‫این همون طرفه.
‫- همون قاتلی که متهم نشد. ‫- تراویس.
‫تراویس!
‫تراویس.
‫تراویس، من نمی دونستم!
‫البته که می دونستی،
‫و بعدش اونجا وایسادی ‫و بهش قوت قلب دادی،
‫چون بخاطر کشتن بهترین رفیق من، ناراحت بود.
‫باشه مشروط، تو نفر آخری.
‫دود تحت فشار زیاد، ‫دید تقریبا صفر، بله، بریم.
‫خوبه. ‫حالا چطوری
‫شلنگا آماده، ‫همه رو به سمت بیرون هدایت می کنیم.
‫بلوک به بلوک، ‫در قالب یه تیم کار می کنیم و بلند هم نمی شیم.
‫عالیه. ‫حالا برو اون آدمک رو نجات بده.
‫بنده تراویسم، ممنون.
‫می شه حرف نزنی؟ ‫نباید حرف بزنی.
‫این تقلبه. ‫برو یه جای دیگه دراز بکش.
‫باشه، باشه، باشه.
‫خب، ‫حالا برو اون دخترک بی گناه رو نجات بده!
‫همینه، همینه.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫ایول.
‫بلند نشو، بلند نشو.
‫سقف داره خراب می شه!
‫همینه. ادامه بده. آفرین.
‫عالیه، عالیه، عالیه.
‫آفرین، آفرین. همینه.
‫ایول. نجاتم دادی.
‫آفرین.
‫- ممنون. ‫- قربونت.
‫یه بار دیگه هم بریم.
‫عجیبه که ‫آرزو می کنم که ای کاش
‫تا ابد توی دانشکده بمونیم؟
‫- بله. ‫- بله.
‫- برو! ‫- باشه. خب.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫سلام.
‫- یه انگشته! ‫- اوه. دیدین؟
‫برای همین ‫نباید با غذا بازی کرد.
‫سلام. ‫ویگینز باز هم مرخصی گرفت،
‫برای همین هم ‫از روئیز خواستم که دوباره جاش بیاد.
‫دفعه قبلی که ‫انگار خوب جواب داده بود.
‫وایسا. چرا؟ ‫یعنی، چطور؟
‫منظورش اینه که، «حله، سروان».
‫ویک، چرا داری ‫صبحونه سوشی یه روز مونده می خوری؟
‫و تو چرا این رو ‫یه جوری می گی که انگار خیلی عجیبه؟
‫چون یه روزه که مونده. ‫واقعا عجیبه.
‫- باشه. ‫- نه، سوشی غذای کاملیه.
‫ولی الان ساعت هشت صبحه.
‫آره. ‫من که باشم اصلا نمی خورم.
‫- اصلا. ‫- خب، ملت صبحونه نون و سالمون می خورن.
‫ولی اون دودیه، ‫این خامه.
‫آره.
‫و از سوپری خریدیش.
‫- تازه مال دیروز هم هست. ‫- خب، مانتگومری
‫مانتگومری، ‫تو حاضری سوشی که یه روز مونده رو واسه صبحونه بخوری؟
‫خوردم و می خورم ‫و خواهم خورد.
‫- ایول. ‫- معلومه که می خوره.
‫خب، ‫شما دوتا نیمه گمشده همین.
‫امروز با هم روی ماشین امداد کار می کنین.
‫- جفتمون؟ ‫- آره.
‫بذار بهت بگم ‫که وقتی سوشی که یه روز مونده رو می خوری،
‫- چه بلایی سر سیستم گوارشیت میاد. ‫- نخورش - نخورش، خواهش می کنم.
‫- منظورم به طور خاص، ماهیه. ‫- باشه.
‫این که با دوتا ماشین جداگانه سر کار میایم
‫برای محیط زیست بده ها.
‫می دونی که ‫باید با هم کار کنیم، پس
‫من هیچ مشکلی ‫با کار با تو ندارم.
‫پس باید در موردش حرف بزنیم.
‫چیزی نیست ‫که بخوایم در موردش حرف بزنیم.
‫تو موضعت ‫رو کاملا مشخص کردی.
‫چطور؟
‫یا خدا. چطور؟
‫سه روز گذشته.
‫حتی حاضر نیستی ‫با من توی یه اتاق باشی.
‫خب، عشقت اومد، ‫پس می تونی با اون در موردش حرف بزنی.
‫ای خدا. ‫اون عشق من نیست.
‫باشه، دوباره ازت می پرسم...بهش گفتی که قضیه تمومه؟
‫اصلا از اول هم قضیه ای نبود ‫که بخواد تموم شه!
‫درخواست ارسال ماشین امدادی 19
‫به پلاک 2020 خیابان «ایست یسلر وی».
‫- در این مورد حرف می زنیم. ‫- نخیر، نمی زنیم.
‫سلام.
‫دوباره مجبوری با من کار کنی.
‫آره، ‫پات چطوره؟
‫خوبه. ‫فقط ضربه دیده.
‫باورت می شه
‫این اولین باری نبود ‫که یه ماشین از روم رد می شد؟
‫- عمرا. ‫- آره.
‫وقتی دبیرستانی بودم،
‫داشتم به دوستم کمک می کردم ‫که پارک دوبل کنه،
‫و همزمان هم ‫سعی می کردم که بخندونمش.
‫این دو کار رو ‫همزمان انجام نده.
‫به طرز عجیبی، ‫اون موقع هم نشکست.
‫از بین تمام ابرقدرت ها،
‫این...بدترینه.
‫آره.
‫سلام.
‫جک، اون قاتی کرده.
‫یه ماشین آتش نشانی دید و حالش به هم ریخت.
‫سلام، رفیق، قضیه چیه؟ خوبی؟
‫توئی. حالت خوبه.
‫آره. آره، تو چطوری؟
‫ببخشید.
‫چی...قضیه چیه؟
‫من...مشخصا...فقط نیاز داشت که تو رو ببینه؟
‫آره، نه، ‫وقتی برگردم خونه باهاش حرف می زنم.
‫- خودت خوبی؟ ‫- آره.
‫آره، ‫ولی می خوام برم یه سری بهش بزنم.
‫آره، برو. برو. ‫بعدا می بینمت.
‫خداحافظ.
‫- اون بچه اته؟ ‫- نه.
‫نه، پسر نامزدمه.
‫فقط اخیرا عصبی بوده.
‫مدام ازم می پرسه ‫که خونه چطوری آتیش می گیره،
‫و اگه یه کاسه آب و دستمال پارچه ای
‫کنار تختش نباشه، خوابش نمی بره،
‫می دونی، ‫محض اطمینان که اگه یه وقت آتشسوزی بشه
‫- و نتونه درست و حسابی نفس بکشه. ‫- درسته.
‫گویا نمی خواد ‫تو رو توی آتشسوزی از دست بده.
‫می فهمم، ‫فقط
‫نمی دونم ‫چیکار کنم، چون کارم اینه.
‫- درسته. ‫- رفیق، تو چی؟
‫نامزد داری؟
‫بچه چی؟
‫فقط خودمم.
‫خود خودم.
‫چون در مورد تو و...هیوز یه شایعه ای شنیده بودم.
‫اوه...نه.
‫- نه؟ ‫- این واقعیت نداره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫چون، می دونی، ‫می بینم که چطوری همدیگه رو نگاه می کنین.
‫انگار به هم میاین.
‫می دونی، ‫من و هیوز نزدیک بود با هم نامزد کنیم،
‫ولی بعدش فهمید من همونی ام
‫که بهترین رفیق مانتگومری ‫رو کشته، واسه همین هم الان دیگه با هم نیستیم.
‫خب؟
‫فقط فکر می کنم که ‫اگه دیدگاه من رو بشنوی
‫خب. ‫این زخم رو می بینی؟
‫همینی که اینجاست؟
‫- آره. ‫- خیلی ناجوره.
‫این یکی چی؟
‫این یکی چطور؟ ‫این یکی رو می بینی؟
‫- نه. ‫- دقیقا.
‫هیچ زخمی نداره.
‫وقتی مچ پام ‫رو بخیه زدم،
‫خاروندمش و خاروندمش و خاروندمش،
‫و هر دفعه ‫که شروع به ترمیم و تشکیل پوست می کرد،
‫- دوباره می خاروندمش. ‫- حالم به هم خورد.
‫و حالا ببین.
‫یه زخم تیره ‫که تا ابد اونجا می مونه.
‫ناجوره.
‫ولی وقتی ‫یه تیکه شیشه سینه ام رو سوراخ کرده بود
‫- خودم هم اونجا بودم. ‫- ...می دونی، باهاش ور نرفتم.
‫فقط، می دونی، ‫یه جورایی گذاشتم بدنم کار خودش رو بکنه.
‫و بعدش خون لخته شد ‫و بعدش هم روش پوست تشکیل شد،
‫بعدش هم گلبولای قرمز ‫به زخم اکسیژن رسوندن
‫و بعدش هم گلبولای سفید ‫با عفونت جنگیدن
‫و کلاژن و بافت جدید درست کردن،
‫و من هم توی این روند دخالتی نکردم،
‫با این که دردناک بود.
‫نه تنها سریع تر ‫بهبود پیدا کرد...زخمی هم نموند.
‫پس نمی خوای ‫در موردش حرف بزنی؟
‫نخیر.
‫باشه.
‫بیدار شو!
‫- یه ربعه که همینطوری جیغ می کشه. ‫- بیدار شو!
‫چارلی، بیدار شو!
‫خانم؟
‫خانم، ‫می تونی بهمون بگی که چی شده؟
‫خواهش می کنم، بیدار شو. ‫بیدار شو!
‫این بچه رو تازه سه روز پیش ‫از اوردوز نجات داده بودم.
‫- چی؟ ‫- همون یارویی که پشت ماشین بود.
‫همونی که ‫توی ماشین بیهوش شده بود
‫و از روی پای عشقت رد شد.
‫خودشه.
‫لطفا بیدار شو. ‫چارلی، بیدار شو!
‫برو عقب. برو عقب.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- هنوز نفس می کشه. نبض داره.
‫- اسمت چیه؟ ‫- لیبی.
‫- لیبی. باشه. ‫- اسمم لیبیه.
‫لیبی، ‫می خوام این رو روی صورتت بذارم.
‫- باید بذاری بمونه، باشه؟ ‫- نه، نه. بس کن، نه!
‫نه. آهای! لیبی!
‫پارلی!
‫محفظه اکسیژن.
‫- من برش می دارم. ‫- باشه.
‫- نه. ‫- لیبی. لیبی، بس کن.
‫چی مصرف کرده؟
‫باید کمکش کنین!
‫باشه لیبی، دارم تلاشم رو می کنم.
‫ولی باید بذاری این کار رو بکنم!
‫- قرار بود بهتر شه! ‫- باشه.
‫می خواستم ‫امشب به کمپ ببرمش!
‫فقط می خواست ‫یه بار دیگه، برای آخرین بار، سرخوش شه!
‫اصلا چیز زیادی هم براش نگرفته بودم!
‫چی؟ ‫الان چی گفتی؟
‫چرا جواب نمی ده؟ ‫همیشه جواب می ده.
‫همیشه، آره؟ ‫رفیقت هر چند وقت یه بار اینطوری می کنه؟
‫زیاد نمی کنه. ‫واقعا می خواست کنار بذاره.
‫می خواست بهتر شه.
‫آره، درسته.
‫نه. ببینین.
‫ما...ما... ‫آئین گوشیمون رو اجرا کردیم.
‫- باشه. باشه. باشه. برو عقب. ‫- و ما...از زمان کلاس هفتم بهترین دوست همدیگه بوده ایم.
‫- باشه. باشه. ‫- و اولین باری که با یکی دعوا کردم، از طریق این گوشی بوده!
‫چارلی راهنماییم می کرد که چیکار کنم!
‫حالا...حالا هر دفعه ‫که می خوایم با یکی دعوا کنیم
‫یا...حالا هر چی
‫اولش...اون کار رو ‫با هم از طریق این گوشی می کنیم.
‫باشه.
‫قرار بود بالاخره ‫از گوشی واسه این قضیه استفاده کنه.
‫- باشه. ‫- منظورم مواده.
‫- باشه. ‫- قرار بود کنار بذاره.
‫واقعا می خواست کنار بذاره.
‫این باید بیدارش کنه، درسته؟
‫قضیه چیه؟ اون
‫چرا بیدار نمی شه؟ ‫قضیه چیه؟!
‫قضیه اینه که ‫ممکنه به کشتن دوستت کمک کرده باشی.
‫تراویس.
‫اوه
‫- چارلی! چارلی. ‫- تکون نخور. تکون نخور، چارلی.
‫تکون نخور. ‫یه نفس عمیق بکش.
‫یا خدا، چارلی. ‫خدا رو شکر.
‫نفس عمیق بکش، باشه؟
‫نفس عمیق بکش. ‫چارلی؟
‫- چارلی، آروم باش. آروم باش. ‫- لیبی کجاست؟
‫- لیبی؟ لیبی کجاست؟ ‫- آروم باش.
‫من همینجام. چیزی نیست.
‫برو عقب، برو عقب، ‫برو عقب، برو عقب.
- ‫- خب. ‫- لیبی، بهش یکم فضا بده. - چیزی نیست
‫نه. نه. نه.
‫دوباره بیهوش شد.
‫می خوام ‫یه دوز دیگه هم بهش بزنم.
‫اصلا چرا به خودمون زحمت می دیم؟
‫می دونی، منظورم اینه ‫اونا که در هر صورت دوباره این کار رو می کنن.
‫احیاشون می کنیم، ‫بهشون دارو تزریق می کنیم، ولی دوباره مصرف می کنن.
‫مدام یه کار احمقانه رو تکرار می کنن.
‫باید نظراتت رو ‫پیش خودت نگه داری.
‫چرا همیشه این که ‫می خوام آدما کار درست رو انجام بدن
‫باعث می شه ‫آدم غیر منطقی ای باشم؟
‫اینطور نیست، ‫ولی این که فکر کنی تنها قاضی درستکار
‫دنیایی، ‫باعث می شه غیر منطقی باشی.
‫لیبی.
‫چارلی. نه، نه، نه. ‫لیبی...لیبی اینجا نیست.
‫داریم تو رو ‫به بیمارستان می بریم، خب؟
‫حالم خوبه. آره.
‫می شه...می شه من رو ببرین خونه؟
‫نه. ‫نمی تونیم این کار رو بکنیم.
‫حالم واقعا خوبه.
‫واسه این که ‫پر از نالوکسانی
‫و به کمک درمانی نیاز داری، خب؟
‫آهای، ‫این اولین باری بود که مواد می زدم.
‫آره، ‫می دونیم این دروغه.
‫آهای، ‫داشتم سعی می کردم ترک کنم.
‫می خواستم امشب ترک کنم.
‫داشتیم ‫اون قضیه گوشی هم انجام می دادیم.
‫آره، قضیه گوشی رو می دونیم.
‫می دونی که هنوز هم ‫دیر نشده دیگه؟
‫هنوز هم می تونی ‫از امشب ترک کنی.
‫زیاد آسون نیست. ‫من بارها تلاش کرده ام.
‫و چند بار اوردوز کردی؟
‫چی؟ اون دیگه کیه؟
‫اون دوست منه ‫که جلو، پشت فرمون نشسته.
‫اون چند شب پیش ‫جونت رو نجات داده بود.
‫توی پاساژ؟
‫حتما شوخیت گرفته.
‫نه، پاساژ نه. ‫توی ماشینت.
‫اوه.
‫لعنتی، ‫همونی که از روش رد شده بودم؟
‫داداش، خیلی معذرت می خوام.
‫رفیق، نگران نباش.
‫نه، ‫از روی پای من رد نشده بودی.
‫از روی پای عشق همکارم رد شده بودی.
‫- آره، اون عشق من... ‫- حالش خوبه؟
‫آره، می دونی چیه؟ ‫اون عشق من نیست.
‫هیچوقت هم عشقم نبوده.
‫یه بار با هم قرار گذاشتیم، ‫یه بار دست همدیگه رو گرفتیم،
‫و به محض این که ‫بهم گفتی اون کیه،
‫بهش گفتم که قضیه تمومه ‫و چیزی که دیدی هم همین بود.
‫چیزی که من دیدم، ‫این بود که اون رو در آغوش گرفته بودی
‫و داشتی بهش قوت قلب می دادی.
‫اوه، تراویس.
‫سلام.
‫باورم نمی شه.
‫دقیقا جلوی خونه ات ‫یه جای پارک پیدا کردم.
‫اوه، باشه.
‫این یعنی ‫این قضیه قراره جواب بده.
‫منظورم رفاقتمونه.
‫پیدا کردن جای پارک همچین معنایی داره؟
‫آره. ‫به این می گن پارک سینمایی.
‫اگه یه ثانیه قبل از ‫شروع فیلم به سالن
‫یا جایی که ‫رزرو کردی یا حالا هر چی، برسی
‫ناگهان، ‫درست جلوی سالن، یه جای پارک پیدا می کنی.
‫ما توی یه فیلم افتضاح، شگفت انگیز و غیر واقعی ایم.
‫سلام چارلی.
‫توی این ماه، ‫این سومین باریه که اینطوری می شه.
‫از دست جوونا.
‫موقعی که رد می شدم، ‫دیدم که تلو تلو خوران از اون ساختمون
‫بیرون اومد ‫و غش کرد.
‫- باشه. ‫- نمی دونستم چیکار کنم.
‫احیا و اینجور چیزا بلد نبودم، پس
‫- خب، ممنون. ‫- ...به 911 زنگ زدم.
‫- بهمون یکم فضا بدین. ‫- ممنون.
‫همگی، ‫بهمون یکم فضا بدین.
‫آهای، لیبی؟
‫ماییم، ویک و تراویس، دوستات.
‫باید بیدار شی، باشه؟
‫خب لیبی. بجنب.
‫بجنب.
‫بجنب، لیبی. بیدار شو. بجنب.
‫بیدار شو.
‫- همینه. ‫- خب.
‫چارلی کجاست؟
‫بیمارستانه،
‫تو رو هم می خوایم ‫ببریم اونجا، باشه؟
‫- نه، ولی من... ‫- نه، نه، نه. لیبی، اوردوز کردی.
‫درست مثل بهترین دوستت.
‫حال چارلی خوبه؟
‫زنده است؟
‫زنده است.
‫می تونین ‫با هم به کمپ ترک اعتیاد برین.
‫من کمپ نمی رم.
‫توی مراسم گوشی شرکت کردم ‫تا فکر کنه که من هم می خوام برم.
‫چون اون واقعا نیاز داره که بره.
‫اگه کنار نذاره، ‫به زودی می میره.
‫لیبی، خودت چی؟
‫من به اندازه اون مصرف نمی کنم.
‫به معنای واقعی کلمه، ‫همین الان اوردوز کردی.
‫اون نباید بمیره.
‫اگه بمیره، ‫نمی دونم قراره چیکار کنم.
‫اون بهترین دوستمه.
‫نمی خوام مجبور شم ‫باهاش خداحافظی کنم.
‫خب
‫این قضیه ای که گفتی.
‫آره. ‫بدترین روز زندگیم بود.
‫برای مانتگومری ‫که حتی بدتر هم بود.
‫حالا یه رفیق کشم.
‫و چیزای دیگه.
‫این قسمتیه ‫که رفاقتمون تموم می شه؟
‫نه. ‫فقط...می خواستم ببینم در چه حالی.
‫می دونی، ‫بابام وقتی که هشت سالم بود، مرد.
‫اون هم از خودمون بود.
‫خیلی روی انجام درست وظایفش حساس بود.
‫باعث شد ‫که بچه خیلی عصبی ای بشم.
‫بگذریم، ‫من همیشه خیلی قدردان
‫آدمایی که برام نقش پدر رو
‫بازی کردن بوده ام، می دونی؟
‫عموها و دایی هام، ‫برادرای آتش نشان بابام،
‫شوهر دوم مادرم، تام.
‫اون بهترین بود.
‫من...هر کاری از دستم برمیاد می کنم
‫ولی همیشه می ترسیدم
‫که قراره یه بابای دیگه ‫رو هم از دست بدم.
‫فقط باید مدام بهش یادآوری کنی
‫که قرار نیست جایی بری.
‫آروم می شه.
‫روئیز.
‫مردی فراتر از صورتی قشنگ و پائی مصنوعی.
‫اسمش لیبیه. ‫سطح اکسیژن در هر دو لیتر خونش، بعد
‫از اوردوز مخدر، 98 درصده.
‫امروز سرمون شلوغه ها.
‫- دوست چارلیه. ‫- البته که هست.
‫ممنون.
‫سلام بچه ها. ‫چه خبرا؟
‫اوه، خبرای عالی.
‫اگه پاندمی کرونا منقرضمون نکنه،
‫اپیدمی مخدر این کار رو می کنه.
‫اوه.
‫باشه.
‫هنوز با هم آشتی نکردین؟
‫نباید انقدر بهش سخت بگیری.
‫اون که ‫دیگه نمی خواد با یارو نامزد کنه.
‫اینش مهم نیست.
‫چی مهمه؟
‫این که حتی بعد از این که فهمید
‫اون همون کسیه ‫که همه چیزم رو ازم گرفته،
‫باز هم به دیدگاهش گوش داد.
‫باز هم به حرف طرف گوش داد.
‫منظورم اینه که، اون...چیه؟
‫گمونم، ‫آدم بودن باشه؟
‫نگو که طرف اونی.
‫طرف چیه؟ تر
‫می دونی، ‫واقعا یه جوری حرف می زنی که انگار
‫که انگار چی؟
‫مثل تراویس حرف نمی زنی.
‫تراویس، اگه ‫کم کم گذشته رو رها نکنی
‫نمی دونم...تنها می مونی.
‫تو با امت یه سر و سری داری.
‫خودت گفتی ‫نمی خوای در مورد اون قضیه صحبت کنی،
‫پس در مورد یه چیز دیگه ای حرف می زنیم.
‫فکر می کنی بعد از این که ‫تو رو با اون دیدم،
‫می تونم به همین راحتی ‫دوباره باهات شوخی کنم و بخندم؟
‫- پس چقدر طول می کشه؟ ‫- چی؟
‫چقدر طول می کشه تا مثل قبل شیم؟
‫نمی دونم.
‫ویک، خط زمانی که نداره. من فقط
‫تراویس، لطفا بس کن. ‫تو من رو می شناسی.
‫اولین کسی هستی که ‫با این که باهات پیوند خونی ندارم، حس می کنم قوم و خویشمی.
‫پس واقعا حق نداری باهام مثل پوست زخمی
‫که نمی خارونیش، رفتار کنی.
‫واسه همین، ‫می خوام به زور پاره اش کنم!
‫چی رو به زور پاره کنی؟
‫پوست روی زخم رو!
‫- ای خدا. ‫- پوست روی زخم!
‫انقدر داری تخس بازی درمیاری ‫که نمی تونم تحملت کنم.
‫من؟ ‫تو به معنای واقعی کلمه داری خودت رو از یه...ماشین پرت می کنی بیرون.
‫ای خدا.
‫گفت، ‫«وضع من اونقدر بد نیست.»
‫گفت، ‫«به بازپروری نیاز ندارم.»
‫نباید بهت تهمت می زدم ‫که ریپلی برات مهم نیست.
‫حرکت پستی بود.
‫من آروم کردن خودم رو ‫از دو سالگی یاد گرفتم.
‫این تنها ویژگی مثبت غفلت والدینه.
‫لوکاس مرده.
‫و این خیلی بده.
‫و من هم کلی کار کردم ‫تا از شدت بد بودنش کم کنم،
‫و آره، ‫شاید همیشه جواب نگرفتم،
‫ولی تراویس، ‫دارم تلاشم رو می کنم.
‫همیشه تلاش می کنم.
‫و تو...می دونی، چه می دونم.
‫شاید
‫شاید حق با تو باشه.
‫زندگیم همیشه قراره یکم بد باشه.
‫ولی...به نظرم اشکالی نداره،
‫چون به نظرم ‫نشونه اینه که یه مدتی
‫زندگی خیلی خوبی داشتیم، می دونی؟
‫- ببین... ‫- ببخشید. من
‫درخواست ارسال ماشین امدادی 19 به پارک لیورمور.
‫بیخیال بابا. ‫دیگه چی شده؟
‫همین الان اونجا بودیم.
‫آهای، بچه ها. ‫می شه لطفا بهمون یکم فضا بدین؟
‫اون توئه.
‫لعنتی. چارلیه.
‫چارلی؟
‫چار
‫چارلی.
‫چارلی. آهای.
‫چارلی. منم، ویک. ‫صدام رو می شنوی؟
‫می تونی... ‫خب، اوردوز نکرده.
‫فقط سرخوشه. ‫چارلی.
‫خب، قراره باهامون بیای، باشه؟ من رو ببین.
‫چقدر خوشگلی.
‫ممنون. خب.
‫ولی می خوایم ‫از ماشین پیاده ات کنیم، باشه؟
‫الان باید باهامون ‫به بیمارستان بیای، باشه؟
‫لیبی؟
‫آه! آه!
‫- هنوز بیمارستانم؟ ‫- نه.
‫بیمارستان نیستی. ‫خودت رو ترخیص کردی.
‫توی یه آمبولانسی، خب؟
‫- درسته. ‫- اومده بودم خونه، و لیبی
‫و همسایه
‫بهم گفت که لیبی مرده.
‫چارلی، متاسفم.
‫فقط می خواستم خداحافظی کنم.
‫چرا الان خداحافظی نمی کنی؟
‫گوشی کار نمی کنه.
‫این فقط یه کار مسخره است ‫که عادت داشتیم بکنیم.
‫مسخره نیست. ‫اصلا مسخره نیست.
‫چون بین تو و اون بوده.
‫یه کاری بوده ‫که با هم می کردین.
‫و اون بهترین دوستت بود، درسته؟
‫و این مهم ترین چیز دنیاست.
‫پس همینجا بشین.
‫حرفی که می خوای بزنی رو بزن.
‫بهش بگو
‫بهش بگو که متاسفی
‫و بهتر عمل می کنی ‫و بهتر می شی.
‫چارلی، ‫زندگیش باید یه معنی ای داشته باشه.
‫و مرگش هم همینطور.
‫باید تو رو تغییر بده، می دونی؟
‫و شاید اگه بذاری این کار رو بکنه،
‫بتونه تو رو ‫به آدم بهتری تبدیل کنه،
‫ولی تا وقتی ‫که خداحافظی نکردی، نمی تونه این کار رو بکنه.
‫لیبز.
‫باید ترک کنم.
‫همونطور که ‫خودت گفته بودی، باید ترک کنم.
‫حقیقتش نمی دونم ‫چطوری این کار رو بکنم، ولی
‫آره. ‫می خوام تلاشم رو بکنم.
‫آره، ‫می خوام...تلاشم رو بکنم.
‫می خوام...می خوام ‫امشب به کمپ ترک اعتیاد برم و
‫چطوری بدون تو از پس این کار بربیام؟
‫تو بهترین دوستمی.
‫متاسفم.
‫متاسفم که مردی.
‫می بینی؟ ‫رفیق، ما همیشه با آتیش درگیر نیستیم.
‫ماشینا
‫خب، ‫اونا گرفتن خوابیدن.
‫اونا روزهاست که آتیش ندیدن.
‫خب، حالا.
‫می بینی چقدر تمیزن؟
‫اگه آتشسوزی شده بود ‫و اینا تن کسی بودن، چرک و چالان می شدن.
‫آره، ببین، ‫ما اکثر روزا فقط
‫بازی رومیزی می کنیم یا...تنقلات می خوریم.
‫عالیه. ‫حالا دیگه بخاطر بازیای رومیزی
‫و خوراکی ها، ‫دلش می خواد آتش نشان بشه.
‫رفیق، راستش رو می گم، ‫اگه...اگه حتی آتیشی در کار باشه
‫هم می دونی، قول می دم ‫که من یه آتش نشان عالی ام
‫و دوستام ‫حتی از من هم بهترن.
‫چیزیم نمی شه.
‫الان دیگه آماده خواب هستی؟
‫باشه. شب بخیر بگو.
‫ممنون. ‫فکر خیلی خوبی بود.
‫خب، ‫راستش فکر روئیز بود.
‫از طرفم ‫ازش تشکر کن.
‫می کنم.
‫- صبح می بینمت؟ ‫- آره. حتما.
‫- دلم برات تنگ شده. ‫- دلم من هم برات تنگ شده.
‫مرسی، رفیق.
‫- خواهش می کنم. ‫- من
‫می دونم چطوریه.
‫از دست دادن بابا؟
‫آره، ‫اتفاقا این هم می دونم چطوریه، ولی
‫منظورم ‫مسئول مرگ یکی از برادرا بودنه.
‫ریگو واسکز.
‫واسکز؟ ‫تو همونی بودی که
‫تو و ایوا.
‫پس می شناختیش؟
‫اداره آتش نشانی سیاتل، ‫آتش نشانای لاتین زیادی نداره.
‫آره. متاسفم.
‫اگه الان ازم متنفر شی، درک می کنم.
‫آره، این
‫کار سختیه.
‫و بعضی وقتا هم تلفات داره.
‫امشب توانش رو ‫ندارم که ازت متنفر شم.
‫شاید فردا.
‫ایول.
‫رئیس ریپلی.
‫تو بودی نه؟
‫همونی که ‫موقع مرگش، باهاش نامزد بود رو می گم.
‫تو این رو از کجا می دونی؟
‫همه امون شنیده بودیم ‫که با یه آتش نشان نامزده کرده.
‫- شایعاتی پخش شده بودن. ‫- می شه یکم بری عقب؟
‫باشه.
‫ولی، ‫اسم طرف رو یادم رفته بود.
‫تازه امروز شصتم خبردار شد.
‫یادمه که ‫مانتگومری سر مراسمش صحبت کرد.
‫از اونجایی که ‫می دونستم چه حسی داره،
‫تحملش رو نداشتم ‫که سخنرانیش رو ببینم.
‫نزدیک بود فلنگ رو ببندم و برم.
‫تو توی مراسم تدفین ریپلی شرکت کرده بودی؟
‫اون من رو سروان کرده بود.
‫و بعدش
‫بعد از قضیه مایکل
‫وقتی درخواست تنزل درجه دادم،
‫سعی کرد... ‫سعی کرد منصرفم کنه.
‫ولی درک می کرد. مرد خوبی بود.
‫مرد خیلی خوبی بود.
‫ناراحتم.
‫این عجیبه؟
‫عادیه که ‫بخاطر جدایی، ناراحت باشی.
‫اگه از اول هم ‫چیزی در کار نبوده باشه، می شه روش اسم جدایی گذاشت؟
‫به نظرم شاید بدتر باشه.
‫رابطه تیو و مایکل، ‫مثل رابطه من و تو بود.
‫اون و مایکل، ‫توی دانشگاه با هم رفیق بودن.
‫جفتشون با هم ‫به عنوان آتش نشان مشروط، کارشون رو شروع کردن.
‫هم اتاقی بودن.
‫تیو ‫پسر یه آتش نشان بود،
‫سریع تر از ‫من یا مایکل پیشرفت کرد، ولی
‫ما بهترین دوستای همدیگه بودیم.
‫سه تامون.
‫و بعدش ناگهان
‫مایکل مرد.
‫و تقصیر تیو بود.
‫حتما این که مجبور شی بدون بهترین دوستت
‫این رو بگذرونی، سخت بوده.
‫می دونی، ‫من از این بخش عجیبی که بعد از دعواهای دوستانه پیش میاد، متنفرم
‫می دونی، ‫بعد از این که دعوا تموم می شه،
‫یه بازه ای هست که جفتتون ‫یه جورایی معذبین و حس ناجوری دارین
‫و هنوز رابطه اتون ‫با هم عادی نشده.
‫آره، این قضیه اگه ‫توی رابطه عاشقانه پیش بیاد، دو طرف شام می رن بیرون.
‫ویک، برای بار یک میلیونم، ‫من قرار نیست باهات شام بیام بیرون.
‫چرا؟
‫سلام! ‫سلام، من آتش نشان مشروطم.
‫وای خدا. ببخشید. شما
‫نه. ‫من...من...چیزی نیست.
‫من...تراویس مانتگومری ام.
‫من ویکم. هیوز.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- می خوای در موردش حرف بزنیم؟
‫- من شنونده خیلی خوبی ام. ‫- نه.
‫نمی خوام ‫در موردش حرف بزنم.
‫اشکالی نداره. ‫حرف گوش نکن بهتری ام.
‫شانس آوردی.
‫به کمد نیاز داری؟
‫آره.
‫می خوای اون یکی رو برداری؟ بازه.
‫- ممنون. ‫- قربونت.
‫هیوز، ‫به 19 خوش اومدی.
‫19، به هیوز خوش اومدی.
‫چیه؟
‫هیچی.