آنچه در قسمت قبل ...اسرار سولفور اسپرینگز دیده اید
برای اولین بار توی زندگی ـم،
مامان و بابایی دارم که دوستم دارن.
ولی نمی تونم اینجا رو ترک کنم.
من یه فکری دارم.
این داخل یه قوطی قهوه قدیمی بوده،
من و ساوانا عادت داشتیم .این جوری به هم پیام بدیم
اون بیرون توی دنیا، یه گوشه ای داره به زندگی خودش ادامه میده.
برنامه عوض شده، گریف ما تصمیم گرفتیم بمونیم..
تا حالا به این فکر کردی که اگه بابا توی اون تصادف
کشته نشده بود الان اوضاع چه جوری بود؟
به نظرت اگه می شد برگردیم عقب،
و همه چیز رو عوض کنیم فوق العاده نبود؟
البته که فوق العاده بود.
سلام، چی شده؟ کمک می خوای؟
تا اومدم به خودم بیام دیدم دارم از روی فرمون دوچرخه پرواز می کنم،،
و داشتم فکر می کردم «اون تنه درخت «از کجا پیداش شد
واو، واو، واو یه کم آرومتر..
پس دوچرخه کجاست؟
گذاشتم پیش نهر آب.
تنش کج شده زنجیرش هم قفل شده..
به این فکر می کردم،
که اگه ممکنه من رو تا شهر ببرید.
بابات تا حالا بهت نگفته بود،
که سوار ماشین غریبه ها نشی؟
راستش، شما غریبه نیستین.
آه، مامانم خانم شما رو می شناسه.
شما آقای دان هستین، درسته؟
بابام آقای دان هستش می تونی کریس صدام کنی..
- و شما کی هستین؟ - ماری...گرنجر .
ماری؟
اسم مامان من هم همین بود.
خیلی جالبه، نه؟
بپر سوار، ماری گرنجر.
اوه، شما که نمی خواین از جاده «بایو» برید؟
نباید برم؟
آخه اون جلو بسته ـست.
به نظرم به جاش باید از «شوگر هیل» برید.
سریع تر هم هست.
اگه اصرار داری باشه.
من هر یکشنبه میام اینجا.
و دور محدوده تریمانت قدیم دور می زنم.
به کسی نگو، ولی می خوام بخرم ـش.
واقعا؟
منظورم اینه، آخه چرا اون جای قدیمی؟
چرا باید بخوای تریمانت رو بخری؟
اون محل نسل ها متعلق به خونواده ما بوده،
حتی قبل از اینکه هتل بشه.
اون موقع ها فقط یه مزرعه بوده.
بیشتر پرورش نیشکر بودش.
مراقب باش!
نزدیک بودا.
ممنونم.
فکر کنم واسه همینه که اینجام.
اوه، اونم از جاده شوگر هیل.
«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» مترجم: احمد پیله ور
اوه!
اوه، هوهو.
- !هووو - ایول !
واقعا کارت درسته، بابا.
خیلی وقت میشه که دست به گیتار نشدیم، مگه نه؟
آره، انگار سال هاست نشدیم.
خیلی خب، این رو داشته باش.
آماده شو واسه شگفت زده شدن.
هی! اه!
اونجاش رو گند زدم.
البته وقتی روی صحنه هستی،
جلوی یه عده کمپ نشین و بابات...
این همون آهنگی ـه که بخاطرش جایزه بردی؟
آره، و دقیقا با همون اشتباه.
هنوزم نمی دونم چی جوری برنده شدم.
شاید، اونا آرا توی صندوق رو دست کاری کردن.
یادمه من دقیقا همین فکر رو می کردم.
خب، کمپ قدیمی و مهربون تریمانت ـه دیگه.
می دونی، دیشب داشتم خوابش رو می دیدم.
من دوازده سالم بود.
همه چیز مثل همون موقع بود و تنها فرق ـش این بود که...
تو هم اونجا بودی.
من؟ آه... واقعا؟
آره. داشتیم اطراف یکی از خوابگاه ها می چرخیدیم،
و در مورد...
نمی دونم، که چی می گفتیم.
بعد بیدار شدم.
هم...این،
عجیبه.
آره، یه جورایی عجیب بود.
امیدوارم مزاحم وقت خونواده ـت نشده باشم.
بابام گفت زودی میاد اینجا.
نگران نباش.
هنوز قبل از اینکه بریم دریاچه یه خورده وقت دارم
یکی دیگه از کارهای یکشنبه هام ـه.
وقتی هوا خوبه خونواده رو برای پیک نیک بیرون می برم،.
این برام یه فرصت خیلی خوبه،
تا بهشون در مورد برنامه ـم برای خرید اونجا بگم.
- همسرت نمی دونه؟ - نه .
نمی خواستم تا وقتی پول خریدش رو،
جور نکردم بی خودی امیدوارش کنم.
اونجا می تونه یه جای خیلی عالی ـه برای بچه ها باشه.
خب، بچه هات چند سال ـشونه؟
خب، هارپر چهار سال ـشه.
و تاف سه سال ـشه.
هارپر هنرمند کوچولوئه خونواده ـست،
و تافر، اون کمدین خونواده شده.
پس برنامه اینه که وقتی خریدین ـش اثاث کشی کنید اونجا؟
وقتی بچه بودم تابستون ها توی هتل کار می کردم.
و این جوری بود که با همسرم آشنا شدم.
جس.
اون کمپ نشین بود و من برای بردن وسایل ـش،،
یا هر چیزی دیگه ای که لازم داشت بهش کمک کردم.
شنیدم تریمانت روح داره.
هو-هو-هو، آره.
ساوانا دیلون؟
هوم. نگو که این جور چیزا رو باور می کنی.
اوه، راستش، آره.
بهتره بگم، قبلا باور می کردم.
گوش کن، من کل هتل رو گشتم.
و هیچ روحی ندیدم.
ولی اون ماشین من؟
پونتیاک جی.تی.اُ مدل 67.
سرتاپاش رو عوض کردم.
وقتی بفروشم ـش،
از پولش برای پیش پرداخت خرید اونجا استفاده می کنم.
ببخشید، جوری حرف می زنم که انگار برای تو هم مهمه.
نه. واقعا خیلی جالبه.
معلومه که واسم مهمه.
- چیه؟ - جالبه .
تو بدجوری من رو یاد دخترم میندازی.
اوه، نه من اصلا استعداد هنرمندی تو خونم ندارم..
هوم.
خب، باید برگردم پیش خونواده ام.
نمی خوام دیر برسم اونجا.
مطمئنی که بابات میاد؟
هر لحظه ممکنه برسه دیگه.
حدس می زنم بازم همدیگه رو می بینیم.
شک نکن.
وایات؟
کجایی؟
وایات؟
- داری چی کار می کنی؟ - هیس .
این خود به خود...
شروع به حرکت کرد.
بیا اینجا بشین..
نیگاه کن.
- ...من که فکر نمی کنم - هیس .
ممکنه بترسونی ـش.
درست مثل قبل.
ساوانا...
تویی؟
«نــه»
فکر کنم بازم کلاه لازم شدم.
«نــه»
- !هی - اوه !
پس اینجایی.
- چه جوری پیدام کردی؟ - داشتم دنبالت می گشتم .
که بهت بگم قرار نیست بریم.
و بعد متوجه شدم شماره گیر رادیو،
روی سال 2011 تنظیم شده.
سالی که بابات فوت شد.
من نجاتش دادم، گریفین.
من پدرم رو از تصادف نجات دادم.
این...
این این بی نظیره....
چی جوری؟ چه اتفاقی افتاد؟
من توی ماشین همراه ـش بودم.
که یه کامیون مستقیم داشت می آمد سمت ـمون.
بهش گفتم مراقب باش و اون هم از برخورد جلوگیری کرد،.
ما از یه میان بُر اومدیم شهر.
و توی قهوه خونه مامانم یه قهوه خوردیم.
فقط اسمش کافی شپ «دان» نبود یه چیز دیگه بود.
ولی اینجاش رو داشته باش!
بابام خیال داشت تریمانت رو بخره.
و چرا؟
چون سالیان سال اونجا،
ملک خانوادگی ـشون بود.
ولی آخه چه جوری اینا رو نمی دونستی؟
منظورم، تا قبل از الان بود.
مادرم هیچ وقت در موردش حرف نزد.
شاید نمی دونست.
روزی که بابام فوت کرد می خواست مامانم رو غافل گیر کنه.
می دونم داری به چی فکر می کنی تو نگرانی..
که من سرنوشت رو دست کاری کرده باشم و یه چیزایی رو عوض کرده باشم،.
ولی دارم این رو بهت میگم، گریفین که وقتی برگردیم،،
پدرم هنوز زنده ـست،
و توی خونه منتظر منه.
و همه چیز درست میشه.
حالا می بینی.
قراره اون بالا یه دنیای کاملا جدید رو تجربه کنیم.
همه چیز مثل قبله.
خیلی خب، پس حتما نخریدش.
احتمالا به جاش کافی شاپ رو خریده.
حتما الان خونه ـست.
هارپر، بی خیال منظورم اینه که، اگه اون....
چرا به این قضیه شک داری؟
چرا برای یه بار هم که شده واسم خوشحال نیستی؟
بابا؟
الان گفتی، «بابا»؟
آره، گفتم.
آره، منم داشتم به بابا فکر می کردم.
امروز سالگرد...
تصادف ـشه.
هارپر...
تو خوبی؟
آره، تاف، من خوبم.
فقط می خوام یه خورده تنها باشم.
- .هیس - الان می ترسونیش .
چی رو می ترسونم؟
و چرا این صندلی متحرک رو آوردین توی اتاق من؟
آوردیمش اینجا که حواس ـمون بهش باشه.
ما اون رو تحت نظر گرفتیم.
این جا یه روح هست.
بچه ها، بی خیال،
فکر کردم شماها دیگه دست از روح بازی کشیدن.
- .ما دیدم که صندلی تکون خورد - دو بار .
توی اتاق مامان و بابا.
خود به خود.
- ساوانا؟ - ما هم فکر کردیم ساوانا ـست .
ولی وقتی پرسیدیم «که تو ساوانایی؟»،
دوباره توی آینه نوشت.
چی نوشت؟
نـ - ـه.
نــــه.
پس ما فکر می کنیم این یکی دیگه ـست.
یکی که دوست داره صندلی رو تکون بده.
کنارمون بشین.
توی نگهبانی بهمون کمک کن.
محض اطلاع ـت بگم فقط وقتی خودش رو نشون میده،...
که خیلی...
خیلی آروم باشی.
هارپر، وایستا!
داری در مورد چی حرف می زنی؟
یادم اومد همه چیز رو به یاد آوردم..
چی؟
بابا توی جاده بایو نمُرد.
اون یه تصادف ماشین نبود.
اوه، دخترک بیچاره من.
ما توی دریاچه بودیم.
قایق ـمون چپ شد.
من دووم آوردم ولی بابا نه،.
و بعد من همه چیز رو فراموش کردم مگه نه؟،
یه روز کامل رو همه ش رو..
آره، عزیزم، درسته.
دکترها بهم گفتن که بهت نگم،...
که چیزی رو به یادت نیاریم،
تا خودش به مرور زمان به یادت بیاد.
ولی تو بهم گفتی که یه تصادف ماشین بوده.
اوه، عزیزم تو یه روز صبح بیدار شدی،،
و گفتی که یه تصادف ماشین بوده.
و یه بار برای همیشه، حس کردم که باهاش...
کنار اومدی.
منم فکر کردم این اون نوع پایانی ـه که بهش نیاز داری.
واسه همینه که همیشه بهمون می گفتی تریمانت نفرین شده ـست.
چون اونجا از دستش دادم.
توی دریاچه اطراف تریمانت،.
و بعد از اون هیچ وقت نمی خواستم که شماها،
به اونجا نزدیک بشین.
چون اونجا اتفاق های بدی میفته.
می دونستی که بابا دوست داشت اونجا رو بخره؟
می دونستم که اونجا زمین آبا و اجدادی ـشون بوده،
که دوست داشته بره اونجا، ولی...
خریدن تریمانت؟
- .نه، اون هیچ وقت این رو بهم نگفت - می خواست درستش کنه .
و بره توش.
عزیزم، تو اینا رو از کجا می دونی؟
نمی دونم.
شاید این رو هم از خودم سرهم کردم.
اون پونتیاک زرد رو چی کار کردی؟
فروختم ـش.
برای پیش پرداخت خرید کافی شاپ.
اون جایی بود که اولین قرارمون رو باهم گذاشتیم.
و کلی قرار دیگه بعد از اون.
تو حالت خوبه، عزیزم؟
آره، خوبم.
الان خوبم.
الان دیگه، همه چیز با عقل جور در میاد.
من گشنمه.
میشه تا وقتی ما بریم یه چیزی واسه خوردن بیارم، حواس ـت بهش باشه؟
اگه برای منم یه چیزی بیارید، باشه.
کره بادام زمینی و ژله؟
آره، خوبه.
عالیه. این تنها چیزی ـه که بلدیم درست کنیم.
هارپر؟
من... سعی کردم باهات تماس بگیرم...
بابات هنوزم مرده.
اون توی تصادف نمرد.
مامان همین الان بهم گفت.
وقتی این اتفاق افتاد همه چیز از یادم رفت،.
و فکر کردم که یه تصادف ماشین بوده.
ولی... اتفاقی که واقعا افتاد این بود که...
اون غرق شد.
همون روز ولی یه خورده بعد از اون اتفاق.
پس حتی اگه می خواستم برگردم، هم خیلی دیر شده بود.
متاسفم.
گریفین، من داشتم به اون حرفی که زدی،
فکر می کردم.
نه، نه. من نباید اون حرف رو می زدم.
اصلا نباید دهنم رو باز می کردم.
ولی حق با تو بود ما نمی تونیم چیزی رو تغییر بدیم..
و دیگه نباید هرگز این کار رو انجام بدیم،.
حقیقت اینه که،
پدرم مرد تا من بتونم زنده بمونم.
اون در حال نجات دادن من مرد.
این اتفاقی بود که باید میفتاد.
شاید باید اون دریچه رو ببندیم.
آره.
سرده.
تو هم حس می کنی؟
اونا از کجا اومدن؟
اوه، از صندلی متحرک طبقه بالا.
اون بالا داشت خود به خود تکون می خورد،
و بعد هر چیزی که داشت اون رو تکون می داد،
اومد این پایین.
جای پای خیس.
پدر من توی دریاچه مرد.
سلام، بچه ها.
- دل ـتون واسم تنگ شده بود؟ - ساوانا !
تو که گفتی هیچ وقت از دروازه رد نمیشی،
گفتی که خونواده ت رو پیدا کردی.
می دونم. می دونم.
ولی بعد این رو پیدا کردم.
انگار تو هم از سفر در زمان دست برنداشتی.
بابا و مامانم بهم گفتن که انباری رو تمیز کنم.
این توی یه پاکت نامه دربسته توی شکاف دیوار بود.
حدس میزنم، تو گذاشتی ـش اونجا.
صبر کن، دوباره تکرار کن.
کجاش رو نمی فهمین؟
این هم دقیقا مثل جریان قوطی قهوه هستش.
تو همین کار رو کردی.
برگشتی به سال 1930 اون لباس ها رو پوشیدی،،
یه عکس از خودت گرفتی،
و بعد اون رو گذاشتی برای ما تا پیداش کنیم.
ولی چرا؟
چرا باید برگردم به سال 1930؟
شاید چون تریمانت ملک خونوادگی شماست.
یه جوری باید به هم ارتباط داشته باشن.
خب، فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
می خوام بگم... مگر اینکه بخواین جای دیگه ای برید.
به شرطی که قبل از شام برگردیم اشکالی نداره.
لباس ها رو از همون جا بر می داریم،
اینجوری تابلو نمی شیم.
این واقعا باحاله.
آره، بالاخره یه ماجراجویی داریم که توش قرار نیست تو رو نجات بدیم.
پس این جوری انجامش میدی.
اصلا چی جوری این رو فهمیدین؟
راستش واقعا عجیبه.
هنوزم دقیق نمی دونیم چه جوری کار می کنه.
احتمالا از اون سمت زمان بهمون کمک می کنن.
پس اون روح من نیستم.
- فکر می کنی کی می تونه باشه؟ - هر کسی می تونه باشه .
من اون جای پاها رو تا این پایین توی زیرزمین دنبال کردم.
مثل این بود که داره به یه جایی میره،
انگار داشت مسیر رو بهم نشون می داد.
این واقعا مثل قصه های شبح وار هستش،
ولی، از اون قصه های شبح وار خوب.
تنظیم شد. سال 1930.
بیاین بریم.
واو!
ساوانا، وایستا!
آخ!
این ماشین ـه دیگه زنگ زده نیست.
به سال، 1930 خوش اومدید، بچه ها.
چه باحال.
خیلی خفن ـه.
یادتون باشه بچه ها ما فقط برای بررسی کردن اینجاییم،.
کنار هم می مونیم و پنهانی انجامش می دیم.
شما چیزی می بینید؟
هیچی.
اینجا خیلی تاریکه.
شاید در باز باشه.
خب، نباید اول در بزنیم؟
نه با این سر و وضع.
واو!
پس لابی ـش کجاست؟
فکر کنم بعدا بهش اضافه شده،
وقتی اینجا رو به هتل تبدیل کردن.
اون صدای موسیقی از کجا میاد؟
بیاین بریم.
این همون رادیو داخل پناهگاه ـه.
خب...
حالا چی کار کنیم؟
طبقه بالا.
برو، برو، برو، برو عجله کنید!!
برو!
♪یه جایی هست توی لوئیزیانا ♪
♪زیر سایه درخت افرا قندی♪
♪ پر از شوخی و بازی و خنده♪
جایی که بهترین دوران دوستی ـمون ♪ ♪ شکل گرفته
♪ قلب و ذهن ـمون همیشه ♪
♪ اینجا توی کمپ تریمانت عزیز می مونه ♪
آآآآه.
آنچه در قسمت قبل ...اسرار سولفور اسپرینگز دیده اید
برای اولین بار توی زندگی ـم،
مامان و بابایی دارم که دوستم دارن.
ولی نمی تونم اینجا رو ترک کنم.
من یه فکری دارم.
این داخل یه قوطی قهوه قدیمی بوده،
من و ساوانا عادت داشتیم .این جوری به هم پیام بدیم
اون بیرون توی دنیا، یه گوشه ای داره به زندگی خودش ادامه میده.
برنامه عوض شده، گریف ما تصمیم گرفتیم بمونیم..
تا حالا به این فکر کردی که اگه بابا توی اون تصادف
کشته نشده بود الان اوضاع چه جوری بود؟
به نظرت اگه می شد برگردیم عقب،
و همه چیز رو عوض کنیم فوق العاده نبود؟
البته که فوق العاده بود.
سلام، چی شده؟ کمک می خوای؟
تا اومدم به خودم بیام دیدم دارم از روی فرمون دوچرخه پرواز می کنم،،
و داشتم فکر می کردم «اون تنه درخت «از کجا پیداش شد
واو، واو، واو یه کم آرومتر..
پس دوچرخه کجاست؟
گذاشتم پیش نهر آب.
تنش کج شده زنجیرش هم قفل شده..
به این فکر می کردم،
که اگه ممکنه من رو تا شهر ببرید.
بابات تا حالا بهت نگفته بود،
که سوار ماشین غریبه ها نشی؟
راستش، شما غریبه نیستین.
آه، مامانم خانم شما رو می شناسه.
شما آقای دان هستین، درسته؟
بابام آقای دان هستش می تونی کریس صدام کنی..
- و شما کی هستین؟ - ماری...گرنجر .
ماری؟
اسم مامان من هم همین بود.
خیلی جالبه، نه؟
بپر سوار، ماری گرنجر.
اوه، شما که نمی خواین از جاده «بایو» برید؟
نباید برم؟
آخه اون جلو بسته ـست.
به نظرم به جاش باید از «شوگر هیل» برید.
سریع تر هم هست.
اگه اصرار داری باشه.
من هر یکشنبه میام اینجا.
و دور محدوده تریمانت قدیم دور می زنم.
به کسی نگو، ولی می خوام بخرم ـش.
واقعا؟
منظورم اینه، آخه چرا اون جای قدیمی؟
چرا باید بخوای تریمانت رو بخری؟
اون محل نسل ها متعلق به خونواده ما بوده،
حتی قبل از اینکه هتل بشه.
اون موقع ها فقط یه مزرعه بوده.
بیشتر پرورش نیشکر بودش.
مراقب باش!
نزدیک بودا.
ممنونم.
فکر کنم واسه همینه که اینجام.
اوه، اونم از جاده شوگر هیل.
«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» مترجم: احمد پیله ور
اوه!
اوه، هوهو.
- !هووو - ایول !
واقعا کارت درسته، بابا.
خیلی وقت میشه که دست به گیتار نشدیم، مگه نه؟
آره، انگار سال هاست نشدیم.
خیلی خب، این رو داشته باش.
آماده شو واسه شگفت زده شدن.
هی! اه!
اونجاش رو گند زدم.
البته وقتی روی صحنه هستی،
جلوی یه عده کمپ نشین و بابات...
این همون آهنگی ـه که بخاطرش جایزه بردی؟
آره، و دقیقا با همون اشتباه.
هنوزم نمی دونم چی جوری برنده شدم.
شاید، اونا آرا توی صندوق رو دست کاری کردن.
یادمه من دقیقا همین فکر رو می کردم.
خب، کمپ قدیمی و مهربون تریمانت ـه دیگه.
می دونی، دیشب داشتم خوابش رو می دیدم.
من دوازده سالم بود.
همه چیز مثل همون موقع بود و تنها فرق ـش این بود که...
تو هم اونجا بودی.
من؟ آه... واقعا؟
آره. داشتیم اطراف یکی از خوابگاه ها می چرخیدیم،
و در مورد...
نمی دونم، که چی می گفتیم.
بعد بیدار شدم.
هم...این،
عجیبه.
آره، یه جورایی عجیب بود.
امیدوارم مزاحمت وقت خونواده ـت نشده باشم.
بابام گفت زودی میاد اینجا.
نگران نباش.
هنوز تا قبل از اینکه بریم دریاچه یه خورده وقت دارم
دریاچه؟.
یکی دیگه از کارهای یکشنبه هام ـه.
وقتی هوا خوبه خونواده رو برای پیک نیک بیرون می برم،.
این برام یه فرصت خیلی خوبه،
تا بهشون در مورد برنامه ـم برای خرید اونجا بگم.
- همسرت نمی دونه؟ - نه .
نمی خواستم تا وقتی پول خریدش رو،
جور نکردم بی خودی امیدوارش کنم.
اونجا می تونه یه جای خیلی عالی ـه برای بچه ها باشه.
خب، بچه هات چند سال ـشونه؟
خب، هارپر چهار سال ـشه.
و تاف سه سال ـشه.
هارپر هنرمند کوچولوئه خونواده ـست،
و تافر، اون کمدین خونواده شده.
پس برنامه اینه که وقتی خریدین ـش اثاث کشی کنید اونجا؟
وقتی بچه بودم تابستون ها توی هتل کار می کردم.
و این جوری بود که با همسرم آشنا شدم.
جس.
اون کمپ نشین بود و من برای بردن وسایل ـش،،
یا هر چیزی دیگه ای که لازم داشت بهش کمک کردم.
شنیدم تریمانت روح داره.
هو-هو-هو، آره.
ساوانا دیلون؟
هوم. نگو که این جور چیزا رو باور می کنی.
اوه، راستش، آره.
بهتره بگم، قبلا باور می کردم.
گوش کن، من کل هتل رو گشتم.
و هیچ روحی ندیدم.
ولی اون ماشین من؟
پونتیاک جی.تی.اُ مدل 67.
سرتاپاش رو عوض کردم.
وقتی بفروشم ـش،
از پولش برای پیش پرداخت خرید اونجا استفاده می کنم.
ببخشید، جوری حرف می زنم که انگار برای تو هم مهمه.
نه. واقعا خیلی جالبه.
معلومه که واسم مهمه.
- چیه؟ - جالبه .
تو بدجوری من رو یاد دخترم میندازی.
اوه، نه من اصلا استعداد هنرمندی تو خونم ندارم..
هوم.
خب، باید برگردم پیش خونواده ام.
نمی خوام دیر برسم اونجا.
مطمئنی که بابات میاد؟
هر لحظه ممکنه برسه دیگه.
حدس می زنم بازم همدیگه رو می بینیم.
شک نکن.
وایات؟
کجایی؟
وایات؟
- داری چی کار می کنی؟ - هیس .
این خود به خود...
شروع به حرکت کرد.
بیا اینجا بشین..
نیگاه کن.
- ...من که فکر نمی کنم - هیس .
ممکنه بترسونی ـش.
درست مثل قبل.
ساوانا...
تویی؟
«نــه»
فکر کنم بازم کلاه لازم شدم.
«نــه»
- !هی - اوه !
پس اینجایی.
- چه جوری پیدام کردی؟ - داشتم دنبالت می گشتم .
که بهت بگم قرار نیست بریم.
و بعد متوجه شدم شماره گیر رادیو،
روی سال 2011 تنظیم شده.
سالی که بابات فوت شد.
من نجاتش دادم، گریفین.
من پدرم رو از تصادف نجات دادم.
این...
این این بی نظیره....
چی جوری؟ چه اتفاقی افتاد؟
من توی ماشین همراه ـش بودم.
که یه کامیون مستقیم داشت می آمد سمت ـمون.
بهش گفتم مراقب باش و اون هم از برخورد جلوگیری کرد،.
ما از یه میان بُر اومدیم شهر.
و توی قهوه خونه مامانم یه قهوه خوردیم.
فقط اسمش کافی شپ «دان» نبود یه چیز دیگه بود.
ولی اینجاش رو داشته باش!
بابام خیال داشت تریمانت رو بخره.
و چرا؟
چون سالیان سال اونجا،
ملک خانوادگی ـشون بود.
ولی آخه چه جوری اینا رو نمی دونستی؟
منظورم، تا قبل از الان بود.
مادرم هیچ وقت در موردش حرف نزد.
شاید نمی دونست.
روزی که بابام فوت کرد می خواست مامانم رو غافل گیر کنه.
می دونم داری به چی فکر می کنی تو نگرانی..
که من سرنوشت رو دست کاری کرده باشم و یه چیزایی رو عوض کرده باشم،.
ولی دارم این رو بهت میگم، گریفین که وقتی برگردیم،،
پدرم هنوز زنده ـست،
و توی خونه منتظر منه.
و همه چیز درست میشه.
حالا می بینی.
قراره اون بالا یه دنیای کاملا جدید رو تجربه کنیم.
همه چیز مثل قبله.
خیلی خب، پس حتما نخریدش.
احتمالا به جاش کافی شاپ رو خریده.
حتما الان خونه ـست.
هارپر، بی خیال منظورم اینه که، اگه اون....
چرا به این قضیه شک داری؟
چرا برای یه بار هم که شده واسم خوشحال نیستی؟
بابا؟
الان گفتی، «بابا»؟
آره، گفتم.
آره، منم داشتم به بابا فکر می کردم.
امروز سالگرد...
تصادف ـشه.
هارپر...
تو خوبی؟
آره، تاف، من خوبم.
فقط می خوام یه خرده تنها باشم.
- .هیس - الان می ترسونیش .
چی رو می ترسونم؟
و چرا این صندلی متحرک رو آوردین توی اتاق من؟
آوردیمش اینجا که حواس ـمون بهش باشه.
ما اون رو تحت نظر گرفتیم.
این جا یه روح هست.
بچه ها، بی خیال،
فکر کردم شماها دیگه دست از روح بازی کشیدن.
- .ما دیدم که صندلی تکون خورد - دو بار .
توی اتاق مامان و بابا.
خود به خود.
- ساوانا؟ - ما هم فکر کردیم ساوانا ـست .
ولی وقتی پرسیدیم «که تو ساوانایی؟»،
دوباره توی آینه نوشت.
چی نوشت؟
نـ - ـه.
نــــه.
پس ما فکر می کنیم این یکی دیگه ـست.
یکی که دوست داره صندلی رو تکون بده.
کنارمون بشین.
توی نگهبانی بهمون کمک کن.
محض اطلاع ـت بگم فقط وقتی خودش رو نشون میده،...
که خیلی...
خیلی آروم باشی.
هارپر، وایستا!
داری در مورد چی حرف می زنی؟
یادم اومد همه چیز رو به یاد آوردم..
چی؟
بابا توی جاده بایو نمُرد.
اون یه تصادف ماشین نبود.
اوه، دخترک بیچاره من.
ما توی دریاچه بودیم.
قایق ـمون چپ شد.
من دووم آوردم ولی بابا نه،.
و بعد من همه چیز رو فراموش کردم مگه نه؟،
یه روز کامل رو همه ش رو..
آره، عزیزم، درسته.
دکترها بهم گفتن که بهت نگم،...
که چیزی رو به یادت نیاریم،
تا خودش به مرور زمان به یادت بیاد.
ولی تو بهم گفتی که یه تصادف ماشین بوده.
اوه، عزیزم تو یه روز صبح بیدار شدی،،
و گفتی که یه تصادف ماشین بوده.
و یه بار برای همیشه، حس کردم که باهاش...
کنار اومدی.
منم فکر کردم این اون نوع پایانی ـه که بهش نیاز داری.
واسه همینه که همیشه بهمون می گفتی تریمانت نفرین شده ـست.
چون اونجا از دستش دادم.
توی دریاچه اطراف تریمانت،.
و بعد از اون هیچ وقت نمی خواستم که شماها،
به اونجا نزدیک بشین.
چون اونجا اتفاق های بدی میفته.
می دونستی که بابا دوست داشت اونجا رو بخره؟
می دونستم که اونجا زمین آبا و اجدادی ـشون بوده،
که دوست داشته بره اونجا، ولی...
خریدن تریمانت؟
- .نه، اون هیچ وقت این رو بهم نگفت - می خواست درستش کنه .
و بره توش.
عزیزم، تو اینا رو از کجا می دونی؟
نمی دونم.
شاید این رو هم از خودم سرهم کردم.
اون پونتیاک زرد رو چی کار کردی؟
فروختم ـش.
برای پیش پرداخت خرید کافی شاپ.
اون جایی بود که اولین قرارمون رو باهم گذاشتیم.
و کلی قرار دیگه بعد از اون.
تو حالت خوبه، عزیزم؟
آره، خوبم.
الان خوبم.
الان دیگه، همه چیز با عقل جور در میاد.
من گشنمه.
میشه تا وقتی ما بریم یه چیزی واسه خوردن بیارم، حواس ـت بهش باشه؟
اگه برای منم یه چیزی بیارید، باشه.
کره بادام زمینی و ژله؟
آره، خوبه.
عالیه. این تنها چیزی ـه که بلدیم درست کنیم.
هارپر؟
من... سعی کردم باهات تماس بگیرم...
بابات هنوزم مرده.
اون توی تصادف نمرد.
مامان همین الان بهم گفت.
وقتی این اتفاق افتاد همه چیز از یادم رفت،.
و فکر کردم که یه تصادف ماشین بوده.
ولی... اتفاقی که واقعا افتاد این بود که...
اون غرق شد.
همون روز ولی یه خورده بعد از اون اتفاق.
پس حتی اگه می خواستم برگردم، هم خیلی دیر شده بود.
متاسفم.
گریفین، من داشتم به اون حرفی که زدی،
فکر می کردم.
نه، نه. من نباید اون حرف رو می زدم.
اصلا نباید دهنم رو باز می کردم.
ولی حق با تو بود ما نمی تونیم چیزی رو تغییر بدیم..
و دیگه نباید هرگز این کار رو انجام بدیم،.
حقیقت اینه که،
پدرم مرد تا من بتونم زنده بمونم.
اون در حال نجات دادن من مرد.
این اتفاقی بود که باید میفتاد.
شاید باید اون دریچه رو ببندیم.
آره.
سرده.
تو هم حس می کنی؟
اونا از کجا اومدن؟
اوه، از صندلی متحرک طبقه بالا.
اون بالا داشت خود به خود تکون می خورد،
و بعد هر چیزی که داشت اون رو تکون می داد،
اومد این پایین.
جای پای خیس.
پدر من توی دریاچه مرد.
سلام، بچه ها.
- دل ـتون واسم تنگ شده بود؟ - ساوانا !
تو که گفتی هیچ وقت از دروازه رد نمیشی،
گفتی که خونواده ت رو پیدا کردی.
می دونم. می دونم.
ولی بعد این رو پیدا کردم.
انگار تو هم از سفر در زمان دست برنداشتی.
بابا و مامانم بهم گفتن که انباری رو تمیز کنم.
این توی یه پاکت نامه دربسته توی شکاف دیوار بود.
حدس میزنم، تو گذاشتی ـش اونجا.
صبر کن، دوباره تکرار کن.
کجاش رو نمی فهمین؟
این هم دقیقا مثل جریان قوطی قهوه هستش.
تو همین کار رو کردی.
برگشتی به سال 1930 اون لباس ها رو پوشیدی،،
یه عکس از خودت گرفتی،
و بعد اون رو گذاشتی برای ما تا پیداش کنیم.
ولی چرا؟
چرا باید برگردم به سال 1930؟
شاید چون تریمانت ملک خونوادگی شماست.
یه جوری باید به هم ارتباط داشته باشن.
خب، فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
می خوام بگم... مگر اینکه بخواین جای دیگه ای برید.
به شرطی که قبل از شام برگردیم اشکالی نداره.
لباس ها رو از همون جا بر می داریم،
اینجوری تابلو نمی شیم.
این واقعا باحاله.
آره، بالاخره یه ماجراجویی داریم که توش قرار نیست تو رو نجات بدیم.
پس این جوری انجامش میدی.
اصلا چی جوری این رو فهمیدین؟
راستش واقعا عجیبه.
هنوزم دقیق نمی دونیم چه جوری کار می کنه.
احتمالا از اون سمت زمان بهمون کمک می کنن.
پس اون روح من نیستم.
- فکر می کنی کی می تونه باشه؟ - هر کسی می تونه باشه .
من اون جای پاها رو تا این پایین توی زیرزمین دنبال کردم.
مثل این بود که داره به یه جایی میره،
انگار داشت مسیر رو بهم نشون می داد.
این واقعا مثل قصه های شبح وار هستش،
ولی، از اون قصه های شبح وار خوب.
تنظیم شد. سال 1930.
بیاین بریم.
واو!
ساوانا، وایستا!
آخ!
این ماشین ـه دیگه زنگ زده نیست.
به سال، 1930 خوش اومدید، بچه ها.
چه باحال.
خیلی خفن ـه.
یادتون باشه بچه ها ما فقط برای بررسی کردن اینجاییم،.
کنار هم می مونیم و پنهانی انجامش می دیم.
شما چیزی می بینید؟
هیچی.
اینجا خیلی تاریکه.
شاید در باز باشه.
خب، نباید اول در بزنیم؟
نه با این سر و وضع.
واو!
پس لابی ـش کجاست؟
فکر کنم بعدا بهش اضافه شده،
وقتی اینجا رو به هتل تبدیل کردن.
اون صدای موسیقی از کجا میاد؟
بیاین بریم.
این همون رادیو داخل پناهگاه ـه.
خب...
حالا چی کار کنیم؟
طبقه بالا.
برو، برو، برو، برو عجله کنید!!
برو!
♪یه جایی هست توی لوئیزیانا ♪
♪زیر سایه درخت افرا قندی♪
♪ پر از شوخی و بازی و خنده♪
جایی که بهترین دوران دوستی ـمون ♪ ♪ شکل گرفته
♪ قلب و ذهن ـمون همیشه ♪
♪ اینجا توی کمپ تریمانت عزیز می مونه ♪
آآآآه.