‫امروز از اون روزای تعطیله ‫که فقط اخبار می بینی...
‫یا از اون روزاست ‫که وانمود می کنی هیچ مشکلی وجود نداره؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫باشه، خب، ‫نظرت چیه روزت رو با یه حموم حبابی شروع کنی...
‫و بعدش غذا بخوری؟ ‫بعدش باز هم غذا بخوری؟
‫نظرت در موردش چیه؟
‫منظورم از ‫حموم حبابی هم همین بود دیگه.
‫اوه.
‫توی ماشین می بینمت.
‫می دونی، این که رفتن رو عقب میندازی...
‫جلوی مشکل با کارینا رو نمی گیره.
‫باید سریع برم و باهاش صحبت کنم...
‫خیلی بده. من...
‫به عنوان کسی ‫که اخیرا جدایی از یکی از عزیزانش...
‫رو از سر گذرونده، ‫می تونم بگم که ای کاش می تونستم بگم خیلی بد نیست...
‫ولی...هست.
‫چقدر الهام بخش. ممنون.
‫مدام به این فکر می کنم ‫که شاید بهتره ازت عذرخواهی کنم...
‫اینطوری مجبور نمی شه بره.
‫خب...همچنین به عنوان کسی که اخیرا...
‫خیلی سریع ازدواج کرده، من...این...
‫راه حل مشکلاتت نیست.
‫شما دوتا رفقای خیلی خوبی هستین.
‫شما...این مسئله رو پشت سر می ذارین.
‫حالا برو خونه و به کارات برس.
‫باشه.
‫سلام عزیزم. ‫اینجا فاجعه است.
‫انگار وسط جهنمم. ‫کی میای؟
‫بی صبرانه منتظرم که برسم.
‫خب، ‫بخاطر آموخته های آمریکاییت می تونی نقش مثبتی داشته باشی.
‫پروازت کیه؟
‫امشب. الان دارم وسایلم رو جمع می کنم.
‫هنوز شروع نکردی، نه؟
‫آخه آدم واسه سفری که ‫تاریخ برگشت نداره، چطوری چمدون می بنده؟
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫نگاهش کن.
‫کرک و پرش می ریزه.
‫مارشا، زحمت نکش.
‫من می تونم درستش کنم.
‫دیگه چیزی نمونده، ‫بدنم هم به تحرک نیاز داره.
‫به تحرک نیاز داره.
تکون بخور
‫برو وسایلت ‫رو برای پارک بیار.
‫می خوایم بریم پارک؟
‫تو نمی ری. من می رم.
‫یکی از معلماش ‫یه پروژه تخم مرغی بهش داده...
‫و من هم...می خوام ببرمش پارک.
‫- باشه، تو... ‫- آره.
‫- حالش رو داری؟ ‫- البته!
‫دکترم گفت ‫به ویتامین دی بیشتری نیاز دارم...
‫و شما دوتا هم ‫حق دارین یه کم با هم تنها باشین.
‫خیله خب.
‫جک، ‫بیا بزنیم به جاده.
‫نه، نه. منظورم اون جک نیست. تو رو می گم.
‫- برو که رفتیم. ‫- خیله خب، مراقب خودتون باشین.
‫و گوشیتون رو هم جا نذارین.
‫- باشه. ‫- آهای، ماسک!
‫بله، می دونم.
‫دیگه درس گرفته ام.
‫باشه.
‫میشل می خواد ‫برای تظاهرات به سیاتل سنتر بره.
‫می خوای بریم؟
‫- باید بریم؟ ‫- آره.
‫شاید بتونیم...
‫وایسا.
‫وارن.
‫مگه الان نباید زیر تیغ جراحی باشی؟
‫چند ساعت دیگه.
‫آره، الان...بیمارستانم.
‫خوبی؟
‫آره، آره، من...
‫آره، ‫میراندا نتونست خودش رو برسونه.
‫یه جراحی لحظه آخری براش پیش اومد...
‫و بهش گفتم اشکالی نداره.
‫باشه.
‫می خواد تنها نباشه.
‫وارن، ‫می خوای بیام بیمارستان؟
‫نه، نه رفیق. این...مسخره است.
‫چون، ببین، درک می کنم.
‫من هم وقتی جراحی کردم مضطرب بودم...
‫تازه جراحیم اونقدر حساس هم نبود.
‫ببین، ‫قراره بریم توی یه تظاهرات شرکت کنیم...
‫ولی می تونم بیام پیشت.
‫نه، نه، نه، نه. بیخیال رفیق.
‫اون مهم تره، نه؟
‫من مشکلی ندارم.
‫اونجا قراره سرد باشه؟
‫تا حدی.
‫باید برای شب با خودم ژاکت ببرم.
‫گمونم به مایو نیاز نداشته باشی؟
‫متاسفانه، این سفر، تفریحی نیست.
‫احتمالا ‫اصلا از بیمارستان بیرون نرم.
‫تظاهرکنندگان، امشب...
‫به خیابان های شهرمون خواهند ریخت.
‫مقامات درخواست...
‫مدام به این فکر می کنم ‫که بابام وقتی اینا رو می بینه، چه فکری می کنه.
‫وقتی ملت به خاطر حق ازدواج آدمای متفاوت تظاهرات می کردن...
‫گفت: «مردم صرفا نمی تونن ‫به چیزی که دارن، راضی باشن.»
‫احتمالا برای همین ‫اون رو در جریان زندگیم نمی ذارم.
‫مامانم برگشت پیشش.
‫- کی؟ ‫- چند ماه پیش.
‫کرونا که همه گیر شد، برگشت پیشش.
‫چرا این رو قبلا بهم نگفتی؟
‫چون با تمام وجود تلاش می کردم بهش فکر نکنم.
‫ولی الان که ‫قراره قرنطینه بشی...
‫مدام اون رو در حالی تصور می کنم...
‫که توی خونه روی نوک پا راه می ره...
‫و سعی می کنه ‫باهاش توی یه اتاق نباشه...
‫یا درا رو زیاد محکم نبنده...
‫یا توی قهوه اش زیادی شیر نریزه.
‫بله گابری؟ باز چی شده؟
‫می دونم عزیزم، چیزی نیست.
‫نه، ‫همونطور که گفته بودیم، خیلی راحت و سریعه.
‫آره، خب ببین، من...
‫آره، آره.
‫من...من هم دوستت دارم.
‫ببین، برو... ‫برو جون آدما رو نجات بده، باشه؟
‫من مشکلی ندارم.
‫خیله خب، ‫ازتون می خوام این فرم رو پر کنین.
‫فقط روال عادی برای محافظت از سلامتی خودتونه...
‫من در جریان همه فرم ها هستم.
‫راستش...
‫خودم جراحم.
‫خوبه. ‫جراح ها بهترین بیماران.
‫کسی رو ‫دارین که بعدا بیاد دنبالتون؟
‫آره، ‫همسرم میاد.
‫اون هم...اون هم پزشکه.
‫عمل داشت و نتونست بیاد.
‫وای. ‫کل خانواده اتون پزشکن.
‫آره، ‫پسر خونده امون هم قراره پزشک بشه.
‫خانم لی؟ ‫یکی اومد ملاقات آقای وارن.
‫می گه ‫امروز مخاطب اضطراریشه؟
‫سلام. ‫اشکالی نداره بیام پیشت؟
‫سلام.
‫ایشون دوستم...اندی هستن.
‫سلام.
‫خیله خب، دکتر وارن.
‫هوشبر به زودی میاد...
‫تا...
‫باز بودن مسیر جریان هوا ‫رو معاینه کنه و بابت هوشبری ازم رضایت بگیره. باشه.
‫بذار حدس بزنم...هوشبر هم هستین؟
‫راستش، آره.
‫این...ببخشید.
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫خب، بابام اگه زنده بود، ‫می خواست بیام پیشت.
‫اتحاد.
‫ممنون، اندی.
‫- یه آدم بود! ‫- خیله خب.
‫یا خدا...نه، نه، نه، نه!
‫باید کمکش کنیم.
‫واقعا؟
‫- اوه. اوه، نه. ‫- خانم؟!
‫- نه، نه. نه، نه، نه، نه. ‫- سلام؟ حالتون خوبه؟
‫شما؟
‫ما واحد 14 زندگی می کنیم.
‫حالتون خوبه؟
‫پشتم به کنار سطل آشغال خورد و افتادم توش.
‫باورم نمی شه!
‫افتادم توی یه سطل آشغال!
‫می رم به امور اورژانسی زنگ...
‫باشه، خیله خب.
‫نه، نه، نه، نه، نه! تکون...تکون نخورین!
‫تکون...آهای، آهای. ‫نباید تکون بخورین، باشه؟
‫خیلی مهمه ‫که تکون نخورین...
‫تا بتونم وضعیتتون رو بررسی کنم، باشه؟
‫گفتین کمرتون ضربه خورده؟
‫آره.
‫خیله خب، ‫می تونین بهم بگین کجاتون درد می کنه؟
‫خب، کمرم.
‫پایین تر.
‫نمی دونم، ‫همه جام درد می کنه.
‫باشه. چیزی نیست.
‫سرتون ضربه خورده؟
‫نه، من...فکر...فکر نکنم.
‫خوبه. این خوبه.
‫می تونین انگشتای دست و پاتون رو...تکون بدین؟
‫انگشتای دستم رو آره.
‫نمی دونم ‫انگشتای پام تکون می خورن یا نه.
‫نمی تونم تشخیص بدم.
‫ولی پاهام می خارن.
‫این..بده؟
‫ممنون.
‫نمی تونم...بگم که...
‫این خوبه یا بد.
‫من...ولی دارین حرف می زنین...
‫و این همیشه نشونه خوبیه، درسته؟
‫شما...شما...پزشکی؟
‫نه، آتش نشانم.
‫اسمتون چیه؟
‫- سانیا. ‫- سانیا.
‫فکر می کردم ‫دارم می رم روی راه پله اضطراری...
‫ولی گمونم اشتباه می کردم.
‫به امور اورژانسی زنگ زدم.
‫در اسرع وقت ‫خودشون رو می رسونن، باشه؟
‫نه! ‫شما گفتی آتش نشانی؟
‫نمی تونی من رو ‫از اینجا بیاری بیرون...و ببری خونه؟
‫قسم می خورم ‫که یه راست برم خونه.
‫نه، نه. اگه...جا به جاتون کنم...
‫خطر آسیب زدن به ستون فقراتتون رو به جونتون می خرم...
‫آمبولانس هم ‫ممکنه به زندگیم آسیب بزنه، خب؟
‫باید برم.
‫- نه، نه، تکون نخورین! ‫- آخ!
‫وایسین! نباید تکون بخورین.
‫اَه، ‫از تکون نخوردن متنفرم.
‫شاید بهتر باشه بری پیشش؟
‫نمی خوام خطر کنم، ممکنه...
‫بخاطر حرکت روی آشغالا، بهش تنه بزنم.
‫آره، ‫چرا نمی خواین آمبولانس بیاد؟
‫شوهرم می بینه.
‫سانیا،
‫اون بهت آسیب می زنه؟
‫چون اگه اینطوریه، می تونیم کمکت کنیم...
‫نه بابا. ای خدا، نه، نه، نه. اون...بی نقصه.
‫اون...آره، بی نقصه.
‫اونی که آشغاله، منم.
‫من آشغالم...به معنای واقعی کلمه توی یه سطل آشغالم.
‫من به درد سطل آشغال می خورم.
‫مطمئنم اینطور نیست، خب؟
‫بعلاوه، ‫شما به مراقبت های مناسب نیاز دارین، خب؟
‫این حقتونه. شما...
‫من به شوهرم بی محبتی می کنم، خب؟
‫از وقتی قرنطینه شروع شده، فقط...
‫همه ش بهش کم لطفی می کنم.
‫و بعدش...بعدش، ‫اخبار انقدر اعصاب خردکن شد که فشار شدیدی بهم آورد...
‫و فقط...باید...باید یه کاری می کردم، خب؟
‫خوبه. ‫باید باهامون صحبت کنی.
‫می دونی، خودت رو خالی کن.
‫ولی سعی کن ‫در این حین تکون نخوری، باشه؟
‫بلند گفتنش حس خوبی داره.
‫حس می کردم یه جا گیر افتادم و ‫دارم خفه می شم...و حوصلم هم سر رفته بود.
‫و به شوهرم می گفتم ‫که می رم پیاده روی...
‫ولی در واقع نمیرفتم...
‫که اون موقع خانوادش خارج از شهر بود.
‫یه هفته نبود، ‫ولی گمونم زود برگشت.
‫من هم هول کردم و...به سمت راه پله اضطراری دویدم.
‫الان هم اینجام، ‫اگه آمبولانس از راه برسه...
‫این قضیه بیخ پیدا می کنه...
‫و شوهرم قضیه رو می فهمه...
‫و زندگیم...زندگیم به پایان می رسه!
‫نه، قرار نیست...من باید از اینجا برم...
‫سانیا، ‫نباید تکون بخوری، خواهش می کنم.
‫بیخیالش.
‫خیله خب، دارم میام. وایسا.
‫آخ، ‫پام خیلی درد می کنه!
‫آه!
‫خیله خب، هوات رو دارم. ‫هوات رو دارم. هوات رو دارم.
‫خدایا! اوه!
‫خیله خب، خیله خب.
‫- این رو حس می کنی؟ ‫- چی رو؟
‫- هیچی؟ ‫- نه.
‫خیله خب. خیله خب.
‫گوش کن، می دونم چه حسی داری.
‫من هم تصمیم هایی ‫گرفتم که بهشون افتخار نمی کنم، خب؟
‫یه زمانی ‫عاشق یه خانمی شده بودم
‫خیلی سختی کشیدم.
‫اسمش ایوا بود.
‫و...آره، آدم بدی بود.
‫ولی هر بار که می دیدمش...
‫دنبال چیزی می گشتم...
‫که کس دیگه ای ‫نمی تونست بهم بده، می دونی؟
‫ولی اشتباه ها...خب، میان و می رن.
‫ولی فلج شدن؟ دائمیه.
‫پس شاید بهتر باشه ‫به حرفم گوش کنی، باشه؟
‫نه، نمی تونم. ‫نباید به آمبولانس بگی چی شده.
‫خواهش می کنم.
‫می خوام ‫باهات روراست باشم، خب؟
‫اگه انگشتای پات حس ندارن. ‫نشونه خوبی نیست.
‫باید بدون چرخیدن ستون فقراتت از اینجا...
‫بلندت کنن، خب؟
‫این آسیب می تونه زندگیت رو تغییر بده.
‫این بهیارا می تونن نجاتش بدن.
‫سانیا؟
‫مت؟
‫لعنتی!
‫خوبی؟
‫نمی دونم.
‫وایسا، تو اریکی؟
‫نه، جکم.
‫اون آتش نشانه.
‫نامزدت دید چی شد؟
‫نه، ‫همون یارویی بود که سگش رو می بره بیرون.
‫اونا یه کلید داشتن...و ما هم قرار بود بیرون شهر باشیم...
‫واسه همین در رو باز کرد و اومد تو.
‫گوشیم کجاست؟ ‫اریک احتمالا داره دنبالم می گرده.
‫فکر کنم همچنان طبقه بالا باشه.
‫من فقط...
‫می رم بیارمش، باشه؟
‫خدایا.
‫می رم ‫ببینم آمبولانس در چه حاله.
‫خیله خب، باشه.
‫فکر خوبیه.
‫این...خواهش می کنم.
‫قضیه چیه؟
‫یه خانمی آسیب دیده. ‫آمبولانس خبر کردیم.
‫- توی سطل آشغاله؟ ‫- آره.
‫من خیلی احمقم.
‫می تونستم خونه بمونم...
‫و مثل بقیه، ‫نون خمیرترش درست کنم.
‫ولی نه، ‫باید شوهرم رو اذیت می کردم.
‫این یه افتضاح به تمام معناست...
‫و من هم در مرکزشم.
‫به معنای واقعی کلمه ‫وسط سطل آشغالی ام که آتیش گرفته...
‫سانیا؟
‫اریک؟
‫الان گفتی ‫داری من رو اذیت می کنی؟
‫چاقوهات رو هم با خودت می بری؟
‫نمی دونم اون خونه کرایه ای چی داره...
‫و می خوام ‫مرسوله های پستیمون رو به حداقل برسونم.
‫چند وقت می خوای اونجا بمونی؟
‫مایا، ‫من هیچ مدتی در نظر ندارم،
‫چون نمی تونم، چون نمی دونم.
‫من...
‫اَه.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. از اونا خیلی داریم.
‫باشه.
‫می شه لطفا اونا رو بهم بدی؟
‫کارینا، من...
‫پس اصلا پدر و مادرت رو در جریان زندگیت نمی ذاری؟
‫مامانم خودش خبر داره.
‫مطمئنم که ‫بابام هم می دونه...
‫ولی هیچوقت رسما بهشون نگفتم، نه.
‫می ترسیدی به بابات بگی؟
‫آره، ‫ولی دلیل اصلیش این نبود که می ترسیدم سرم داد بزنه.
‫در هر صورت سرم داد می زد.
‫گمونم فقط حس می کردم ‫این مسئله شخصیه؟
‫- باشه. ‫- منظورم اینه که، من تا حالا...
‫تجربه خاصی هم نداشتم...
‫- باشه. ‫- واسه همین پیش خودم فکر کردم...
‫اگه قبلا خانوادم رو در جریان...
‫مسائل زندگیم نمی ذاشتم،
‫الان چرا باید بذارم؟
‫منطقیه.
‫راستش رو بخوای...
‫قبل از این که با تو آشنا شم...
‫فکر می کنم بخشی از من همیشه فرض می کرد...
‫که آخرش خیلی سنتی زندگی کنم.
‫واقعا؟
‫ولی الان فکر می کنم...
‫گمونم این رو می فهمم.
‫بابات یه جورایی این حس...
‫که «مجبوری مثل من زندگی کنی» ‫رو درت نهادینه کرده بود.
‫من هم احتمالا برای همین ‫اصلا نمی خوام سنتی زندگی کنم.
‫والدینم ‫باعث شدن خیلی نچسب به نظر بیاد.
‫نمی خوای سنتی زندگی کنی؟
‫نه. ‫بهش اعتقاد ندارم.
‫اوه.
‫خب...خب، ‫همه مون فکر می کردیم خیلی خفنیم که اجازه گرفتیم بریم دستشویی...
‫و دزدکی از در کناری کافه تریا...
‫بزنیم بیرون، ‫ولی بعدش اون رو دیدیم.
‫بابا به همراه بقیه بچه ها سوار ماشین 19 بود.
‫وای، نه.
‫و به محض این که از مدرسه...
‫خارج شدیم، شنیدیم که گفت...
‫«جوانان، توجه کنین.
‫لطفا برگردین سر کلاساتون.
‫این دستوری از طرف آتش نشانی سیاتله.»
‫داداش...
‫رایان نزدیک بود خودش رو خیس کنه.
‫آره! ولی آخه از کجا می دونست...
‫که می خواین کلاسا رو بپیچونین؟
‫هنوز هم اصلا نفهمیدم.
‫اوه.
‫ای کاش...ای کاش این رو ازش می پرسیدم.
‫دکتر وارن.
‫دکتر کبیر.
‫آماده این؟
‫بله قربان، آماده ام.
‫- گوشیم رو واسه ام نگه می داری؟ ‫- حتما.
‫اگه میراندا زنگ زد...
‫بهش بگو که...خوبم.
‫وارن، بترکونی ها.
‫خیله خب.
‫سانیا، جدی؟! ‫اون یارو هپلیه؟!
‫ما اون رو مسخره می کنیم!
‫ببخشید! ببخشید! ‫مغزم کار نمی کرد!
‫همینطوری پیش اومد!
‫سانیا، ‫نباید گردنت رو تکون بدی، باشه؟
‫تو هم اگه می خوای ‫ناراحتش کنی، باید بری عقب.
‫اون رو ناراحت کنم؟ ‫پس من چی؟ خودم ناراحتم!
‫نمی دونم...نمی دونم چرا!
‫ای کاش اینطوری نبودم!
‫نمی دونم چرا.
‫من رو ببین.
‫این رو حس می کنی؟
‫می دونی، خرد و خاکشیر کردن...
‫دلم یه چیزه...
‫ولی آخه وسط پاندمی؟
‫تو بخاطر یه...هپلی ما رو به خطر انداختی!
‫آخه کی می دونه ‫اون کثافت کجا بوده؟!
‫آهای رفیق، ‫من هم مراقب بودم ها!
‫- که مراقب بودی، آره؟! ‫- آره.
‫خب، ‫این حالم رو خیلی بهتر می کنه.
‫آره، ‫حتی ماسک هم نمی زنی!
‫- رفیق، دو متر فاصله بگیر! ‫- وایسا!
‫دو متر فاصله بگیر!
‫- مردا چرا اینطوری ان؟ ‫- تو زنم رو ازم گرفتی...
‫که یعنی با هم مشکل داریم!
‫وای. آهای.
‫آه!
‫ولم کن پسر!
‫آروم باش!
‫نذارین نزدیکم بشه!
‫به نامزدش هم زنگ بزنین!
‫- چی؟ ‫- بلند شو.
‫سلام گیبسون.
‫- به به، فینچ. ‫- می بینم که توی ناحیه تخصصتی.
‫سانیا از ‫طبقه سوم افتاده، پایین کمرش آسیب دیده.
‫سرش آسیب ندیده ‫و بیهوش هم نشده، ولی...
‫پاهاش و الان هم سرش، دارن ضعیف تر می شن...
‫و می خارن.
‫خیله خب. گیبسون، دیگه می تونی بری.
‫فکر کنم بمونم و کمک کنم.
‫عزیزم، خیلی متاسفم!
‫قول می دم ‫که این اولین باره!
‫قسم می خورم!
‫دیگه نباید داد بزنی، باشه؟
‫تو همیشه اینطوری می کنی.
‫ولی اصلا منظوری نداشتم.
‫تخته مخصوص ستون فقرات رو بیارین!
‫ما مشکلی نداشتیم.
‫شاد بودیم.
‫هر سه شنبه ‫از بقالی جنس سفارش می دادیم.
‫جمعه ها ‫شب بازی مجازی داشتیم.
‫رابطه شاد و سالمی داشتیم، همه چیز خوب بود...
‫اونوقت تو همچین کاری کردی.
‫از هیچ، آشوب درست کردی.
‫ببخشید. ‫واقعا معذرت می خوام.
‫ببخشید.
‫خیلی معذرت می خوام.
‫عجب. ‫واقعا کلی سوال داره ها.
‫آره، ‫اگه روی یه چیزی متمرکز شه...
‫تا وقتی ‫مشکل رو حل نکرده، نمی تونه سراغ چیز دیگه ای بره.
‫گمونم من هم ‫خیلی خوب می تونم کمکش کنم مشکلاتش رو حل کنه.
‫حله. ‫پس نه تنها قراره تا مدتی نامعلوم...
‫از هم دور باشیم...
‫بلکه قراره شبانه روز با رفیق صمیمی...
‫سابقت باشی...
‫که برای حل همه مشکلاتش، بهت نیاز داره.
‫هر دفعه که می گی...
‫قراره از هم دور باشیم...
‫یه جوری می گی ‫انگار از دستم عصبانی ای.
‫انگار تقصیر منه.
‫من عصبانی نیستم.
‫فقط...
‫مگه از ماه ها ‫پیش نمی دونستی که ویزات داره تموم می شه؟
‫پس واقعا از دستم عصبانی ای.
‫حرفم چیز دیگه ای بود.
‫خیله خب، ‫مایا، الان فقط ازت می خوام...
‫توی این دوره وحشتناک، پشتم باشی و...
‫من که پشتتم.
‫و ‫یه کاری نکنی که بابتش حس بدتری پیدا کنم.
‫ولی انگار فقط می تونی بابت این مسئله...
‫که ‫چه تاثیر منفی ای روت می ذاره فکر کنی...
‫و روی جزئیات ریزی مثل...
‫کسی که ‫قراره باهاش کار کنم، متمرکز شی.
‫باشه، ‫در جریان هیچکدوم از جزئیات ویزام هستی؟
‫می دونی ‫برای تمدیدش باید چیکار کرد؟
‫وقتی سعی کردم ‫قضیه اش رو بهت بگم، اسمش رو گذاشتی...
‫«مسائل مربوط به ویزات» ‫و چشمات بی روح شدن.
‫من سه بار بهت گفته ام. ‫نه، نمی تونم از ابطالش جلوگیری کنم.
‫طرز کار دولت آمریکا اینطوری نیست...
‫وسط پاندمی که دیگه اصلا اینطوری نیست.
‫ببخشید.
‫نمی دونی چه حسی داره...
‫که خیلی راحت از...
‫جایی که ‫داری سعی می کنه به خونه تبدیلش کنی، بندازنت بیرون...
‫که از کشوری که داری سعی می کنی...
‫درش زندگیت رو بسازی، ‫بخاطر تشریفات اداری، بندازنت بیرون.
‫و...این که از این که...
‫اگه دقیقا کار درست رو انجام ندی...
‫و تمامی شروط رو قبول نکنی...
‫خطر این که ‫دیگه هیچوقت به داخل این کشور راهت ندن رو به جون می خری، وحشت کنی.
‫مایا، ‫دیگه هیچوقت راهت ندن.
‫می دونی ‫این چه حسی داره؟
‫- نه، نمی دونم. ‫- آره، امکان نداره بدونی.
‫پس تقصیر منه ‫که اینجا به دنیا اومدم.
‫اَه، ‫کسی از تقصیر صحبت نمی کنه!
‫چرا هر بار در مورد رفاقتمون صحبت می کنیم...
‫باید به برنده ها و بازنده ها بپردازیم...؟
‫به ما در مقابل اونا؟
‫این...خیله خب، مشکل این کشور...
‫هم همینه...مرزها...
‫دسته بندی ها...دیوارها.
‫این مشکل...
‫ببخشید.
‫من...من...من...حس می کنم دیوونه شده ام.
‫حس توخالی بودن می کنم...
‫و بعدش یهو همه حس ها با هم میان سراغم.
‫- عزیزم، ببخشید، من... ‫- اشکالی نداره.
‫می دونم ‫وقتی هیجان زده می شم، به نظر میاد که انگار دارم داد می زنم...
‫ولی داد نمی زنم...سرت داد نمی زنم.
‫ولی عزیزم، انگار...ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید، ‫ببخشید، ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫- ببخش...
‫اشکالی نداره...اشکالی نداره...اشکالی نداره!
‫از این وضع متنفرم!
‫می دونم.
‫همه حرفات درستن.
‫انقدر نگران رفتنت بودم...
‫که ‫هیچوقت ننشستم و فکر نکردم که خودت چه حسی داری.
‫صرفا فرض کردم ‫که خوشحالی که داری یکم...
‫می ری خونه.
‫«خونه»؟
‫می دونم. ‫می دونم خونه اصلیت جنوبه.
‫فقط فکر می کردم...
‫ایتالیا از وقتی که 16 سالم بود و مامانم ترکمون کرد...
‫دیگه برام مثل خونه نبوده.
‫اون موقع ‫صرفا به محل زندگیم تبدیل شد.
‫رفیق، ‫من خونه م رو توی دوستی با تو پیدا کردم.
‫تو خونه منی،
‫و من رو هم دارن وسط یه پاندمی...
‫از خونه م بیرون می کنن.
‫خیلی افتضاحه.
‫و وانمود می کردی که چیز خاصی نیست...
‫تا من قاتی نکنم.
‫خودت رو ‫دست خوب کسی سپردی. جای نگرانی وجود نداره.
‫دکتر رید اطمینان حاصل می کنه ‫که خواب خوب و راحتی داشته باشی.
‫بی صبرانه منتظرشم.
‫هر وقت آماده بودی، ‫از 10 شمارش معکوس کن.
‫10...9...8...
‫7...6...5...
‫4...3...2...
‫...1.
‫آهای؟
‫آهای؟ من...چرا بیهوش نشدم؟
‫چقدر پروپوفول بهم زدی؟
‫نگران نباش.
‫وای، یعنی چی...؟
‫من هم یه هوشبرم.
‫قضیه...قضیه چیه؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫جراح الان میاد.
‫خب، من...نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫چون آماده جراحی نیستم.
‫به هوشم.
‫اون کار خودش رو بلده.
‫بهم اعتماد کن.
‫بیاین بریم سراغ برش.
‫چی...دکتر کبیر کجاست؟
‫چه بلایی سرش آوردی؟
‫اوه.
‫بذار برم! بذار برم!
‫پسر...چیکار می کنی؟
‫من چیکار می کنم؟
‫می دونی اون ‫احمق می خواست کجات رو ببره؟
‫تیغ شماره 10.
‫چی...جویی؟
‫خیله خب، ‫حالا خودت چی رو می خوای ببری؟
‫هر چیزی. ‫می دونی، هر چیزی به جز اون.
‫ببین، ‫بهم اعتماد کن.
‫دوست من، ‫بهت قول می دم که همه چیت همونطوری مثل روز اولش بمونه.
‫خیله خب، وایسا، وایسا، ‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫چی رو می بری؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫جفت دستا و جفت پاهام ‫رو برای شغلم نیاز دارم.
‫کیسه صفرا چطوره؟
‫بدون اون زنده می مونه.
‫خب جویی، ‫فکر نمی کنم...
‫تو واقعا صلاحیت ‫داشته باشی که به یه جراح یا بیمار مشاوره بدی.
‫حرفم اینه که ‫مردی که شغل آتش نشانی...
‫رو انتخاب می کنه، ‫آدم خاصیه و اگه بذاری...
‫اندام اشتباهی رو ببرن، ‫این مسئله ممکنه تغییر کنه.
‫بد نمی گه.
‫تستوسترون عامل بی تاثیری...
‫در چیزی که ‫به نظرمون شهامته، نیست.
‫قبل از ‫این که با هم آشنا شیم هم انقدر خرخون بودی؟
‫- نه، من... ‫- چه خرخون بوده یا نه...
‫همیشه...من ‫رو به عنوان نقشه پشتیبان خواهد داشت.
‫تو شاید به نشستن روی اون چهارپایه کوچولو...
‫و حل جدولت راضی باشی...
‫ولی من...باید نیاز دارم هیجان رو حس کنم.
‫خب، ‫در زمینه هیجان که هیچوقت مشکل نداشتی.
‫لیسا؟
‫بن، ‫تو قبل از میراندا هم نامزد داشتی؟
‫سابقه ش خرابه بابا. ‫جنت رو یادته؟
‫وای. جنت.
‫اون هم اتاقیم بود.
‫جفتمون رو بازی می داد.
‫فکر می کنه نمی دونیم.
‫بن، ‫فک نمی کردم همچین آدمی باشی.
‫خب، ‫بعد از این جراحی دیگه نمی تونه همچون آدمی باشه.
‫البته که می تونه.
‫ببین، ‫می خوام به جاش کلیه ش رو دربیارم...
‫و به یه نیازمند اهداش کنم.
‫اوه، از این خوشش میاد. ‫اون دوست داره قهرمان بازی دربیاره.
‫بنجامین وارن.
‫مامان؟!
‫بچه ای که ‫من بزرگ کردم، یه احمق نیست.
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫چون ترسیدی ‫و این باعث می شه احمق بشی.
‫مهم نیست ‫چقدر بترسی یا احمق بشی...
‫باید به حرف مامانت گوش کنی.
‫مامان...مامان...من...من که نمی ترسم.
‫بن، ‫قراره بمیری؟
‫این دیگه کیه؟
‫این پسرمه.
‫- پسر داری؟ ‫- من رو به فرزندی قبول کرده.
‫نه جویی، تو پسرمی.
‫بله، هست.
‫پس می دونی باید چیکار کنی؟
‫باید بدنت رو ببری و سرطان رو ازش خارج کنی.
‫نه، نه. نه، نه، نه.
‫خیله خب، ‫می دونی کجاست؟
‫برام مهم نیست کجاست، ‫مهم اینه که درش بیارن.
‫چون وقتی بچه داشته باشی، ‫برای زنده موندن می جنگی.
‫خودت هم جنگیدی.
‫من جنگیدم.
‫در نهایت باختم، ولی...
‫با تمام وجود ‫جنگیدم تا پیشت بمونم.
‫تو دوتا پسر خوشگل داری...
‫و زنی داری که عاشقته، ‫پس حالا نوبت توئه که بجنگی.
‫خیله خب، مامان، تو متوجه نیستی.
‫بنجامین، هستم.
‫چهره ترسیده ات رو می شناسم.
‫اولین باری که ‫دیدمش، سه سالت بود.
‫فکر می کردی ‫لولو خورخوره توی کمدت واقعیه.
‫الان هم تغییر نکردی.
‫گریه کرد و مامانش رو خواست.
‫جورج فلوید.
‫وقتی...داشتن می کشتنش، گریه کرد...
‫گریه کرد و مامانش رو خواست.
‫خودم این رو شنیدم.
‫همه امون شنیدیم.
‫می دونست قراره بمیره.
‫ترسیده بود و...
‫...به مامانش نیاز داشت.
‫بنجامین، ‫من پشتتم.
‫پشت خواهرت هم هستم. من هستم.
‫مامان.
‫حالا تو هم اون تیغ رو به کسی بده...
‫که انقدر قوی و شجاع باشه...
‫که چیزی که ‫نیاز به برش داره رو ببره.
‫- مامان... ‫- بنجامین.
‫تو می دونی داری چیکار می کنی؟
‫آره. قراره جراح بشم.
‫وقتی بچه بودی،
‫فکر می کردی ‫در آینده چیکاره می شی؟ یادته؟
‫بازیکن راگبی.
‫اولین رییس جمهور سیاهپوست.
‫به نظر من که شانس موفقیت داشتی.
‫باورم نمی شه ‫می خواستم رییس جمهور بشم.
‫فقط می خواستی چیزی رو درست کنی...
‫که بقیه حاضر نبودن درست کنن.
‫اگه این کار رو کرده بودی، ‫ممکن بود دنیا الان خیلی متفاوت باشه.
‫هنوز هم می تونی. اگه زنده بمونی.
‫و...
‫تمام.
‫بنجامین، ‫این از تو یه مرد نمی سازه.
‫می تونست تو رو به کشتن بده.
‫پسرم، ‫موفق شدی.
‫- خیلی عجیب بود. ‫- آره.
‫آخه کی اینطوری به شوهرش ضربه می زنه؟
‫این...جسورانه است.
‫خب، اسمش ایوا بود؟
‫قضیه اش چیه؟
‫قبلا...کار احمقانه ای...
‫کردم.
‫ولی خوشبختانه تو رو پیدا کردم.
‫حالا هم ‫صرفا به کسل کننده بودن راضی ام، می دونی؟
‫اگه من نباشم، چی؟
‫من...
‫نیازی نیست این کارا رو بکنی.
‫چه کارایی؟
‫نه، من...من...
‫خیلی ازت خوشم میاد و برام مهمی...
‫و عاشق اینم که هوای...
‫تو و مارکوس رو داشته باشم.
‫پس این یعنی نمی تونم جذاب باشم؟
‫چون تو دوست داری هوای من و بچه ام رو داشته باشی؟
‫نه. نه، این...
‫حرفم رو درست نگفتم.
‫حرفم اینه که...
‫صرفا بخاطر این که ‫من در گذشته خودم...
‫دیوونه بازی درآوردم، ‫نیازی نیست چیزی باشی که نیستی.
‫می دونی، ‫نیاز ندارم همچین کاری کنی.
‫نمی کنم.
‫جک، ‫من یه آدمم، یه آدم کامل.
‫و باورت بشه یا نه، ‫من هم از خوشگذرونی خوشم میاد.
‫می دونم که میاد. فقط می گم...
‫نیازی نیست ‫خیلی شلوغش کنیم، می دونی؟
‫با توجه به گذشته ات، می دونی؟
‫- فقط... ‫- که اینطور.
‫چون من رو ‫از دست کسی که آزارم می داد نجات دادی...
‫فکر می کنی خیلی ضعیفم.
‫منظورم این...
‫جک، ‫من یه دختر جوون که همش نیاز داشته باشه نجاتش بدی، نیستم.
‫من صرفا بخاطر ویزام ازدواج نمی کنم.
‫«صرفا»؟
‫خودت متوجه منظورم می شی.
‫ظاهرا نمی شم.
‫مایا، ‫آدم نمی تونه برای حل مشکلاتش...
‫ازدواج کنه که.
‫من که راه حل دیگه ای نمی بینم.
‫الان ‫داریم از راه دیگه پیش می ریم.
‫من از گری اسلون استعفا دادم.
‫توی ایتالیا کار پیدا کردم. ‫الان می خوام به فرودگاه برم.
‫نمی تونم صرفا...
‫واسه این ازدواج نمی کنی که.
‫برای همین اومدم پیشت.
‫این فقط بخش تشریفاتیش بود.
‫این فکر ازدواجت هم همینطوره.
‫تشریفاتیه.
‫فقط واسه این بحثش رو پیش کشیدی...
‫که من اهل این کشور نیستم و ‫نمی تونم توی کشورت بمونم.
‫- همین. ‫- «همین»؟
‫این دلیل خیلی خوبیه.
‫مایا، ‫تو تازه وقتی که بابت رفتنم ناراحت شدی...
‫تصمیم گرفتی واسم شوهر پیدا کنی.
‫تازه؟ ‫من خیلی داغون شدم.
‫دارم سعی می کنم تیمم رو...
‫در جریان یکی ‫از بدترین لحظات تاریخمون رهبری کنم.
‫یه ایستگاه آتش نشانی دارم ‫که پر از آتش نشانای عزاداره...
‫و بهترین رفیقم ‫هم می خواد من رو تنها بذاره و به ایتالیا بره!
‫می دونم مایا! ‫می دونم که سال خیلی سختی بوده!
‫فقط برای تو سخت نبوده...بهم اعتماد کن!
‫کارینا، ‫من یه نفر رو واسه ات سراغ دارم.
‫ولی؟
‫شاید حق با تو باشه. ‫این...خیلی عجیبه.
‫شاید جوگیر شده باشیم.
‫شاید خوب بهش فکر نکرده باشیم.
‫شاید به زور همدیگه رو می شناسیم.
‫شاید بهتر باشه یه مدت از هم دور باشیم.
‫البته نه...برای همیشه.
‫فقط...
‫اصلا نمی دونیم کی قراره برگردی.
‫و خب...خب که چی؟ ‫می خوای تنهایی بری دنبال شوهر بگردی؟
‫- نه. ‫- اون هم وسط پاندمی؟
‫نه، ولی بحث تفاوت زمانی هست...تو هم سرت شلوغ می شه...
‫و من هم سرم شلوغ می شه.
‫و دنیا هم...شهرم...آتیش گرفته.
‫مایا، نفس بکش.
‫و واقعا به غیر قابل تصورترین شکل ممکن...
‫نفس بکش. مایا، نفس بکش. نفس بکش.
‫کارینا، ‫ما در جریان دو ساعت پیش،
‫بیشتر از کل دوران دوستیمون،
‫همدیگه رو شناختیم.
‫باید می دونستم...
‫که نمی خوای ازدواج کنی...
‫و می خوای بچه دار شی.
‫می دونستم.
‫می دونستم به مرور قاتی می کنی و جا می زنی.
‫کارینا، ‫همه حرفات درستن.
‫من هم هیچ تلاشی نکردم ‫که فرهنگ یا زبانت رو یاد بگیرم.
‫مشکلات ویزات رو هم...
‫درک نمی کنم.
‫شاید درست نباشه
‫باشه. ‫پس می خوای موقتا دیگه با هم حرف نزنیم؟
‫یا می خوایم بخاطر این که...
‫رفقای خوبی برای هم نیستیم، ‫دیگه کلا همدیگه رو نبینیم؟
‫نگفتم کلا، گفتم موقتا.
‫راستش رو بخوای، ‫متوجه تفاوتشون نمی شم.
‫می خوای بری شوهر پیدا کنی؟
‫مایا، ‫من می دونم شوهر داشتن چطوریه.
‫به ازدواجی که ‫با یه امضا تحقق پیدا کنه، اعتقاد ندارم.
‫به ساختن زندگی با شخصی که...
‫می خوای هر روزت ‫رو باهاش بگذرونی، معتقدم.
‫وقتی اومدم پیشت،
‫اصلا به این مسائل فکر نمی کردم.
‫ساز و کارش اینطوری نیست.
‫نه، ازدواج...اون نوعش که دولت می گه مشکلی نداره...
‫باعث می شه ‫عشق به یه وظیفه تبدیل شه.
‫ازدواج صرفا یه مسئله مالیه...
‫ازدواج آدما رو پیش هم نگه می داره!
‫دقیقا!
‫خیلی مسخره است که تنها راه موندن توی سیاتل...
‫این که بتونم پیش تو بمونم...
‫اینه که یه برگه امضا کنم که روش نوشته...
‫هیچوقت شوهرم رو ترک نمی کنم!
‫یه تیکه کاغذ که...
‫هیچ ارزشی نداره.
‫و اگه انقدر مزخرفه، ‫پس چرا مهمه؟
‫چرا صرفا این کار ‫رو نمی کنی تا بتونی پیشم بمونی؟!
‫تا بتونیم در حالی که ‫دنیا داره می سوزه و خاکستر می شه، با هم باشیم؟!
‫همه از عمق وجود ترسیده ان، همه تنهان...
‫همه عاجزن، ‫ما هم همدیگه رو داریم.
‫خیلی شانس آوردیم و تو هم حاضری...
‫این رفاقت رو ‫بخاطر یه اصل، دور بندازی.
‫نه، مایا. تو داری اون رو دور میندازی.
‫من صرفا واقع گرام.
‫خب، ‫حداقل گابریلا برات می مونه.
‫- عجب. ‫- خب، شاید اون...
‫قراره به بهترین دوستت تبدیل شه.
‫مایا، بس کن.
‫شاید صرفا قرار نیست ‫تا ابد با هم دوست بمونیم.
‫مایا، بس کن. ‫به اندازه کافی حرف زدی.
‫هنوز می خوای ‫تا فرودگاه ببرمت؟
‫نه.
‫- بقیه هم میان؟ ‫- نه.
‫میلر، هیوز و مانتگومری رفتن توی یه تظاهرات شرکت کنن...
‫ولی سلامشون ‫رو با چندتا دونات بیش از حد گنده رسوندن.
‫همین چیزای کوچیک مهمن.
‫نذار وارن این حرف رو از دهنت بشنوه.
‫ای خدا، ‫باورم نمی شه وارن، علاوه بر چیزای دیگه،
‫داره با همچین چیزی هم دست و پنجه نرم می کنه.
‫خیلی...
‫خیلی زیادیه.
‫امروز یه زن رو از سطل آشغال بیرون آوردم.
‫آره، داشت مخفیانه از خونه...
‫همسایه اش می زد بیرون، صاف افتاد توی سطل آشغال.
‫فکر کردم ستون فقراتش قطع شده.
‫مشخص شد که صرفا ضربه خورده.
‫وایسا، ‫داشت مخفیانه می زد بیرون؟
‫خب، ‫داشت سر شوهرش رو گول می مالید.
‫لطفا بهم بگو ‫که همسایه اش نیستی.
‫خفه شو بابا.
‫عجب.
‫نامزدیت با اینارا چطور پیش می ره؟
‫آره، نه، خوبه.
‫آره، اون...اون عالیه.
‫خیلی مهربونه.
‫مامان؟
‫سلام.
‫تو که مامانم نیستی.
‫نه، نیستم.
‫ولی ممنون که اومدی.
‫خوب چرت زدی؟
‫خوابای خیلی عجیبی دیدم.
‫کارمون چطور بوده؟
‫حاشیه برش هاتون خوبه. به اندازه برش دادین.
‫کارتون تمیز بوده.
‫گویا اثر مورفین هنوز نرفته.
‫راستی، ‫این از طرف بچه های 19ـه.
‫گفتن شاید چندتا توپ جدید بخوای.
‫این یکی خیلی سنگینه.
‫آره، ‫اندازه اش تقریبا درسته...
‫- تقریبا درسته. ‫- آره، احتمالا کاملا مناسبت باشه.
‫این توی تاریکی می درخشه. عاشقشم.
‫چندتا مغز هم هستن.
‫پس وقتی که ‫بیهوش بودم، چیزای زیادی تغییر نکردن، نه؟
‫پس بهت گفت بری شوهر کنی؟
‫بیشتر اینطوری بود که...
‫«گمونم بشه برات شوهر پیدا کرد».
‫هیچکس دوست نداره ‫اینطوری شوهر کنه!
‫نمی فهمم، با ازدواج مشکل داری...
‫یا با خواستگاری؟
‫گابریلا، ‫پدر و مادرم نزدیک بود همدیگه رو بکشن.
‫اونا...اونا...اونا... ‫آندریا و من رو از هم جدا کردن.
‫- اونا...اونا... ‫- باشه، باشه. گوش کن.
‫پدر و مادر همه طلاق می گیرن.
‫این بهونه خوبی برای ازدواج نکردن، نیست.
‫باشه، باشه. ازدواج واقعی نیست.
‫یه لحظه وایسا.
‫چی می گفتی؟
‫ازدواج واقعی نیست.
‫پس دو سال دیگه ‫از طرف جدا شو. خب که چی؟
‫دوستی من و مایا، خیلی عمیقه...
‫و نمی خوام صرفا بخاطر چیزای مسخره،
‫توی موقعیتی گیر بیوفتم که...
‫چند سال بعد بابتش پشیمون بشیم.
‫پس حاضری ‫به جاش اون رو از دست بدی، آره؟
‫حرفای خیلی بدی به همدیگه زدیم.
‫من نیمی از ‫زندگیمه که تو رو می شناسم و راستش رو بخوای...
‫تا حالا ندیده بودم که مثل وقتی که پیش اونی...
‫آرامش داشته باشی.
‫حتی وقتی که ‫عزادار بودی هم...
‫در اعماق وجودت، ‫در شادترین حالتت بودی.
‫باید صرفا بخاطر این مسئله که کشورش...
‫می ذاره ازدواج کنی، جشن بگیری.
‫پس من...
‫همینطوری گذاشتی بره؟
‫باید چیکار می کردم؟
‫رفتارم خیلی بد بود. ‫رفتار اون هم خیلی بد بود.
‫ولی قراره دوستیتون رو از سر بگیرین، درسته؟
‫منظورم بعد از تمدید ویزاشه.
‫مایا؟
‫می تونی برام شوهر پیدا کنی.
‫می دونم یه احمق کله شقم ‫و نمی خوام صرفا بخاطر حرف...
‫دولت، ازدواج کنم...
‫و همچنان فکر می کنم که ازدواج برای این خلق شده...
‫که بتونن زَنا رو به عنوان دارایی نگه دارن...
‫ولی واقعا ترجیح می دم...
‫یه کاری که نمی خوام بکنم ‫رو بکنم.
‫کارینا، من نمی دونم از زندگیم چی می خوام...
‫و الان وضع دنیا هم خیلی خرابه.
‫بله، ‫دنیا جای داغونیه و داره تغییر می کنه.
‫دنیا همین الان که اینجا وایسادیم...
‫داره تغییر می کنه ‫و این زیباست.
‫می تونیم بعدا نگران باقی مسائل باشیم.
‫من می دونم که می خوام...
‫توی این دنیای در حال تغییر، ‫داغون و زیبا، کنار تو باشم.
‫عزیزم، خواهش می کنم، خواهش می کنم برام پادرمیونی کن.
‫- وای! ‫- چی؟!