.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫همیشه روزهای شادتری هستن که آدم اونا رو به یاد بیاره.
‫و هرچی حالِت خراب تر باشه، ‫اون روزها، شادتر به نظر میان.
‫در حالیکه منتظر یه معجزه بودم،
‫و به صدای بوق علائم حیاتی نایروبی گوش میدادم،
‫یاد اون روزها افتادم. ‫بازی فوتبال توی صومعه!
‫- دفاع کنید. یک دقیقه مونده. ‫- بریم بریم.
‫- برو ‫- هی، نایروبی!
‫من خالی ام. گرفتم!
‫بگیرش!
‫هیچوقت فکر نمی کردم چند ثانیه قبل از پرتاب اوت ‫میتونه اینقدر لذت بخش باشه!
‫هی!
‫هی! وایسو!
‫- چیکار میکنی؟ ‫- صبر کن!
‫فکر میکنی چون آدم متفاوتی هستم ‫می تونی باهام شوخی کنی؟
‫محض رضای خدا بس کنید! خفه شید! ‫فقط یک دقیقه باقی مونده.
‫ ‫خودم دیدم که دستت رو گذاشتی روش!
‫خیلی خب، بسه. ‫از الان به بعد کسی به کسی دست نمیزنه! فهمیدید؟
‫- یالا، بریم. بریم. ‫- یالا. بریم.
‫بیا، بگیر.
‫گل!
‫پنالتی!
‫- بذار ببینیم چی میشه. ‫- الان دعوا میشه.
‫ ‫اوه! شروع شد.
‫پنالتی و کارت قرمز. از اینجا برو بیرون!
‫- توکیو. ‫- برو.
‫- سیگنالی دریافت نمیشه. همه چیز از کار افتاده! ‫- چیکار کنیم؟
‫- داریم از دستش میدیم. ‫- نه، لعنت بهش!
‫با دقت!
‫آروم!
‫خیلی خب، حواسم هست.
‫یه مقدار بالاتر.
‫داری خیلی خوب پیش میری.
‫حالا گلوله رو خارج کن.
‫شروع کن.
‫همینه!
‫خوبه.
‫مراقب باش. همینه!
‫همینه!
‫این یه نوستالوژی ـه؛
‫لحظه ای که متوجه میشی، رویدادهای گذشته که اصلا ‫تصورش هم نمی کردی جزو لحظات شادت باشن...
‫واقعا شاد بودن!
‫آره!
‫ما هنوز حتی به پایان نیمه ی اول هم نرسیده بودیم،
‫که لیسبون 3 کیلومتر اونطرف تر از چادر مجبور بود ‫لباسش رو عوض کنه ...
‫سیرا با ضربه ی کرنر تونست گل بزنه!
‫در همین حین، ما مثل روبات ها...
‫یه تیکه از ریه ی نایروبی رو جدا کردیم.
‫نمی دونستیم که داریم زندگیش رو نجات میدیم...
‫یا به پایان می رسونیم!
‫یه هم تیمی دیگه افتاده روی زمین!
‫و گل سوم هم از طرف پالرمو در راه بود.
‫ولی این گل به نفع ما بود.
‫اون یه کاپیتان خوب بود.
‫ولی کار تیمیش خیلی افتضاح بود.
‫تنها چیزی که شبیه به یه نقشه ی درست و حسابی بود، ‫رسیدنِ پروفسور به مادرید بود.
‫ولی حتی اون هم درست پیش نمیرفت. ‫یه راننده کم بود!
‫پروفسور...
‫باید بریم.
‫اون ها در کنار مسیرهای جنگل و جاده های خاکی و ‫راه های اطراف دامداری ها...
‫از «لامانشا» عبور کردند، ‫بدون این که از ایست های بازرسی بگذرند!
‫شوالیه و ملازمش،
‫بعد از پیروزی های بسیار، در حال پیشروی به سوی ‫نبرد احمق ها و این جنگ غیرقابل پیروزشدن، بودند!
‫در همین حین، همه چیز در آستانه ی منفجر شدن بود.
‫باورت میشه؟
‫که من حامله هستم!
‫کی فکرش رو می کرد؟
‫تبریک میگم.
‫ممنونم.
‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫واقعا...
‫تو خیلی شجاع هستی، می دونستی؟
‫کاری رو کردم که باید می کردم.
‫اگه جلوشون واینسیم، مثل اردوگاه «آشویتز» ما رو ‫زیر پاهاشون له میکنن. ‫(اردوگاه کار اجباری نازی ها در جنگ جهانی دوّم)
‫اگه خیلی سوزش داشت، بهم بگو.
‫نه، کارت رو انجام بده. الکل رو بذار روش. ‫می تونم از پس درد بر بیام. بهش عادت دارم.
‫بذار ببینم...
‫ادامه بده.
‫عقلت رو از دست دادی؟ ‫یه جور زدی یارو خون بالا بیاره!
‫- نمی تونی اینجوری کنترلت رو از دست بدی. ‫- چرا نمی تونم؟ الان همه چی بهم ریخته!
‫دقیقا!
‫بخاطر همین نمی تونی همینجوری مثل یه بچه ی لوس ‫به مردم کتک بزنی!
‫ما داریم بانک مرکزی اسپانیا رو میزنیم، ‫شاید تو فراموش کرده باشی ولی من نه!
‫- ما هیچوقت قبلاً مثل احمقا رفتار نمی کردیم. ‫- خب شاید الان آسیب روانی دیده باشم!
‫شاید الان موضوع همین باشه. ‫هممون آسیب روانی دیدیم!
‫منظورت چیه؟ ‫من چه آسیب روانی ای دیدم؟
‫- من نمیخوام... ‫- بهم بگو!
‫از توکیو جدا شدی!
‫چند نفر میشناسی که حاضر باشن از توکیو جدا بشن؟
‫هیچکس! چون هیچکس حاضر نیست توکیو رو ترک کنه.
‫تو درباره ی توکیو چی میدونی؟
‫توکیو مثل یه مازراتی لعنتی می مونه. ‫همه دوست دارن یه مازراتی داشته باشن.
‫اگه یه دونه از اون ماشینا رو توی خیابون ول کنی،
‫و درهاش رو باز بذاری و کلید هم روش باشه، به فنا میری!
‫ببین، ریو. می خوام خیلی واضح باهات صحبت کنم؛
‫شاید آسیب های روانیت بخاطر این باشه که اونا ‫به مردونگیت آسیب زدن!
‫شاید اونا زیادی بهت فشار آورده باشن... ‫منظورم شکنجه هاست!
‫تو هم مجبور بودی بیخیالش بشی. ‫بخاطر همین توکیو رو ترک کردی! درسته؟
‫بسته به این که یه نفر این کار رو بکنه یا یه گروه بکنه، ‫آسیب روانی ای که بوجود میاد، متفاوت خواهد بود.
‫بیخیالش شو!
‫میتونی روی من حساب کنی... ‫برای هر چیزی که نیاز داری!
‫هرچیزی!
‫خانم ها و آقایون...
‫متاسفم ولی باید بهتون اطلاع بدم که ‫من باید باهاتون خداحافظی کنم.
‫دارم میرم!
‫- همینجوری اعتماد به نفستون رو بالا نگه دارید! ‫- کدوم گوری داری میری؟
‫ماتیاس...
‫من دارم میرم.
‫مثل همیشه، همکاری با تو برام لذت بخش بود.
‫حتی می تونم بگم...
‫خیلی دوستت دارم، ماتیاس.
‫در مورد شما هم باید بگم...
‫امیدوارم که رهبری من، خیلی براتون آسیب روانی ‫ایجاد نکرده باشه.
‫می تونید برای نوه ها و عزیزانتون این داستان رو ‫تعریف کنید. بگذریم...
‫خانم ها و آقایون...
‫از آشناییتون خوشحال شدم.
‫چه غلطا...؟
‫خونسرد باش!
‫پالرمو، خونسرد باش.
‫بیا حرف بزنیم...با خونسردی!
‫ولی تو جایی نمیری.
‫لعنتی!
‫تو یه کودتا راه انداختی، آشغال! ‫چه انتظاری از من داری؟
‫من بخش نظامی رو رهبری می کنم، ‫تو بخش فنی رو!
‫بخش فنی؟
‫الان من شبیه یه مهندسِ خرخون با عینک می مونم؟
‫چه جور دستوراتی باید بدم؟
‫حالا ذوب کنید! حالا نکنید!
‫حالا ژرفاپیما رو ببرید داخل! حالا بیارید بیرون! ‫برید تو آب! بیاید بیرون!
‫فکر می کنی من کی هستم؟
‫من برای این کارها نیومدم اینجا! ‫این کارها در حد من نیستن! من دیگه نیستم!
‫می خوام در رو دستی باز کنم، ‫و دارم بهت یه لطف می کنم.
‫چون اگه اینجا بمونم، میزنم تو و بقیه ی اونا رو...
‫مثل سگم میکشم!
‫من دیگه طرف تو نیستم.
‫این منم که دارم بهت یه لطفی می کنم. ‫چون قسم میخورم، کار بعدی ای که می کنم...
‫کشتنِ توئه!
‫اینطور فکر نمی کنم!
‫من اینطور فکر میکنم!
‫چاشنی انفجار دست منه...
‫و همونطور که می تونی ببینی...
‫به سمت تو نشونه گرفته شدن!
‫به من نمیخورن.
‫می دونی که هیچ شکی در کشتنِ تو ندارم.
‫آروم باش!
‫نمی تونی اینطوری بهمون خیانت کنی.
‫میخوای شرط ببندی؟
‫پالرمو. تکون نخور!
‫اوه، خوب شد.
‫شاهزاده ی دیوانه اومد تا در ایستگاه قطار ‫با پرنسسش خداحافظی کنه!
‫لطفا یه مقدار عزت نفس داشته باش، هلسینکی!
‫داری کجا میری؟ زندان؟
‫میخوای توی پیشونیت یه گلوله خالی کنن؟
‫میخوای ما رو بفروشی؟
‫هیچکس رو نمی فروشم.
‫من یه تدبیر امنیتی دارم؛ اسرار امنیتی دولت!
‫بهتون خیانت نمی کنم! خیالتون راحت.
‫این که از اینجا بری خودش خیانته!
‫این که ما رو تنها بذاری خودش خیانته!
‫تکون...
‫نخور! نمی خوام تو رو بکشم، مرد بزرگ!
‫نمی خوای منو بکشی؟
‫مجبوری منو بکشی!
‫کاری که داری میکنی دیوونگی ـه، هلسینکی!
‫پالرمو، اگه تو بری...
‫قسم می خورم...
‫منم خودم رو بوووووم...
‫بوممم، منفجر می کنم. بدرود!
‫جدی میگم، پالرمو. این کار رو می کنم.
‫جدی میگم!
‫هواتو دارم.
‫به ریو چی گفتی؟
‫- درباره ی چی؟ ‫- بهش گفتی اون آسیب روانی دیده!
‫هرچی میخوای اسمش رو بذار، ولی اون یه مشکلی داره.
‫یه مشکلی داره؟ ‫چون توکیو رو ترک کرده؟
‫- چون اون... یه مازراتی ـه! ‫- ببین...
‫اون قضیه ی مازراتی یه چیزیه بین مردها!
‫منظور من اینه که موقعِ شکنجه یه بلایی سر اون اومده!
‫- اونا خیلی بهش فشار اوردن. ‫- چیکار کردن؟
‫چهل تا مَرد خیس عرق، شکنجه ش کردن!
‫شکنجه ش کردن!
‫ریو شکنجه شده اونوقت میری ‫این مزخرفات رو بهش میگی؟
‫این واقعیت داره. ‫ازش پرسیدم که اونا خط قرمزها رو رد کردن؟
‫میدونی چی شد؟ اون ساکت شد. ‫چون نمی تونه با حقیقت روبرو بشه! قشنگ معلومه!
‫نه.
‫من نمی تونم.
‫نمی تونی چیکار کنی؟
‫میدونی...یهویی احساس کردم،
‫- یه حباب ترکید! ‫- یه حباب؟
‫چه حبابی؟
‫نه، می خوام بدونم داری درباره ی چه حبابی حرف میزنی.
‫چه حبابی؟
‫انگار یه چشم بند رو از روی چشم هام برداشتن!
‫من دیگه تو رو نمیشناسم.
‫نمی دونم با همدیگه داریم چیکار می کنیم. ‫نمی دونم تو کی هستی!
‫مونیکا...منظورم رو بد برداشت نکن.
‫شاید توکیو یه مازراتی باشه، ولی این به این معنی نیست که ‫تو یه فیات 600 باشی!
‫متاسفم، دنور.
‫نمی تونم پیش تو بمونم.
‫خیلی خب.
‫وقتی میبینی که مثل یه مار آبی عصبانیه و داره میاد سمتت، ‫فقط خفه خون بگیر!
‫یه مار آبی موجودیه که...بیخیال! ‫فقط اون دهنِ لعنتیت رو بسته نگه دار.
‫- و از خودم دفاع نکنم؟ ‫- نه!
‫چون حتی نمی دونی چرا عصبانیه!
‫تو، ساکت شو!
‫هرچی کمتر بدونی درباره ی چی حرف میزنه،
‫بیشتر عذر میخوای!
‫به هرچیزی که میگه باید بگی: «بله، متاسفم عزیزم»
‫حالا به این میگن یه دستورالعمل!
‫- دستورالعمل برای یه مشت آدمای زن ذلیل! ‫- نه، برای بازماندگان ـه!
‫باید صبر کنی تا طوفان تموم بشه.
‫وقتی فهمیدی که باد از کدوم سمت میاد،
‫و وقتی اون آروم شد،
‫فقط و فقط اونموقع...
‫باید حرکتت رو بزنی!
‫به من نگاه کن!
‫از اونموقع که توی صومعه بودیم، مشکل داشتیم. ‫این موضوع بخاطر همینه!
‫- خب... ‫- این مشکل همینجوری بزرگتر شد،
‫و با این همه فشاری که الان رومون هست، ‫یهویی زد بیرون!
‫این موضوع بخاطر همینه!
‫ پروفسور،
‫ توکیو هستم.
‫- توکیو، تو همین الان یه کودتا به راه انداختی! ‫- پالرمو دیوونه شده بود.
‫نزدیک بود سالن انتظار رو بفرسته رو هوا.
‫- ولی همه چیز تحت کنترله. ‫- نه، نمی تونید!
‫شما نمی تونید پالرمو رو کنترل کنید. ‫اون غیرقابل پیش بینی ـه.
‫اون رو بستیم و 24ساعته زیر نظر داریمش.
‫توکیو، نقشه داره از هم میپاشه!
‫من هنوز اینجام، پروفسور.
‫خب که چی؟
‫ بدونِ پالرمو، ما نمی تونیم طلا رو ببریم بیرون.
‫ تو میدونی چطور باید انجامش بدی؟ ها؟
‫و بدونِ نایروبی!
‫و بدون لیسبون!
‫پالرمو داشت از اونجا میرفت، چون این ‫هوشمندانه ترین کاریه که می تونست انجام بده.
‫پروفسور...
‫ تو همیشه فرشته ی نجات من بودی،
‫حالا نوبت منه!
‫چطور اون اتفاق افتاد؟
‫اون مُرد تا از من محافظت کنه!
‫واقعا متاسفم.
‫ من...
‫توی یه درخت استتار کرده بودم و بعدش...
‫سربازان و افسران پلیس، همه جا ریخته بودن!
‫ اون توی یه مزرعه بود. اونجا پیداش کردن!
‫مجبورش کردن زانو بزنه، خلع سلاحش کردن، ‫و ازش درباره ی من سوال کردن.
‫من دویدم و دویدم...
‫اونا ازش پرسیدن، «پروفسور کجاست؟»
‫بهش گفتم، «بهشون بگو راکِل!»
‫«لطفا، بهشون بگو من کجا هستم، بگو من تسلیم میشم»
‫ گفت: «نمی دونم»
‫ اون تکرار کرد: «نمی دونم»
‫ و اونا دوبار بهش شلیک کردن!
‫اون مسلح نبود، اونوقت دوبار بهش شلیک کردن!
‫نتونستم به موقع برسم.
‫ دیدیش؟
‫یا فقط شنیدیش؟
‫پروفسور، دیدی که جنازه ش رو جابجا کنن؟
‫مجبور شدم فرار کنم.
‫ گوش کن چی میگم.
‫منم شنیدم که مادرم بهم گفت بیا خونه،
‫ که اونجا جام امن تر خواهد بود.
‫ ولی 20 تا پلیس توی آشپزخونه منتظرش بودن.
‫و توی چادر، اونا شنیدن که ما داریم از بانک فرار می کنیم،
‫ ولی ما هنوز اونجا بودیم.
‫ تنها کسی که از اونجا رفت، یه موش خرما بود.
‫ چیز دیگه ای توی اخبار هست؟
‫نه، هیچی!
‫در مورد ریو هم همین اتفاق افتاد.
‫اگه واقعا کُشته بودنش، ما می فهمیدیم!
‫دارن ازش بازجویی می کنن!
‫- داری کجا میری، پروفسور؟ ‫- بانک مرکزی اسپانیا.
‫نه، نه، نه. فکر خوبی نیست. ‫خیلی خطرناکه!
‫از نگرانیت ممنونم،
‫ولی تنها جایی ـه که می تونم بفهمم شریک زندگیم ‫زنده ست یا نه! برو کنار.
‫- نه. ‫- دارم ازت درخواست می کنم.
‫- نه، پروفسور. ‫- برو کنار!
‫بهت اجازه نمیدم سوار اون موتور بشی.
‫هفتاد!
‫با چیزهایی که توی اون گزارشات ازت داریم، ‫وقتی که آزاد بشی هفتاد سالت میشه!
‫پائولا 40 ساله میشه.
‫و اونموقع مادرت دیگه خیلی وقته که از مرگش گذشته، ‫و چیزی بجز یه مشت استخوون توی قبر نیست!
‫بس کن، لازم نیست ادامه بدی.
‫حکم پیشنهادی به دادستان بستگی داره، نه تو!
‫و تصمیم نهایی با قاضی ـه!
‫ولی خیلی خوب میدونی...
‫که دادستان و قاضی...
‫با چیزهایی که من توی این گزارش مینویسم، کار میکنن.
‫و من می تونم هرچی که بخوام بنویسم.
‫میخوای چی بنویسم؟
‫داری منو مجبور میکنی به خشونت روی بیارم!
‫- دارم از نقشه محافظت می کنم. ‫- این نقشه ی منه!
‫به این نمیگن نقشه. این بداهه پردازی ـه!
‫همیشه میگفتی: «بداهه پردازی نداریم!»
‫من تسلیم نمیشم!
‫باید درک کنی...
‫این تنها جاییه که می تونم به جواب برسم.
‫این بانک ...
‫خیلی خب.
‫خدایی پروفسور؟
‫نمی دونم پروفسور کجاست، یا چیکار می کنه.
‫نمی تونی فکر کنی؟
‫عشق ذهنت رو آلوده کرده؟
‫نقشه ی ما، شامل همچین دیوار آتشینی هم میشه.
‫هیچ ربطی به عشق نداره.
‫معلومه که ربط داره!
‫ولی فقط فکر این هم باش که توی زندان، ‫عشق مثل آب خشک میشه!
‫خیلی سریع ناپدید میشه. ‫در عرض دو ماه کاملا از بین میره!
‫ دو ماه رنج و درد یا یک عمر زندگی در زندان؟
‫حتی اگه هفت تا جون دیگه میداشتی،
‫نمی تونستی عشق ما رو درک کنی.
‫برای محافظت از نقشه،
‫باید ببینیم که از اون داره بازجویی میشه یا نه!
‫اگه داره شکنجه میشه، آلیشا سیرا داره انجامش میده،
‫و اون توی بانک مرکزی اسپانیا خواهد بود!
‫ولی نمی تونی بری!
‫بذار درباره ی ماهیت عشقتون یه چیزی رو بهت بگم.
‫یکیتون توی زندان «سوتو دل ریل» و ‫اون یکی در زندان «کادیز»،
‫منتظر ملاقات سالیانه ی نکاحی خودتون میشید.
‫تازه اگه خوش شانس باشید این اتفاق میوفته! ‫ولی اگه نتونیم عشقت رو بگیریم،
‫ هیچوقت نمی تونی اون رو ببینی.
‫خودت انتخاب کن؛ یا این و یا این که بتونی به موقع ‫از زندان بیای بیرون تا برای دخترت، مادری کنی.
‫میخوای احساساتم رو جریحه دار کنی؟
‫فقط دارم حقیقت رو میگم.
‫مثل همیشه!
‫برای محافظت از نقشه، باید بریم!
‫وقتی چهره ت توی کل اخبار پخش شده، ‫چطور می تونی بری توی اون چادر؟
‫مثل همه ی افراد دیگه.
‫با یه ماسک «دالی» و یه روپوش قرمز!
‫اوه، خوبه.
‫اون بهمون خیانت نمی کنه!
‫دستت رو بده بهم.
‫چندبار تاحالا فکر میکردی که عاشق کسی بشی؟
‫این بار هم همین اتفاق میوفته و خودتم میدونی.
‫همه قابلیت خیانت کردن رو دارن، مارسی!
‫فقط باید بدونی...
‫عجب مشتی بود! ‫فکر کردم دیگه تمومش کردیم!
‫تموم شده بود؟
‫نمی دونستم.
‫این عروسی عجیب غریبی ـه، اندرس.
‫مهمونی خیلی خوبیه!
‫- برادر! ‫- بخاطر اون احساس خوبی ندارم. اون خیلی جوونه...
‫و عاشق تو شده ولی تو مریضی!
‫نشنیدی کشیش چی گفت؟ ‫«تا زمانیکه مرگ ما رو از هم جدا کنه.»
‫شاید برای تو اون مرحله ی فینال باشه،
‫ولی برای اون، این فقط آغاز زندگیشه، ‫و واقعاً هم زندگی منصفانه ای نیست.
‫اون میدونه که من مریضم.
‫همه میدونن که من مریضم.
‫داری به احساساتش خیانت میکنی.
‫بهترین دو یا سالِ زندگیش رو بهش میدم.
‫آره و بعدش... ‫در واقع یه جورایی بهش خیانت می کنم. ‫(منظورش با مُردنشه)
‫خیانت، یک جزء جداناپذیر عشقه!
‫حالا که داریم درباره ی این موضوع حرف میزنیم، ‫یه نگاه بنداز.
‫مارتین!
‫عجب اسطوره ایه. بهترین دوستم! ‫اون شاده!
‫اون بهم خیانت می کنه؟
‫معلومه که میکنه!
‫در شرایط مناسب، تاتیانا چطور؟
‫تاتیانا هم همینطور!
‫تو میگی عشق رو پیدا کردی، ‫ولی فقط داری همه جا خائنین رو می بینی!
‫نه، من همچین چیزی نمیگم.
‫دارم میگم، خیانت به این بستگی نداره که چقدر ‫و چگونه یه نفر رو دوست داری.
‫به این بستگی داره که اون دوراهی ای که توش قرار داری، ‫چقدر سخت باشه!
‫تو به عزیزانت خیانت میکنی؟ ‫از نظر تئوری این کار رو نمیکنی.
‫ولی اگه بهت میگفتن که اگه خیانت میکردی،
‫میتونستی یه دارو به برادر عزیزت بدی تا ‫جونش رو نجات بدی. اونموقع چی؟
‫این میشه همون دو راهی ای که گفتم!
‫ سرخیو مارکینا. سرد و بی احساس.
‫ خودشیفتگی بی اختیار!
‫ کمرویی بیمارگونه!
‫ علائم آسیب های روانی...
‫- یا خلاصه بگم، یه جواهر! ‫- خب.
‫گزارشی که توسط یه متخصص جعلی بدونِ مصاحبه ‫از سوژه، نوشته شده!
‫از اون چیزی که اونجا نوشته، خیلی باحال تره.
‫چه خوب.
‫آره، یه بیمار روانی می تونه خیلی باحال باشه.
‫بعدش میرسیم به خصوصیاتِ تو.
‫خب چیه؟
‫از اون کسایی هستی که مراقب دیگران هستی و ‫به آدمایی مثل این آشغال، زود وابسته میشی.
‫اونا رو بی نقص میدونی!
‫کم کم، خودت رو تا حد اونا پایین میاری. ‫بعدش، اونا ازت استفاده میکنن و تو بازیچه شون میشی.
‫کِی این حس ششمت رو از دست دادی، بازرس؟
‫قبل از اینکه پروفسور وارد زندگیت بشه؟
‫چون آلبرتو هم قبلاً بهت کتک میزد. ‫این یکی چطور تحقیرت میکنه؟
‫اول از آلزایمر مادرم استفاده میکنی ‫و حالا از خشونت خانگی؟
‫بهم بگو که این داستان دوباره تکرار نشده. ‫بهم بگو که در یه برحه ای به ذهن خودت نرسیده بود...
‫و به این فکر نکرده بودی که: ‫«مراقب باش، این یارو ممکنه یه آشغالِ عوضی باشه»
‫بهم بگو که این واقعیت نداره.
‫تو خودت از پروتکل ها و بازجویی ها با خبری! ‫ولی منم همینطور.
‫شکستت میدم، راکِل!
‫عجب احمقی بودم من! ‫چون فکر میکردم که واقعاً عاشق هم شدیم.
‫من ازت نخواستم بیای!
‫ فقط داشتم بلوف میزدم
‫اون تلفن رو قطع کرد و ‫ما هیچ کدوم از نقشه هامون رو اجرا نکردیم!
‫اون اومد سراغ تو، چون تو ‫ضعیف ترین دونه ی زنجیر هستی.
‫اون برات چیکار کرده؟
‫بخاطر تو با خانواده ش میره به یه جزیره؟
‫نقشه ای که تو کشیده باشی رو اجرا میکنه؟
‫تاحالا شده نقش اول داستان هاش باشی؟ ‫حتی یکبار؟
‫یا این که همیشه مثل یه توله سگ دنبالش میکردی؟
‫درباره ی آلبرتو بهت هشدار داده بودم. ‫اون خیلی پدرسوخته بود.
‫این یارو هم همینطوره!
‫سوالی که پیش میاد، خیلی ساده ست، راکِل:
‫آیا حق تو اینه که 30 سال رو داخل زندون بگذرونی...
‫فقط بخاطر یه احمقی که ماسک میزنه؟
‫سرهنگ...
‫داشتم گزارش ها رو بررسی میکردم و ‫شایدم اشتباه از من باشه ولی...
‫نمی تونم مدارک مربوط به بازداشت موریو رو پیدا کنم.
‫- داشتی چی رو بررسی میکردی؟ ‫- نمیخوام مشکلات فنی...
‫خب، میدونی... ‫میترسم به مشکلات رعایت نکردن حقوق بشر بر بخوریم!
‫تو دیگه چه مرگته؟ ‫رفتی عضو این سازمان های خیریه شدی؟
‫سازمان جهانی عفو عمومی؟ این مزخرفات رو تموم کن.
‫ولی بر اساس قانون...
‫میدونی کِی اینجا قانون رو وارد کار میکنیم؟
‫میتونی حدس بزنی؟
‫یه جواب بهم بده.
‫- وقتی که قانون... ‫- حرف ما رو بزنه!
‫دقیق تر بخوام بگم، هروقت که دلم بخواد!
‫اصلا اهمیتی به گزارش های بازداشت یا ‫رویه های تضمین اجرای عدالت نمیدم!
‫متوجه هستی؟
‫بله، بله، بله، بله.
‫پس تا اونموقع...
‫تا اونموقع اون زنیکه ی آشغال همونجا میشینه، بدونِ این که ‫یه ذره بخوابه و دستشوییش هم داخل یه سطل میکنه!
‫با این مشکلی داری؟
‫نه نه نه...مشکلی نیست.
‫خوبه، آنتونیانزاس. خوبه.
‫(نوشته ی روی تابلو: شفافیت)
‫(نوشته ی روی تابلو: حقوقم رو زیاد کنید!)
‫(نوشته ی روی تابلو: زنده باد شرارت، زنده باد پایتخت)
‫ این نظام، از ما حمایت نمیکنه!
‫پروفسور خیلی دوست داشت که «دیدِ ایکس ری» ‫داشته باشه تا ببینه لیسبون اون پشت هست یا نه. ‫(یکی از قدرت های سوپرمن)
‫ ولی اون سوپرمن نبود!
‫پس باید این کارش رو با «شرلوک هولمز» بودن، ‫به پیش می برد.
‫وقتی رسید دم بانک، به دنبال یه سرنخ میگشت.
‫ولی اون سه تا سرنخ پیدا کرد!
‫ون! اون اونجا چیکار می کرد؟
‫و چرا باید گِلی باشه؟
‫«سی ان پی85600ان» ‫(شماره پلاک)
‫پاکستان، جواب رو پیدا کرد.
‫اون ون متعلق به پلیس «اوئلوا» بود،
‫نزدیک به جایی که تصور میشد لیسبون اونجا کُشته شده.
‫آنخل!
‫اگه یه نفر میبایست نقشه ی «هملین» رو دنبال میکرد، ‫اون فرد خود آنخل می بود. ‫(نقشه ی پروفسور برای گم کردن رد خودش توسط مارسی)
‫مگر اینکه اون کار مهمتری برای انجام دادن میداشت.
‫مثلاً جابجایی لیسبون به مادرید!
‫اگه کسی میبایست برای مرگِ دوستش عزادار میبود، ‫باز اون فرد آنخل می بود!
‫آلیشا سیرا... ‫آتش بس، چندین ساعت قبل اعلام شده بود.
‫ولی اون همونجا بود.
‫با وجود این که خیلی به کارش معتاده امّا...
‫الان باید خونه ش میبود و پاهاش رو داخل آب خیس میکرد.
‫مگر این که سرش گرمِ یه بازجویی ...
‫از یکی از تحت تعقیب ترین مجرمان کشور، بوده باشه!
‫لیسبون باید زنده باشه.
‫ولی اون باید چک می کرد،
‫و به اون خبر میداد که ترکش نمی کنه.
‫اون آمبولانسی که به عنوان مرکز ارتباطات ‫ازش استفاده کردید، رسید!
‫میدونی کی بررسیش میکنه؟
‫آلبرتو! همسر سابقت!
‫صرف نظر از این که بهترین بازرس بررسی صحنه ست،
‫اون خیلی مشتاقه که زندگی تو رو بیشتر به گند بکشونه!
‫یه راه دیگه هم هست.
‫می تونم قبل از همه برم اونجا، ‫و از شر همه ی مدارک خلاص بشم.
‫اونجا هیچی پیدا نمی کنی!
‫لعنت، راکِل!
‫خودت باید بدونی...
‫ما همیشه یه چیز پیدا می کنیم.
‫مدرکی پیدا می کنیم که به مادر و خواهرت مربوط بشه.
‫خودت میبینی.
‫پنج نفر بعدی، آماده بشید که با همکار من برید دستشویی.
‫هی، گاندیا، حالا که توی یه تیم هستیم... ‫میشه یه سوال ازت بپرسم؟
‫الان گیج شدم. ‫ما آدم خوبا هستیم...یا آدم بدا؟
‫من شکمت رو میشکافم...
‫بعدش دل و روده ت رو میریزم بیرون، ‫و همش رو به خوردت میدم!
‫خیلی جالب میشه.
‫ولی دست هات بسته ست، رفیق!
‫میدونستی درجه ی اطمینان به یه دستبند، ‫به آناتومی بدن فرد بستگی داره؟
‫استخوون های کف دست نمیذارن که از دست بیان بیرون.
‫ولی خیلی راحت میشه اونا رو از مفصل جابجا کرد.
‫- واقعا؟ ‫- خب...
‫اینا ایده هایی برای آزاد شدن هستن!
‫♪ آزادم! ♪ ‫(آهنگ فرانسوی)
‫♪ مثل خورشید نزدیک غروب می مونه ♪
‫♪ من آزادم ♪
‫♪ مثل دریا ♪
‫♪ آزادم ♪
‫♪ مثل پرنده ای که از قفسش فرار کرده ♪
‫♪ و می تونه بالاخره پرواز کنه ♪
‫♪ آزادم ♪
‫♪ مثل بادهایی که افسوس و پریشانی... ♪
‫♪ با خود به همراه میارن! ♪
‫♪ من تا ابد راه میرم ♪
‫♪ در جستجوی حقیقت! و سرانجام میفهمم... ♪
‫♪ که آزادی چی هست ♪
‫♪ برو بخواب ♪
‫تخت من چهار گوشه داره،
‫چهارتا فرشته دور سر من هستن،
‫لوک، متیو و جوزف... ‫(رجوع شود به انجیل)
‫پروردگار و مریم مقدس!
‫آنتونیانزاس!
‫چرا اومدی اینجا؟
‫تو...
‫تو بازداشتی!
‫زانو بزن.
‫من فقط داشتم شرایط رو بررسی میکردم.
‫زانو بزن!
‫خواهش می کنم. ‫همسر و دخترهام خوابیدن!
‫براشون مشکلی پیش نمیاد.
‫فقط باید از دستورها پیروی کنی و ‫به چندتا سوال پاسخ بدی.
‫با کسی که تفنگ بهم نشونه گرفته صحبت نمی کنم.
‫چرا میکنی!
‫ما اینا رو داریم. یک:
‫آمبولانس!
‫دو:
‫مادربزرگ خل و چل!
‫من کجام؟
‫نمی تونم راه برم!
‫سه: بچه ی بی مادر!
‫مامانی!
‫چهار:
‫عشق پروفسور!
‫که وقتی بری زندان، فقط دو روز دووم میاره.
‫و حالا، سکانس آخر!
‫دارید به یه افسر پلیس حمله می کنید! ‫نمی دونید دارید خودتون رو توی چه دردسری میندازید!
‫ما آتش بس اعلام کرده بودیم!
‫آتش بس می تونه مهمترین بخش یه جنگ باشه.
‫من نمی تونم...
‫نمی تونم نفس بکشم.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫خونسرد باش.
‫نمی تونم نفس بکشم.
‫مارسی!
‫بهتر شدی؟
‫اگه همکاری کنی،
‫دادستان بهت پیشنهاد 12 سال میده، ‫تو 10 سال رو قبول میکنی...
‫و بعد از پنج سال آزاد میشی.
‫زندگیت می تونه اینجوری بشه!
‫اگه همکاری نکنی، 30 سال حبس میگیری.
‫زندگیت اونطوری خواهد شد.
‫انتخاب با خودته! بازرس!
W W W . H E X D L . C O M