرگ دیدِ حرارتیم ‫انفجار به وجود آورده...
‫و یه جوری مبتلاش کرده.
‫تگ الان کجاست؟
‫پیش دکترهای وزارت دفاع ـه.
‫دقیقاً چی شده که یه خبرنگارِ فناوری رویترز...
‫- به اسمالویلِ کانزاس اومده؟ ‫- فقط میخوام توی تیم لوئیس باشم.
‫فکر کنم یه راهی برای نگاه کردن ‫به داخل معادن پیدا کرده باشم.
‫فکر نمیکنم دِرِک بوده باشه.
‫قدرت هاش مثل «تگ هریس» نامنظم بود.
‫خب، حالا هر کاری که ادج و لسلی دارن...
‫با اون ماشین میکنن،
‫یه ربطی به معادن داره.
‫حالا ما حق مالکیتِ این قطعه زمین رو داریم...
‫که اونقدر توش ایکس-کریپتونایت هست ‫که باهاش میشه یه ارتش رو زنده کرد.
‫- تگ؟! ‫- باهام چیکار کردی؟
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫میخوای از دستِ من فرار کنی؟
‫دیگه نمی تونی.
‫نه، تگ...نمی دونـ...
‫من دنبال حقیقتم، کِنت!
‫توی مهمونی آتیش بازی، وقتی دستم رو شکستی...
‫باهام چیکار کردی؟
‫نمی دونم داری از چی حرف میزنی.
‫دروغگو!
‫از اون شب به بعد، عوض شدم.
‫می تونم خیلی سریع حرکت کنم.
‫ویدئوی «تیگ» رو هم دیدم.
‫یه چیزی باعث اون انفجار شد.
‫تو دقیقاً اونجا بودی.
‫و می دونم که تو هم متفاوتی.
‫به نفعته بهم بگی چطوری باید درستش کنم.
‫- سوپرمن! ‫- کاریت ندارم.
‫صبر کن!
‫- خوبی؟ خوبی؟ ‫- آره.
‫تگ، این کار رو نکن!
‫یه کتک درست و حسابی بهت زده، پسرم.
‫آره، من خیال میکردم که...
‫اَبَر مقاومت یا یه چیزی تو این مایه ها داشته باشی.
‫سعی کردم از خودم دفاع کنم ‫ولی اون قوی تر و سریع تر بود.
‫سرم بدجوری درد میکنه.
‫توانایی هات داره پیشرفت میکنن.
‫اصلاً...اصلاً تگ چی میخواست؟
‫سؤال داشت!
‫فکر میکنه من این کار رو باهاش کردم.
‫ویدئوی انفجاری که من توی معادن ایجاد کردم.
‫آره...ببینید، اون همه چیز رو نمی دونه...
‫ولی می دونه یه خبرایی هست.
‫اگه یه موقع به کسی چیزی بگه چی؟ آخه...
‫بچه ها، میشه لطفاً یه لحظه...
‫من و مامانتون رو تنها بذارید تا ‫در مورد این قضیه حرف بزنیم؟
‫از اینترنت متنفرم.
‫بابات زنگ زد.
‫بهم اطمینان خاطر داد که پیگیر این قضیه ـست.
‫ظاهراً تگ خوش شانسی آورده که تونسته از ‫وزارت دفاع فرار کنه.
‫توانایی هاش پیشرفت کردند.
‫نمی دونستن قادر به انجام چه کارهاییه.
‫الان هم دارن نقشه می ریزن تا ردش رو بزنن...
‫و دوباره بازداشتش کنن.
‫اگه قبلش دستش به جوردن برسه چی؟
‫حواسم بهش هست.
‫همۀ اینا تقصیر مورگان ادج ـه.
‫اون چیزی که به تگ اون قدرت ها رو داد ‫از اون معادن میاد.
‫و حالا میخواد بازم ازش استخراج کنه...
‫و دِرِک پاول های بیشتری درست کنه.
‫- نظرت چیه تو بری اونجا؟ ‫- بالای معادن پرواز کردم.
‫تونل ها رو اسکن کردم. ‫نمی تونم داخلش رو ببینم.
‫با الیاف سُربی پوشوندنش.
‫پس باید تحقیقات انجام بدم،
‫مدارک بزهکاری پیدا کنم،
‫به مقامات مربوطه تحویلشون بدم ‫و یه حکم درست و حسابی بگیرم.
‫یه لحظه وایستا. من می تونم بفهمم که...
‫نه، ازت میخوام تا وقتی تگ دوباره بازداشت نشده...
‫تمرکزت رو بذاری روی پسرها.
‫تا اون موقع، باید این پرونده رو باز کنم.
‫بهش فکر کن: ‫ادج داره به ملت قدرت های کریپتونیایی میده.
‫اونم همزمان شده با این مناسبت...
‫که یه زره پوشِ روانی ‫که اسم واقعیِ سوپرمن رو می دونه رسیده؟
‫یعنی فکر میکنی مورگان ادج همون غریبه هه ـست؟
‫شاید! نمی دونم.
‫قراره بفهمم.
‫پسر، این «جیمی کاتر» کل این هفته...
‫داشته برای این بازی کُری می خونده.
‫خیلی آدمِ کثافتیه.
‫آهای! آهای! حرف بد نزنید!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره، فقط یه سردرد ساده بود. ‫- اوهوم.
‫جوردن، نظرت با این چیه که...
‫برای بازی فردا بشینی روی نیمکت؟
‫چرا؟
‫خب، یه دلیلش اینه که...
‫شاید هنوز درگیرِ اتفاقی که با تگ افتاد باشی.
‫خب، این چه ربطی به فوتبال داره؟
‫آره، بابا! ببین، بازیمون با متروپلیس ـه، خب؟
‫به معنای کلمه مهمترین بازی فصل ـه.
‫بازی با مدرسۀ قدیمی ـمونه. یعنی...
‫آره، می دونم. درک میکنم. ولی تا وقتی که...
‫شرایط تحت کنترلمون در نیومده، باید مراقب باشیم.
‫بابا، باید این مسابقه رو بازی کنم.
‫برام خیلی مهمه.
‫خواهش میکنم!
‫قسم میخوری که 100 درصد سالمی؟
‫- آره. ‫- هیچ مشکلی نداری؟
‫- هیچ مشکلی ندارم. ‫- باشه. خیلی خب.
‫پس بعد از مدرسه، باید بهم ثابت کنی.
‫این ثابت میکنه که گمانه زنی های من درست بودند.
‫اسمالویل، اجتماعیه که قراره بهم کمک کنه...
‫تا دنیا رو متحول کنیم.
‫پس بدون اتلاف وقت...
‫شما رو به کارکنان فوق العاده ام می سپارم،
‫که می تونن کمکتون کنن تا ‫همگی دوباره مشغول به کار بشید.
‫- آره! ‫- خیلی ممنون.
‫ایول!
‫هر چی تشکر کنم کمه!
‫نه، نه، من باید از شما تشکر کنم.
‫همۀ اینا به خاطر حمایت شما ممکن شد.
‫مردم رو متقاعد میکردید که بهم یه فرصت بدن.
‫اتفاقاً میخوام از این موقعیت استفاده کنم.
‫هر چی لازم دارید، فقط لب تر کنید.
‫خب، تیمِ اسمالویل به یه رهبر قدرتمند نیاز داره.
‫و دلم میخواد این پُست رو به تو بدم، لانا.
‫- به من؟ ‫- کاری که با رهن های معکوس...
‫توی بانک کردی...
‫نشون میده که نه تنها به شدت با لیاقتی...
‫بلکه مردم هم بهت اعتماد دارن.
‫و من میخوام از این اعتماد استفاده کنم ‫تا اسمالویل رو احیا کنم،
‫و از مرکز اجتماعات شروع میکنم.
‫- باشه. ‫- سپاسگزارم!
‫نمیـ...نمیـ...نمیدونم چی بگم.
‫خب، وقتی حقوق شروع به کارِ جدیدت رو ببینی...
‫جواب مثبت میدی.
‫بهش رسیدگی کنم؟
‫چرا به خودمون زحمت بدیم؟
‫مگه چیکار از دستش بر میاد؟
‫هنوز راهی برای رفتن به اونجا پیدا نکردی؟
‫منم وضعم دقیقاً مثل توئه، مارکوس.
‫امیدوارم بهترین خبرنگار بره داخل!
‫فقط نگرانته، رفیق!
‫نباید انقدر به بابا سخت بگیری.
‫می دونم فقط میخواد ازم مراقبت کنه...
‫ولی فکر میکنه از شیشه ساخته شدم.
‫بالاخره این شانس رو پیدا کردم تا...
‫به اون آشغالای متروپلیسی نشون بدم رئیس کیه.
‫بیخیال! این بازی رو از دست نمیدم.
‫درک می کنم. فقط منظورم اینه که... ‫چی شد؟
‫لازم نیست هر دفعه انقدر محکم بکوبیش.
‫رفیق، من اصلاً محکم نبستمش.
‫عه، سلام بچه ها!
‫خدای من، صورتت چی شده؟
‫تو...
‫تو راهِ خونه ای چیزی کتک خوردی؟
‫امروز صبح توی حیاط جلویی داشتیم تمرین میکردیم،
‫بعدش من جاخالی دادم و اون سُر خورد و افتاد.
‫خب، امیدوارم فردا موقع بازی بهتر عمل کنی...
‫چون اصلاً دوست ندارم این همه راه...
‫تا متروپلیس بیام که حقارتت رو ببینم.
‫- تو هم میای؟ ‫- آره.
‫دوست ها می تونن هوای همدیگه رو داشته باشن، مگه نه؟
‫انگار کم کم دارم می فهمم...
‫- که چرا انقدر مشتاق این بازی ای. هان؟ ‫- اوهوم.
‫چیه؟ ‫آهای، آهای، آهای، جوردن، جوردن!
‫چی شده؟ ‫آهای، آهای!
‫چی شده...
‫جوردن، جوردن. ‫منو ببین. منو ببین.
‫فقط نفس بکِش. فقط نفس بکِش. ‫لطفاً فقط نفس بکِش.
‫ببینم، این دیگه چه کوفتی بود؟
‫خب...هیچ جوره حملۀ عصبی نبود.
‫مشکل از سرمه.
‫از اونموقع که تگ بهم حمله کرد،
‫یه صدای زیرِ خیلی بلندی میشنوم.
‫جوردن، اگه این مربوط به ابرقدرت هات میشه...
‫پس باید به بابا بگی.
‫شاید لازم باشه بری قلعه...
‫تا بفهمی موضوع چیه.
‫- نمی تونیم به بابا بگیم، باشه؟ ‫- جوردن، باید بهش بگی!
‫ببین، اگه به بابا بگی...
‫- فردا نمیذاره فوتبال بازی کنم. ‫- جوردن!
‫جان، بذار این فرصت رو از دست ندم.
‫اون بچه های متروپلیسی... ‫وودروم، کاتر، کامپانا...
‫زندگیم رو جهنم کردن!
‫فقط بذار خفه ـشون کنم.
‫فقط همین یه بار.
‫خیلی خب، خداحافظ.
‫بیل هستینگز بود.
‫از هفتۀ بعدی کار رو شروع میکنه.
‫از به دنیا اومدنِ بچه ـش به بعد، ‫نشنیده بودم انقدر ذوق زده بشه.
‫داری زندگی مردم رو عوض میکنی، عزیزم.
‫آره.
‫مسخره ـست ولی چه میدونم... ‫خیال میکردم که...
‫ادج شاید یه کاری برام داشته باشه. میفهمی؟
‫آخه تو عاشق آتش نشان بودنی...
‫و اگه من این ترفیع رو بگیرم...
‫جفتمون بُرد نکردیم؟
‫سلام لوئیس. ‫بذار برم لانا رو صدا کنم.
‫کایل، راستش امیدوار بودم بتونم با تو هم صحبت کنم.
‫بیا تو.
‫شاید به نظر عجیب بیاد ولی بنا به دلایلی...
‫معتقدم که مورگان ادج...
‫در فعالیت های غیرقانونی و خطرناکی دست داره.
‫و ازتون میخوام بهم کمک کنید وارد معادن بشم...
‫تا بتونم حرفم رو ثابت کنم.
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه:
‫حتی با اینکه ادج یه ترفیعِ خفن به لانا داده...
‫ازمون میخوای بر علیهش دسیسه کنیم...
‫و بهت کمک کنیم تا یه داستانِ خبری بسازی؟
‫- می دونم خواستۀ بزرگیه. ‫- خیلی بزرگه، آره.
‫گوش کنید، این سوظن ها رو فقط من ندارم!
‫جفتتون می دونید که سوپرمن رو میشناسم.
‫اونم داره ادج رو بررسی میکنه.
‫- سوپرمن؟ آخه چرا؟ ‫- فعلاً نمی تونم دلیلش رو بهت بگم.
‫جای تعجبی نداره!
‫ولی...کلارک از این قضیه خبر داره؟
‫اون نمی دونه من اینجام. نه! ‫فقط دارم سعی میکنم توضیح بدم...
‫چیو توضیح بدی؟
‫نه مدرکی داره نه سندی!
‫کایل، اگه می تونستم بهت می گفتم.
‫ازت میخوام بهم اعتماد کنی.
‫که هشت ماه بیکار بوده.
‫اون باید شکم خانواده ـش رو سیر کنه، لوئیس.
‫و در حال حاضر، ادج تنها کسیه که...
‫داره به خانواده ـش شانسی برای زنده موندن میده.
‫می دونم به نظر میاد که داره کمک میکنه،
‫- ولی اون... ‫- نه، واقعاً داره کمک میکنه.
‫خیلی بیشتر از تو!
‫اومدم پیش شما، چون شما دوست های منید...
‫و من کمک لازم دارم.
‫می دونم که خیلی بی طرف نیستم ولی نمی دونی...
‫که چه حسی داره ببینی این شهر به قهقرا میره.
‫من چیزای زیادی دیدم. ‫چه ملک هایی که از مردم پس گرفته شد!
‫این فرصتیه برای کمک کردن.
‫متأسفم، لوئیس.
‫لانا، می دونی که برام محترمی.
‫دارم جدی میگم؛ ‫اینجا یه اتفاق شرورانه ای داره میفته.
‫و شاید تا وقتی که دیگه خیلی دیر شده باشه، ‫نفهمی چیه.
‫پس فقط مراقب باش.
‫- حالا چرا اومدیم این پایین؟ ‫- تمرین!
‫اینا وسایلی هستن که پدربزرگت باهاشون یادم داد...
‫که چطور قدرتم رو کنترل کنم.
‫حالا نوبت منه تا چند تا نکته بهت یاد بدم.
‫چرا؟ تا بتونه در برابر تگ و اینجور چیزا ‫از خودش محافظت کنه؟
‫خب هم این، هم اینکه چون قدرتت هنوز خامه...
‫باید مطمئن بشیم که می تونی کنترلش کنی.
‫آره، یه اَبَر هول کردنِ یهویی خیلی ضد حال ـه.
‫- آره. ‫- بگذریم...
‫بیا با این شروع کنیم.
‫الان باید یه جوری اینو نصف کنم؟
‫نه. فقط بهش مُشت بزن.
‫دستکشی چیزی لازم ندارم؟
‫بهم اعتماد داری؟
‫آخ!
‫- ممنون، بابا! ‫- باشه. باشه. خیلی خب.
‫نه، با خودم گفتم با غریزه پیش بریم،
‫ولی مسلماً روش خوبی نبود.
‫پای راست رو بذار عقب، ‫دست هات رو مُشت کن.
‫شستت رو بکن تو دستت. ‫بیارش عقب.
‫وزن رو منتقل کن.
‫همین منوال رو دنبال کن.
‫خیلی خب.
‫جوردن...
‫فرض کن...فرض کن این الوارِ بزرگ، صورتِ «کاتر» ـه.
‫همینجوری داره بهت میخنده.
‫بترکونش! تو میتونی!
‫یالا، باور داشته باش که میتونی و بعدش میتونی!
‫از اونی که فکر میکنی قوی تری.
‫- تو میتونی! ‫- حالا!
‫آره! آره!
‫رفیق، این شد یه چیز!
‫- آره پسر! خدای من! ‫- دیدی؟ دوباره بزن.
‫- دوباره بزن. ‫- باشه. باشه.
‫صبر کن. وایستا. وایستا. صبر کن.
‫- وایستا، وایستا. ‫- باشه.
‫سلام، سم!
‫هریس توی متروپلیس دیده شده.
‫توی متروپلیس؟ مطمئنی؟
‫خیلی سریعه. به همین راحتی نمیشه ردش رو زد.
‫چرا؟ چیزی هست که باید بدونم؟
‫فردا بازی فوتبالِ پسرا اونجاست.
‫تو پیش پسرا بمون. ‫من افرادم رو می فرستم در محل.
‫نقشه ـمون اینه که این هیولا رو برگردونیم توی قفسش.
‫اون هیولا نیست، سم. ‫یه بچه ـست!
‫هیچکس کمکش نمیکنه. ‫ترسیده!
‫- کمک؟ ‫- اون به نوه ام حمله کرده.
‫نه، یه بار دست کم گرفتمش...
‫و بعدش از تشکیلاتِ فوق پیشرفته ـمون فرار کرد.
‫سرعتش با تو برابری میکنه.
‫لازم نیست بگم چه خسارت هایی میتونه به بار بیاره.
‫وقت ندارم نگران احساسات دیگران باشم.
‫باید تهدید رو خنثی کنم.
‫همین کار رو هم میکنم.
‫داری پرستار بچه میگیری؟
‫دارم سعیم رو میکنم.
‫ولی هیچ کدوم از اونایی که میشناسیم ‫برای فردا در دسترس نیست.
‫فردا چه خبره؟
‫بابات میخواد برای شام ببرتم بیرون.
‫میخوایم ترفیع جدیدم رو جشن بگیریم.
‫عجیبه!
‫بابا بالاخره تونسته به خودش فکر نکنه ‫و با خودش بگه:
‫«شاید بد نباشه به همسرم تبریک بگم».
‫داشتی به حرف هامون گوش میکردی؟
‫خونه ـمون اونقدرا هم بزرگ نیست.
‫سارا...
‫بابات داره سعیش رو میکنه.
‫من می تونم مراقب سوفی باشم.
‫- پس بازی چی میشه؟ ‫- بازی های دیگه ای هم هست.
‫- سارا! ‫- مامان!
‫کارِ جدیدت، یه جورایی چیز مهمی ـه...
‫و کاملاً حق داری بری به خاطرش جشن بگیری.
‫آره به گمونم.
‫به گمونم چیز مهمی باشه.
‫آره. خیلی زحمت میکشی...
‫و به مردم هم کمک میکنی...
‫پس لیاقتِ همۀ این چیزای خوب رو داری.
‫خدا رو چه دیدی؟ شاید...شاید این فقط شروع کار باشه.
‫[دبیرستان متروپلیس]
‫- زود باشید دیگه! ‫- حالا در کوارتر دومِ...
‫بازی ای هستیم که ‫انتظار نمیرفت انقدر بازی نزدیکی باشه.
‫اگه الان خودتون رو نشون ندید، پس کِی میخواید؟
‫- ببینم، حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫آهای کوتوله!
‫اون بازیکن خط پشتیِ شمارۀ 55 رو میبینی؟
‫از اول بازی مو دماغمون شده.
‫حالا ازت میخوام بری تو بازی...
‫و بزنی برق از سرش بپره. میفهمی؟
‫برو! برو!
‫مثل دبستان میزنم حالت رو جا میارم، جوجو! ‫(جوجو مخفف جوردن)
‫برو بریم! دور نگهشون دارید.
‫زود باش!
‫خدای من!
‫اوه! انگار سرحملۀ تیم «کروز» مصدوم شده. ‫(سرحمله = کوارتربک)
‫آرنجِ تیمی رگ به رگ شده.
‫سعی کردم به جوردن بگم تقصیر اون نیست.
‫آره، با این حرفا نظرش عوض نمیشه.
‫اون یکی مشکلمون چی؟ ‫خبری از دوستمون «تگ» نشد؟
‫نه. وزارت دفاع همه جا رو پوشش داده.
‫به گمونم بابتش باید از بابات تشکر کنم.
‫خب، هر چی زودتر اون بچه رو پیدا کنیم...
‫زودتر این ماجراها تموم میشن.
‫آره. نگرانیم اینه که چطور تموم میشن!
‫کلارک، با وجود تمام این اتفاقات...
‫مطمئنی حال جوردن خوبه؟
‫نمی دونم.
‫یه چیزیش هست ولی با من حرف نمیزنه.
‫حواست بهش باشه. ‫به جفتشون!
‫براشون سخته که با مدرسۀ قدیمی ـشون بازی میکنن...
‫و همۀ بچه هایی که میشناختن رو می بینن.
‫آره.
‫شروع!
‫زود باشید!
‫باید زهرمون رو بریزیم! ‫به خودتون بیاید!
‫- برید! تمرکز کنید! ‫- مربی!
‫مربی، باید توپ رو عمقی بندازیم.
‫سرحمله ندارم، کنت!
‫دارید، مربی! ‫منو دارید!
‫من تاکتیک هامون رو بلدم.
‫دفاعشون رو میشناسم. ‫از پسش بر میام. باشه؟
‫باشه، کِنت.
‫جناح راست رو پُر کن، ‫آرایش پلنگِ زی، بخش سومِ زمین.
‫- فهمیدم. ‫- بریم!
‫برو بترکونشون، شمارۀ 12
‫تا الان عجب بازی ای بوده.
‫این دو تیم اصلاً با هم میونۀ خوبی ندارن.
‫یوهو! کِنت بزرگ!
‫میدونی که نامزد سابقت الایزا الان نامزد منه، آره؟
‫گفته بود بهت بگم.
‫آبی 72...توپ اول رو بگیر!
‫توپ! توپ! توپ!
‫- تاچ داون برای اسمالویل! ‫- ایول! آفرین!
‫اینجوری دوست داری، کاتر؟
‫آهای، جوردن!
‫بیا اینجا ببینم.
‫- یا خودتو کنترل کن یا میندازمت بیرون. ‫- فقط داشتم راهش رو سد میکردم.
‫منظورم این نیست و خودتم می دونی.
‫میفهمی؟
‫- آره. ‫- خوبه. برو بشین.
‫اصلاً ازم به عنوان منبع ناشناس استفاده کن.
‫من فقط یه کارت جواز عبور از روزنامۀ «پُست» میخوام!
‫دوباره بهت زنگ میزنم.
‫نه، عصبانی نیستم. ‫فقط یه کارت عبور برام پیدا کن.
‫کیه؟
‫دوست صمیمیِ جدیدت!
‫اینجا چیکار میکنی مارکوس؟
‫هنوز میخوای اسممون توی روزنامه کنار هم بخوره؟
‫یکی از دوست هام، ‫یکی دوتا نشان بازرسی دم دستش داشت.
‫اگه بخوای یه دونه ـش رو میدم به تو.
‫یه جوری رفتی نه یکی، بلکه دوتا ‫نشان بازرسی پیدا کردی...
‫و همینجوری میخوای یکیشون رو بدی من ‫تا آدم خوبی باشی؟
‫دارن شیفتی کار میکنن تا اون معادن رو آماده کنن.
‫در حال حاضر، تونل ها پر از بازرس شده.
‫تدابیر امنیتی ـشون ضعیفه.
‫یه مرد سیاهپوستِ تنها، شاید مشکوک بزنه...
‫ولی اگه دوتایی بریم، واقعی تر به نظر میاد.
‫پس...
‫هستی؟
‫یا نیستی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫ایدۀ تغییر قیافه دادنت این بود؟
‫- انقدر اومدیم مسخره بازی! ‫- بذار من حرف بزنم، باشه؟
‫فقط سعی کن شبیه بازرس ها باشی.
‫- شبیه بازرس ها! ‫- سلام، امنیت معدن!
‫اون تیم چندین ساعت قبل از اینجا رفت.
‫باید تجهیزات بیشتری میاوردیم.
‫رفیق، بین خودم و خودت بمونه ولی سالیوان احمقه!
‫نمی تونه برای بازرسی برنامه ریزی کنه.
‫- خیلی خب، برید. ‫- باشه، حله. ممنون رفیق.
‫میخوای فیلم های کلاسیک ببینی؟ ‫«جادوگر شهر اوز» هست...
‫ولی دوست دارم انیمیشن ببینم.
‫می تونیم یه جدیدش رو از تلویزیون ببینیم.
‫نه، من نمیام پول بدم تا...
‫ببین سوفی، با این دورهمیِ خواهرانۀ شنبه ‫هیچ مشکلی ندارم.
‫یه جورایی مشتاقشم!
‫ولی رفیق، جداً باید یه چیزی که...
‫جفتمون میخوایم ببینیمش پیدا کنیم.
‫خواهـــــش میکنم؟!!
‫خیلی خب، پیتزامون رو آوردن.
‫پاشو.
‫خیلی خب، برو عروسک ها و پتوهات رو بیار.
‫بعدش میتونی هر فیلمی خواستی انتخاب کنی.
‫فقط...
‫بعد از اینکه از نظر احساسی آماده شدم، برمیگردم.
‫منم دوستت دارم.
‫- دوستت دارم! ‫- لوسِ نیم وجبی!
‫- تگ! ‫- سلام، سارا.
‫مگه نرفته بودی با بابات زندگی کنی؟
‫دوباره برگشتی اینجا؟
‫حقیقت خیلی پیچیده ـست.
‫تو هم که همیشه دوستم بودی.
‫وقتی می دونی یه چیزی نامردیه ‫از اون کسی که بهش ظلم میشه دفاع میکنی.
‫نه!
‫در کوارتر چهارم، تیم «کروز» 35 به 13 پیشی گرفته،
‫و تنها چند ثانیه تا پایان بازی مونده.
‫هیچکس انتظار همچین نتیجه ای رو نداشت. ‫به خصوص بازیکن های متروپلیس!
‫به نظر میاد کاملاً بُهت زده شدن.
‫آبی 72. شروع! بنداز!
‫- برید! برید! ‫- یوهو!
‫تاچ داون برای کروز!
‫همینه! آفرین!
‫تیم کروز برنده شد. ‫چه شکست غیرمنتظره ای!
‫ظاهراً در وسط زمین یه درگیری ای پیش اومده.
‫- فکر نکنم تا حالا... ‫- هوی! هوی!
‫- همچین چیزی دیده باشم! ‫- هوی! هوی!
‫از روش بلند شو.
‫آهای، آهای! جوردن! حالت خوبه؟
‫نمی تونم جلوش رو بگیرم.
‫بده ـش بیرون. همین الان بده ـش بیرون.
‫امشب خیلی بهم خوش گذشت.
‫خب، خوبه...
‫چون اون شام ارزون نبود.
‫و اینکه چه تأثیری ممکنه روی بچه ها داشته باشه ‫و تو چه حسی نسبت بهش داری صحبت نکردیم.
‫هر کار باید بکنیم رو میکنیم. باشه؟
‫- می دونم. ولی... ‫- نه! اما و اگر نیار توش!
‫آره، شاید یه کم ناامید شده باشم ‫ولی اشکالی نداره.
‫تو قبل از هر کس دیگه ای، مورگان ادج رو...
‫به دیدِ یه فرصت دیدی.
‫معلومه که باید براش بهت پاداش بدن.
‫اگه اینو نمی فهمه، پس احمقه!
‫هر چی نباشه به تو ترفیع داده. مگه نه؟
‫بیا بغلم.
‫نه!
‫به سارا نمی خوره که همینجوری بذاره بره.
‫الان فیلم دوربین مداربسته رو چِک میکنم.
‫برای بار صدم میگم. حالم خوبه!
‫نه، خوب نیستی.
‫الان وسط یه بازی فوتبال دبیرستانی...
‫جلوی کلی آدم...
‫مثل یه بمب منفجر شدی!
‫می تونستم کنترلش کنم، خب؟
‫فقط چون تو اونجا بودی، ولش کردم.
‫باشه، ولی اگه من نبودم چی؟
‫جوردن، بشین و به من نگاه کن.
‫می فهمی این قضیه چقدر می تونه خطرناک باشه؟
‫دقیقاً بگو چی شد.
‫علائم و نشونه هایی داشتی؟
‫یه چیزی که بهت بفهمونه این اتفاق در پیشه؟
‫ببین، بابا، زیادی داری بهش فکر میکنی.
‫فقط...یهویی اینجوری شد دیگه. باشه؟
‫جوردن...
‫این حرفت راستِ راست نیست.
‫- جان. ‫- چی؟
‫جوردن، بابا باید بدونه.
‫ببین، اولین باری که این حملات یا هر چی که هست ‫بهش دست داد...
‫خودش متوقف شد.
‫به نظر مشکلی نمیومد.
‫- اولین بار؟ ‫- توی مدرسه سردرد گرفتم.
‫- چیز خاصی نبود. ‫- اونوقت به من نگفتی؟
‫چون می دونستم الکی گُنده ـش میکنی بهت نگفتم.
‫می دونستم دیگه نمیذاری بازی کنم.
‫آره! اگه نمیذاشتم هم حق داشتم!
‫پس قراره به خاطر چیزی که...
‫تقصیر من نیست، تنبیه بشم؟
‫این فرصتِ من بود، بابا!
‫شانس من برای این بود که ‫به اون آشغالای متروپلیسی نشون بدم کی هستم.
‫یادته چه جوری باهام رفتار میکردن دیگه؟
‫جوردن، می دونم. می دونم. ‫و درک میکنم. باشه؟
‫می دونم چه حسی داره که بهت زور بگن.
‫آره، ولی تو تونستی بزرگ بشی و سوپرمن بشی.
‫من کی ام؟
‫یه بچۀ عجیب و غریب با سردردم!
‫فقط...میخواستم توی یه چیزی خوب باشم. ‫فقط همین!
‫قدرت هات برای این کارها نیستن! ‫جوردن...
‫بابا، من که تو نیستم. باشه؟
‫سلام، لانا. ببخشید. ‫میشه...میشه بعداً بهت زنگ بزنم؟
‫کلارک، سریع تمومش میکنم. ‫سارا برای مسابقه اومد؟
‫نه، ندیدمش.
‫چرا؟ همه چی روبراهه؟
‫خب، قرار بود اینجا پیش سوفی باشه...
‫ولی نیست.
‫می دونستم برنامۀ رفتنش به مسابقه رو کنسل کرد.
‫گفتم شاید...
‫- این بچۀ هریس ـه؟ ‫- خدای من! آره خودشه.
‫کلارک، باید برم.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- همینجا بمون.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- همینجا بمون.
‫از این کار مطمئنی؟
‫دیگه لزومی به احتیاط کردن نیست، مگه نه؟
‫می دونی باید دنبال چی بگردیم؟
‫آره. یه سری طرح به دستم رسید.
‫چیزی که میخوایم اون جلوئه.
‫حالا اگه اشکالی نداره میخوام بپرسم چطوری تونستی ‫یه نگاه به...
‫طرح های فوق محرمانۀ شرکت «ادج انرکورپ» بندازی؟
‫یکی از دوست هام، کمکم کرد ‫و یه هکِ به شدت دقیق کرد.
‫خب، آفرین به تو و به دوستت.
‫اونوقت جایزۀ اصلی چیه؟
‫باید همینجا باشه. آره.
‫مجهز اومدی!
‫تگ، این چه وضعشه؟
‫الان کجاییم؟
‫چیزی نیست. الان متروپلیسیم.
‫چطوری اومدیم متروپلیس؟
‫قضیه همینه، سارا!
‫الان دیگه خیلی سریع می تونم حرکت کنم.
‫پس یکی از کارگرهای عشقِ ابزار آلات پیشرفته ‫که برای شرکت «لوترکورپ» کار میکرده،
‫که بزرگترین شرکت فناوری دنیاست...
‫از کارش استعفا داده و خبرنگاری رو در پیش گرفته.
‫درست گفتم؟
‫حس میکنم باید داستانم رو روی تو متمرکز کنم.
‫نه...
‫داستان...
‫چیزیه که توی این دیوارهاست.
‫اون چیه؟
‫ایکس-کِی یا معروف به ایکس-کریپتونایت.
‫ایکس-کریپتونایت؟
‫کمیاب ترین گونۀ کریپتونایت.
‫و اگه درست حدس زده باشم...
‫این معادن، بزرگترین منبع این ها هستند.
‫اینم از داستانتون، خانم لین!
‫فقط حیف شد که کسی نمی تونه بخونتش.
‫هنوز داریم متروپلیس رو اسکن میکنیم، ژنرال.
‫این بچه رو همین الان پیدا کنید.
‫توی اخبار که خبری از بابا نیست.
‫توی اینترنت هم نمی تونم چیزی پیدا کنم.
‫جوردن، تو که از دستم عصبانی نیستی؟ هستی؟
‫نه.
‫فقط یه کم خسته شدم از بس بهم گفتن چیکار کنم.
‫همین!
‫- زود باش، پسر! باز کن! ‫- عه، بچه ها اومدن.
‫چه خبرا، مایک؟ ‫چه خبرا؟ چه خبرا؟
‫حالت چطوره، ستاره؟ ‫بهتری؟
‫خوبم. آره، آره.
‫- خوبه. بیاید بریم. ‫- کجا بریم؟
‫بریم یه پولی بدیم یه چند تا نوشیدنی بگیریم...
‫تا بتونیم درست و حسابی جشن بگیریم.
‫چیز خیلی معرکه ای میشه، بچه ها.
‫ولی خداییش پدرمون گفت باید اینجا بمونیم، پس نمیشه
‫بیخیال بابا!
‫- واقعاً گفت. ‫- خیلی خب.
‫ما که نمیخوایم بریم کلوپ شبانه!
‫نوشیدنی فروشی اونطرف خیابون ـه.
‫میدونی چیه؟ ‫ما بازی بزرگی رو بُردیم.
‫بیخیال. بیا بریم. زود باش!
‫آره!
‫- یوهو! ‫- میای؟
‫آره، خیلی خب.
‫چیکار میکنی؟
‫برای فرار آماده باش.
‫بیا بریم.
‫محدودۀ انرژیش رو داریم مشخص میکنیم.
‫برای حرکت کردن آماده باشید.
‫ببخشید که کله ـت اونجوری شد. ‫به خاطر قدرتمه.
‫- کنترل کردنش سخته. ‫- تگ، آروم آروم تعریف کن.
‫فکر کنم دوربین گرفته باشتش.
‫فقط میخوام بهت نشون بدم.
‫اون نور رو می بینی؟ ‫از طرف جوردن میاد.
‫فکر کنم یه کاری کرده باشه.
‫برای همین اینجوری شدم.
‫باور نکردنی ـه، سارا. ‫ولی واقعیت داره!
‫باید به یه نفر که بهش اعتماد داشتم میگفتم. ‫میفهمی؟
‫تازه، تو میشناسیش...
‫و میخواستم بدونم بهت چیزی گفته یا نه.
‫شاید بتونی بهم کمک کنی.
‫من چیزی نمی دونم.
‫فرار نکن!
‫اومدم کمکت کنم.
‫برو پسر! میگیریش! میگیریش!
‫- اوه! دست هاش مثل پا می مونن! ‫- پس اینجایید!
‫تیم «کروز».
‫جوجو، با اینکه با برانکارد از زمین بردنت...
‫خیلی سرحال به نظر میای.
‫آهای، کاتر!
‫خداییش پسر؟! بیخیال!
‫برو پِی کارِت!
‫به خاطر الایزا ناراحتی، کِنت؟
‫ببین، میدونم قبلاً دوست بودیم...
‫ولی به گمونم دیگه دوستیمون تموم شده، مگه نه؟
‫خب که چی؟
‫اومدی اینجا بگی باختن چه حسی داره؟
‫به به!
‫ببینید کی حرف زدن یاد گرفته!
‫بچه ای که از وقتی یادم میاد پخمه بوده!
‫اگه فوتش میکردی گریه میکرد.
‫چی شده؟ الان بهترین بازیکن تیم فوتبالتون هستی؟
‫دوپینگی چیزی کردی، جوجو؟
‫پس قضیه اینه؟ دوپینگ کردی جوجو؟ هان؟
‫در حال نزدیک شدن به بارانداز هستیم، قربان.
‫مظنون خطرناکه. ‫هر اقدامی لازم بود انجام بدید.
‫جفتتون باید باهام بیاید.
‫نه. عمراً! تو منو بُردی اونجا.
‫- فقط میخواستم کمک کنم. ‫- اونا کمکم نکردن.
‫تگ! بهت قول میدم.
‫مطمئن میشم که جات امن باشه...
‫و جواب سؤال هات رو بگیری.
‫ولی الان باید بریم.
‫وزارت دفاع داره میاد سراغت.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫همین الان بخواب روی زمین! ‫تکون نخور.
‫واحد ششم، دست نگه دار.
‫وای، اون چشم ها رو ببین، پسر!
‫- حقیقت رو بهم بگو، جوجو. ‫- کاتر!
‫- بذار بزنه خفه ام کنه. بزن اینجا، عزیزم. ‫- کاتر!
‫جوردن، جوردن، جوردن.
‫نفس بکِش، آروم باش. آروم باش.
‫- همین الان بخواب روی زمین. ‫- وگرنه بهت شلیک میکنیم!
‫نه! نکنید!
‫- تگ، بس کن. ‫- شروع کنید!
‫نباید این کار رو بکنی. ‫نباید این کار رو بکنی.
‫آخ!
‫- بس کنید! ‫- از بین ببریدش.
‫دست نگه دارید.
‫نه، نه. سعی نکرد بهم آسیبی بزنه.
‫اون دستبندها لازم نیستن.
‫دیگه تنها نمی مونی، باشه؟
‫بهت قول میدم.
‫نمی دونم از چی ناراحتی.
‫دختره در امانه و تو راهِ خونشونه.
‫سوژه برگشته داخل بازداشتگاه. ‫بیا اینو یه بُرد در نظر بگیریم.
‫اسمش تگ ـه.
‫کاش مثل تو به آدما اعتماد داشتم. ‫جدی میگم!
‫منم همینطور.
‫امشب منو توی بد وضعیتی قرار دادی.
‫می دونی، به تمام راه هایی که شاید باهاشون...
‫بخوای جلوی اون پسره رو بگیری فکر کردم.
‫هیچوقت فکرش رو نمیکردم که ‫بیای از تیرهای واقعی استفاده کنی...
‫چه برسه به تیرهایی که کریپتونایتی هستن.
‫کارِ من اینه که به هر وسیله ای که شده...
‫از مردم آمریکا محافظت کنم.
‫الان دیگه می دونم.
‫بابا، جان آسیب دیده.
‫سوپرمن!
‫آهای! آهای!
‫نمیخوای بهم بگی اونجا چی شد؟
‫چی برای گفتن مونده؟ ‫تو هم همونی که من دیدم رو دیدی.
‫این میشه داستانت.
‫با اسلحه هایی تا دندون مسلح بودی که...
‫می تونن توی لیست تحت تعقیب ترین های FBI قرارت بدن.
‫این نشانِ امنیتی رو هم ‫یه عکس ازش برای یکی از دوستام فرستادم...
‫و اون گفت یکی از بهترین جعل هاییه...
‫که تو عمرش دیده.
‫پس بهم بگو واقعاً کی هستی...
‫و چرا اومدی اسمالویل!
‫چون تو چنته ام نمیره که اومده باشی داستان بنویسی.
‫نمی تونم بهت بگم واقعاً برای چی اومدم اینجا.
‫ولی می تونم بهت قول بدم که مثل خودت...
‫دارم سعی میکنم جلوی یه اتفاق بد رو بگیرم.
‫سلام، عزیزم. میشه بعداً زنـ...
‫چقدر وخیمه؟ دارم میام.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- بعداً ادامۀ حرفامون رو میزنیم.
‫دکتر گفت شش تا هشت هفتۀ دیگه میشه گچش رو باز کرد.
‫- باز خوبه بدتر از این نشد! ‫- آره.
‫و اینم گفت که «شاید»...
‫بتونم دوباره کامل تکونش بدم.
‫- جان، واقعاً متأسفم. ‫- فقط خفه شو، لطفاً!
‫- می دونی که اصلاً نمیخواستم بهت آسیب بزنم. ‫- آره، ولی زدی!
‫زدی، جوردن!
‫احساساتی شدی...
‫و بعدش من مثل احمق ها...
‫سعی کردم بیام جلوش رو بگیرم ‫و حالا یه دستِ شکسته دارم...
‫و احتمالاً هیچوقت دیگه نمی تونم سرحمله بازی کنم.
‫پس مرسی!
‫واقعاً مرسی!
‫من میرم بخوابم.
‫شماها می دونید که...
‫- هیچوقت دلم نمیاد بهش آسیب بزنم. ‫- جوردن!
‫- جوردن، این... ‫- درسته؟
‫هیچ ربطی به این قضیه نداره.
‫اون ناراحته.
‫حق هم داره ناراحت باشه.
‫بهت که گفتم، با قدرت هات یه سری مسئولیت همراهه.
‫و ازت میخوام اینو درک کنی.
‫عزیزم، ما می دونیم که اتفاق بوده.
‫می دونیم که متأسفی.
‫جان هم می دونه. ‫فقط باید بهش وقت داد.
‫ولی پدرت راست میگه. ‫الان اوضاع فرق کرده.
‫آره، می دونم. ‫می دونم که فرق کرده.
‫مطمئنی؟
‫چون توی هتل اومدی قشنگ تو روم گفتی...
‫که با من فرق میکنی.
‫ولی فرق نمیکنی!
‫این حس عصبانیتی که امشب داشتی و به خاطرش...
‫میخواستی اینطوری از قدرت هات استفاده کنی، ‫منم مشابهش رو دارم.
‫- داری؟ ‫- آره.
‫ولی کنترلشون میکنم.
‫وگرنه ممکنه اعتماد همون آدمایی که قسم خوردم ‫ازشون محافظت کنم رو از دست بدم.
‫اولین باری که به عنوان سوپرمن اومدم متروپلیس،
‫حرف های زیادی راجع به این زده میشد که...
‫دنیا باید با کسی با قدرت های من چیکار کنه.
‫بعدش خیلی زود فهمیدم که بقیۀ آدما...
‫از من بیشتر می ترسیدن که چه قابلیت هایی دارم.
‫پس کاری که باید می کردم...
‫بالاتر از هر کاری، ‫این بود که اعتمادشون رو جلب کنم.
‫که بهشون ثابت کنم تحت هر شرایطی...
‫هیچوقت از قدرت هام ‫برای آسیب زدن بهشون استفاده نمیکنم.
‫20 سال گذشته و هر بار از قدرت هام استفاده میکنم...
‫این اعتماد، سنجیده میشه.
‫هر بار!
‫در واقع همین امروز هم شد.
‫جوردن، چیزِ مهمی که دربارۀ اعتماد وجود داره...
‫اینه که وقتی از بین بره...
‫خیلی دیرتر از یه مُچِ شکسته خوب میشه.
‫دیگه دیر وقته.
‫برو بگیر بخواب. ‫فردا می تونیم بیشتر در موردش حرف بزنیم.
‫اون گیج شده.
‫خیلی کم سن و ساله. ‫برای این کار آماده نیست.
‫می دونم. ‫منم نبودم، ولی...
‫احتمالاً وقت خوبی نباشه که بهت بگم...
‫امشب نزدیک بود کُشته بشم.
‫- چی؟ ‫- رفتم داخل معدن!
‫اونم با کمک یه خبرنگار فرضی ‫به اسم مارکوس بریج واتر...
‫و اون منو به یه چیزی به اسم ایکس-کریپتونایت رسوند.
‫- تا حالا اسمش رو شنیدی؟ ‫- ایکس-کریپـ...؟ نه، نه. صبر کن. برگرد عقب.
‫یعنی چی که نزدیک بود کُشته بشی؟
‫«لسلی لار» اومد سراغمون. ‫کاشف به عمل اومد که اونم قدرت داره.
‫سعی کرد با دید حرارتیش بزنتمون ‫و بعدش مارکوس با یه تفنگِ...
‫پیشرفتۀ اشعه ای بهش شوک وارد کرد.
‫چرا؟ چرا یه خبرنگار تفنگ اشعه ای داره؟
‫- با عقل جور در نمیاد. ‫- اون خبرنگار نیست.
‫باید بفهمم کیه و از مورگان ادج چی می دونه.
‫سارا، خوبی؟
‫آخه باورنکردنی ـه.
‫کل زندگیم تگ رو میشناختم،
‫اونوقت الان قدرت یا نمی دونم چی چی داره!
‫خیلی ترسیده بودم.
‫ولی می دونستم که هیچوقت بهم آسیب نمیزنه.
‫فقط خیلی گیج شده بود و...
‫خیلی روی تو متمرکز شده بود.
‫یه ویدئو از شبِ جشن آتیش بازی نشونم داد.
‫یه فرضیه داشت که هر اتفاقی افتاده،
‫هر چیزی که بهش این قدرت ها رو داده...
‫یه ربطی به تو داشته.
‫نمی دونم چرا همچین چیزی گفته.
‫می دونی، حتی اگه...
‫حتی اگه چیزی برای گفتن بود...
‫می تونستی بهم بگی، آره؟
‫آره، معلومه!
‫خیلی خب.
‫حال خودت چطوره؟
‫همه ـش به فکر اینم که چه اتفاقی ممکن بود بیفته.
‫سارا بهم گفت که تگ...
‫یه سری توانایی های ویژه داره.
‫دقیق نمی دونه چه جوری به دستشون آورده،
‫ولی واضحه که یه ربطی به به اون معادن داشته.
‫لوئیس، چیو داری ازم مخفی میکنی؟
‫هنوز جمع بندی نکردم.
‫ولی آره، اون معادن به تگ و دو نفر دیگه...
‫که جفتشون با ادج در ارتباط بودن، مربوط میشن.
‫میخواد یه کاری بکنه. ‫فقط هنوز دقیق نمی دونم چه کاری!
‫می تونم کمکت کنم تا بفهمیم که در واقع...
‫میخواد یه کارِ غیرقانونی یا خطرناک بکنه یا نه.
‫مطمئنی میخوای این کار رو بکنی؟
‫اون خیلی خطرناکه.
‫ببین، اگه بتونم جلوش رو بگیرم تا ‫به بقیۀ آدما آسیب نرسونه، آره!
‫منم هستم!
‫- کایل با این قضیه مشکلی نداره؟ ‫- چرا! چرا!
‫بهتره که فعلاً بین خودمون بمونه.
‫باشه.
‫بر حسب اتفاق می دونم که...
‫کلی بستنی شکلات توی فریزر داریم...
‫و خودم تنهایی نمی تونم از پس همه ـشون بر بیام.
‫فکر میکنی یه بچۀ شش ساله ام؟
‫نه.
‫ولی باید اینو بگم که همین امروز صبح...
‫یه جورایی آرزو کردم که شش ساله بودی.
‫نمی دونم چطور این وضع رو درست کنم.
‫نمی دونم باید چیکار کنم.
‫بدجوری به جان...
‫آسیب زدم.
‫هنوزم صدای شکستنِ استخوون هاش رو میشنوم.
‫اون برادرمه و من این کار رو باهاش کردم.
‫- اتفاق بوده! ‫- تگ چی؟
‫اونم اتفاق بوده، آره؟
‫تقصیر تو نیست.
‫مامان، الان باید توی چشم های سارا نگاه میکردم،
‫و اون فقط دنبال حقیقت بود...
‫ولی من مجبور بودم بهش دروغ بگم.
‫اونم به تنها دوستی که دارم!
‫می دونی، فکر میکنم...
‫فکر میکنم یه بخش احمقانه ای از وجودم فکر میکرد...
‫که این قدرت ها منو به مردم نزدیک تر میکنن،
‫ولی واقعاً تنها کاری که میکنن ‫اینه که دورترم میکنن.
‫جوردن! جوردن! جوردن!
‫کلارک! کلارک!
‫جوردن! جوردن!
‫باید ببرمش قلعه!
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»