‫واقعا مجبور نبودی ‫روی مبل بخوابی ها.
‫تنها دلیل این که ‫به جای خونه مایا، اینجا خوابیدم
‫اینه که می خواد مهمونی بگیره
‫و من هم نمی خوام بفهمه ‫که چیکار کردی...امروز نه.
‫- اندی، کاری...کاری که من کردم... ‫- هیس، هیس.
‫نجات شغلت بود.
‫الان قرار نیست با هم حرف بزنیم. ‫قرار نیست با هم حرف بزنیم.
‫چون امروز باید ‫توی یه مهمونی شرکت کنم،
‫و اگه با هم صحبت کنیم، ‫حرفایی می زنم که
‫اصلا شریف ‫یا مناسب جو شاد مهمونی نیستن.
‫خیلی مسخره است.
‫تو حق نداری ‫به من بگی چی مسخره است.
‫تا پنج خودت رو برسون اونجا.
‫(دو روز قبل)
‫هیچکدوم از ساکنین اومدن بیرون؟
‫همسایه ای ‫که به امور اورژانسی زنگ زده
‫فکر می کنه ‫حداقل شش نفر اونجا زندگی می کنن.
‫سعی کردیم در رو با لگد باز کنیم، ‫ولی دود خیلی زیاد بود.
‫19، ما گروه نجاتیم. ‫23 حریق رو خاموش می کنه.
‫حداقل شش نفر ‫هستن که وضعیتشون نامعلومه.
‫می خوام جستجوی اولیه ‫و ثانویه کاملی انجام بشه.
‫ببخشید. خانم؟ ‫سلام. من سروان بیشاپم.
‫نام خانواده رو می دونین؟
‫آره. گارسیا. ‫خانواده خیلی عالی ای هستن.
‫بچه ام، زازا، ‫بعضی وقتا با بچه اشون، استیون، بازی می کنه.
‫خیله خب. ‫می دونین چند نفر اونجا زندگی می کنن؟
‫هفت؟ ‫خیلی بچه دارن.
‫پدربزرگ و مادربزرگشون هم هستن. ‫همه اشون با هم خودشون رو قرنطینه کرده ان.
‫- ممنون. ‫- حله.
‫سلام؟!
‫ما از آتش نشانی سیاتل اومدیم.
‫کسی هست؟
‫کسی هست؟ اومدیم کمک.
‫هررا؟
‫همسایه اشون فکر می کنه ‫یحتمل هفت نفر اینجا باشن، نه شش نفر.
‫اگه صدام رو می شنوین، داد بزنین.
‫اصلا مشخص نیست ‫اینجا یه ماه پیش سوخته ها.
‫ویکتوریا، ‫ممنون که این مراسم رو برامون جور کردی.
‫خب حقیقتش مراسم خاصی نیست.
‫فقط خودم و 12 تا از دوستامیم.
‫آره، ولی ‫باز هم مجبور نبودی کاری کنی.
‫خب، ‫من در طول
‫دهه گذشته نقش چندان مفیدی ‫اینجا نداشته ام، واسه همین...چرا، بودم.
‫گل سفارش داده بودین؟
‫آره. ببخشید. اون... ‫لطفا دقیقا همونجا بذارین. آره.
‫تازه یادم اومد...همه کسایی که امروز دعوت شده ان
‫توی حباب ایستگاهن ‫و ما هم هفته ای سه بار آزمایش می دیم
‫و نتایج آزمایش شما هم منفی بودن
‫و امروز هم آزمایش های سرپایی ‫می دیم، پس
‫- نیازی به ماسک نیست. ‫- آره.
‫خدا رو شکر.
‫دینگ، دینگ، دینگ، دینگ، دینگ!
‫من موقع رقص مرغی، ‫این ماسک کوفتی رو نمی زنم.
‫ویکتوریا، در زمینه
‫برگزاری مهمونی ‫وسط پاندمی استعداد داری ها.
‫اون آقا جوونه ‫چند روز پیش سراغت رو می گرفت.
‫کدوم آقا جوونه؟ کی؟
‫- همون لاتینوئه؟ ‫- آره. تیو بود؟
‫حداقل موقع سفارش کمبوی شماره شش، ‫از این اسم استفاده می کنه.
‫سراغ من رو می گرفت؟
‫فقط می خواست بدونه در چه حالی.
‫خب...شما دوتا همکارین یا...؟
‫نه. نه. همکار...نیستیم.
‫باشه.
‫بچه های 19 تا یه ساعت دیگه می رسن
‫پس بیاین عجله کنیم، باشه؟
‫این قطعا برد به حساب نمیاد.
‫ولی باخت هم نیست.
‫توافق با باخت فرق آنچنانی نداره.
‫کسی این حرف رو می زنه ‫که خونه لب آبش رو با سرمایه امانی خریده.
‫دین، ‫توافق یعنی کلی پول
‫به آدمای شاغلی مثل جویس می رسه... ‫پولی که زندگیشون رو تغییر می ده.
‫خب من دنبال پول نیستم. ‫خواستار تغییرم.
‫توافق نشونه تغییره.
‫اعتراضا ‫و همه اتفاقاتی که در طول
‫چند ماه اخیر افتاده ان،
‫اداره های پلیس کل کشور ‫رو مجبور کردن یه نگاهی به اوضاع داخلی خودشون بندازن.
‫اگه این حقیقت داشت، ‫دستشون رو از اون سر میز دراز می کردن
‫تا به ایجاد تغییر، کمک کنن
‫نه این که ‫به سمتمون پول پرت کنن تا بریم پی کارمون.
‫اونا حاضرن ‫به شکل عمومی عذرخواهی کنن.
‫- اینا همه حرفن. ‫- خیله خب.
‫دین
‫تو من رو به کار گرفتی ‫تا جویس، صدایی داشته باشه و بتونه از خودش دفاع کنه،
‫و در حال حاضر، ‫صدای اون می گه که می خواد توافق کنه.
‫اون این امتیاز که
‫منتظر مسئله غیر ملموسی ‫مثل تغییر بمونه رو نداره.
‫دین، ‫توافق رو قبول کن.
‫تا دیگه وکیلت نباشم
‫و بتونیم
‫به مسائل شخصیمون بپردازیم.
‫اوف.
‫این حس کلا یه طرفه بوده؟
‫نه، ‫من صرفا عاشق کس دیگه ای ام.
‫متوجه ام.
‫ممنون ‫که وقتم رو تلف نکردی.
‫جدی می گم.
‫هنوز مطمئن نیستم ‫که باید توافق کنم یا نه.
‫باشه، خب، ‫نظرت چیه هفته بعد دوباره صحبت کنیم
‫و ببینیم تصمیمت چیه؟
‫الکسا، ‫لطفا قرار قهوه با کاندولا رو به ساعت نه صبح چهارشنبه
‫آینده تقویم اضافه کن.
‫باشه، اضافه اش کردم.
‫بابت همه چیز ممنونم.
‫امیدوارم بتونیم دوست باشیم.
‫دوست باشیم. آره
‫وقتی از هم جدا شدیم، ‫همچین اتفاقی نیفتاد
‫و احتمالا الان هم نیفته.
‫عاشق اون آتش نشانه ای؟
‫همون همکارت؟
‫می دونه؟
‫بهش بگو.
‫اگه من جاش بودم، ‫دلم می خواست بدونم.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫باید برم. ‫سروان امروز مهمونی می گیره.
‫خوش به حالش.
‫آره. ‫همه رفقا رو دعوت کرده.
‫پس برنامه شام جمعه همچنان برقراره؟
‫جمعه. البته، آره.
‫باشه.
‫ممنون، تراویس. ‫ممنون که قبول کردی من رو ببینی.
‫بابا، این چه حرفیه.
‫کار دیگه ای هم ‫باهام داشتی؟
‫نمی خواد.
‫بابا، ‫من که اینجام.
‫تراویس، ‫قضیه رفیقمه.
‫همونی که تعریفش رو برات کرده بودم.
‫فکر کنم...بخوام باهاش شریک شم.
‫جدی؟
‫تا حالا همچین حسی نداشتم.
‫و یه بار هم با صدای بلند نگفتمش.
‫می دونم می خوای ‫مادرت رو در جریان بذارم، این کار رو هم خواهم کرد
‫بابا، اشکالی نداره.
‫وقتی آماده باشی، این کار رو می کنی.
‫ببخشید، تراویس.
‫واقعا متاسفم که ‫همچین حسی داشتی و من
‫فکر نمی کردم ‫هیچوقت بتونم انقدر احساس کامل بودن داشته باشم.
‫تو...واسه خودت کسی پیدا کردی؟
‫نه. نه به این صورت.
‫زنم کجا بود.
‫باید یکی رو پیدا کنی.
‫لیاقتش رو داری.
‫سروان، ‫اتاق نشیمن رو گشتیم.
‫جستجو رو ادامه می دیم.
‫اینجا! ما اینجاییم!
‫سالیوان!
‫بیاین بریم، بیاین بریم. بجنبین.
‫بجنبین. ‫همه سرتون رو پایین نگه دارین.
‫همینه، همینه، همینه.
‫آفرین.
‫از اینجا می بریمتون بیرون، باشه؟
‫حواستون به جلوی پاتون باشه. مراقب باشین.
‫آفرین، همینه.
‫- اینز! اینز! ‫- خیله خب، خانمه رو بیار!
‫باشه، باشه، ‫ستوان، درست پشت سرتونیم!
‫خیله خب، خیله خب. ‫قراره بریم یه دور کوچولویی بزنیم.
‫سلام. من اومدم.
‫بریم که داشته باشیم روز مهمونی رو.
‫- چیه؟ ‫- اندی، بیخیال.
‫گفتم نمی خوام ‫در موردش صحبت کنم.
‫بیشاپ وقتی اون تصمیم رو گرفت
‫می دونست که عواقبی داره.
‫سلام!
‫- سلام. چیزه... ‫- خیله خب.
‫ببخشید. ما اینجا بودیم.
‫- و... ‫- باشه، خداحافظ. من هم دوستت دارم.
‫من
‫تازه از حموم اومدم بیرون.
‫بریم تو کار مهمونی!
‫آره، درسته.
‫شش هفته بعد از عمل. ‫آره. دکتر کلارک کبیر.
‫آره، درسته.
‫باشه. ممنون. بله. خیلی ممنون.
‫باشه، خودم رو می رسونم.
‫چیه؟
‫خب، این دفعه دیگه کی بود؟ والاس؟
‫نه بابا.
‫هنهرست بود.
‫- هنهرست؟ ‫- آره. دکتر تیموتی هنهرست.
‫- تا حالا اسمش به گوشم نخورده. ‫- خب، مطبش توی پورتلنده.
‫بن، ‫می خوای برای شنیدن نظر یه دکتر دیگه، که سومیه، بری پورتلند؟
‫ببین. باید مطمئن شم. باشه؟
‫ببین، کبیر و کاترین فاکس ‫بهت اجازه برگشتن به کارت رو داده ان
‫و نیاز به شیمی درمانی رو هم رد کرده ان، پس
‫اگه این هنهرست هم ‫همین رو بگه، چی؟
‫نکنه می خوای ‫پیش یه دکتر دیگه هم بری؟
‫بله، دکتر نینا سانتورینی.
‫نی...سان فرانسیسکوئه.
‫خیله خب. ‫باید این لیست رو ببینم.
‫- اینجاست. ‫- این چیه آخه؟
‫دکتر نینا سانتورینی. ایناهاش.
‫خب یعنی چی؟ ‫یعنی باید برگردی بیمارستان؟
‫نخیر. ‫کارم کاملا سرپائیه.
‫هفته ای دوبار، ‫به مدت شش هفته.
‫فقط کافیه یکم خون بدم
‫و بگم که ‫بویاییم سالمه یا نه
‫و غر بزنم و بگم چقدر خسته ام.
‫پس یه موش آزمایشگاهی ‫درست و حسابی ای.
‫موش آزمایشگاهی بودن ‫رو کاملا به چپوندن یه لوله توی حلقم
‫ترجیح می دم.
‫یا خدا! ‫چه لباس قشنگی.
‫حاضرم هر کاری بکنم ‫تا شبیه اون بشم.
‫دارم پنیر کبابی درست می کنم.
‫من می خوام برم یکم بدوئم.
‫- مارکوس داره تکالیفش رو انجام می ده. ‫- باشه.
‫آره، ‫من هم بعدش می خوام برم تو کارای مهمونی یه دستی برسونم.
‫باشه. می خوای من هم بیام؟
‫نه. نه، ولی
‫ولی میای دیگه؟ ‫منظورم مهمونیه.
‫هنوز هم می خوای بیام؟
‫آره.
‫دیشب ‫در مورد خواهرش باهام صحبت کرد.
‫اون ترک کرده ‫و برای رسیدگی به بچه ها کمک نیاز داره
‫و اینارا هم می خواد کمکش کنه.
‫فکر می کردم ‫بخاطر این که تد ممکنه خونه خواهرش
‫پیداش کنه، نمی تونه بره اونجا،
‫ولی گمونم به شهر جدیدی اسباب کشی کرده
‫و اون هم ‫در هر صورت دوباره ازدواج کرده و به نیویورک رفته.
‫یعنی همین؟ ‫فقط می خوای سر تکون بدی؟
‫باهاش می ری دیگه؟
‫حقیقتش انتخابی پیش پام گذاشته نشده، خب؟
‫جک! ‫معلومه که می خواد همراهیش کنی.
‫احتمالا منتظر اینه ‫که بهش پیشنهاد همراهی بدی.
‫عاشقشی دیگه؟
‫پس نذار از دستت بره.
‫مثل من، ‫در تمام طول زندگیم، حماقت نکن.
‫با اون دختر ازدواج کن.
‫اون رو مال خودت کن.
‫اگه مجبور شدی ‫به کالیفرنیا اسباب کشی کن.
‫من اینجا مشکلی ندارم.
‫کل زندگیم تنها بوده ام. ‫بهش عادت کرده ام.
‫و همیشه هم ‫دوست داشتم توی تعطیلات به کالیفرنیا سفر کنم.
‫بهش نیاز داری.
‫تو که انقدر هیجان زده ای
‫واقعا باید قبلا ‫این بخش رو انجام می دادی.
‫می دونم، ‫ولی نمی دونم لباس سفید بهم میاد
‫یا کت و شلوار؟ ‫نمی تونم تصمیم بگیرم.
‫و این قراره شخصیتم ‫رو تا ابد تعریف کنه.
‫واقعا اینطوری نیست، ولی
‫خودت منظورم رو می گیری. ‫ازمون عکس می گیرن ها.
‫آره، ‫که توی آلبوم می ذارینشون
‫و آلبومه رو ‫هم روی یه عسلی می ذارین.
‫تقریبا مطمئنم اون عکست که
‫روی جعبه ویتیز نشستی ‫بیشتر دیده می شه.
‫- این؟ ‫- نه. نه، نه، نه.
‫مگه داریم به جشن سیسمونی یه دختر دبیرستانی می ریم؟
‫خیله خب، ‫تو به درد این کار نمی خوری!
‫اگه می ذاشت ‫من انتخاب کنم، الان کارمون تموم شده بودها.
‫این کار بدشانسی میاره!
‫مگه عروسیه؟
‫پس بذار من لباست رو ببینم.
‫عمرا. نه.
‫خودت چی می پوشی؟
‫اندی؟
‫برین، برین، برین، برین، برین، برین.
‫- دو نفر دارن میان بیرون! ‫- حواستون به جلوی پاتون باشه.
‫خیله خب. بجنبین. برین، برین، برین.
‫از حیاط هم خارج شین، از حیاط هم خارج شین.
‫سلام مانتگومری.
‫آروم، آروم. آفرین.
‫مامان!
‫خانم، باید بدونیم ‫چند نفر دیگه توی خونه هستن.
‫بلی، چی شده؟ ‫ما خواب بودیم.
‫می دونم بابا. بخاطر صدای پارس
‫سگ بیدار شدم، ‫بعدش دود رو دیدم
‫واسه همین دویدم پایین.
‫اتاق نوجوونا ‫اون سمت راهروئه.
‫- اسماشون رو بهم بگو. ‫- تینا و جورج.
‫تینا و جورج. فهمیدم.
‫- میلر! ‫- دیگه کی داخله؟
‫شوهرم، سر کاره، ‫بعد از این که رفت، خوابم برد.
‫- و مامان بزرگم. ‫- مامان بزرگت؟
‫مامان بزرگم. 90 سالشه
‫و اصرار داره ‫روی کاناپه بخوابه.
‫وقتی اومدیم تو ‫هیچکس روی کاناپه نبود، خب؟
‫وای، مامان بزرگ.
‫خیله خب، خیله خب. نگران نباش. ‫پیداش می کنیم. چیزی
‫شد هشت نفر. ‫کس دیگه ای هم هست؟
‫- راکسی. ‫- راکسی؟ راکسی. اون چند سالشه؟
‫77 سال سگی.
‫پیداش می کنیم!
‫پس کاندولا فکر می کنه ‫بهتره توافق رو قبول کنم
‫ولی حس می کنم ‫یه جورایی مثل قبول شکسته.
‫خب، ‫اونا حاضرن به طور عمومی معذرت خواهی کنن؟
‫- آره، ولی این که بیخوده. ‫- درسته.
‫و راستی، ‫کاندولا بهم پیشنهاد نامزدی داد.
‫ما قبلا با هم نامزد بودیم، ‫خیلی هم به هم می اومدیم.
‫ولی گفتم نه.
‫اوه، بخاطر
‫داداش. داداش. آره.
‫و می گه ‫بهتره به اون بگم.
‫قضیه هیوز رو بهش گفتی؟
‫- قضیه هیوز رو به کی گفتی؟ ‫- کاندولا، وکیلم.
‫وایسا. گیبسون می دونه؟
‫گیبسون ‫اولین کسی بود که فهمید.
‫بگذریم، ‫کی می خوای بهش بگی؟
‫آخه می تونم؟ ‫ما همکاریم.
‫خب، من هم وقتی ‫به میراندا پیشنهاد دادم، همکار بودیم.
‫- اندی و من هم همینطور. ‫- آره.
‫ببین به کجا رسید.
‫ببین. حرفم فقط اینه که ‫تا وقتی که ندونی یه عشق
‫واقعی و از عمق وجوده،
‫اونجوری قبل از مرگت بهش اعتراف نمی کنی، می دونی؟
‫بعلاوه، اگه
‫اگه در جریان عملیات بمیری ‫و بهش نگفته باشی، چی؟
‫یا فردا با یکی آشنا شه ‫و بهش نگفته باشی؟
‫اوه.
‫سلام؟
‫- سلام! ‫- بالاخره اومدن!
‫سلام.
‫بابام می خواد ‫توی یه کار جدید شریک شه.
‫بابام 63 سالشه ‫و برای اولین بار در طول زندگیش
‫می دونه احساس آزادی ‫و سرمایه گذاری چطوریه.
‫اونوقت من حتی نمی تونم
‫یه زن واسه خودم پیدا کنم.
‫چقدر باحال.
‫من چیکار کنم؟
‫ویکتوریا می گه آشپزی بلدی، ‫پس توی آشپزخونه می بینمت.
‫به روی چشم.
‫دیر کردی ها.
‫من...فقط
‫داداش، بهش بگو دیگه.
‫- کمکی از دست من برمیاد...؟ ‫- آره.
‫مطمئنی؟ ‫منظورم اینه که من از پس بابات برمیام.
‫نمی دونم در جریانی ‫یا نه، ولی اخیرا حسابی عضله زده ام.
‫راستش رو بخوای، ‫نمی خوام بهش فکر کنم.
‫امروز نمی خوام ‫هیچ اتفاق جنجالی و مضطرب کننده ای بیفته.
‫فقط می خوام ‫با رفقام خوش بگذرونم.
‫باشه.
‫نمی خوام کلیشه ای باشم ها، ولی
‫پس نباش.
‫فقط...فقط خیلی بهت افتخار می کنم.
‫خب، گمونم می شه ‫گفت که این رو از خودت یاد گرفته ام.
‫منظورم اینه که ‫تو و سالیوان توی یه بازه زمانی خیلی کوتاهی
‫انواع و اقسام سختی ها رو تجربه کردین
‫و الان از همیشه قوی ترین.
‫آره، ‫قطعا خیلی چیزا کشیدیم.
‫خب، ‫پلیس می خواد سر شکایت توافق کنه.
‫چی؟
‫خب، ‫قیافه ات که پیروزمندانه نیست.
‫نمی دونم.
‫به نظرم پیروزی نیست، ‫ولی وارن و کاندولا فکر می کنن که هست.
‫خب، ‫حالت دیگه اش از کار بیکار شدنت بود، پس
‫آره، ولی شاید ‫باز هم مثل قبل باشه.
‫یعنی این یکی رو جمع و جور کردن. ‫مسئله بعدی که باید از زیرش قسر در برن، چیه؟
‫اداره پلیس معمولا توافق نمی کنه. ‫اونا پیروز می شن.
‫پس این یعنی ‫به نظرشون یه عامل تهدیدآمیزی، خب؟
‫یا می بینن که ‫ورق داره بر می گرده و می خوان از من به عنوان
‫مدرکی دروغین من باب تغییراتشون استفاده کنن.
‫خب، ‫شاید واقعا هم دارن تغییر می کنن.
‫باشه، حتی خودم هم این حرف رو باور نداشتم.
‫ولی واقعا...واقعا به نظر
‫واقعا به نظرم کشور داره تغییر می کنه
‫پس شاید نهادهاش هم تغییر کنن.
‫شاید. یه روزی.
‫- چیه؟ ‫- هیچی، خنده داره.
‫همچنان خیلی مثبت اندیشی.
‫این یه تصمیمه.
‫بالاخره یکی باید متعادلت کنه، نه؟
‫می دو
‫ظرفیت اورژانس های شهر پر شده.
‫چندتا واحد رو ‫مسئول این که کردیم که آمار خالی شدن تختا رو به گوشمون برسونن.
‫به یه تخت دیگه هم نیاز دارم.
‫یه نفر دیگه هم داخل هست. محلش نامعلومه.
‫سعی می کنیم ‫در اسرع وقت یه ماشین بهتون برسیم،
‫ولی بدون ‫که ممکنه یکم طول بکشه.
‫حتی شرکت های خصوصی آمبولانس ‫هم وقت سر خاروندن ندارن.
‫خب، ‫شاید یکم طول بکشه پیداش کنیم.
‫زمان های پاسخگویی ‫همه واحدهای شهری به هم ریخته.
‫زازا! زازا، اینجایی؟!
‫- خانم؟ خانم؟ ‫- بچه ام
‫رفتم بیدارش کنم، ‫ولی روی تختش نیست، ولی
‫عاشق ماشین آتش نشانیه، ‫پس احتمالا یه جایی همین دور و اطرافه.
‫- چند سالشه؟ ‫- نه سالشه.
‫- حواسمون رو جمع می کنیم که اگه دیدیمش، بهتون خبر بدیم. ‫- باشه، ممنون.
‫راکسی! عشق من.
‫هنوز اثری ‫از مامان بزرگ نیست.
‫مغزش کاملا...به هم می ریزه.
‫فکر می کنه هنوز جوونه.
‫باشه. فهمیدم.
‫آهای! ‫یه زن 37 ساله دچار ناراحتی تنفسی شده.
‫آمبوبگ نیاز دارم، فورا!
‫امیدوارم تا زمان شروع مهمونی
‫یه چیزی انتخاب کرده باشی.
‫اگه جفتمون صورتی بپوشیم، چی؟
‫تو که لباس صورتی ‫با خودت نیاوردی.
‫مایا، ‫احتمالش هست این تمرکزت
‫روی لباست واسه این باشه ‫که نمی خوای به این موضوع که
‫پدر و مادرت ‫ازت خبر نمی گیرن، فکر کنی؟
‫ببین. خودم واسه این ‫اون موقع ازدواج کردم که بابام بتونه توی مراسم باشه.
‫این مسئله مهمیه.
‫چه رابطه اتون مکدر شده باشه چه نه.
‫باشه، سکوتت رو ‫به منزله رد نظریه ام در نظر می گیرم
‫و صرفا می رسونمت.
‫بدون پدر و مادرت. ‫می گیری چی می گم؟
‫- بدون این که اصلا در جریان باشن... ‫- باشه.
‫باشه. پنج دقیقه.
‫هررا. ‫باید یه خودروی نجات دیگه برام پیدا کنی.
‫مامان بزرگ؟ ‫من اندی ام. نجاتت می دیم.
‫پسره.
‫خانم، بچه ها رو خارج کردن. مشکلی نیست.
‫پسر همسایه.
‫- زازا؟ ‫- بله.
‫اون...داشت کمکش می کرده برگرده سر جاش.
‫بچه توی خونه است.
‫- باشه. ‫- هررا، برگرد تو.
‫حله؟
‫گیبسون، احتمالا ‫یه پسر نه ساله توی خونه هست.
‫- یکی دیگه؟ ‫- پسر همسایه است.
‫به احتمال زیاد طبقه همکفه. اسمش زازاست.
‫دریافت شد. پیداش می کنیم.
‫خانم؟ اسمتون چیه؟
‫دنی. دلگادو. چطور؟ قضیه چیه؟
‫مادربزرگه می گه ‫زازا کمکش کرد برگرده سر جاش.
‫ای خدا.
‫همه اش می گفت ‫نگران مامان بزرگ استیونه،
‫چون همه اش گیج می شه ‫و شبا واسه خودش اینور و اونور می ره.
‫یا خدا. وایسا؟ اون توئه؟!
‫- ممکنه...نه! ‫- زازا! زازا!
‫نه! بذار رد شم! اون پسرمه!
‫دنی! وایسا. ‫ازت می خوام وایسی.
‫- خانم، خانم! ‫- لطفا بذارین رد شم! اون پسرمه!
‫- خانم. خانم. ‫- من دارمش. من دارمش.
‫خانم، آروم باشین. خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫پسرتون رو پیدا می کنیم، باشه؟
‫هررا، ‫اوضاع چطوره؟
‫هنوز زازا رو پیدا نکردیم.
‫اندی.
‫سروان، ‫زازا رو پیدا کردیم!
‫بیا بریم. بیا بریم.
‫بهش گفتی؟
‫الان وقت مناسبی ‫به نظر نمیاد، پدر و مادرش هم هستن.
‫موسیقی و گل ‫و نورپردازی عاشقانه هم هست
‫و تکرار می کنم، پدر و مادرش هم هستن.
‫آره، ‫ولی می دونی که باهاشون آشتی کرده.
‫شاید حس و حال ‫شروع چیز جدیدی رو داشته باشه.
‫آره، با رویز.
‫رویز ‫چه ربطی به این قضیه داره؟
‫خب، از هم خوششون می اومد
‫ولی بعدش فهمید که ‫اون بهترین دوست مانتگومری رو کشته.
‫وایسا. چی؟
‫خیله خب. چی
‫من در جریان این قضایا کجا بودم؟
‫ببخشید. ما... ‫آقاجون، همه چیز رو بهت نمی گیم.
‫- خیله خب. ببین... ‫- آره؟ فهمیدی چیکار کردم؟
‫فکر می کردم ‫این قضیه تموم شده.
‫- ای بابا! ‫- وای! ببخشید! من
‫تویی.
‫تو هم توی
‫مهمونی سروانم هستی.
‫آره
‫بابای هیوز دعوتم کرد.
‫اومدم یه پیروگی بگیرم، ‫گفت باید بیام.
‫ولی می تونم برم.
‫نه بابا. نه. اشکالی نداره.
‫کادوی عروسی هم گرفتی، پس
‫آره، ‫به بیشاپ نگو، ولی خودم هم این رو کادو گرفته بودم.
‫از اون ماساژورای ماهیچه است.
‫اصلا باهاش حال نمی کنم.
‫زیادی غلغلک می ده.
‫واقعا ازش خوشت میاد، نه؟
‫البته، معلومه که میاد. اون
‫بهترین آدما دنیاست.
‫بعد از مایکل، تنها کسیه که
‫می تونم بیشتر از یه روز ‫کنارش بودن رو تحمل کنم.
‫عجیبه ‫که حالم ازش به هم نمی خوره.
‫وقتی فهمیدم ‫شما دوتا بهترین دوستای همین
‫پسر، داغون شدم ها.
‫چون می دونستم ‫یعنی نمی تونیم به هم برسیم.
‫نه صرفا بخاطر این ‫که بهترین آدم دنیاست
‫بلکه
‫بلکه چون می دونستم رابطه ما سه تا
‫می تونست درست مثل ‫رابطه تو، من و مایکی باشه.
‫که می دونم احمقانه است،
‫چون تو از من متنفری و
‫من ازت متنفر نیستم.
‫ای داد بیداد.
‫هنوز...هنوز آماده نشده.
‫نمی
‫باشه. این...فوق العاده است.
‫این...یعنی... ‫و می دونم این کار رو واسه مایا
‫کردین، نه من، ولی
‫ویکتوریا، ممنونم.
‫بخاطر تو هم بود، پس
‫- باشه. ممنون. ‫- باشه.
‫مبارکه.
‫ممنون.
‫- سلام بابا. ‫- سلام عزیزم.
‫من دیگه بزرگ شده ام ‫و سبک زندگی متفاوتی دارم.
‫امشب هم قراره واسه ‫بهترین رفیقم که می خواد یه مدت بره ایتالیا، مهمونی بگیرم.
‫فقط می خواستم ‫اینا رو رسما بدونی.
‫و مامان، تو حقت این نیست
‫که باز هم ‫توی راهرو، از ترس پشت اون کز کنی.
‫انتخاب های دیگه ای هم داری. ‫مجبور نیستی اینجا باشی.
‫بهترین دوستم ‫پیشنهاد کرده که قبول کنیم بیای پیش ما،
‫من هم دوست دارم بیای، پس
‫هر وقت به این نتیجه رسیدی که خسته شدی
‫خودت می دونی که خونه امون کجاست، ‫همیشه پیش ما یه جای خواب خواهی داشت.
‫- خانم جوان... ‫- نه.
‫دیگه هیچی نگو.
‫مرکز، ‫خودروی نجات اضافی رو فرستادی؟
‫19، متاسفم. ‫هنوز هم هیچ واحدی در دسترس نیست.
‫من یه پسر نه ساله پیدا کرده ام.
‫بیهوشه. ‫سوختگی های درجه سوم داره.
‫توی کمد پیداش کردیم.
‫احتمالا داشته سعی می کرده ‫از خونه خارج شه و در همون حین گیج شده.
‫یا خدا! زازا! ‫عزیزم، چیزی نیست! بیدار شو!
‫خانم. خانم. ‫ازتون می خوام بیاین عقب.
‫خودرودی نجات کو؟
‫شهر کمبود نیروی امدادی داره. ‫اورژانس ها همه پرن.
‫خودم می برمش! ‫با ماشین خودم می برمش!
‫نمی شه...نمی شه این کار رو بکنین. ‫به سرم و اکسیژن نیاز داره.
‫خب، راه دیگه چیه؟ منتظر بمونیم؟
‫- چاره دیگه ای داریم؟ ‫- دستورالعمل همینطوریه.
‫نه، این پسر سوختگی های شدیدی داره. ‫حداقل 30 درصد بدنش سوخته.
‫زازا، خواهش می کنم، خواهش می کنم بلند شو!
‫واقعا نمی خوام ‫امروز بچه دیگه ای رو خارج از محیط درمانی به دنیا بیارم.
‫- همچنین. ‫- مرکز، خودروی نجات تقریبا کی می رسه؟
‫حداقل هشت دقیقه طول می کشه.
‫- هشت؟! ‫- سروان، چیکار کنیم؟
‫من فرمانده حادثه ام ‫و حرفم اینه که منتظر خودروی نجات کوفتی بمونین.
‫من که منتظر نمی مونم.
‫جان؟
‫همینجا ‫یه خودروی اورژانسی داریم.
‫چی؟
‫اکسیژن بر می داریم، ‫سرم ها رو وصل می کنیم، آژیرها رو هم روشن می کنیم.
‫سروان بیشاپ، ‫این کار ایمن نیست، اگه اون بچه وسط راه بمیره هم
‫شکایت پر سر و صدایی ‫ازمون می شه.
‫نمی تونم. ‫دیگه نمی تونم.
‫نمی تونم دستورالعمل ها ‫و ترس از شکایت رو در اولویت بالاتری
‫- نسبت به جون این بچه قرار بدم. ‫- بیشاپ، مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫فقط کافیه از دستورا پیروی کنی
‫و من هم ‫دارم بهت دستور می دم که منتظر خودروی نجات بمونی.
‫- قربان، با احترام، نه. ‫- نه؟
‫می خوام به جاش ‫جونش رو نجات بدم.
‫19، بریم!
‫- حالت خوب می شه. ‫- بریم!
‫واقعا خوشگل شدی.
‫آره.
‫اندی، بیا. من
‫یا خدا.
‫خانم بیشاپ.
‫سلام اندی. ببخشید. اشکالی نداره
‫- معلومه که نداره. ‫- خیله خب.
‫- سلام، می دونی... ‫- سلام.
‫...این که ‫همه کارا رو خوب انجام می دی
‫واقعا در حق بقیه آدما بی انصافیه.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که ‫اکثر آدما به زور یه استعداد دارن
‫حالا همه استعدادها به کنار، خب؟
‫مرسی رفیق.
‫چیزه
‫- خیلی خوشتیپ شدی. ‫- لباس جذب پوشیده ام
‫واسه همین ‫حداکثر می تونم سه تا پیروگی بخورم.
‫اندی، بیخیال. ببین. ‫فقط...گوش کن چی می گم. باشه؟
‫چی...چی ممکنه بگی ‫که بتونه کارت رو توجیه کنه؟
‫کاری که کردم، ‫نجات 19 بود.
‫راستش رو بخواین، ‫باید هر دوی شما و سروانتون رو اخراج کنم
‫- و 19 رو ببندم و تمام. ‫- قربان، من
‫نه، ‫حرفم هنوز تموم نشده.
‫بله، شده. ‫برین. برین. دیگه حالم از این مکالمه به هم می خوره.
‫بعدش می خوام با بیشاپ صحبت کنم، ‫نتایج تحقیقات به اطلاعتون
‫می رسن، پس
‫سالیوان، یه لحظه صبر کن.
‫بگیر بشین.
‫خودت بیشاپ رو انتخاب کرده بودی. ‫برداشتت چیه؟
‫قربان، ‫اون سروان خوبیه.
‫اساسا ‫خودم تربیتش کرده ام.
‫ولی اون مغرور شده. ‫یه چیزایی به گوشم رسیده ان.
‫اعضای تیمش رو به تظاهرات می بره، ‫سر صحنه پلیسا رو به مبارزه می طلبه
‫خب قربان، ‫این دو مسئله از هم مجزان.
‫ولی جفتشون ‫حاکی از اینن که بیشاپ
‫خارج از ‫محدوده اخلاقی اداره آتش نشانی سیاتل عمل می کنه.
‫حالا
‫سابقه تو
‫آره قربان. می دونم. ‫قبلا اشتباهاتی کرده ام.
‫ولی الان پاک، هشیار و قوی ام.
‫نمی تونیم بذاریم ‫وجهه نیروهای امدادیمون بیشتر از این خراب بشه.
‫نه، نمی تونیم.
‫این تیم، ‫وقتی بحث شغلم در میون بود، پشتم موند.
‫اونا هوام رو دارن، ‫من هم هوای اونا رو دارم.
‫قربان، ‫من می تونم نظم رو توی این ایستگاه برقرار کنم.
‫شما دلتون نمی خواد که این آتش نشانا
‫با رسانه ها صحبت کنن
‫و بگن برای اداره آتش نشانی ‫دستورالعمل، ارزش بیشتری از جون بچه ها داره.
‫به یکی نیاز دارین ‫که بتونه متحدشون کنه.
‫و اون یکی هم منم.
‫بعلاوه، ‫با انتخاب من، یه رئیس گردان
‫به بهای یه سروان گیرتون میاد.
‫آره. ‫مهمونی ها همچین تاثیری روی آدم می ذارن.
‫خوبی؟
‫آدم که عاشق می شه
‫تصور می کنه ‫همین کافی باشه، می دونی؟
‫علاقه اتون به همدیگه و این حس که
‫شاید اگه هر روز ‫به هم محبت نکنین، می میرین
‫برای حفظ رابطه اتون کافی باشه.
‫ولی بعدش ‫زندگی محکم پس کله آدم می زنه
‫و وقتی که ‫نیازه تصمیماتی گرفته بشن، می فهمی
‫که اونی که ‫فکر می کردی عاشقشی رو واقعا نمی شناسی.
‫الان وقت مناسبی ‫برای نصیحت خواستن در زمینه روابط نیست؟
‫نه.
‫بالاخره می خوای بهم بگی ‫قضیه تو و اینارا چیه یا نه؟
‫اون می خواد به کالیفرنیا ‫اسباب کشی کنه تا پیش خواهرش باشه
‫و از من نخواسته باهاش برم.
‫مارشا فکر می کنه ‫خودش می خواد باهاش برم، ولی...نمی دونم.
‫یعنی باید
‫باید پا پیش بذارم؟ یا بذارم بره؟
‫این که ‫داری از من می پرسی، به اندازه کافی قضیه رو روشن نمی کنه؟
‫خیله خب. ببین. من
‫من و رابرت، یه شب بعد از این که
‫همه افکارمون رو ‫با هم در میون گذاشتیم، ازدواج کردیم
‫و ببین، ‫از اون موقع دیگه یه بار هم همچون مکالمه ای نداشتیم.
‫ما...هیجان رو با عشق
‫و دستورالعمل ها ‫رو با احترام قاتی کردیم.
‫نمی دونم بهت چی بگم.
‫حرفم فقط اینه که ‫باید تصمیم بگیری
‫که آیا فکر از دست دادن اون از
‫فکر تغییر زندگیت ‫برای بودن باهاش بدتره یا نه.
‫آره...داشتم پیش خودم فکر می کردم
‫نگو. نگو.
‫جک، ‫تو عاشق من نیستی.
‫عاشق خانواده امونی.
‫من هم عاشقشم.
‫ما می ریم کالیفرنیا
‫و تو هم اینجا می مونی. ‫پیش مارشا بمون.
‫جک، ‫من همیشه عاشقت خواهم موند.
‫ولی نمی تونم ‫همه اش دل مارکوس رو بشکنم
‫و باهات زندگی ای ‫که می دونم نمی تونه دووم بیاره، بسازم.
‫امیدوارم یه روزی ‫بتونی خودت رو هم نجات بدی.
‫این که ‫چطوری من رو فدا کردی تا به بهبود مسیر شغلیت کمک کنی؟
‫دلیل کارم این نبود.
‫اون کار رو کردم ‫تا از دو دستگی 19 جلوگیری کنم.
‫به جز این که ‫مشخصا خودت رو به عنوان جایگزین اون پیشنهاد کردی.
‫- نه. ‫- اونا حتی
‫تحقیقاتشون رو شروع نکرده بودن
‫اونوقت تو ‫از برای کارش درخواست دادی.
‫مک کلیستر آدم سنتی ایه.
‫ببین. ‫بیشاپ به جایگاه بالاتر اون بی احترامی کرد.
‫ببین، خطر این وجود داشت
‫که همه امون ‫کارمون رو از دست بدیم، نه فقط مایا.
‫اون می تونه از دلایل بودجه ای
‫برای تعطیلی کل ایستگاه استفاده کنه!
‫اون ایستگاه خانواده توئه! ‫میراث پدرته.
‫من قضیه رو ‫در ابعاد بزرگ تری دیدم
‫و پا پیش گذاشتم ‫تا خانواده زنم رو نجات بدم.
‫عجب. ‫تو واقعا قهرمان داستان خودتی، نه؟
‫این کار توئه.
‫تو این کار رو کردی.
‫چی شده؟
‫سروان بیشاپ اخراج شده.