You like my trail, huh?
‫19!
‫سلام عزیزم.
‫من می دونم ‫که آتش نشانی مسابقه نیست،
‫ولی ما قبل از این که ایستگاه 23
‫حتی شلنگ رو وصل کنه، ‫چیزای خیس رو روی چیزای قرمز ریخته بودیم.
‫23...اونا اصلا اونجا بودن؟ ‫یادم نمیاد دیده باشمشون.
‫البته که یادته. ‫همونایی که لباساشون تمیز بودن.
‫ایول بابا!
‫آره، ‫حتی نرسیدن از ماشینشون پیاده شن.
‫مسابقه که نیست.
‫ای خدا، ‫سوت برگشته.
‫- بیخیال بابا. ‫- چرا؟
‫خب بچه ها، گوش کنین!
‫زمان پاسخگویی و پیوستگی
‫این تیم مثل قبل نیست.
‫توی گروه خودتون بمونین.
‫قراره سه ساعت بعدی رو مانور بریم.
‫- نه! ‫- چی؟!
‫- چی؟ ‫- بیخیال!
‫خب. ‫سروان بیشاپ یاد گرفته جوک بگه.
‫گوش کنین.
‫بعد از سه تماس، نمی تونیم
‫طبق معمول به کافه بریم، ‫پس امروز بعد از ظهر بیاین خونه ما.
‫- ایول! ‫- ایول!
‫19!
‫چه پیشنهاد خوبی!
‫- آروم باش! ‫- ایول!
‫وارن، خوبی؟
‫آره.
‫مادر زنم...اون
‫اون فوت کرده.
‫وای، نه. خیلی متاسفم.
‫- بخاطر کرونا؟ ‫- آره.
‫اون...همین دیروز توی گری اسلون خوابونده بودمش.
‫فکر می کردم ‫زمان بیشتری داشته باشه.
‫کاری از دست من برمیاد؟
‫باید برم خونه.
‫میراندا می خواد ‫من به بچه ها بگم.
‫باشه، برو.
‫آره، می رم. ‫فقط باید لباسام رو آویز
‫وارن، ‫ما درستش می کنیم.
‫هر چی که هست، ‫درستش می کنیم. برو.
‫مرسی سروان.
‫19!
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫- بیخیال! ‫- سه بار بردم!
‫نکنه قایمکی واسه خودت تمرین می کنی؟
‫چی؟!
‫بیا. آهای، بازی برگشت. ‫بازی برگشت می خوام.
‫باشه، خب. ‫چهار بار پشت سر هم می برمت.
‫بنجامین وارن. ‫چرا افتخار دیدارت نصیبمون شده؟
‫من
‫دلم براتون تنگ شده بود.
‫می دونین، ‫دیروز آزمایش دادم. کرونا ندارم.
‫- ایول، بن! ‫- ایول! کرونا نداری!
‫نیاز داریم ‫کمکمون کنی رزالیند رو قبل از این که زیادی خودش رو بگیره، شکست بدیم.
‫- این مسخره است. یه نگاهی بنداز. ‫- انصافا، انگار
‫- بیخیال بابا. ‫- بزن بریم.
‫حالش رو بگیر، حالش رو بگیر!
‫آره، اون برات عددی نیست. عددی نیست.
‫می شه بازی رو ‫یه لحظه نگه دارین؟
‫راستش، ‫خاموشش کنین.
‫لطفا؟
‫...مشکل چیه؟
‫بن؟
‫- این واقعا خوبه. ‫- آره.
‫برای پیدا کردن بهترین قهوه هر شهر
‫کافیه سراغ یه معتاد در حال ترک بری.
‫رابرت، این یه جوکه.
‫ببخشید.
‫این اواخر حالم گرفته بوده.
‫آره. ‫خب بگو ببینم قضیه چیه.
‫فقط این جدایی 90 روزه از زنم
‫داره داغونم می کنه.
‫ولی دکتر شپرد گفت لازمه، پس
‫خب، ‫اون گفت که لازمه
‫یا توصیه کرد که شاید بهت کمک کنه
‫روی ترک اعتیادت تمرکز کنی؟
‫من
‫اوه.
‫من از قوانین پیروی می کنم. می بینی؟
‫پس اگه یه قانونی بهم بگی، ‫تا آخر عمرم ازش پیروی می کنم.
‫داری می گی این قانون نیست؟
‫رابرت، برنامه 12 قدم ‫هیچ قانونی نداره.
‫تنها شرط مورد نیاز برای عضویت
‫اینه که بخوای اعتیاد به نوشیدن یا مصرف رو کنار بذاری.
‫شپرد با توجه به ‫تجربه خودش، اینجا رو بهت معرفی کرد.
‫داری بهم می گی ‫که می تونم با زنم باشم؟
‫زنت از ترک اعتیادت حمایت می کنه؟
‫- بله. ‫- خب.
‫کنارش بودن باعث می شه ‫دلت نوشیدنی یا مواد مخدر بخواد؟
‫نه.
‫ببین، من و تو ‫برای این اینجاییم که روی این قدم ها کار کنیم.
‫توی اون قدم ها هیچ اشاره ای
‫به جدا شدن آدم از خانواده اش نشده.
‫ایول!
‫خب، ‫سالیوان میاد؟
‫آره، فکر کنم بیاد.
‫به به! ‫می بینم که خانم یه نظری دارن!
‫من که...هیچی نمی گم.
‫مایا، ‫فکر می کنی چهره ات رو نمی شه تحلیل کرد
‫ولی قیافه ات یه جوریه که ‫انگار داره «تویستر» بازی می کنه.
‫خب. باشه.
‫شماها به یه دلیلی از هم جدا شدین.
‫به نظر هم می اومد ‫که خودت فکر می کردی دلیل خوبی بوده.
‫اوه!
‫مایا بیشاپ، ‫خانم «ازدواج برای آدمای ضعیفه»
‫که تازه چند روزه با رفیقش زندگی می کنه
‫یهویی واسه ما کارشناس زندگی مشترک شده.
‫خب، فهمیدم. ‫حرفم رو فراموش کن.
‫ببین، خودت بودی که ‫بچه ها رو به صرف نوشیدنی دعوت کردی.
‫رابرت هم عضو تیمه.
‫و ما هم بچه های بزرگی هستیم.
‫خودمون می تونیم ‫برای ازدواجمون قانون گذاری کنیم.
‫حق با تو بود. ‫من کارشناس ازدواج نیستم. خفه می شم.
‫خوردنی نداریم. ‫بدون خوردنی که نمی تونیم مهمونی بگیریم.
‫حق با توئه. ‫الان می رم درستش می کنم.
‫درستش می کنم، جیگر!
‫ممنون.
‫- چی؟ ‫- ویک هیوز.
‫نباید انقدر تعقیبم کنی.
‫تعقیبت کنم؟ چرا؟ ‫نکنه اینجا مال پدر و مادرته؟
‫اوه. وایسا. ‫نه، اینجا مال پدر و مادر منه.
‫- عمرا. ‫- آره.
‫بهترین پیروگی های شهر رو درست می کنن.
‫- معلومه که همینطوره. ‫- حالا هم می تونم از تخفیف کارکنان اورژانس استفاده کنم.
‫آره، می دونی چیه؟ ‫من
‫فکر نکنم ‫اون بخاطر من باشه.
‫فکر کنم اونا فقط دارن سعی می کنن ‫مشتری بیشتری جذب کنن، پس
‫امروز صبح توی محل آتشسوزی ندیدمت.
‫- شیفتم تازه شروع شده. ‫- باشه.
‫شیفت صبحیا ‫بهم گفتن که حسابی حال ایستگاه 19 رو جا آوردن.
‫عجب! ‫پس گمونم بچه های شیفت صبحتون یه مشت دروغگوئن، نه؟
‫اوه.
‫خب، من باید... ‫می خوام اینا رو ببرم خونه.
‫باید قبل از این که ‫بماسن، بخورمشون.
‫حال به هم زنه.
‫این کلمه حال به هم زنیه، نه؟
‫ماسیدن...کلمه خیلی حال به هم زنیه.
‫ببخشید ازش استفاده کردم.
‫آره.
‫- راستی... ‫- بله؟ بله؟
‫باید بیشتر ‫عمدا با هم برخورد کنیم.
‫من...الان حقیقتش...دنبال این بحثا نیستم.
‫می دونی، ‫بخاطر پاندمی جهانی.
‫حالا کی گفت ‫من روت نظر دارم؟
‫صحیح. ‫فقط...فقط داشتم سعی می کردم
‫نه، دقیقا...دقیقا منظورم همین بود.
‫اوه.
‫حالا ببین ‫چقدر خوب با جواب منفی شنیدن کنار میام.
‫می خوام دردم رو ‫قبل از این که بماسه، بخورم.
‫ایش!
‫وایسا، وایسا، ‫یعنی همینطوری گفتیش؟
‫همینطوری؟
‫«بابا، من می دونم تو آدم عجیبی هستی.»
‫نه.
‫یه نقل قول از انجیل هم اضافه کردم.
‫جدی؟
‫آره، ‫من سه سال پشت سر هم جایزه
‫نکات جالب انجیل ‫برای نوجوانان رو بردم.
‫برای هر موقعیتی یه آیه بلدم.
‫خدایا! ‫ای کاش من هم می تونستم این کار رو بکنم.
‫از انجیل نقل قول کنی ‫یا به بابات بگی که می دونی آدم عجیبیه؟
‫هیچکدوم. ‫آرزو می کنم که ای کاش می تونستم
‫حرفی که لازمه رو ‫به پدر و مادرم بزنم، می دونین؟
‫من هم همینطور.
‫ترشی و پسته کهنه. ‫نباید زحمت می کشیدی.
‫اندی رفته باز هم خرید کنه.
‫نکنه ما ‫لیاقت گوشت و پنیر نداریم؟
‫به اون دست نزن.
‫کارینا من رو می کشه، ‫و بعدش واقعا مجبور می شین مانور برین.
‫اوه!
‫- کارت عالی بود. ‫- بهش افتخار می کنم.
‫عجب!
‫بطری نوشابه رو تکون داده بودین.
‫چند سالتونه؟ نه؟!
‫چیه؟ ‫سروان، ما هم جوک بلدیم!
‫مگه نه سالگی خوش نمی گذروندی؟
‫می خوایم دوباره مسابقه تیشرت خیس بدیم؟ ایول.
‫هم تیمی هات فکر می کنن بامزه ان.
‫اونا ماسیده ان. ببخشید.
‫چه خوشمزه.
‫میلر، ‫چه همراه بانمکی. اسمش چیه؟
‫این کار شما دوتاست. ‫شما دوتا می تونین روش اسم بذارین.
‫- چرا؟ ‫- چون این هدیه به مناسبت خونه جدیدتونه.
‫- قابلتون رو نداره. ‫- ممنون.
‫«شما مثل یه خرس، خوشگلین.»
‫«با عشق، از طرف بابا آگبا و ایا آگبا».
‫این کادو برای پروئه،
‫و نمی تونی ‫به کس دیگه ای بدیش.
‫این هدیه نیست. ‫یه اسب ترواست.
‫یه پیشنهاد صلح دوست داشتنیه که آدم دلش می خواد بغلش کنه.
‫پدر و مادرت دارن سعی می کنن باهات آشتی کنن.
‫اونا کاملا ‫پشتم رو خالی کردن.
‫حالا دارن سعی می کنن ‫با فرستادن عروسکای حیوونی
‫به زور برگردن توی زندگیم.
‫به این کاراشون اعتماد ندارم.
‫رفیق، ‫تو یه مرد بالغ و شاغلی.
‫می شه لطفا انقدر نگی ‫که پدر و مادرت پشتت رو خالی کردن؟
‫- وای. ‫- وای.
‫خب، چیه؟
‫قرار نیست ‫دیگه با هم روراست باشیم یا
‫کمکم کنین! خواهش می کنم، کمکم کنین!
‫چی؟ ‫کمک؟
‫کمکم کنین! کمکم کنین!
‫لطفا یکی کمکم کنه!
‫کمکم کنین!
‫خانم. خانم.
‫چی شده؟ ‫چی شده؟ چی شده؟
‫بچه ام! ‫دخترم!
‫اون مردی که ‫توی اون خونه است اون رو دزدیده.
‫ببینین، در زدم. ‫اون محکم به روم بستش.
‫اون مرد گنده ایه، ‫پس به پشتیبانی نیاز دارم.
‫خب، خانم، خانم، خانم، اسمتون چیه؟
‫- اسمتون چیه؟ ‫- اسم من جویسه. اسم دخترم جیداست.
‫خب.
‫به مردا هم نیاز دارم. ‫میاین کمک یا نه؟!
‫باید به پلیس خبر بدیم.
‫خانم، خانم، خانم، ‫ما می خوایم کمک کنیم، ولی می شه
‫اول بگین ‫که چه اتفاقی افتاد؟
‫اتفاقی که افتاده، ‫اینه که دخترم توی اون خونه است!
‫باید بیارمش بیرون ‫و به کمک شما نیاز دارم!
‫خب، جویس، خواهش می کنم! ‫خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫ما آتش نشانیم، خب؟
‫می تونیم کمک کنیم، ‫ولی به اطلاعات بیشتری نیاز داریم.
‫- جیدا 13 سالشه. ‫- درسته.
‫دوستش، شانیس، ‫دیشب اومده بود که پیشش بمونه.
‫و امروز صبح که ‫بیدار شدم، توی تختاشون نبودن.
‫سعی کردم باهاش تماس بگیرم، ‫ولی جواب نداد.
‫و اون...اونی که واسه تناسب اندامشه
‫اون دستبنده...روش ردیاب داره،
‫و می گه ‫که اینجاست.
‫خب، گوشیش چی؟ گوشیش کجاست؟
‫نه، ‫رد گوشی رو یه ساعت پیش
‫تا یه جایی نزدیک آب زدم.
‫الان هم دیگه ‫نمی تونم گوشیش رو ردیابی کنم!
‫پس ممکنه باتری گوشیش تموم شده باشه، درسته؟
‫یا شاید یکی اون رو توی اقیانوس لعنتی انداخته باشه!
‫- باشه، باشه. ‫- باشه، پس به پلیس زنگ می زنیم.
‫به پلیس زنگ می زنیم.
‫نه، ‫من به پلیس زنگ زدم!
‫و اونا گفتن ‫که یه ماشین به خونه ام می فرستن،
‫ولی هیچوقت نیومدن.
‫واسه همین به پاسگاه رفتم و شکایت کردم
‫ولی اونا گفتن ‫که گرفتن مجوزش چندین روز طول می کشه.
‫مجبورم شدم ‫خودم بیام اینجا.
‫در طول سال گذشته، سه تا دختر سیاهپوست
‫از محله ام گم شده ان،
‫و پلیس هم هیچ کاری نکرده!
‫پلیس به ‫دخترای سیاهپوست اهمیتی نمی ده!
‫ما می دیم. ما می دیم.
‫هوات رو داریم، ‫و همینجا پیشت می مونیم
‫نمی خوام اینجا بمونین!
‫می خوام اون در کوفتی رو بشکونین!
‫خب، ‫جویس، به مامان شانیس زنگ زدی؟
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی تونم...نمی دونم. نمی تونم بگیرمش.
‫خب، ‫امکانش هست که دخترت پیش اون باشه؟
‫نه، اون وسیله تناسب اندامش...ردیابش
‫- اونا همینجان... ‫- خب، می دونم، ولی امکانش هست که اون رو گم کرده باشه؟
‫جویس، جویس، ما دوباره سعی می کنیم ‫با مامان شانیس تماس بگیریم، خب؟
‫و بعدش به دوستاشون زنگ می زنیم.
‫به همه اشون زنگ می زنیم ‫و ازشون می خوایم که شبکه های اجتماعی رو چک کنن.
‫خب؟ ‫دخترا توی اون سن، رازای زیادی دارن.
‫- نه، ت...ت... ‫- جویس. جویس، جویس.
‫همه چیز درست می شه. ‫ما داریم اطلاعات جمع می کنیم.
‫و اگه مجبور شیم ‫اون در رو بشکونیم
‫بهت قول می دم ‫که خود لامصبم این کار رو می کنم.
‫بهت قول می دم، باشه؟
‫فقط داریم اطلاعات جمع می کنیم.
‫- جویس... ‫- باشه.
‫- خب. ‫- باشه.
‫- اگه می خوای برگردی تو... ‫- نه.
‫همینجا پیشتون می مونم.
‫- دین، بیا بریم. ‫- باشه، باشه.
‫- باشه. ‫- درستش می کنیم.
‫بله. ممنون.
‫احساس ناتوانی می کنم.
‫سعی کردم ‫با شانیس تماس بگیرم. هیچکدومشون جواب نمی دن.
‫و همینطور احساس برهنگی عجیبی هم دارم.
‫- چی؟ ‫- فکر کنم توی ماشین چندتا ماسک داشته باشم.
‫به همه زنگ بزن.
‫آره، ‫امیدوارم حق با تو باشه.
‫خب، ‫اگه خبری شد، بهم زنگ بزن.
‫باشه. خواهش می کنم.
‫فقط می خوام برگرده خونه.
‫توی فکر پرویی، نه؟
‫برای بزرگ کردن یه بچه، ‫به همکاری کل اهالی روستا نیازه.
‫- این یه ضرب المثل قدیمی آفریقاییه. ‫- آره.
‫نه!
‫من دارم تنهایی ‫یه دختر کوچولو بزرگ می کنم.
‫اون عاقل تر از این حرفاست!
‫پرو به یه دهکده نیاز داره، ‫و...من همچین چیزی براش تامین نکرده ام.
‫شما من رو دارین. گیبسون رو دارین. ‫همه بچه های ایستگاه 19 رو دارین.
‫شماها همه اتون مثل اعضای خانواده منین، ولی برای اون اینطور نیست.
‫خب، ‫چه خوشت بیاد چه خوشت نیاد،
‫اون بچه من رو خاله ویک صدا می کنه.
‫ازت می خوام که ‫بری خونه و منتظر بمونی. فقط منتظر بمون.
‫خواهرم مدام سعی می کنه
‫من و پدر و مادرم رو آشتی بده.
‫این فقط ‫باعث می شه که بیشتر از دستشون عصبانی بشم،
‫که باعث می شه ‫اون هم از خودم برونم.
‫این
‫میلر، ‫اگه می خوای برای پرو دهکده بسازی،
‫باید کم کم بقیه رو دعوت کنی ‫که توش زندگی کنن.
‫و هر فکری هم که ‫در مورد پدر و مادرت یا خواهرت بکنی،
‫اونا باز هم مال توئن.
‫تو رو ساختن.
‫و تو یکی از ‫آدمای مورد علاقه منی.
‫به همه زنگ بزن.
‫نمی تونم...نمی تونم همینطوری وایسم و این رو ببینم، خب؟
‫به نظرم بریم و در بزنیم.
‫باشه، خب، ‫و چی بگیم؟
‫و بهش می گیم ‫که دخترایی که گروگان گرفته رو پس بده.
‫میلر، میلر، من وقتی 14 سالم بود ‫از پنجره اتاقم بیرون زدم
‫و به یه مهمونی شلوغ رفتم
‫و ده دقیقه نگذشته بود ‫که کیفم رو زدن.
‫نمی تونیم همینطوری در یکی رو بزنیم
‫و بهش تهمت گروگانگیری بزنیم،
‫حداقل باید ‫با چند نفر تماس بگیریم، خب؟
‫نمی تونیم. نمی تونیم.
‫می دونم.
‫- خب، بیا بریم. ‫- باشه.
‫تا حالا ندیده بودم ‫یه بچه انقدر پنیر کبابی بخوره.
‫داشت سعی می کرد ‫از تو عقب نیفته.
‫حالا دو ساعت تخت می خوابه.
‫ای داد!
‫ببخشید.
‫من دست و پا چلفتی ام.
‫خب، ‫دکتر بیلی گفت که
‫سطح اشباع اکسیژن مارشا بهتر شده.
‫به گوش ما هم رسید.
‫مارکوس انقدر خوشحال شده بود ‫که حتی تکالیفش رو هم انجام داد.
‫به اون بچه پیشنهاد کرده بودم ‫که به ازای هر عدد اول از یک تا
‫50 که بتونه بگه، یه دلار بهش بدم
‫و اون کلاهبردار کوچولو هم ‫در عرض 10 دقیقه جیبم رو خالی کرد.
‫شرط می بندم حفظشون کرده بود.
‫قطعا همینطوره.
‫می دونی
‫تو مجبور نیستی روی مبل بخوابی.
‫خیلی کار می کنی.
‫مطمئنم ‫به خواب شب درست و حسابی نیاز داری.
‫نه. ناجوره که ‫روی تخت مارشا بخوابم.
‫می تونی...روی تخت من بخوابی.
‫منظورم اینه که
‫من روی مبل بخوابم.
‫خودت هم خیلی کار می کنی ها.
‫نه در حد تو.
‫حقیقتش ‫توی اتاق نشیمن که می خوابم، سردم می شه.
‫اتاق من گرمه.
‫جدی؟
‫مامان کجاست؟
‫بیمارستان.
‫اون...حس کرد ‫که مهمه که به کارش ادامه بده.
‫منظورم اینه که... ‫تو که مامان رو می شناسی.
‫احساساتش همیشه تاخیر دارن.
‫این درست نیست.
‫می دونم. ‫خیلی متاسفم.
‫من
‫مامان بزرگ نباید مرده باشه.
‫این منصفانه نیست.
‫و نباید مجبور شه اونطوری بمیره.
‫تنها.
‫- اون باید اینجا پیش ما باشه. ‫- می دونم.
‫نه، نمی دونی!
‫و...مامان چرا اینجا نیست؟
‫- اون باید کسی باشه که این رو بهم می گه. ‫- حق با توئه. حق با توئه.
‫ولی پسرم، ‫اون هم داره به شیوه خودش با غم فقدان کنار میاد.
‫- من... ‫- من پسر تو نیستم!
‫شارون، متاسفم. ‫شارون، من
‫اینا رو توی صندوق عقب ماشینم پیدا کردم.
‫تاریخ مصرف گرانولاها گذشته، ‫ولی ماسکا هنوز سالمن.
‫جویس، ‫چطور پیش رفت؟
‫به نظر خودت چطور پیش رفت؟
‫به نظرت وقتی بهش گفتم ‫امروز صبح که بیدار شدم، دیدم
‫که بچه هامون روی تختاشون نیستن
‫و الان هم ردشون رو به یه خونه عجیب
‫توی یه محله عجیب زدم، ‫چطور پیش رفت؟
‫هیچکس نمی دونه اونا کجان.
‫هیچکس هیچی نمی دونه!
‫خب. ‫می رم در بزنم.
‫- وایسا. میلر؟ ‫- وایسا.
‫- میلر. ‫- جویس.
‫- نه. ‫- آروم باش.
‫- جیدا! ‫- نمی تونیم
‫- جیدا! ‫- سلام!
‫باز کن! باز کن!
‫- جیدا! ‫- سلام! سلام!
‫- وای، وای! یعنی چی؟! ‫- دخترم کجاست؟!
‫ما به دلیلی فکر می کنیم ‫که دو دختر نوجوون یه جایی در
‫داخل یا اطراف این خونه هستن.
‫دخترم اینجاست. ‫ردش رو تا اینجا زده ام!
‫ردیابت هم مثل خودت اشتباه کرده.
‫- آهای! از جلوی درم برو کنار! ‫- جویس!
‫آقا، اگه اشکالی نداره، ‫فقط سریع یه نگاهی به اطراف ملکتون میندازیم
‫نذارین اون زن نزدیک درم بشه.
‫آقا، ‫ما برای آتش نشانی سیاتل کار می کنیم،
‫- پس اگه شما... ‫- جدی؟ ماشینتون کجاست؟
‫لباس فرماتون کجان؟
‫آقا، الان در حال انجام وظیفه نیستیم، ولی بهتون اطمینان می دم
‫پس چون خودتون می گین آتش نشانین
‫باید بذارم وارد خونه ام شین؟
‫تا به پلیس زنگ نزدم، گورتون رو گم کنین!
‫- نه! جیدا! ‫- خواهش می کنم، می شه فقط
‫- جیدا! جیدا! ‫- جویس. جویس! پیداش می کنیم.
‫باشه؟
‫اون حتی با جویی هم حرف نمی زنه، چه برسه به من.
‫من الان چند وقته ‫توی زندگی اون پسرم؟ 10 سال؟
‫خوندن رو یادش دادم.
‫بهش گفتم ‫که بچه ها از کجا میان.
‫و ببین، ‫می دونم که بابا داره.
‫تاک سینیور ‫بخش بزرگی از زندگیشه.
‫من هیچوقت سعی نمی کنم جاش رو بگیرم.
‫ولی
‫رز، ‫این حرفش دردناک بود.
‫موقع مرگ مامان، ‫تو فقط یکم از تاک بزرگ تر بودی.
‫- یادته به بابا چی گفته بودی؟ ‫- نه.
‫گفته بودی «حالا تنها عضو این خانواده که
‫من رو دوست داشته، مرده.»
‫واقعا این رو گفته بودم؟
‫می بینی؟ ‫حتی یادت هم نیست.
‫چه حرف وحشتناکی.
‫منظوری نداشتی.
‫ولی عصبانی بودی ‫و خودت رو خالی کردی.
‫و بابا هم مثل الان تو، آسیب دیده بود.
‫ولی می خوای بدونی چیکار کرد؟
‫برات اسپاگتی درست کرد.
‫چون این کار باباهاست.
‫اونا دردهای بزرگ خودشون رو کنار می ذارن
‫تا بچه ها بتونن ‫احساس امنیت کنن و با درد خودشون کنار بیان.
‫خب.
‫خب، باشه.
‫بیا اسپاگتی درست کنیم.
‫سلام؟
‫ایش.
‫کسی اینجاست؟
‫به خدا اگه یهو بپرین بیرون
‫- کجاست؟! ‫- الان نمی دونیم!
‫دخترم کجاست؟!
‫- اون کجاست؟ ‫- شارون، متاسفم. تلاش کردم
‫نه، نه، نه. ‫این تقصیر توئه.
‫شارون، شارون، ‫این تقصیر جویس نیست.
‫- تو دیگه کدوم خری هستی؟ ‫- ما آتش نشانیم.
‫داریم به جویس کمک می کنیم.
‫تو رو خدا یه کاری بکنین! دخترامون رو پیدا کنین!
‫- اینجا چه خبر شده؟ ‫- خب، می خوایم سروان
‫- و ستوانمون رو معرفی کنیم. ‫- باید وارد اون خونه بشیم.
‫این خانما فکر می کنن ‫که دختراشون توی اون خونه ان.
‫- برخلاف میلشون؟ ‫- بله.
‫هنوز این رو کاملا تایید نکردیم.
‫- به پلیس زنگ زدین؟ ‫- اونا زدن،
‫و کارمون خیلی از این مرحله گذشته.
‫خب، ‫میلر، ما در حال انجام وظیفه نیستیم.
‫خب.
‫فکر کنم ‫بوی نشتی گاز به مشامم می خوره.
‫- لعنتی. ‫- میلر، وایسا.
‫- وایسا. ‫- نه، نه، نه. دین.
‫میلر، میلر، ‫ما اینطوری کار نمی کنیم.
‫آره، ‫به غیر از وقتی که باید اینارا رو
‫از شوهرش دور کنی، درسته؟
‫وقتی ازش به عنوان کیسه بوکس استفاده می کرد؟
‫گیبسون، ‫الان چه فرقی با اون موقع داره، داداش؟
‫- چه فرقی داره؟ ‫- میلر، باید به پلیسا گزارش بدیم.
‫اگه بهشون خبر بدیم، میان.
‫اگه مردی که ‫صاحب اون خونه است دخترای ما رو دزدیده باشه
‫فکر می کنین مادامی که
‫ما اینجا نشستیم و حرف می زنیم، باهاشون چیکار می کنه؟
‫چقدر سیر.
‫باید انقدر قوی باشه که میلش نسبت به غذا
‫به خشمش نسبت به من بچربه.
‫بن، ‫اون از دست تو عصبانی نیست.
‫از دست دنیا عصبانیه.
‫مادربزرگش تازه ‫بخاطر ویروسی که نباید
‫ببین، این بچه ها باهوشن. ‫این نسل خیلی زرنگه.
‫اونا می دونن ‫که این قضیه پاندمی یه مسابقه سیاسیه
‫می دونن ‫که سوء مدیریت شده
‫و می دونن ‫که چه بهایی براشون داره.
‫و اصلا نذار در مورد
‫وضعیت سیاره ای ‫که براشون به ارث گذاشتیم صحبت کنن.
‫این بچه ها عصبانی ان ‫و کاملا هم حق دارن.
‫ببین، ‫اون شاید الان خودش رو توی اتاقش حبس کرده باشه،
‫ولی تاکی که ‫من چند آخر هفته اخیر رو باهاش گذروندم،
‫نمی خواد ‫این دوران رو تنهایی بگذرونه.
‫برخلاف تو.
‫برخلاف من؟
‫آره، ‫تو وقتی مامان مرد، رفتی تو خودت
‫و همه رو از خودت روندی.
‫رفتارت در قبال غم فقدانت، خودخواهانه بود.
‫خودت تنهایی تحملش کردی ‫و من هم باید تنهایی تحملش می کردم.
‫خب، ‫غم من مال خودم بود، خب؟
‫اصلا نمی دونی ‫که چی کشیدم.
‫منظور من هم دقیقا همینه.
‫خب، می دونی چیه؟ ‫رز، اون قضیه مال 20 سال پیش بود.
‫ببین، این مسئله در مورد من و ‫تو نیست. در مورد
‫در مورد بچه اته.
‫چه پسرخونده ات باشه چه نباشه، باز هم بچه خودته،
‫مهم نیست هم چقدر عصبانی بشه.
‫شاید هنوز این رو ندونه،
‫ولی باید در مورد احساساتش صحبت کنه
‫و روشون کار کنه، می دونی؟
‫مثل عمه جونش.
‫خب، ‫تو کی از من باهوش تر شدی؟
‫حدود دو دقیقه بعد از به دنیا اومدنم.
‫اوه.
‫شوخیت گرفته؟
‫نه. ‫به پلیس زنگ زدیم و اونا هنوز نیومدن.
- ‫- می دونم، می دونم. - فقط می خوام برگرده خونه. ‫- بله، منتظر بودیم.
‫خوبی؟
‫نمی دونم ‫اون مادرا چطوری جلوی خودشون رو می گیرن
‫که یه نارنجک توی اون خونه نندازن!
‫می دونم. می دونم.
‫باید آرامشت رو حفظ کنی، وگرنه کارت به زندان می کشه.
‫چرا همیشه ما باید آروم بشیم؟
‫خودت می دونی چرا.
‫منظورم این نیست ‫که نمی تونی ناراحت باشی
‫ولی داری جلب توجه می کنی.
‫داداش، ‫می دونی الان توی این کشور
‫چندتا دختر سیاهپوست گمشده داریم؟
‫70000 تا.
‫40 درصد قربانیان قاچاق انسان، دخترای سیاهپوستن.
‫داداش، 50 درصد دخترای سیاهپوست،
‫قبل از 18 سالگی، ‫یه جوری مورد تعرض قرار می گیرن.
‫- این حقیقت داره؟ ‫- بله.
‫جک، بعد از به دنیا اومدن پرو،
‫تنها کاری که می کردم، تحقیق در مورد اون ارقام بود.
‫این تنها کاری بود که می کردم.
‫و من هم این ارقام رو حفظم.
‫اون داره یه دختر سیاهپوست بزرگ می کنه، ‫من خودم یه دختر سیاهپوست بوده ام.
‫پس آره، آره، این حقیقت داره.
‫حتی وقتی 10 سالم بود و داشتم تنهایی از مدرسه
‫بر می گشتم خونه، ‫خیلی می ترسیدم.
‫می دونستم اگه ناپدید بشم
‫اگه ناپدید بشم، پلیس
‫حتی یه باک بنزین هم حروم این نمی کنه که دنبالم بگرده.
‫ممکن بود من هم ‫یکی از اون دخترا باشم.
‫پس، آره.
‫منظورم اینه که، ‫دقیقا برای همین نیاز داریم فقط
‫نیاز داریم آروم بمونیم
‫و تمامی اطلاعات رو جمع کنیم،
‫و دخترای اون دو زن رو ‫برگردونیم پیششون، خب؟
‫و اگه ‫یه وقت بلایی سر پرو بیاد،
‫خودم زودتر از ‫همه نارنجک میندازم، باشه؟
‫پلیسا اومدن.
‫پس این صحنه مال اوناست.
‫قطعا خوب پیش می ره.
‫سرکار! سرکار!
‫دخترم توی اون خونه است!
‫- خب. ‫- دخترم اون توئه!
‫من سروان مایا بیشاپ هستم، از اداره آتش نشانی سیاتل. ‫من بودم که بهتون زنگ زدم.
‫نه، نه، نه. ‫صاحب این خونه بهمون زنگ زد.
‫ادعا کرد که ‫یه خانمی هست که مزاحمش شده.
‫- این وقت تلف کردنه! ‫- خب، این زن معتقده
‫که دخترش رو دزدیدن ‫و توی این خونه است.
‫فقط ازتون می خوایم ‫که یه نگاهی بندازین.
‫خانم، ‫چی باعث می شه فکر کنین دخترتون اون توئه؟
‫وقت این کارا رو نداریم. ‫شماها باید بیاین کنار
‫- نظرت چیه یکم حرفه ای رفتار کنی؟ ‫- ...و بذارین کارمون رو بکنیم.
‫گوش کنین، ‫ما قرار نیست بخاطر
‫یه زن که تعادل روانی نداره ‫و حواسش به بچه اش نیست، به زور وارد خونه ای کسی بشیم.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- حالا برین کنار.
‫حالا اون بو رو حس می کنین؟
‫می کنم. ‫حسش می کنم.
‫آره، آره، ‫من هم حسش می کنم.
‫- ممکنه نشتی گاز باشه. ‫- گیبسون، برو یه نگاهی بنداز.
‫- آره. ‫- عمرا. این صحنه مال منه.
‫البته. صحنه شماست. ‫حوزه قضایی برام مهم نیست.
‫با یه نشتی گاز احتمالی روبروییم.
‫می خوام به ایستگاهم زنگ بزنم،
‫و اگه حق با ما باشه، ‫باید ازتون بخوام که
‫نذارین کسی ‫وارد این محدوده بشه، به همین سادگی.
‫توی تقاطع خیابون دهم ‫و نیولند، به پشتیبانی نیاز داریم، لطفا
‫نیروی پشتیبانی رو همین الان بفرستین.
‫آتش نشانی سیاتل.
‫داریم یه نشتی گاز احتمالی رو بررسی می کنیم.
‫اسنایدر، ‫اینا رو از اینجا می بری یا نه؟
‫اون مرد دخترامون رو دزدیده!
‫من هیچ کوفتی ‫در مورد هیچ دختری نمی دونم!
‫- دخترامون کجان؟! ‫- ببین، بچه ات احتمالا فرار کرده
‫تا از خودت دور شه!
‫از ملکم برین بیرون!
‫خب، خب، خب. ‫خانم، خانم، گوش کنین.
‫اگه می خواین مفقودی شخصی رو گزارش بدین، می تونین با من بیاین.
‫نه، ‫من هیچ جا نمی رم!
‫دخترم توی اون خونه است ‫و باید بیارمش بیرون!
‫- متوجه ام... ‫- می شه لطفا کارتون رو انجام بدین؟
‫خانم، ‫شما باید...آرامشتون رو حفظ کنین.
‫اصلا هم نباید آرامشش رو حفظ کنه!
‫اینجاست!
‫برین عقب، برین عقب!
‫اون فرای یه نشتی گازه.
‫این الان صحنه ماست. ایستگاه 19!
‫گیبسون، گزارشش رو به ایستگاه بده. ‫هیوز، برو برق و وسایل برقی رو قطع کن.
‫- جیدا؟! ‫- مانتگومری، یکم روش آب بریز.
‫خانم، عقب وایسین. ‫آروم...آروم باشین!
‫آروم! آروم!
‫دارین صحنه رو خراب می کنین.
‫اون خونه آتیش گرفته،
‫اونوقت نگران گریه اونایی؟!
‫قضیه چیه؟!
‫آهای. ‫چه خبر شده؟
‫چی شده؟
‫دوتا دختر توی اون خونه زندانی ان.
‫- چی؟ ‫- به دستکش نیاز دارم!
‫- بیا، آوردمشون! ‫- این زن معتقده
‫که دخترش توی اون خونه است.
‫- هنوز مدرکی نداریم. ‫- اگه منتظر مدرک بمونیم،
‫- ممکنه اون دخترا بمیرن. ‫- گزارشش رو دادین؟
‫ایستگاه 19، توی مرکز شهر یه آتیش رویت کردیم. ‫از 88 تا اینجا هفت دقیقه فاصله است.
‫- هفت دقیقه خیلی زیاده. ‫- من منتظر نمی مونم. می رم تو.
‫- تجهیزات نداریم. ‫- من منتظر نمی مونم. می رم داخل.
‫- میلر! ‫- من هم می رم.
‫- میلر! ‫- رابرت! نه! نه!
‫نزدیکم بمون. ‫به نفعمونه که اون تو از هم جدا نشیم.
‫من کارم رو بلدم!
‫به نتیجه ای نرسیدی، نه؟
‫این رو عمه رز درست کرده؟
‫نه. من درست کردم.
‫چی؟
‫نمی خواد انقدر قیافه غافلگیرانه ای به خودت بگیری.
‫فقط نمی دونستم ‫پخت و پز بلدی.
‫خب، بلدم.
‫حالت خوبه؟
‫این حقیقتش خوبه ها.
‫خب، ‫پس حالت خوبه.
‫ببین، ‫من مامان
‫...میراندا رو نمی شناختم، ولی
‫آدم خوبی به نظر می اومد.
‫همینطور هم بود.
‫اون...واقعا آدم خوبی بود.
‫فکر نکنم ‫تاک تا حالا کسی رو از دست داده باشه.
‫من هم همین فکر رو می کنم.
‫ولی
‫تو همچین تجربه ای داشتی.
‫منظورم اینه که
‫خیلی ها رو از دست دادی.
‫درسته؟
‫راستی، ‫خواهر و برادر خونده هات...اونا
‫توی این پاندمی براشون مشکلی پیش نیومده؟
‫نه. ‫منظورم اینه که، خونه هاشونن.
‫فقط ضد حاله ‫که از هم جدا شدیم.
‫خب، ‫ببین چی می گم.
‫وقتی این قضیه تموم بشه، ‫همه اشون رو دعوت می کنیم.
‫آره. ‫باربیکیو درست می کنیم.
‫آره.
‫بوی اسپاگتی به مشامم خورد.
‫اون رو عمه رز درست کرده؟
‫چرا هیچکس به ‫آشپزی من ایمان نداره؟
‫باهاش نوشیدنی می خوای؟
‫آره.
‫چون خیلی سیر داره.
‫خب، ‫چون ناراحتی
‫این بی ادبیت رو نادیده می گیرم.
‫ببخشید.
‫بابت...حرفی که زدم.
‫اشکالی نداره.
‫کاسه می خوای؟ صندلی چطور؟
‫- آره. ‫- یا می خوای کل روز همونجا وایسی؟
‫جیدا!
‫یکی کمکشون کنه!
‫شانیس؟!
‫آتش نشانی سیاتل! ‫داریم میایم نجاتتون بدیم!
‫کمک!
‫آزاد...آزادتون می کنیم.
‫بیاین. ‫دستتون به این می رسه؟
‫داریمش! داریمش!
‫دریافت شد.
‫ما گیر افتادیم! ‫خواهش می کنم، کسی صدامون رو می شنوه؟!
‫- کمک! ‫- جیدا! شانیس!
‫شانیس! جیدا!
‫می تونی دخترا رو ببینی؟
‫نمی تونم ببینمشون.
‫اینجا می میریم ها! ‫خواهش می کنم!
‫صداشون رو می شنوم.
‫یکی کمک کنه!
‫فکر کنم پشت دیوارن!
‫آهای. ‫میلر می گه می تونه صداشون رو بشنوه.
‫- خدای من. ‫- چی؟! چی گفت؟
‫گفت ‫می تونه صدا بشنوه.
‫دروغ می گن!
‫بچه ام اون توئه!
‫- دخترا اون توئن! ‫- آهای؟! مگه شما پلیس نیستین؟
‫- یه کاری بکنین! ‫- آهای! گوش کن چی می گم.
‫اگه کسی توی اون خونه گیر افتاده باشه
‫می میره، ‫و اگه این اتفاق بیفته،
‫خودم رو به آب و آتیش می زنم تا مطمئن شم
‫- بابت قتل محاکمه می شی. ‫- خب، دختر جون، برو عقب.
‫باب، ‫فقط بهمون بگو کجان.
‫اتهام گروگان گیری ‫از قتل خیلی بهتره.
‫جیدا!
‫کمک!
‫جیدا!
‫دیدمش!
‫ما اینجاییم!
‫صدامون رو می شنوین؟!
‫خب، شانیس، جیدا، برین عقب!
‫می خوایم در رو بشکونیم!
‫شانیس!
‫جیدا!
‫شانیس! جیدا!
‫شانیس!
‫قرار نیست ‫مراسم تدفینی در کار باشه، نه؟
‫با وجود کرونا، نه.
‫اوضاع نباید انقدر بد می شد.
‫نه. نباید اینطوری می شد.
‫ولی کلی دکتر خیلی باهوش هستن
‫که دارن برای مبارزه با این قضیه تلاش می کنن.
‫آره، ‫کلی آدم نادون هم هستن
‫که به حرفشون گوش نمی دن.
‫آره.
‫این یکی از دلایل عصبانیتمه.
‫تو و مامان ‫همیشه خدا مرگ مردم رو می بینین.
‫چطوری باهاش کنار میاین؟
‫با ایمان.
‫همین؟
‫ایمان؟
‫من آدما رو ‫توی بدترین روزای زندگیشون می بینم.
‫می دونی، ‫خونه اشون آتیش گرفته.
‫سکته کردن.
‫یه بچه ای که آسیب دیده یا داره می میره
‫یک، دو
‫سه!
‫واقعا می شه ‫وزن ناامیدیشون رو حس کرد.
‫ما خیلی وقتا، بیشتر از چیزی که شخصا دوست دارم بهش اعتراف کنم،
‫فقط می تونیم ‫آسیب رو محدود کنیم.
‫ولی بعضی وقتا،
‫ما پاسخ دعاهاشونیم.
‫جیدا؟
‫وقتی این اتفاق میفته
‫می تونیم ‫کاری فرای نجات جون یه نفر انجام بدیم.
‫می تونیم ‫کاری کنیم که یه نفر ایمانش رو دوباره به دست بیاره.
‫و این، ‫ایمان من رو قوی تر می کنه.
‫حالا این که ‫همه امون چطوری قراره با این قضیه کنار بیایم
‫سر کار می ریم.
‫وظیفه امون رو انجام می دیم.
‫همدیگه رو قوی تر می کنیم.
‫باید بابت استنشاق دود ‫تحت مراقبت قرار بگیره، ولی به نظر نمیاد که جاییش شکسته باشه.
‫- دختر عزیزم. ‫- ببخشید، مامان.
‫- اشکالی نداره. ‫- ببخشید.
‫داشتیم...توی اینستاگرام عکسای مسخره می ذاشتیم
‫و یه دختری بهمون پیام شخصی داد.
‫گفت ‫که یه اینفلوئنسره.
‫گفت که ‫اگه بریم باهاش پیتزا بخوریم
‫بهمون یاد می ده ‫که چطوری از پستامون
‫پول دربیاریم و
‫وقتی که به دیدنش رفتیم، اونجا نبود.
‫همونجا بود ‫که این یارو ما رو به زور سوار یه ون کرد و
‫شانیس، ‫تقصیر تو نیست.
‫می شنوی چی می گم؟
‫هست. ‫آتیش کار ما بود.
‫شنیدیم که ‫بیرون چند نفر دارن داد می زنن و فکر کردیم
‫که شاید پیدامون کنین، ‫ولی بعدش دیگه صدای داد زدن نیومد
‫و...و فکر کردیم ‫که کسی دنبالمون نمی گرده.
‫پس...پس به فکر جیدا رسید ‫که خونه رو آتیش بزنه و
‫ببخشید. ببخشید. ببخشید.
‫مجبور نیستی ‫الان چیز بیشتری بهمون بگی، باشه؟
‫خیلی معذرت می خوام.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫فقط محض این ‫که هیچ شبهه ای وجود نداشته باشه، اون دخترا قربانی پرونده ان.
‫من توی کار شما دخالت نمی کنم، ‫شما هم توی کار من دخالت نکنین.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫اوه! ‫دستت سوخته.
‫باید یه نگاهی بهش بندازیم.
‫آره، ‫فقط یه تاوله.
‫بعد از خاموش کردن آتیش، بهش رسیدگی می کنم.
‫ممنون ‫که برات مهمه.
‫فقط دارم از ‫آتش نشان محروم از کار خودم مراقبت می کنم.
‫هیچ...تعرضی صورت گرفت؟
‫- مشکلت چیه؟ ‫- ببخشید، خانم، ولی باید بپرسم
‫مجبور نیستی ‫اینطوری مطرحش کنی.
‫باشه.
‫جیدا، ‫باید یه سوال شخصی ازت بپرسیم.
‫می خوای ‫دور و برت رو یکم خلوت کنیم؟
‫نه.
‫فقط می خوام پیش مامانم بمونم.
‫باشه.
‫اون بهت آسیب زد؟
‫بهت دست زد؟
‫نه.
‫بعد از این که ‫اون پایین حبسمون کرد، حتی باهامون حرف هم نزد.
‫وایسا، وایسا، ‫فکر می کنین می خواست
‫نه، نه.
‫خانم، ببخشید، ‫ولی باید چندتا سوال دیگه هم بپرسم.
‫- در مورد چی؟ ‫- فقط یه دقیقه بهمون وقت بدین.
‫چه کوفتی ‫باید از دخترم بپرسی؟
‫اون الان به جهنم رفته و برگشته!
‫- دختر شما یه خونه رو آتیش زده. ‫- الان واقعا وقت این کاره؟
‫- اشنایدر، جدا نمی شه... ‫- اون دخترا دزدکی وارد خونه ام شدن و آتیشش زدن!
‫می خوام به جرم ورود غیر قانونی ‫به ملک شخصی و آتش افروزی بازداشت بشن!
‫- اون دزدیده شده بود! ‫- این حرفیه که اونا می زنن.
‫این بچه ها ‫همیشه خدا دروغ می گن.
‫- ای بی شرف... ‫- نکن، نکن، نکن.
‫خانم، ‫شما به جرم حمله به مامور پلیس بازداشتی.
‫- چی؟! ‫- اون که حمله نکرد!
‫- آهای، ما همینجاییم ها! ‫- می تونیم ببینیم که هیچ کاری نکرد!
‫- بیخیال! ‫- ولم کن بابا!
‫- مقاومت نکن! ‫- ولم کنین!
‫مامان!
‫- نه، جیدا! ‫- خانم. مقاومت نکن.
‫- نه، نه. ‫- جیدا، جیدا، عزیزم، من خوبم!
‫- عزیزم، من... ‫- آروم باش!
‫آروم باش پسر! ‫مشکلت چیه؟!
‫- میلر! میلر! ‫- دین!
‫دین! بس کن!
‫- ولش کنین! ‫- تو هم باید بری عقب.
‫- ولش کنین! ‫- تو هم همینطور. جلو نیا، جلو نیا.
‫اون یه قهرمانه! ‫همین الان اونا رو نجات داد!
‫آهای! آهای!
‫دیگه بسه! ایست!
‫- نه، نه، نه! ‫- رابرت!
‫دستا بالا! ‫همین الان!
‫رابرت، خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم.
‫سرکار؟
‫سرکار، ‫خواهش می کنم، این تیم منه.
‫تو هم باهامون میای؟
‫چی؟ ‫به چه جرمی؟
‫مانع تراشی بر سر راه عدالت. ‫ورود غیر مجاز به ملک شخصی.
‫شوخیت گرفته؟!
‫چیکار...چیکار می کنین؟!
‫خدای من.
‫اونا آتش نشانن! ‫ولشون کنین!
‫ولشون کنین!