‫عمرا، ‫براونی من کاملا از اون چیزی که با بروکلی درست کردی، بهتره.
‫- نه. ‫- هست.
‫این سوفله بروکلیه.
‫- خب؟ درست کردنش سه ساعت طول کشید. ‫- باشه. ببخشید.
‫خب، ‫پس من صرفا بخاطر بازده بهتر برنده می شم.
‫- ببخشید. ‫- آخه کی برای اولین قرار سوفله بروکلی درست می کنه؟
‫می دونی، عجیبه. ‫حسش مثل قرار اول نیست.
‫من که فکر نکنم بتونم تشخیص بدم.
‫فکر کنم ‫این اولین قراریه که تا حالا داشته ام.
‫- واقعا؟ ‫- آره. معمولا، اینطوریه
‫که به آدما بر می خورم ‫و بعدش، به هم علاقه مند می شیم.
‫- پس...اینطوریاست. ‫- درسته.
‫این جنبه امیدبخش پاندمیه.
‫آره. آره.
‫روئیز.
‫باشه.
‫باشه، اطاعت.
‫ظاهرا، ‫فردا قراره توی ایستگاه 19 جای یکی شیفت بدم.
‫اوه.
‫باشه.
‫این که خوبه. ‫این
‫فقط...بیا
‫که...به هیچکس چیزی نگیم.
‫درسته. باشه. پس
‫دلت نمی خواد ‫بیشتر پیش بریم؟
‫نمی خوام همه در جریان
‫چیزی که بینمونه
‫قرار بگیرن.
‫باید اول به من زنگ می زدی.
‫خب، یمی خواهرمه، ‫واسه همین هم اول به اون زنگ زدم.
‫- اون یه وکیل قرارداده. ‫- باز هم وکیله.
‫باز هم مجوز وکالت داره، ‫باز هم توی یه شرکت کار می کنه.
‫وکیل با دادخواه فرق می کنه.
‫خب، دولا، برای همین هم به تو زنگ زدم.
‫دومین نفر. ‫من دومین نفری بودم که بهش زنگ زدی.
‫واقعا امیدوارم ‫که با این قضیه کنار بیای، لطفا.
‫تا حالا کارای بدتری باهام کردی ‫که باهاشون کنار اومده ام.
‫خب. ‫این منصفانه نیست. ما بچه بودیم.
‫فقط مردا اجازه دارن بگن ‫که توی 21 سالگی، بچه بودن.
‫این حرفت اشتباه نیست.
‫خب.
‫اگه قراره دادخواهت باشم،
‫نیاز دارم بدونم ‫که می خوای با این شکایت به چی برسی.
‫تو اون فیلم رو دیدی، درسته؟
‫آره. فیلم رو دیده ام. ‫همه اون فیلم رو دیده ان.
‫پس می دونی دنبال چی ام.
‫می خوام اون پلیسا بابت
‫بلایی که ‫سر من و جویس آوردن تنبیه بشن، و دنبال عدالتم.
‫خب، ‫پس هنوز نمی دونی.
‫الان گفتم که فقط
‫عدالت بی معنیه.
‫و نه صرفا توی این موقعیت
‫و طرز فکر دادگاهی عمومی.
‫هیچوقت معنی نداشته.
‫چون عدالت به دیدگاه فرد بستگی داره.
‫هیچوقت ‫فقط یه راه برای تحقق عدالت وجود نداره،
‫خصوصا واسه چیزی که تو تجربه کردی.
‫پس از خودت بپرس ‫که بهترین نتیجه ممکن
‫تصمیمی که برای مقابله
‫با نه تنها اداره پلیس سیاتل،
‫بلکه کل نهاد پلیس در ‫این کشور گرفتی، چیه؟
‫دین میلر آتش نشان، ‫امیدواری به چی برسی؟
‫و در همین حین که این کار رو می کنی، ‫برو لیوان من رو هم پر کن.
‫چشم، خانم.
‫فردا شب قراره به افتخارت ‫یه جشن تمام عیار بگیریم.
‫آره. ‫هر چی بخوای برات درست می کنیم. ‫من کربوهیدارت می خوام. ‫کربوهیدارت نشاسته ای.
‫با پنیر.
‫ماکارونی با پنیر.
‫فکر خوبیه.
‫حله.
‫بهم گفته بودن ‫که باید یکی از اعضای خانواده ام دنبالم بیاد
‫ولی پسرم جواب تماسام رو نداده.
‫ولی ما هم خانواده اتیم.
‫نه، نه. ‫خیالت راحت.
‫فردا اول وقت میایم اونجا.
‫کل روز رو ‫مرخصی گرفتم تا بیام دنبالت.
‫پس خیالت راحت.
‫شکلات بیارین.
‫خداحافظ مارشا.
‫و آب کی قطع می شه؟
‫ممنون.
‫آره. بله،
‫کارگرا
‫- جمعه. ‫- جمعه میان.
‫باشه. ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عزیز دلم
‫عزیز دلم، سلام!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫تازه قضیه آندریا رو شنیدم.
‫شوکه شده ام. ‫آخه چطور ممکنه.
‫من همه اش آزمایش می دم. نگران نباش.
‫اشکالی نداره، من هم همینطور.
‫سلام. درود.
‫مایا، ‫این دوستمه، گاب
‫آره، ‫دکتر گابریلا اورورا. سلام.
‫باشه.
‫(صحبت به زبان ایتالیایی)
‫چی؟ نه. ‫این
‫تکالیفت خسته ات کرده ان؟
‫نه، این...مال تاکه.
‫بهش گفته بودم ‫که بهش ثابت می کنم که تکلیف ریاضیش آسونه
‫ولی این که ریاضی نیست، خب؟
‫این...چه می دونم...ریاضی نوئه.
‫- ریاضی رو عوض کردن؟ ‫- آره، حرف من هم همینه.
‫- سلام. ‫- من تیو روئیز هستم.
‫خوشوقتم.
‫اشکالی نداره ‫صرفا تازه کار صدات کنیم؟
‫تو خودت هم ‫هنوز مشروطی، مشروط.
‫تو مشروطی؟
‫مگه رئیس گردان نیستی؟
‫اوه، تو...ببخشید.
‫به ایستگاه 19 خوش اومدی. ممنون که جای همکارمون اومدی.
‫- من هم بن وارنم. ‫- سلام. چطوری؟
‫سلام. ‫من ویک هیوزم.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫- ببخشید. ویک هیوز. ‫- درسته. متوجه ام.
‫- آره. ‫- خوشوقتم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫سلام، حالت خوبه؟
‫نه.
‫نه. خوب نیستم. ‫اصلا هم خوب نیستم.
‫اصلا فکر نمی کردم ‫مجبور شم دوباره ببینمش.
‫منظورت جایگزینه است؟ ‫وایسا، اون رو می شناسی؟
‫اون سروان مایکله.
‫سروان...مایکل؟
‫ببخش...یعنی داری می گی
‫همونیه که ‫بهترین دوستم رو به کشتن داد.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫وای. بازبینی حقوقی. دفتر دادستان کل.
‫آره.
‫اون توی کلاس خودش ‫و کلاس ییل یمی، شاگرد اول بود.
‫پس کارش رو بلده
‫و تو رو هم می شناسه، ‫خب، مشکل چیه؟
‫اون...نامزد سابقمه.
‫اوه.
‫خب، ‫حالا نه این که این مهمه ها.
‫فقط...ازم پرسید که چی می خوام.
‫- عدالت. ‫- درسته.
‫- آره. ‫- ولی می گه این زیادی مبهمه.
‫- تغییر؟ ‫- این هم همونقدر مبهمه.
‫باشه. ‫این که مجبور نشم به بچه ام
‫یاد بدم که ‫با بیشتر از دو دوست سیاهپوست سوار ماشین نشه، چی؟
‫این ابهامش کمتره؟
‫به نظرت عدالت چه شکلیه؟
‫وایسا.
‫خواهش می کنم. چون من
‫یعنی ببین، من ریاضیم خوب بود،
‫ولی اونجوری که ‫به من یاد داده بودن، یه روش ساده وجود داشت، یه راه
‫- تمام. ‫- بررسیش کن. بذار من بررسیش کنم.
‫- بررسیش کن. ‫- نه، نه. امکان نداره
‫جوابش رو ‫با اون روش و بدون تقلب به دست آورده باشی.
‫مگه آزمون ارتقای شغلی ریاضی نداره؟
‫دکی، حسودی می کنی؟
‫- ولی می شه این رو یه بار بهم توضیح بدی؟ ‫- آره، می شه.
‫اون اصلا چطوری شاغله؟
‫حتی راننده ماشین آشغالی هم نباید باشه،
‫- چه برسه به ماشین آتش نشانی. ‫- ببخشید...خب، وایسا.
‫فکر می کردم اون طرف...سروان بود.
‫این یارو، تیو...حالا هر چی، ‫صرفا یه ستوانه، درسته؟
‫آره، ‫حتما بعد از قضیه مایکل تنزل درجه پیدا کرده.
‫خوبه فهمیدم ‫کشتن بهترین رفیق یکی
‫باعث می شه ‫درجه ات تنزل پیدا کنه.
‫آهای! کمکمون کنین!
‫به یکم کمک نیاز دارم، خواهش می کنم!
‫آهای، آهای! آهای! آهای، آهای! آروم تر!
‫ماسک! ماسک!
‫- چی؟ ‫- هشدار داخلی اعلام کن. هشدار داخلی اعلام کن.
‫- خودم بازش می کنم. ‫- به کلید نیاز داریم؟
‫ماسکاتون رو بزنین! ‫این یه هشدار داخلیه.
‫یه مرد 25 ساله اومده ‫که یه شیء وارد سرش شده و آسیب دیده.
‫بفرما، رفیق. ‫اول تو برو. ولی آروم.
‫بیا اینجا. بیا اینجا.
‫ممنون. ممنون از همه. ممنون.
‫آره، می بینمش. ‫می بینمش.
‫شما دوتا بشینین. بشینین.
‫خب. ‫کتت کجاست؟
‫مارکوس؟ آهای.
‫بفرما. رفیق.
‫سلام. ‫همین الان داریم راه میفتیم.
‫آره...جک، اینجا نیاین، باشه؟
‫چی؟
‫خب، ‫اونا فکر می کنن که مارشا شاید به لوله گذاری نیاز داشته باشه.
‫نه، اون داره ترخیص می شه. ‫ما داریم میایم دنبالش.
‫گمونم...نصفه شب حالش خراب شده.
‫سطح اکسیژن خونش داره کم می شه. ‫می خوان مراقبش باشن
‫و امشب تصمیم بگیرن ‫که زیر ونتیلاتور ببرنش یا نه.
‫چرا هیچکس بهم زنگ نزد؟
‫خب، ‫مخاطب اضطراریش پسرشه.
‫- من به محض این که خبردار شدم، زنگ زدم. ‫- پسره جواب داد؟
‫خب...مطمئن نیستم.
‫ببخشید. ‫ببین، من باید برم.
‫اینجا دوباره داره شلوغ می شه،
‫ولی فقط می خواستم بهت خبر بدم.
‫- باشه، ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫ازت می خوایم که سرت رو
‫اصلا تکون ندی، باشه؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- اسمش تَده.
‫باشه، تد، حالت چطوره؟
‫- خوبم. سرم یکم گیج می ره. ‫- باشه.
‫ولی همچنان حرف می زنه ‫و هشیاره. علائم حیاتیش چطورن؟
‫یه جوری پایدارن.
‫یا خدا.
‫وارن، تخت رو بیار.
‫آره، ‫همچین چیزی قبلا دیده ام.
‫سالیوان، این رو من رهبری می کنم. ‫برو به وارن کمک کن تخت رو بیاره.
‫- باشه. ‫- اینا صورتشون رو با پارچه پوشونده ان.
‫- نه. ما مشکلی نداریم. ‫- وای پسر، تد.
‫پسر، ‫خیلی ناجور به نظر میاد.
‫- آره رفیق، درد داره؟ ‫- البته که درد داره، بی شعور.
‫شبیه کباب کوبیده شده. چی بگم والا.
‫خب ویکف ‫شاید بهتر باشه رفقاش رو از اینجا ببری.
‫باشه، الان درستش می کنم. ‫خب بچه ها، از اینور.
‫از اون در. ‫برین. از اینجا برین.
‫- باشه. ‫- سمت چپتون.
‫خب، ‫می تونین بهم بگین که چی شده؟
‫- مراقب باشین! ‫- اوه، ما
‫آهای.
‫مراقب باشین. خب. ‫کسی بهتون حمله کرده بود؟
‫- نه... ‫- اونجا بشینین.
‫خب، چی شد؟
‫ما...فقط داشتیم توی پارک ‫راگبی فلگ بازی می کردیم.
‫من مدافع رو جا گذاشتم و
‫توپ رو به تد ‫که توی عمق بود پاس دادم.
‫- تد... ‫- به سبک تیم سیهاوک.
‫و بعدش تد محکم به توپ ضربه زد.
‫و بعدش ناگهان...بوم...می دونی
‫مثل رابین هود، یه تیر اومد و...به اینجای سرش خورد.
‫بیشتر مثل «شجاع دل» بود.
‫درست می گی ها.
‫وای. ‫هم عشق ورزشین هم مورخ.
‫ایول. ‫پس موقع بازی اینطوری زخم و زیلی شدین؟
‫- آره. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫و بعدش همینطوری اتفاقی یه تیر شکاری
‫از جنگل شروود دراومد و یه راست به سر رفیقتون خورد.
‫درسته؟
‫- خیلی عجیبه. ‫- عجب.
‫رفیق، ‫ماسکت رو بکش بالا.
‫گوش کنین، گوش کنین، گوش کنین
‫خب، ‫من یه نقشه دارم، خب؟
‫می خوام خودم ‫از سرم درش بیارم.
- ‫- نه، نه، نه! ‫- نه. نه، نه، نه! - آهای!
‫آهای، آهای، ‫دلت نمی خواد این کار رو بکنی.
‫تد، ‫دلت نمی خواد این کار رو بکنی.
‫باید یه شیاف بنزویی، چیزی، واسه اش بذاریم.
‫ما اون رو فقط به بیمارستان می رسونیم، همین.
‫- وارن، مخالفی؟ ‫- نه.
‫اگه به من باشه، ‫تا وقتی که ازش عکس نگرفتیم، کاری نمی کنم.
‫درسته. ‫دستاش رو نگه دار.
‫- واقعا نباید... ‫- دستاش رو نگه دار.
‫این رو ازم جدا کنین!
‫یه لحظه وایسا، خب، بیا
‫- خب خب. دارینش؟ ‫- آره.
‫وایسین، وایسین، ‫وایسین، وایسین.
‫نمی تونیم سرش رو ‫همینطوری صاف روی تخت بذاریم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫خودم به پهلو نگه اش می دارم. دارمش.
‫یعنی کل راه تا گری اسلون ‫سرش رو نگه می داری؟
‫- ظاهرا. ‫- با شماره سه.
‫وایسین.
‫یک، دو، سه.
‫خب.
‫دارمش.
‫بیاین سوار ماشین امدادی کنیمش.
‫- دارمش. ‫- باید سریع بریم.
‫بهتر نیست آروم بریم؟
‫نمی خوایم با وجود اون چیزی ‫که توی سرشه، زیاد تکون بخوره.
‫سریع می ریم.
‫اطاعت.
‫باید این رو از سرم خارج کنم!
‫تد، اگه نمی خوای ‫مغزت آسیب دائمی ببینه، تکون نخور.
‫منظورش از آسیب مغزی
‫یعنی احتمال مرگ مغزی هست؟
‫خب، ‫قرار برگردیم اون تو.
‫ببین، ‫اگه همینطوری باهامون مبارزه کنی،
‫این تیر رو جا به جا می کنی...یا اتفاق بدتری میفته.
‫تیر؟ ‫کدوم تیر؟
‫از اینور.
‫پس...ممکنه اون تیر زندگیش ‫رو به کل نابود کرده باشه؟
‫- رفیق، یعنی چی؟ ‫- چیه؟
‫داداش، ‫این کاملا تقصیر توئه.
‫منظورت چیه؟ ‫تقصیر منه؟
‫- رفیق، خودت خطا زدی. ‫- فکر تو بود.
‫چی ایده خودت بود؟
‫آفرین.
‫ببین، ‫کرونا
‫- خیلی بد بوده. ‫- آره.
‫- ولی ببخشید. ‫- به یه چیز هیجان انگیز نیاز داشتیم.
‫می دونی، ‫می خواستیم چیز متفاوتی رو امتحان کنیم.
‫خب، ‫بهم بگین چی شده و این دفعه راستش رو بگین.
‫خب...ما سه تا نوشیدنی خورده بودیم
‫و توی پارکینگ جاش دارت بازی می کردیم.
‫- و من خدای دارتم. ‫- بازیش قابل قبوله.
‫برو سر قضیه تیر.
‫خب، منظورم اینه که، ‫می دونی، آدم توی دارت چیز خاصی برای از دست دادن نداره
‫- پس... ‫- راست می گه.
‫لطفا بگین که اونقدر احمق نیستین.
‫نه، ‫فکر کنم دقیقا همونقدر احمقن.
‫باشه. ‫فقط می خواستیم ببینیم طاقتمون چقدره.
‫الان واقعا نزدیکه بفهمین طاقت من چقدره.
‫خب، ریک گفت، ‫«نظرتون چیه روی سر همدیگه بطری بذاریم و با تیر بزنیمشون؟»
‫خب، من دیگه نیستم. من دیگه نیستم.
‫من دیگه نیستم. ‫این الان دیگه مشکل شماست.
‫چی؟
‫خب، پس
‫ما بریم بیمارستان
‫تا به دکترا بگیم چی شده.
‫آره، ‫می ریم یه سر به تد بزنیم.
‫23 سالشونه و انقدر احمقن؟
‫می دونی رفیق، ‫فکر کنم تو از ما جلوتر باشی.
‫عالیه.
‫باید سِرت رو بهم یاد بدی.
‫سرش خوب درست کردنشه.
‫خب، ‫بعد از 13 بار تلاش، 6 سوختگی درجه یک
‫و ریختن یه فنجون شیر روی زمین،
‫توی این کار...شکست خورده ام.
‫آرد کجاست؟
‫دنبال آرد می گرده.
‫خودم بهش می دم. اینجاست.
‫- آرد. ‫- احسنت.
‫من که انگلیسی بلدم.
‫ممنون...سیب زمینی ها کجان؟
‫- سیب زمینی ها. ‫- آره، سیب زمینی ها.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫خب، شماها با هم بزرگ شدین؟
‫نه. راستش، ‫از زمان دانشکده پزشکی دوست بودیم.
‫خب، دوست بودیم. ‫- آره خب، درسته، ولی
‫بهترین دوست همدیگه هم بودیم.
‫آره، اون
‫آره. نه. این رو فهمیدم. ‫این یادم بود.
‫آره.
‫- ببخشید... ‫- چاقو می خوای؟
‫- آره. ‫- چاقو داری؟
‫ویک.
‫نه. نه، نه، نه.
‫خب، ‫فقط یه سوال دارم.
‫فقط یکی؟
‫چه خوب. ‫من هزارتا سوال دارم.
‫آره، تو می دونستی؟
‫- چی رو؟ ‫- این که تراویس رو می شناسم.
‫- این که اینجا همکارمه. ‫- البته که نه.
‫پس...قسم می خوری که اصلا نمی دونستی.
‫- ویک، نه. ‫- جلوتر نیا.
‫نمی دونستم شماها دوستین.
‫ما دوست نیستیم.
‫- چی؟ ‫- اون دوست من نیست.
‫ما با هم زندگی می کنیم، چون وقتی که جای دیگه ای برای رفتن نداشتم
‫من رو توی خونه اش راه داد.
‫اون بعد از ‫مرگ نامزدم، هوام رو داشته.
‫انقدر جونم ‫رو نجات داده که حسابش از دستم در رفته،
‫پس نه، ما...دوست نیستیم.
‫اون بخشی از منه.
‫پس گمونم این ‫باعث می شه من آدم بده باشم، درسته؟
‫- نیازی نیست بدونی ماجرا از دید من چطور بوده؟ ‫- کدوم دیدگاه؟
‫تو بهترین دوستش رو به کشتن دادی. ‫دیدگاهی در کار نیست.
‫تنها دیدگاه، همینه.
‫بس کن.
‫هنوز داره گریه می کنه.
‫می خوای باهاش حرف بزنم؟
‫نه، چیزی نیست.
‫می گه ‫این نشونه بدیه.
‫می گه ‫خونده که اکثر
‫آدمایی که ‫کارشون به ونتیلاتور می کشه، می میرن.
‫نه، ما که این رو نمی دونیم. ‫تحقیقات جدیدی انجام گرفته ان.
‫بعلاوه، ‫دوستامون توی بیمارستان کار می کنن، درسته؟
‫و اگه به ونتیلاتور نیاز پیدا کنه، حتما حواسشون رو جمع می کنن
‫که به بهترین شکل ممکن تحت درمان قرار بگیره.
‫آهای، آهای! مراقب باشین!
‫مرد 28 ساله ‫که یه شیء خارجی وارد سرش شده.
‫شدیدا آشفته است.
‫خب. ‫فشارش داره می ره بالا.
‫تد، ‫ازت می خوام آروم بمونی.
‫نگه اش دارین، نگه اش دارین.
‫عمیق و آروم نفس بکش، خواهش می کنم.
‫بیخیال بابا.
‫انگار راننده بیهوشه.
‫مانتگومری، بپر بیرون، ‫ببین حال راننده چطوره. ما این یکی رو آروم می کنیم.
‫ببخشیدا. ‫من باید بگم که بره یا نه.
‫سروان؟
‫برو. ‫گزارشش می کنیم.
‫بچه ها، موفق باشین.
‫سلام!
‫آهای!
‫تو همون میلری ‫که توی اون فیلم بود، درسته؟
‫همونی که ‫با پلیسا دعوا کرد؟
‫آره.
‫آره، رفیق...دیدنش سخت بود.
‫معذرت می خوام.
‫مرسی، رفیق.
‫خب...داستان تو چیه؟
‫داستانم؟
‫آره رفیق. ‫اهل کجایی؟
‫زن داری؟ ‫بچه داری؟
‫تیو خلاصه تیودوره؟ ‫چون اگه اینطوریه، متاسفم.
‫ماشین امداد 15، ‫به کمک یه بیمار بیهوش
‫که جلوی پلاک 322 خیابون والناته برین.
‫آتش نشان مانتگومری در صحنه است.
‫انگار یه بلوک اونورتره. ‫من می رم سراغش.
‫نه رفیق، من می رم.
‫ممکنه پلیسا هم باشن.
‫این اواخر به اندازه کافی باهاشون سر و کله زدی.
‫حله.
‫سلام!
‫آهای! ‫صدام رو می شنوی؟!
‫صدام رو می شنوی؟ ‫آهای! بید
‫چیکار می کنی؟
‫پدرم وکیله. ‫می تونم شکایت کنم.
‫برای چی؟ ‫نجات جونت. موفق باشی.
‫تد؟
‫آهای. ‫مکانیزم های دفاعیش دارن از کار میفتن.
‫ضربان قلبش داره کند می شه.
‫باید لوله گذاری کنیم.
‫نه.
‫نه، هنوز داره نفس می کشه ‫و سطح اکسیژنش مشکلی نداره.
‫ازت می خوام ‫بهش اکسیژن بزنی.
‫الان حالش خوبه.
‫نمی تونم همزمان لوله گذاری کنم ‫و سرش رو هم نگه دارم که.
‫این کار رو ‫توی گری اسلون می کنن.
‫- چقدر راه مونده؟ ‫- دو دقیقه.
‫شاید انقدر وقت نداشته باشیم.
‫باشه، ‫باید صاف بخوابونیمش، تیر نمی ذاره این کار رو بکنیم.
‫راست می گی.
‫چی
‫چیکار...چیکار می کنی؟
‫بهم اعتماد کن.
‫آهای! آهای! ‫بیدار شو!
‫باید بیدار شی، رفیق!
‫آهای. ‫صدام رو می شنوی؟
‫بعد از مهمونی ای که ‫داشتی، معلومه که نمی شنوی.
‫من سرنگ تزریق وریدی رو آماده می کنم.
‫خودم از پسش برمیام. ‫تو می تونی بری.
‫- خودت پشتیبان خواستی. ‫- تو رو نخواستم.
‫آهای، رفیق، باید بیدار شی.
‫وقتشه بیدار شی. ‫بیدار شو.
‫بیدار شو! ‫سلام.
‫چی شد؟
‫لبوسکی، ماشین رو تکون بده! ‫ماشین رو تکون بده!
‫اون جیغ کشید، ‫واسه همین ترمز زدم.
‫پس پات رو از روشون بردار!
‫اوه!
‫مرد 28 ساله، یه شیء خارجی ‫با سرعت وارد سرش شده و بهش آسیب زده.
‫وای.
‫سیستم دفاعیش سر راه ‫از کار افتاد، لوله گذاری کردیم.
‫مردمک چپش بزرگ شده، ‫ممکنه خونریزی مغزی کرده باشه.
‫بچه های تروما و جراحی اعصاب ‫توی اتاق عمل منتظرن.
‫از اینجا به بعدش رو ‫به ما بسپرین.
‫چه کار هوشمندانه ای ‫کردین که دور سرش توری بستین.
‫ممنون.
‫- آندریای کوچولو رو ببین. ‫- آره.
‫اینجا چه خوب افتاده.
‫این مال همون هفته ایه ‫که توی دانشکده به دیدنمون اومده بود؟
‫آره، این رو یادمه.
‫آره.
‫آخرش هم با تو خیلی حال کرد.
‫خب، ‫یه هفته همینطوری لبخند می زد.
‫اونوقت می گفت
‫منم که با دوستاش رفیق می شم.
‫- تو این موقع کجا بودی؟ ‫- چقدر بانمک.
‫هند؟
‫سال ها پیش بود... ‫(حال مارشا خراب شده. ترخیص نشد. تازه شنیدیم که می خوان به ونتیلاتور وصلش کنن.)
‫وای، نه.
‫اندیه. ‫یه مسئله خانوادگیه.
‫ولی مایا، ما مشکلی نداریم. می تونی بری.
‫مشکلی نیست. برو پیششون.
‫باشه.
‫این موی فر خیلی زشته.
‫الان حالت بهتره؟
‫فکر می کنی ‫این کار رو عمدا کردم؟
‫فکر نمی کنم ‫تصادفی بوده باشه.
‫چی؟ ‫نکنه ماشین رو با ذهنم تکون دادم؟
‫خب، ‫باید همون اول ماشین رو خاموش می کردی.
‫اوه، آره. ‫گمونم امروز حواسم یکم پرته.
‫رفیق، مونده ام چرا.
‫پس این هم تقصیر منه؟
‫راستی، پام خوبه.
‫خوبه. ‫پس اشکالی نداره پیاده برگردی.
‫وای. ‫داری سعی می کنی رکورد بزنی؟
‫ببخشید. فقط...ذهنم درگیر یه قضیه ایه.
‫آره، مثلا...این که چطوری مرض فتق بگیری؟
‫مثلا
‫این که ‫موقعی که داشتم به دنیا می اومدم
‫ماه گرفتگی بوده یا ‫عطارد برعکس حرکت می کرده
‫یا یه جادوگر با موی خاکستری زیر هلال کامل ماه می رقصیده؟
‫یعنی حتما یه چیزی بوده، نه؟
‫یه نفرینی، طلسمی یا نشونه شومی که توضیح بده
‫که چرا ‫انقدر اتفاقای بدی برام میفتن.
‫اگه راستش رو بخوای، ‫از جادوگر با موی خاکستری به بعد متوجه حرفات نشدم.
‫اون...آتش نشان رو یادته؟
‫همونی که ‫تراویس گفته بود باید باهاش نامزد کنم؟
‫آره، ‫آدم مزخرفیه؟
‫نه، ‫مشخص شد که طرف تیوئه.
‫چی...همون یارو جدیده؟
‫همون آتش نشان جدیده؟ ‫از ایستگاه 23؟
‫قطعا باید ‫اون قضیه جادوگر رو یه بررسی بکنی.
‫- قبول داری؟ ‫- آره.
‫نظر مانتگومری ‫در مورد این قضایا چیه؟
‫هنوز نمی دونه.
‫اون
‫جدی؟
‫هیوز.
‫من و تیو...هیچوقت حتی
‫یعنی، ‫تازه از هم خوشمون اومده.
‫آره. من
‫خب، ‫اگه این درست بود، احساساتت رو
‫اینطوری سر شلنگا خالی نمی کردی.
‫سلام رفیق.
‫چی...چی...چه اتفاقی برات افتاد؟
‫خوبم.
‫لنگ می زنی. ‫پات چی شده؟
‫یه ماشین از روش رد شد.
‫- چی؟ ‫- یه چی؟
‫خب.
‫کارت تمومه؟
‫آره.
‫مگه این که ‫بخوای امضام رو چک کنی.
‫چه می دونم.
‫می خوای راهنماییم کنی ‫که چطوری امضا کنم؟
‫وای. چی؟
‫چرا اینطوری می کنی؟
‫رابرت، ‫تو کل روز من رو زیر سوال بردی.
‫تمام تصمیماتم رو ‫زیر سوال بردی.
‫یعنی یه کاری کردی ‫که حتی خودم هم به خودم شک کنم.
‫- چی داری می گی؟ ‫- چی دارم می گم؟
‫جلوی افرادم ‫باهام مخالفت کردی.
‫تا بیمارمون رو نجات بدیم.
‫نه، ‫از دستورات واضحم سرپیچی کردی.
‫همون کاری که ‫وقتی من سروانت بودم می کردی؟
‫تو...وقتی تو سروانم بودی،
‫بخاطر سرپیچی، ‫نذاشتی یه مدت کار میدانی کنم.
‫می خوای ‫یه مدت نذاری کار میدانی کنم؟
‫اندی، ‫همه کارایی که امروز کردم، برای کمک به تو بودن،
‫که کمکت کنم که سروان بهتری باشی.
‫رابرت، ‫قضیه اینه که من ازت کمک نخواستم.
‫اوه.
‫و این که ‫مدام فکر می کنی به کمکت نیاز دارم، چی رو می رسونه؟
‫من باز می کنم.
‫اوه.
‫سلام. ‫قبلا همدیگه رو دیدیم. من
‫- مایا. ‫- آره.
‫بفرما داخل. ‫خواهش می کنم، بفرما داخل.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫خدای من.
‫خیلی خوبه ‫که رسما دوباره می بینمت.
‫- همچنین. ‫- اینجا رو.
‫سلام. ‫چی شده؟
‫پیامت راجع به مارشا به ‫دستم رسید. متاسفم.
‫اوه. آره. ممنون.
‫ممنون.
‫برای همین اومدی اینجا؟
‫آره.
‫آره؟
‫من می رم...می رم یه سری به مارکوس بزنم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫خب، مایا، ‫قصد بی احترامی ندارم، ولی تو حقیقتا
‫از اون آدمایی نیستی که ‫آب دستته زمین بذاری تا هوای رفیق غمگینت رو داشته باشی،
‫پس قضیه چیه؟
‫وارن، ‫زندگی مشترکم برات خنده داره؟
‫یه کوچولو.
‫نه، ببین، ‫فقط این که...رفیق، من توی همچین موقعیتی بوده ام.
‫منظورت دقیقا چه موقعیتیه؟
‫دستور گرفتن از زنم.
‫یکم نصیحت ناخواسته می خوای؟
‫من مثل ورزش بهش نگاه می کنم.
‫ورزشکارای واقعی می خوان با
‫و علیه بهترینا بازی کنن، درسته؟
‫با این وجود
‫این که ‫طرف مقابل لهت کنه بعضی وقتا دردناکه،
‫ولی بهش عادت می کنی.
‫بازیت رو بهتر می کنی.
‫اینطوری به بهترین تبدیل می شی.
‫ولی اونا نمی خوان ‫کسی بهشون آسون بگیره
‫تا فقط حس خوبی پیدا کنن، درسته؟
‫یعنی این توهین آمیزترین چیز دنیاست.
‫خب، وارن، این که بازی نیست.
‫این زندگی مشترکمه.
‫- آره، درسته. ‫- شغلمه.
‫من و تو، ‫به آدمایی جذب می شیم
‫که توی کارشون، بهترینن.
‫زن تو رئیسه.
‫و تو هم دوباره به اون سطح می رسی،
‫ولی الان باید بذاری ‫که اون در اوج باشه.
‫داداش، ‫واقعا با ماشین از روی روئیز رد شدی؟
‫یه تصادف بود.
‫می فهمم،
‫ولی رفیق، ‫نمی تونی یه آتش نشان مجروح رو جا بذاری.
‫می دونی ‫که ما این کار رو نمی کنیم.
‫می دونی ‫دیگه چیکار نمی کنیم؟
‫همکارای آتش نشانمون رو به کشتن نمی دیم.
‫این کار، خطرناکه.
‫خب؟ همه امون داوطلبانه انتخابش کردیم.
‫می دونم کار خطرناکیه.
‫برای همین هم باید درست انجامش بدیم.
‫باید درست انجامش بدیم.
‫شماها بالاخره تصمیم گرفتین من رو هم توی باشگاه
‫آتش نشانان سیاهپوست راه بدین؟
‫فکر می کردم ‫ورود دخترا ممنوعه.
‫تو هر وقت ‫می خواستی می تونستی بیای.
‫- بیا، بیا، بیا. ‫- خب.
‫- خب. ‫- مشکلی نیست؟
‫- نه. ‫- خب.
‫خب. ‫این کاندولا وارگاسه
‫وکیل دادگستری هستم.
‫همیشه می خواستم این رو بگم.
‫سلام.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- سلام.
‫خب. ‫به سوالت فکر کردم
‫حقیقتش تمام فکر و ذکرم رو مشغول کرده بود.
‫مغزم رو حتی بیشتر از اونقدری که تکلیف
‫مدرسه بچه وارن باید درگیر می کرد، درگیر کرده.
‫باشه، ‫خب، خب.
‫ولی، جدی، بالاخره فهمیدم که چی می خوام.
‫و این رو ‫واسه این جلوی خواهر و برادرام بهت می گم
‫که روی همه امون تاثیر داره.
‫و همه امون باهاتیم.
‫همیشه، رفیق.
‫آره، ‫همینایی که اونا گفتن.
‫این که شماها هوام رو دارین
‫می دونین ‫که این برام ارزشمندترین چیز دنیاست.
‫ولی اگه این کار رو بکنم، ‫اگه بخوام اینطوری موضع گیری کنم،
‫اونا سر وقت همه امون میان.
‫خوبه که ‫کار و کاسبیمون رفتن تو آتیشه.
‫خب.
‫خب
‫من صرفا عدالت نمی خوام.
‫صرفا نمی خوام ‫که اونا بخاطر کاری که کردن تنبیه بشن.
‫نمی خوام هیچکس ‫احساسی که اونا باعث شدن بهم دست بده
‫یا بلایی که ‫سر جیدا و جویس آوردن رو تجربه کنه.
‫پس، ‫چیزی که می خوام اینه که نذارم
‫کاری که با ما کردن ‫رو با کس دیگه ای هم بکنن.
‫کاری که با ما می کنن.
‫جواب خوبی بود.
‫ولی این بخش آسونش بود.
‫کار واقعی از اینجا شروع می شه.
‫خب.
‫مرسی که این کار رو کردین.
‫دیدن اعضای خانواده، ‫به بهبود حال آدم کمک می کنه.
‫مارکوس تهدید کرد ‫که خودش تنهایی می ره بالا.
‫الان میام.
‫(زود خوب شو)
‫(...تا بتونم توی منچ ببرمت!)
‫ببخشید که دروغ گفتم.
‫مایا، ‫من بخاطر جک احساس خطر نمی کنم.
‫من می کنم. ‫من بخاطر تو و گابریلا احساس خطر می کنم.
‫ولی گابریلا دوست منه.
‫اون وسط یه پاندمی، شبونه
‫بخاطر من به اینجا اومد، چون
‫می دونم. می دونم. می دونم.
‫می دونم منصفانه نیست. ‫می دونم احمقانه است.
‫فقط دارم ‫حقیقت رو بهت می گم.
‫منظورم اینه که، ‫چند هفته اخیر، خیلی به هم نزدیک شدیم.
‫یعنی
‫بعضی وقتا، ‫صرفا از روی چینی که
‫به ابروی چپت می دی، ‫می فهمم چی می خوای بگی
‫و این...شگفت انگیزه.
‫...شگفت انگیز و دوست داشتنی و ارضا کننده است
‫و چیزیه که تا حالا نداشتم.
‫ولی تو و گابریلا هیچوقت اونقدر صمیمی نبودین
‫و با این حال، ‫باز هم به نظر میاد که سریع به این حس می رسین.
‫منظورم اینه که، ‫شما به معنای واقعی کلمه هم زبونین.
‫ولی ما سال هاست ‫که همدیگه رو می شناسیم.
‫مثل...همون صمیمیتیه که تو با جک داری،
‫اونطوری که در مورد شلنگ و ماشین آتش نشانی با هم حرف می زنین.
‫نه، اون فرق می کنه.
‫اندی، ‫تجربه من از تو بیشتره.
‫چند دهه بیشتره. ‫این صرفا یه حقیقته.
‫- الان داری سعی می کنی هندونه زیر بغل خودت بذاری؟ ‫- می شه...می شه حرفم رو تموم کنم؟
‫من سال ها تجربه دارم، خب؟
‫ولی...ولی موقع کار ‫ازش استفاده نمی کنم، پس گمونم
‫فکر کردم که ‫بتونم ازشون برای کمک به تو استفاده کنم.
‫کمکی که نخواسته بودی.
‫می فهمم. فقط
‫بیخیال.
‫فقط می خوام ‫درک کنی که چرا اینطوری می کنم.
‫ببین...می فهمم ‫که از مشروط بودن متنفری.
‫من هم ‫از این که مشروطی متنفرم.
‫ببین...سر یه چیزی موافقت کردیم.
‫بیا این بحث رو به خوبی و خوشی تموم کنیم.
‫نه، رابرت، ‫نیاز داریم در این مورد حرف بزنیم.
‫پات چطوره؟
‫فکر کردم ‫گفتی همه چیز واضح و مشخصه.
‫داستان یه رو داره، ‫یه دیدگاه داره، درسته؟
‫پس چرا نگران پامی؟
‫چون این داستان روی دیگه ای هم داره.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫دیدگاه من هم هست. ‫دیدگاهی که سعی می کنه
‫تویی که می شناسم و دیده ام
‫و یه جورایی ازش خوشم میاد ‫رو با تویی که توی ذهن تراویسه، تطبیق بده.
‫- چطور پیش می ره؟ ‫- نمی ره.
‫پیش نمی ره.
‫گویا
‫نمی تونم ‫این دوتا رو با هم تطبیق بدم.
‫ولی می دونم ‫که به تراویس اعتماد دارم.
‫خودش و ‫طرز فکرش رو می شناسم،
‫و صرفا نمی تونم باور کنم که
‫بتونه در مورد همچین مسئله مهمی انقدر اشتباه کنه.
‫پس، ‫نتیجه گیریم اینه.
‫موضعی که می گیرم، اینه.
‫با اون و پیش اون.
‫پس این یعنی...دیگه تمومه.
‫دیگه نمی خوام در موردت فکر کنم و نگرانت باشم
‫و فقط می خوام...تمومش کنم.
‫دیگه نمی خوام در موردت فکر کنم.
‫- دیگه نمی خوام در مورد حسی که بهم می دی فکر کنم. ‫- خواهش می کنم.
‫داری بدترش می کنی.
‫می خوام بدونی
‫نیاز دارم بدونی که قضیه مایکل
‫...فقط تراویس رو نابود نکرد.
‫فقط تراویس رو آشفته نکرد.
‫اون تنها کسی نیست
‫که اون روز ‫رو مدام توی ذهنش مرور می کنه.
‫و به خدا...حرفم این نیست ‫که وضعیتمون مثل همه.
‫نمی تونم تصور کنم ‫که چه حسی داره، که باعث شدم چه احساسی پیدا کنه.
‫ولی اون روز،
‫فقط تراویس رو نابود نکرد.