‫ گاندیا یه حیوون بود.
‫ بعد از اینکه نزدیک بود دوتا از طعمه هاش رو بکشه،
‫ میتونست برگرده به لونه ش و اونجا استراحت کنه.
‫ ولی این موضوع بر خلاف طبیعتش میبود.
‫ اون یه حیوونِ درنده بود!
‫و نمی خواست تا زمانی که کل گلّه رو نکشته، دست برداره
‫نایروبی!
‫گندش بزنن!
‫ریو، دنور. با من بیاید. از اینطرف.
‫این تونل میره به سمت پله های دستشویی.
‫دنور، مشکلی نداری از اینجا بری بالا؟
‫- نه. ‫- منم میرم.
‫برید اون آشغال عوضی رو بکشید.
‫بیا بریم.
‫ تکون نخورید وگرنه میکشمش!
‫- تکون نخورید. هیچکس جُم نخوره. ‫- به کجات شلیک کرد؟
‫به دستم.
‫گلوله ی بعدی مستقیم توی سرشه!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
فقط خانواده نیست
‫مانیلا و جوشکارها رو فراموش نکن.
‫- خوبه که اونا رو بشناسی. ‫- البته!
‫اونا مثل فامیل دور می مونن.
‫می دونی چرا برای این سرقت برگشتم؟
‫قبل از اینکه ما رو توی سرتاسر جهان پخش کنی،
‫این گروه...
‫نزدیک ترین چیز به یه خانواده در تمام عمرم بود!
‫من هیچوقت کریسمسی مثل این چیزا که توی تلویزیون ‫نشون میدن، نداشتم...
‫که مامان بزرگ و بابانوئل و کلوچه و اینا داره!
‫- و پدر اکسل چطور؟ اونجا جشن... ‫- نه!
‫می دونی، من...
‫دیگه این ایده ی داشتنِ یه خانواده رو...
‫از سر بیرون کرده بودم.
‫کاملاً ازش دست کشیده بودم.
‫ولی حالا که فکر می کنم یه راه دیگه برای ‫انجام این کار هست.
‫من این میل شدید رو دارم که یه مادر بشم.
‫ولی یه مادر متفاوت. ‫میخوام چندتا بچه داشته باشم،
‫و یه سگ! و هرچی که بخوام.
‫چیزی که داری میگی خیلی زیباست، نایروبی. ‫خیلی زیباست!
‫تو...
‫- منظورم اینه... ‫- ببخشید؟
‫میخوام ژن تو رو با ژن خودم ترکیب کنم. ‫این موضوع خیلی مهمه!
‫وقتی توی کلاس بهت نگاه می کنم،
‫فکر می کنم...
‫«این مرد نابغه ست...»
‫«و اون قابل احترامه...»
‫«و خیلی حساسه! حتی خوشتیپ هم هست.»
‫«اون مردیه که ایده هایی در سرش داره.»
‫و من به کاری که میکنی ایمان دارم.
‫برداشت تو از من، خیلی خیلی دلشاد کننده ست!
‫و "قابل احترام"...
‫خب، اینم یه طرز نگاه کردن به قضیه ست. ولی...
‫این غیر ممکنه!
‫چرا؟ غیرممکن اینه که توی دستبرد زدن به ‫بانک مرکزیِ اسپانیا موفق بشیم.
‫اگه نخوای نمی خوام به زور مجبورت کنم.
‫چیزی که ازت میخوام مشخصه
‫تا بتونم همه چیز رو متفاوت انجام بدم.
‫- هیچ وابستگی ای قرار نیست بوجود بیاد. ‫- نایروبی...
‫گوش کن، من سرقت از ضرابخانه ی سلطنتی رو...
‫به یادبود پدرم انجام دادم.
‫و این یکی هم برای برادرم دارم انجام میدم. من...
‫من کسی نیستم که بتونه به چیزی وابستگی نداشته باشه.
‫نمی تونم حتی برای یک ثانیه...
‫این حقیقت رو نادیده بگیرم که یه بچه دارم که ‫یه جایی اون بیرونه!
‫- آره. ‫- متاسفم.
‫تو بودی که این خانواده رو ساختی و تو...
‫بهمون یاد دادی که مراقب همدیگه باشیم.
‫تو گفتی «تحت هر شرایطی»
‫- ولی چیزی که داری ازم می خوای... ‫- چیزی که دارم ازت می خوام دقیقا مثل همونه.
‫چون یه خانواده همیشه پشتت هست، ‫بدونِ اینکه سوالی بپرسه!
‫همینه که ما رو بهم متعهد میکنه. ‫اونا حاضرن جونشون رو بخاطر تو به خطر بندازن!
‫تو نقشه ی خودت رو داری،
‫ولی منم نقشه ی خودم رو دارم!
‫به من یاد دادی که باید به همدیگه کمک کنیم،
‫چون ما همچین آدمایی هستیم!
‫آگاتا...
‫فکر می کنم تاحالا ازت خواستم کارهای پیچیده تر از اینا رو ‫انجام بدی!
‫منم برای تو هر کار مزخرفی رو انجام دادم.
‫می دونم، من ازت خواستم...
‫تا ریسک های بزرگی بکنی.
‫ریسک های خطرناک!
‫در واقع، خیلی بزرگتر از این چیزی که الان ازم می خوای!
‫مثل اون شدی
‫دستت چطوره؟ حالت خوبه؟
‫کلی مورفین بهم تزریق شده.
‫- توکیو رو پیدا کردین؟ ‫- اون هنوز توی اتاق امن ـه.
‫هیس!
‫داریم خیلی سر و صدا می کنیم.
‫باید چکمه هامون رو در بیاریم.
‫اون چی بود؟
‫ببین!
‫تکون نخور. نه!
‫این دیگه چیه؟
‫تکون بخور! تکون بخور!
‫ریو، دنور. حالتون خوبه؟
‫باید پناه بگیریم!
‫نمی تونید فرار کنید.
‫اونوقت کدوم خری گفت من قراره فرار کنم؟ ‫خُل و چلِ یه چشم!
‫همه ی اتفاق های خوب همینجا میوفتن!
‫چندتا خشاب دیگه برات باقی مونده، سرباز کوچولو؟
‫چرا نمیای اینجا و خودت بشماریشون؟
‫دریل رو بیارید. ‫یه چندتا سوراخ توی دیوارها درست کنید.
‫به ازای هر سوراخ توی دیوار،
‫یه سوراخ توی تو ایجاد می کنم.
‫اون منو نمیکشه!
‫اگه اون منو بکشه، شما می کشیدش. ‫اونم اینو می دونه.
‫پالرمو، اون راست میگه. ‫باید از این فرصت استفاده کنیم.
‫نه، اون همینجوری بهش شلیک می کنه. ‫خیلی ریسکش بالاست.
‫گاندیا!
‫می دونی که چی میشه؟
‫وقتی این داستان ها تموم بشه، ‫قراره دوتا خُل و چل، بکشنت!
‫فکر می کنی چی از همه بدتر باشه؟
‫این که یه نفر یه چشم از آمریکای جنوبی بکشتت، ‫یا اینکه یه صرب بکشتت؟
‫هلسینکی، بهم قول بده که این آشغال رو تیکه پاره می کنی!
‫قسم می خورم، نایروبی! قسم می خورم.
‫اون رفقات توی باشگاه تیراندازی چی میگن، گاندیا؟
‫آخرش یه «تدی خرسه» سلاخیت میکنه!
‫نایروبی، انرژیت رو هدر نده!
‫داری گروگان من رو مضطرب می کنی.
‫و من می خوام اون آروم بمونه، پس ازتون می خوام ‫شروع کنید به آواز خوندن!
‫میخوام صدای همه رو بشنوم تا بدونم کجا هستید!
‫و به ازای هرکسی که صدای آواز خوندش رو نشنوم، ‫یه گلوله خالی می کنم.
‫ها، نایروبی؟ یالا.
‫تو شروع میکنی. ‫آواز «ماهیگیرِ انسان ها» رو بلدی؟
‫باید این لگد زدن هات رو تمومش کنی، زنیکه ی عوضی! ‫آواز بخون!
‫♪ تو ♪
‫♪ به ساحل آمدی ♪
‫یالا!
‫♪ در جستجوی... ♪
‫♪ مردانِ عاقل... ♪
‫♪ یا پولدار، نبودی. ♪
‫بهتون گفتم آواز بخونید و اگه کسی هم بلد نیست ‫فقط باهاش زمزمه کنه!
‫♪ تو فقط منو می خوای، ♪
‫♪ تا تو رو دنبال کنم ♪
‫♪ خدای من ♪
‫♪ توی چشم هام نگاه کردی ♪
‫دسته ی هم سُرایان کجا هستن؟
‫♪ من قایقم رو ترک کردم ♪
‫♪ در یه ساحل ♪
‫♪ و تو رو در کنار خودم دارم ♪
‫♪ دنبال یه دریای دیگه می گردم ♪
‫ اون سرود، مثل یه آهنگ ترحیم می موند.
‫ آهنگ ترحیم برای مراسم ترحیم!
‫ و اون واقعیتِ تلخ...
‫ پروفسور رو بیدار کرد.
‫ما افتادیم گوشه ی رینگ!
‫نایروبی ضربه فنی شده. ‫(ضربه فنی: وقتی مبارز ورزش رزمی دیگه نمیتونه بلند بشه)
‫توکیو ضربه فنی شده.
‫- لیسبون... ‫- ضربه فنی شده!
‫پروفسور...
‫مارسی، نمی تونم درست فکر کنم. ‫وابستگی های احساسیِ زیادی دارم!
‫قبلاً اونا فقط یه گروه از آدمایی بودن که ‫اسامی شهرها روشون بود. الان...
‫الان من ممکنه بخوام نه تنها از یکی از اونا،
‫بلکه با دوتا از اعضای گروه، صحبت کنم.
‫این که روابط کاری رو با روابط شخصی قاطی کنی، ‫کاری رو از پیش نمیبره.
‫توکیو توی اتاق امن، گیر افتاده.
‫و اونجا دقیقا در این محل قرار داره...
‫که گاندیا...قصد داره...اونجا قایم بشه.
‫باید اون اتاق امن رو پیدا کنیم و بهش هیچ راه فراری ندیم.
‫خب، اگه تو بودی اتاق امن رو کجا میذاشتی؟
‫جایی که باید از اونجا مراقبت بشه. ‫جایی که طلاها هست!
‫نه.
‫این اتاق ها ساخته میشن تا از جون مردم محافظت کنن، ‫نه طلاها!
‫جون کی توی بانک مرکزیِ اسپانیا از همه مهمتره؟
‫- فرماندار! ‫- دقیقاً!
‫باید نزدیک دفتر فرماندار باشه.
‫ولی چرا توی نقشه ها نشونش ندادن؟
‫- شاید یه بازسازی انجام شده باشه! ‫- نه.
‫پالرمو، نمیخواد جوابم رو بدی.
‫ اتاق امن، پشت دستشوییِ فرماندار ـه.
‫ توی نقشه های عمرانیِ رسمی وجود نداره.
‫شرط میبندم اونا اندازه های اتاق های مجاور رو ‫الکی زده باشن، ولی بهم اعتماد کن...
‫اون اتاق، اونجاست!
‫- اونا دارن موسیقیِ کلیسا میخونن! ‫- هان؟
‫این نشونه ی بدیه، مگه نه؟
‫این عوضیا همیشه آواز میخونن. ‫دوست دارن اینجور کارها رو بکنن.
‫از طرف دیگه، صدای اون گلوله ها رو شنیدیم...آره.
‫این می تونه علامت این باشه که اون عوضیا، ‫خیلی وضع خوبی ندارن!
‫- اینطور فکر نمی کنی، فرماندار؟ ‫- آخه ما از کجا باید بدونیم؟
‫هیس!
‫من میدونم. اون فریادها، نارنجک ها،
‫و اون یارو که جدیده مراقب ما هست، ‫اصلا نمی دونم اون کیه...
‫ولی اون کوچیکترین عضو لعنتیِ اون گروهه. ‫و این یه واقعیته!
‫باید از این فرصتمون استفاده کنیم.
‫باید ورق رو به سمت خودمون برگردونیم.
‫یه هُل! یه هُلِ ساده می تونه ما رو به سمت پیروزی ‫نزدیک تر بکنه!
‫- هیس! ‫- اگه بهم اجازه بدین، فرماندار!
‫فکر می کنم اون هُل کوچیک، وظیفه ی ما باشه. ‫تو و من!
‫هردوی ما، باید کسایی باشیم که...
‫این مردمِ داخل این اتاق رو نجات میدن!
‫کاری که ما باید بکنیم...
‫- اینه که خونسرد بمونیم و صبر کنیم. ‫- لعنتی!
‫اون عقب خفه شید! ‫یه بار دیگه صداتون رو بشنوم، شروع میکنم به تیراندازی.
‫باید بگم که من باهاتون مخالفم، آقای فرماندار!
‫ببین، این وظیفه ی توئه.
‫بر حسب اتفاق، تو فرماندار بانک مرکزیِ اسپانیا هستی!
‫به عنوان یه مرد، این وظیفه ی توئه! لعنت بهش.
‫تصمیم خودت رو بگیر، با مشکلاتت روبرو بشو!
‫و همونطور که من همیشه میگم،
‫بعضی اوقات بهتره که بجای اینکه تا ابد روی زانوهات ‫زندگی کنی...
‫بلند بشی و ایستاده بمیری!
‫- می خوای بهت بگم نظرم چیه؟ ‫- لطفا بگید!
‫فکر می کنم تو یه دلقک هستی!
‫با این ماجراجویی های کوچولوت و ‫این سخنرانی های انگیزشیِ احمقانه ت...
‫جون همرو به خطر میندازی!
‫ما رو به حال خودمون رها کن.
‫و اگه می خوای روی پاهات بمیری،
‫پس پاشو و انجامش بده!
‫- منم همونقدر می دونم که تو می دونی، آلیشا! ‫- دروغگو.
‫- اونجا چه خبره؟ ‫- گفتم خبر ندارم.
‫پس چرا ما مداخله نمی کنیم؟
‫وقتی تیراندازی بشه، ضوابط میگن باید سریعاً مداخله کنیم.
‫اینا کار گاندیاست.
‫- رییس حراست. ‫- اوه، گندش بزنن!
‫اون داخله. آزاد و مسلح! ‫داره به تنهایی، آتش به اختیار عمل می کنه.
‫یه لحظه وایسا ببینم. ‫باهاش صحبت کردی یا نه؟
‫اوهوم!
‫بهش چراغ سبز دادی تا اونجا یه جنگ راه بندازه ‫و همرو بکشه؟
‫دستور رسمیِ من این بود که هیچ کاری نکنه.
‫اون گفت براش مهم نیست و ‫برنامه داره تا از خودش دفاع کنه.
‫و اگه اون می خواد از خودش دفاع کنه، ‫من نمی خوام جلوش رو بگیرم.
‫آشغال کثافت، تامایو! ‫اون بیرون، شبیه یه قدیس می مونی.
‫درباره ی تصویری که مردم ازت دارن نگران هستی، ‫یه آتش بسِ بی فایده رو به راه میندازی...
‫ولی در همین حین، یه احمق دیوونه رو میفرستی ‫تا کارهای کثیفت رو انجام بده!
‫اگه درست پیش بره، یه مدال افتخار میگیری. ‫اگه بروفق مراد پیش نره، میگی...
‫«لعنتی، من بهش گفتم نه! ولی می دونی اون یه دیوونه ست.»
‫همیشه ما دیوونه ها هستیم که کارهای کثیف رو انجام میدیم...
‫وایسا ببینم. تو دلیلی داری که گاندیا نباید ‫اون داخل جنگ به راه بندازه؟
‫مشکلی داری اگه اون بهشون آسیب بزنه یا بکُشتشون؟
‫نه، درسته؟
‫بهتره که ما دهن هامون رو بسته نگه داریم!
‫- داری فکر می کنی، پروفسور؟ ‫- آره. دارم فکر می کنم. آره.
‫- درباره ی چی؟ ‫- اولین باری که...
‫کنترل رو از دست دادیم، کِی بود؟
‫ وقتی دنور، بجای گاندیا با جعبه های قرمز رفت بیرون
‫- و بار دوم؟ ‫- ما یه مشکلی داریم.
‫وقتی لیسبون نتونست از درخت بره بالا!
‫این دوتا مشکلی بودن که ما رو بردن گوشه ی رینگ!
‫باید یه قدم بیایم عقب...
‫و اونا رو برعکس کنیم.
‫می خوام تمرین کنم تا مغزم کار کنه!
‫پالرمو.
‫دووم بیار. باشه؟
‫ دووم بیار.
‫پدرسوخته!
‫آرتورو!
‫یه چیزی دارم که می تونه به اون هُلی که می گفتی کمک کنه.
‫چی؟
‫- یه تلفن همراهه. ‫- نه! قایمش کن. یا خدا!
‫تلفن نایروبی ـه. ‫همونی که پلیس فرستادش.
‫وقتی داشتم تمیزکاری می کردم، پیداش کردم.
‫خودت هرکار میخوای باهاش بکن.
‫اون عقب چه غلطی دارید می کنید؟
‫اگه صدای یه نفس کشیدن بشنوم، بهتون شلیک می کنم.
‫آقا، من باید برم دستشویی. ‫همین الان!
‫الان وقتش نیست. ‫هیچکس از اینجا نمیره،
‫پس تو بشین سر جات و آروم بمون.
‫آدمای گردن کلفت، ولی کتاب خون هم باشن، ‫تا بتونم یه چیزی ازشون یاد بگیرم.
‫اونا باید فوتبال تماشا کنن. ‫من از فوتبال خوشم میاد.
‫ولی باید مثل یه مرد واقعی نگاه کنن! ‫می دونی...
‫خیلی خب، خیلی خب. دیگه متوجه شدم. گرفتم! ‫خیلی واضح و روشن بود.
‫تو همیشه...
‫از اونا خوشت میومده؟
‫یا بعد از اینکه متاهل شدی این اتفاق افتاد؟
‫اول از همه،
‫من همیشه متعهد بودم.
‫نه!
‫همیشه متعهد نبودی! ‫خودم دیدم که از پمپ بنزین دزدی کردی،
‫- اونموقع یه متاهل نبودی. ‫- یه متاهل چطور دزدی میکنه؟
‫به مردم چنگ میزنن و موهاشون رو میکشن؟
‫من که جزو انسان های نخستین نیستم! درک می کنم. ‫منظور من اینه که ...
‫معمولا آدم میتونه تشخیص بده. ‫خب میشه دیگه!
‫من همه ی اون سرقت ها رو با تو انجام دادم، خوانیتو. ‫نه با یه زن!
‫باشه؟ ‫شاید این قضیه ی متاهل شدن...
‫بعداً اتفاق افتاده باشه.
‫بذار یه چیزی رو بهت بگم.
‫وقتی خوانیتو باهات میومد بیرون تا دزدی کنه،
‫- بعدش برمیگشت خونه توی اتاقش! ‫- آره.
‫یه آهنگی پخش میکرد...
‫یه سیگاری میکشید...
‫و اون خیلی زیبا به نظر میومد.
‫رژ «فراریِ قرمز»! ‫و اون سیگارش رو برمیداشت...
‫متاسفم، آقا. ‫ولی من دیگه نمی تونم خودم رو نگه دارم!
‫هیچکس تکون نخوره! ‫کوچیکترین صدایی ازتون نشنوم! هی!
‫هی!
‫میگوئل...میگوئل. گوش کن.
‫باید یه راه پیدا کنیم تا بی خطر با بیرون ارتباط برقرار کنیم.
‫میگیریش؟
‫بگیرش. قایمش کن.
‫نگهش دار. اونا همیشه به من مشکوک هستن. ‫ولی تو نه!
‫- اینجا چیکار میکنی؟ ‫- این دیگه چیه؟
‫چه خبره؟ دنور کجاست؟
‫- دنور حالش خوبه. ‫- کی اونجاست؟
‫- یه گروگان ـه. ‫- همین الان از اینجا ببرش، ماتیاس!
‫- بیا بریم. ‫- عمراً. همینجا می مونم. یه اسلحه بهم بده.
‫دلیل اینکه تو اینجایی، چیزِ دیگه ایه، مانیلا! ‫برو!
‫شماها توی دردسر افتادید. یه هفت تیر بده من!
‫همین الان از اینجا برو بیرون.
‫بیا بریم.
‫چیزی نیست.
‫ببین، از این لحظه به بعد...
‫من و تو، بخش اصلیِ این مقاومت خواهیم بود.
‫فقط بخاطر همین که دارم به حرفات گوش می کنم ‫سکته میکنم!
‫ دنور.
‫ نهایتاً چهار ثانیه طول میکشه.
‫یه نفر میره سراغش. ‫اون یکی می مونه و پوشش میده.
‫ و ما نایروبی رو نجات میدیم.
‫ گاندیا. چی می خوای؟
‫- بیا مذاکره کنیم. ‫- مذاکره؟
‫ببین، بذار وضعیت رو برات توضیح بدم.
‫گزینه ی اول:
‫من از این اتاق میام بیرون، در حالیکه اسلحه م ‫به سمت سر نایروبی نشونه گرفته شده.
‫همتون عقب، سمت اون دیوار سمت راست وایمیسین.
‫ میذارم اون بره و هیچکس نمیمیره.
‫معامله ی خوبی برای هر دو طرفه! ‫صفر- صفر. مساوی!
‫گزینه ی شماره دو:
‫ بجای این که من بیام بیرون. شما میاید داخل
‫منم میزنم سر نایروبی رو میترکونم!
‫ شما بهم شلیک می کنید.
‫بازم یه دست دیگه دارم تا به شما شلیک کنم،
‫و بخدا قسم می خورم، بیشتر از یک نفرتون رو ‫همراه با خودم میکُشم.
‫گزینه ی سوم رو فراموش کردی.
‫بدون سلاح، روی زانوهات میای بیرون و ‫خودتو تسلیم می کنی و نایروبی رو بهمون تحویل میدی.
‫اینم مساوی ـه! حالا چی فکر می کنی؟
‫من جلوی هیچ احدی زانو نمیزنم. ‫
‫بهتون یک دقیقه وقت میدم. ‫بعدش شروع می کنم به تیراندازی کردن،
‫ و حداقل امتیاز رو شش-صفر می کنم.
‫ تو یه احمق دیوونه ای!
‫گاندیا، تو از اینجا زنده بیرون نمیری.
‫تو مثل یه دلقک احمق می مونی! ‫اون روز...
‫وقتی من و توکیو به زور وارد اینجا شدیم، ‫یه کاری کردیم که مثل احمق ها به نظر بیای!
‫خفه شو!
‫و توکیو...
‫...از احمقانه ترین حقه ، یعنی حقه ی آب استفاده کرد.
‫همین الان اون دهن لعنتیت رو ببند.
‫تو به اون ...
‫- دستگیره ی در خوردی! ‫- خفه شو!
‫خیلی بد بیهوش شدی...
‫اون داره چیکار میکنه؟
‫پس اون مردونگیت کجا رفت؟ هان؟
‫- خیلی مبتدیانه رفتار کردی. ‫- اون می خواد توکیو رو نجات بده.
‫تو بدردنخور هستی.
‫اون میدونه که اگه کُشته بشه، ‫ما هم میزنیم اون یارو رو میکُشیم.
‫تمامِ زندگیِ لعنتیت داشتی برای این کار تمرین می کردی، ‫مگه نه؟
‫با وجود اون سربازهای آموزش دیده ای که داشتی،
‫دوتا دختر اومدن و شما رو مثل احمقا جلوه دادن!
‫- می خوای همین الان بهت شلیک کنم؟ ‫- یه چیز جدید بگو!
‫نظرت چیه به لگنِت شلیک کنم؟
‫باید بیاریمش بیرون. ‫باید همین الان بیاریمش بیرون.
‫اگه بذاریم از اونجا بیاد بیرون،
‫هرکاری که دلش بخواد میکنه، ‫من به حرف هاش اعتمادی ندارم.
‫- باید صبور باشیم. ‫- گور بابای صبور بودنت!
‫اون الان اونجاست بخاطر این که تو کمک کردی ‫تا اون یارو آزاد بشه.
‫باید بیاریمش بیرون.
‫همه موافقن؟
‫خیلی خب، گاندیا!
‫ میذاریم بیای بیرون.
‫خیلی خب. خیلی عالی شد.
‫ این کار رو می کنیم...
‫ شما در تمام این مدت نایروبی رو می بینید.
‫همینطور که من تفنگم رو به سمت سرش نشونه گرفتم، ‫به سمت جلو حرکت می کنیم،
‫تا وقتیکه اون تایید کنه که همه کنار دیوار راهرو وایسادن،
‫که شامل اون دوتا بچه ی لعنتی ای که ‫اون بالا هستن هم میشه!
‫دنور، ریو، شنیدین؟
‫- باید بیاید اینجا. ‫- خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫ولی فکر کنم الان باشم.
‫و آره، ما با هم در ارتباط بودیم
‫همه جا به هم عشق میورزیدیم.
‫و خیلی جالب بود که چقدر خلاقیت به خرج میدادیم!
‫فکر می کنم تو و پروفسور خیلی هم ارتباطتون ‫با هم خوب نباشه، درسته؟
‫و همیشه هم در سفرید.
‫پول نمی تونه همه چیز رو بخوره!
‫اون همه سمّی که در درونت وجود داره، ‫داره تو رو از درون میخوره، آلیشا!
‫می تونم توی صورتت اینو ببینم!
‫مشکل صورتم چیه؟
‫تو خودت نیستی. ‫این حرف هایی که درباره ارتباط میزنی برای چیه؟
‫بخاطر هورمون های بارداری ـه؟
‫نمی دونم. خب یه برنامه ی گوشی نصب کن...
‫میلیون ها آدم هستن که حاضرن این کار رو بکنن.
‫من ترجیح میدم طرف مقابل رو خودم بشناسم.
‫من که با اولین آدمی که توی یه کافه می بینم قرار نمیذارم.
‫کسی که تلفنش رو بهم میده و میگه...
‫سلام، چرا با من اینطوری هستی ؟
‫
‫می دونی مشکلت چیه؟
‫- بهم بگو. ‫- اگه ماسکت برداشته بشه،
‫همه چیزهای دیگه ت هم از بین میرن!
‫یه قدم با بیکاری فاصله داری.
‫و من درک می کنم. درک...
‫من اونی نیستم که ماسک روی صورتش داره!
‫بذار ببینم...یه مقدار قبل تر، یه قراری باهم گذاشتیم.
‫تو هم تلفن رو گرفته بودی دستت،
‫بعدش نظرت رو عوض کردی.
‫چی شد؟
‫یه کار کردم که وقتی داری از من بازجویی می کنی ‫وقتت رو هدر بدم.
‫تظاهر کردم که داری ذره ذره منو میشکونی...
‫و من در آستانه ی تسلیم شدن هستم!
‫در همین حین، اون از دستت قسر در رفت. ‫اون فرار کرد!
‫بهش میگن «تاکتیک حواس پرتی».
‫و خیلی خوب جواب داد.
‫می دونی من چی فکر می کنم؟
‫که اون چوپان کوچولوت، یه جوری تونست خودش رو ‫به موقع به اینجا برسونه!
‫حالا بعداً می فهمم چطور!
‫می بینی.
‫- فکر کن. ‫- می دونم که توی اسپانیا نبودیم.
‫ شنیدم که صدای دعا میومد.
‫ فکر کن. خودت می دونی چطور!
‫ با من پرواز کن.
‫شکیر.
‫ شکیر، صدام رو میشنوی؟
‫بله. شکیر هستم. بفرما پروفسور.
‫ازت می خوام رد هواپیمای ریو به اسپانیا رو بزنی.
‫یه «بیچ کرفت ایر کینگ 250» بود.
‫ بخشی از دارایی های نیروی هوایی اسپانیا!
‫پرواز دقیقا در ساعت 4:30 دقیقه ی بعد از ظهرِ ‫روز چهارم آپریل فرود اومد.
‫توی تک تک ماهواره های جهت یابی، دنبال اون هواپیما بگرد.
‫ازت می خوام مبدأ اصلی رو پیدا کنی.
‫باتری داره؟
‫آره داره. ‫- آنتن چطور؟
‫آره، آقا.
‫خیلی خب. برو به بخش "تماس ها".
‫میگوئل، محض رضای خدا...تو باید خونسرد به نظر بیای.
‫متوجه شدی؟ ‫اونا هیچوقت بهت شک نمیکنن.
‫- ولی انگشت هام خیلی عرق کردن. ‫- پس آروم باش!
‫یه تماس هست. اون شماره ی خصوصیه! ‫(شماره های اختصاصی ارگان ها)
‫برو توی مخاطبینش!
‫یه شماره هست.
‫بهش زنگ بزن.
‫اوه، خدای من. لطفاً جواب نده.
‫(تماس دریافتی)
‫از اون تلفنی ـه که به نایروبی دادیم.
‫- داری چیکار می کنی؟ ‫- من حرف نمیزنم.
‫- لعنتی! ‫- اونا زنگ زدن و قطع کردن.
‫اثر انگشت هام بجا می مونه. ‫نمی خوام به پلیس زنگ بزنم!
‫گوش کن.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که تلفن رو قطع نکنی!
‫بعدش مثل حالت عادی با من صحبت می کنی. ‫یه مکالمه ی عادی بین گروگان ها!
‫وقتی اون بشنون، خودشون می دونن چیکار کنن.
‫گرفتی؟
‫اونا دارن دوباره زنگ میزنن.
‫ حرف بزن.
‫ خب...
‫ما اینجاییم...
‫ توی کتابخونه.
‫همه کنار هم هستیم و فقط یه نفرشون مراقب ماست.
‫ یارو جدیده. فکر کنم اسمش ماتیاس باشه.
‫- ولوم رو تا آخر زیاد کن. ‫- فکر می کنم آرتورو رومن باشه.
‫هیچکس توی سالن نیست، مگه نه، میگوئل؟
‫هیچکس اینجا نیست.
‫- نمی تونم از صدام استفاده کنم، آقا! ‫- هیس!
‫و حالا از اونجایی که اون یارو گاندیا، فرار کرده...
‫فکر می کنم بهترین وقت برای پلیس باشه تا بیاد داخل.
‫چون، تکرار می کنم...
‫هیچکس توی سالن اصلی نیست.
‫خدا رو شکر ما حالمون خوبه. ما ترسیدیم. ‫یه تیراندازی صورت گرفت، یه نارنجک پرتاب شد،
‫داد و فریاد! حتی سرود مذهبی خونده شد! ‫خیلی اوضاع دیوونه کننده ست. مگه نه، میگوئل؟
‫درسته!
‫متاسفم.
‫باید بریم داخل!
‫رییس جمهور نمی خواد هیچ ون زرهی ای به بانک نزدیک بشه
‫محض رضای خدا! اونا اصلا نگاه نمی کنن. ‫غافلگیرشون می کنیم.
‫نمی تونم این کار رو بکنم.
‫شماها دارید چیکار می کنید؟
‫تقصیر این بچه ست. اون کنترلش رو از دست داده. ‫اون واقعا مضطربه.
‫بیچاره داشت دعا می کرد.
‫- اینطور فکر می کنم. من چه میدونم؟ ‫- بیا اینجا.
‫همینجا بشین و ساکت باش، ‫جای خوبیه و به من هم نزدیکه!
‫دستات رو ببر جایی که بتونم ببینمشون.
‫اگه یه ذره دستات رو بیاری پایین، بهت شلیک می کنم. ‫اگه یه ذره جنب بخوری، بهت شلیک می کنم.
‫اگه حتی یه کلمه هم زِر بزنی...
‫- بهم شلیک می کنی. ‫- آره، بهت شلیک می کنم.
‫-دارم به این فکر می کنم که در هر صورت بهت شلیک کنم! ‫- دریافت شد.
‫هیس! ساکت!
‫به گاندیا هم که توی اتاق امن ـه تماس بگیر تا بتونیم ‫باهاش هماهنگ باشیم.
‫بالاخره وقتش رسید! ‫فکر نمی کردم جرأتش رو داشته باشی.
‫ پروفسور.
‫ «بیچ کرفت ایر کینگ 250»
‫همونی که ریو رو به اسپانیا رسوند، ‫ساعت 3:03 بعد از ظهر از الجزایر بلند شد...
‫از روستایی به اسم «تیمیمون». ‫اون روستا در کوه های اطلس قرار داره.
‫خوبه.
‫اون چند دقیقه قبل از اون بوده که ‫ماشینی که ریو داخلش بوده، به اونجا رسیده.
‫دقیقا بغل هواپیما هم هست. ‫ازت می خوام اون ماشین رو پیدا کنی.
‫می بینم که کل اون منطقه صحراست. ‫هیچ درختی وجود نداره،
‫پس باید با ماهواره بتونیم ردش رو بزنیم...
‫- و ببینیم که ماشین از کجا اومده. ‫- خیلی خب.
‫از ماهواره ی آب و هوا شروع می کنیم.
‫خیلی خب.
‫تو میری الجزایر! ‫تا چهار ساعت دیگه می خوام «تیمیمون» باشی.
‫نمی تونم با اسلحه پرواز کنم.
‫می دونم. وقتی برسی اونجا، همه چیز آماده خواهد بود.
‫- نقشه این نبود که تو رو تنها بذارم. ‫- نقشه همین الان عوض شد، مارسی.
‫من به همه ی صرب ها و تیم بنجامین نیاز دارم...
‫تا تهاجمی عمل کنم.
‫قراره اونقدر زیاد، و اونقدر سریع و اونقدر محکم...
‫بهشون ضربه بزنیم که حتی ندونن از کجا خوردن!
‫حالت چطوره؟
‫بخیه هام...
‫دارن باز میشن.
‫اون کجاست؟
‫نمی دونم.
‫اون کجاست؟
‫دنور...
‫نمی دونم.
‫ما اینجاییم، آشغالِ عوضی!
‫اون یکی چطور؟
‫من همینجام.
‫خوبه. پس من شروع به آزاد کردنِ نایروبی می کنم.
‫دو رگه! ‫می خوای قبل از این که شروع به حرکت کنیم چیزی بگی؟
‫هان؟ خب...
‫- وقت مهمونی ـه؟
‫نایروبی.
‫ هی، خوابالو!
‫ آره. اسمش رو چی بذاریم؟
‫ چی؟
‫تو قراره یه خاله بشی.
‫ می دونی چیه؟
‫ خیلی خب، دورگه!
‫می خوام همه به دیوار بچسبن. ‫اسلحه هاتون رو پایین بیارین.
‫در حالت عادی ازتون می خواستم که ‫بندازینشون روی زمین،
‫ولی خودم رو میشناسم و میدونم که اگه ‫شما رو بدون اسلحه ببینم،
‫خیلی هیجان زده میشم.
‫پس باید یه ذره احترام متقابل بهم نشون بدیم. درسته؟
‫بیارید پایین.
‫یالا. آره!
‫تفنگم رو به سمت سرش نشونه گرفتم.
‫من یه جلیقه ی ضد گلوله پوشیدم و اون بسته ست.
‫پس اگه من جای شما بودم هیچ کار احمقانه ای نمی کردم. ‫یالا، بیا بریم.
‫اون تفنگ لعنتیت رو بیار پایین، آشغال! ‫نمیشنوی؟
‫اونجا...
‫خیلی آروم. آروم.
‫یه ذره برقصیم؟
‫یالا. بیا برقصیم!
‫متاسفم، متاسفم، متاسفم.
‫به اون چاقالوت نگاه کن.
‫سلام، چاقالو.
‫دیگه کافیه.
‫حالا بذار اون بره.
‫آروم. آروم.
‫خیلی آروم.
‫میذارم اون بره.
‫هی، نگران نباشید.
‫میذارم اون بره.
‫اینم از این.
‫بیا.
‫ایناهاش! دیدید؟
‫هی، دورگه!
‫بهت گفتم که میکُشمت!
‫نه!