.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫از این بالا همه چی خیلی خوشگل به نظر میاد.
‫قبول دارم.
‫کل هفته داشتم بهت فکر می کردم.
‫نمی تونم از ذهنم بیرونت کنم.
‫منم داشتم بهت فکر می کردم.
‫وای که چقدر تو فوق العاده ای!
‫می دونستی؟
‫چی شده؟
‫فقط...
‫لیاقتِ تو بیشتر از ایناست.
‫شرمنده...
‫دیگه نمی تونم.
‫اشکالی نداره.
‫اِما، باید باهام حرف بزنی.
‫این عشق دیگه جواب نمیده.
‫دیگه نمی تونیم ادامه ـش بدیم.
‫گوش کن.
‫می دونم انتظار نداشتیم اوضاع اینطور پیش بره.
‫ولی من...
‫واقعاً بهت اهمیت میدم.
‫نگو که تو همین حس رو به من نداری.
‫مهم نیست من چه حسی دارم.
‫اِما؟
‫اِما، صبر کن.
‫ببین، فقط فردا بیا پیشم.
‫نمی خوام این آخرین باری باشه که می بینمت.
‫نمیشه!
‫چرا؟
‫چون سالگرد ازدواجمه.
‫شرمنده.
‫دیگه تمومه!
‫دفترِ مارک وبستر.
‫لطفاً نگه دارید.
‫سالگرد ازدواجتون مبارک، خانم وبستر.
‫وای چقدر خوشگلن. ممنون!
‫ممنون که منتظر موندین. ‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫نه، قبلاً گفتم که ما هیچ صحبتی نداریم. ‫(دفترِ مارک وبستر)
‫[محرمانه]
‫دفتر مارک وبستر، بفرمایید.
‫[سرقت ناموفق]
‫[فرد حمله کننده کور شد]
‫ممنون سلنا.
‫سلام، قند عسل!
‫خیال می کردم میخوای لباس قرمزه رو بپوشی.
‫می دونی که اون رو بیشتر دوست دارم.
‫می دونم.
‫فقط با خودم گفتم که...
‫شاید بد نباشه یه کاری رو یه کم متفاوت انجام بدیم.
‫اِما؟
‫می دونی که این چیزا فقط اضطرابت رو تحریک میکنن؟
‫ببخشید.
‫داری با پرونده ام چیکار میکنی؟
‫دارن عفو مشروطش رو باطل می کنن.
‫دلت نمیخواست هنوز به جای اینکه اینجور افراد رو...
‫بیرون از زندان نگه داری، مینداختی توی زندان؟
‫دلم برای زندگی توی یه خونۀ نُقلی توی بیرمنگام...
‫ و پوشیدنِ کت و شلوارهای ارزون تنگ نمیشه.
‫تازه دلم برای ‫انجام دادنِ کثیف کاری های دیگران تنگ نمیشه.
‫این بالا بقیه برام کثیف کاری هام رو انجام میدن.
‫ولی می دونی دلم برای چی تنگ شده؟
‫دلم برای اون دخترِ سبک بال تنگ شده.
‫یکی از معدود عکساییه که توش جلوی دوربینی. ‫(طرف عکاسه)
‫اون دختر چه فکری با خودش میکرد؟
‫یادم نمیاد.
‫سلام تام!
‫سلام آقا.
‫- ببخشید. ‫- با همسرم آشنا شدی دیگه؟
‫مگه نه؟
‫فکر نکنم!
‫اِما، این تام گورمان ـه.
‫راستش توی مهمونی کریسمسِ پارسال ‫با هم آشنا شدیم.
‫درسته. یه سری از عکس هایی که ‫برای خیریه گرفته بودی رو...
‫به حراج گذاشتی.
‫- فوق العاده بودن. ‫- خب، خب.
‫جفتتون خوب می دونید توی مهمونی کریسمس نبود.
‫مهونی قبل از تعطیلات کریسمس بود.
‫اونجا بود که اون افسر پلیس رو پیدا کردی.
‫آخر هفته خیلی کار داری؟
‫فقط کاغذبازی...
‫اِما...عزیزم؟
‫بله؟
‫با ماشین من اومدیم.
‫راست میگی.
‫بازم از دیدنتون خوشحال شدم.
‫دوشنبه!
‫حالا به این میگن یه غذای...
‫خوشمزه!
‫دسر میل دارین؟
‫من نمیخوام، ممنونم.
‫«گاتو لو کرم» چطوره؟
‫حرف نداره!
‫عالیه!
‫دوتا می خوریم.
‫حتماً.
‫مگه قرار نبود هدیه رد و بدل نکنیم؟
‫می خواستم امشب سورپرایزت کنم.
‫میگن الماس، بهترین دوستِ یه دختره.
‫ولی 11 سال...
‫ظاهراً سالگرد ازدواجمون رو فولادی می کنه. ‫(به یازدهمین سالگرد ازدواج میگن فولادی)
‫برای همین سفارش دادم اینو بسازن.
‫خیلی قشنگه.
‫ممنونم.
‫نمیندازیش؟
‫وای خدا!
‫آفرین!
‫تو هم همین چند وقت پیش جای اون بودی.
‫آهای!
‫هنوز اینجایی؟
‫آره.
‫سوپر بول؟
‫جایگاه جلوی منطقۀ 45 متری ـه. ‫همیشه میگفتی...
‫دلت میخواد بری و با خودم گفتم شاید امسال...
‫«استیلرز» هم توش باشن. ‫(تیم فوتبال آمریکایی پیتسبرگ استیلرز)
‫نه بابا!
‫بر عکس سال 2004 و 2012 امسال گند زدن.
‫با اجازه!
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫می دونم ربطی به من نداره.
‫و...
‫می دونم که احساس میکنی الان...
‫سرِ میز، یه تعهدِ خیلی بزرگ بستی.
‫ولی فقط میخواستم بدونی که همه چیز...
‫بعداً عوض میشه.
‫آره، راست میگی: به تو ربطی نداره!
‫نه، من...
‫می دونم حق با توئه.
‫ببخشید.
‫تبریک میگم.
‫ممنون.
‫قبل از اینکه بریم سمت خونه، ‫یه سورپرایز آخری برات دارم، عزیزم.
‫جیب هات رو چِک کن.
‫نمیشه لطفاً بهم بگی داریم کجا میریم؟
‫نه.
‫باور کن دیگه تقریباً رسیدیم.
‫یه ساعته داری همینو میگی.
‫آره، ولی اندفعه جدی گفتم.
‫فقط سعی کن یه کم خوش بگذرونی. باشه؟ یالا!
‫اینکه یه ساعت چشم بند گذاشته باشی روی چشمت ‫به نظر من خیلی هم خوش گذرونی حساب نمیشه!
‫اولش که ازدواج کرده بودیم حساب میشد!
‫دیگه...دیگه ادامه نمیدم. نمی تونم.
‫دارم حالَت تهوع می گیرم. الان درش میارم. نمیشه...
‫نکن!
‫اینجوری سورپرایز رو خراب میکنی.
‫مارک...
‫واقعاً نمی دونم...
‫این چه جور بازیِ عجیبیه...
‫ولی نمیخوام از این مسخره بازی ها بکنم.
‫مارک!
‫مارک؟ مارک، داریم کجا میریم؟
‫خونۀ کنار دریاچه؟
‫سورپرایز!
‫گفته بودم برای امروز برامون آماده ـش کنن.
‫توی زمستون خیلی عجیب به نظر میاد.
‫اینجا کلی خاطرۀ خوب داریم.
‫با خودم گفتم شاید بشه...
‫یه سری از اون خاطرات رو زنده کنیم.
‫76، 75...
‫78، 77...
‫79...
لعنتی
‫«تا لحظه ای که مرگ ما را از هم جدا کند...
‫تو را با تمام وجود دوست دارم».
‫[منو پخش کن]
‫مارک؟
‫وقتشه بیدار بشی.
‫تو رو خدا...
‫هممم.
‫«تا لحظه ای که مرگ ما را از هم جدا کند ‫تو را با تمام وجود دوست دارم».
‫وای نه!
‫لعنتی!
‫اه، زود باش!
‫زود باش!
‫تو رو خدا! تو رو خدا! تو رو خدا!
‫آره!
‫نه...
‫نه.
‫نه! نه! نه!
‫نه! نه! نه! لعنتی!
‫کلیدا!
‫ای جان!
‫اه!
‫فکر میکردم بدونِ اون همه خون، سبک تر باشی.
‫خیلی خب.
‫یالا!
‫یالا! یالا! یالا!
‫آره!
‫نه! نه! نه...
‫لعنتی.
‫کثافت!
‫چرا؟
‫آهنگ ازدواجمونه، یادت میاد؟
‫باید اعتراف کنم...
‫تحت تأثیر قرار گرفتم که تا اینجای کار اومدی.
‫بعد از همۀ زحماتی که برات کشیدم...
‫باید جلوم زانو میزدی!
‫وقتی باهات آشنا شدم، هیچی نبودی.
‫یه عکاس شکست خورده، بدونِ پول و امید!
‫تنها افسوس من...
‫اینه که الان اونجا نیستم تا قیافه ـت رو ببینم.
‫نمیخوام با این فکر که به خاطر ساز مخالف زدنِ تو،
‫یه گلوله توی سرم خالی کردم، ‫یه حس رضایت درونی بهت بدم.
‫ولی منو داشتن می فرستادن مأموریتِ کاری...
‫و نمی تونستم دست رو دست بذارم...
‫و ببینم که یه زندگی خوب و خوش...
‫با اون داری!
‫سالگرد ازدواجمون مبارک، قند عسل!
‫گندش بزنن.
‫آه!
‫آخ!
‫نه!
‫لعنتی!
‫تو میتونی!
‫من می تونم!
‫آخ!
‫آدم دو روی بد بخت!
‫چند بار دیدم روی لباس های کوفتیت...
‫بوی عطر زن های لعنتی میاد؟
‫خیلی وقت قبل از اینکه یه گلوله ‫توی اون کلۀ به هم ریخته ـت خالی کنی...
‫داشتم جسد بی جونت رو اینطرف و اونطرف می کشوندم.
‫فقط خودت هنوز نمی دونستی.
‫هر طور شده خودمو ازت جدا میکنم،
‫حتی اگه لازم باشه دستم رو قطع میکنم!
‫آخ!
‫[منو پخش کن]
‫ساعت 11:26 دقیقه ـست. دوم ژوئیه.
‫من معاون بازپرس بخش هستم...
‫و شخصاً روی پرونده ـتون نظارت میکنم.
‫می دونم ضعف دارید و خسته اید، ‫ولی لازمه که...
‫همۀ اتفاقاتِ مربوط به حملۀ دیشب رو بهمون بگید.
‫اون از توی تاریکی اومد بیرون و...
‫دوربین رو از دستم کِشید.
‫سعی کردم فرار کنم.
‫سعی کردم فرار کنم ولی اونموقع بود که...
‫چاقو رو حس کردم.
‫خواستم داد بزنم و کمک بخوام ولی...
‫چیزی نیست.
‫کارآگاه گفت فرد متخاصم رو زخمی کردین.
‫کلیدهام...کلیدهام دستم بودن...
‫و مُشتشون کرده بودم...
‫آخرین چیزی که یادم میاد همین بود.
‫ببین! دیگه در امانی. ‫در امانی، بهت قول میدم.
‫ما اونو دستگیر...
‫لعنتی!
‫نه!
‫آخ!
‫- آخ! ‫- تام؟
‫فکر کنم دماغم رو شکستی.
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫شوخیت گرفته دیگه؟
‫«گند زدم و به کمکت نیاز دارم» چیزی رو یادت نمیاره؟
‫- چی؟ ‫- پیامی که برام فرستادی!
‫تام، من پیامی برات نفرستادم.
‫خبر داری شوهرت چه وضعیتی توی دفتر...
‫راه انداخته؟
‫پیراهنت خونی ـه؟
‫وای تام...
‫اون پیام ها رو مارک برات فرستاده.
‫خودش اینجاست؟
‫اکثرش اینجاست!
‫منظورت چیه؟
‫یا خودِ خدا!
‫مارک به خودش شلیک کرد.
‫چیکار کرد؟ مگه چی شد؟
‫با دستبند خودشو به من بست و بعدش...
‫به سرش شلیک کرد.
‫به خاطر عشق ما؟
‫تقریباً مطمئنم به خاطر این که دیوونه بود.
‫خیلی خب.
‫تو...ما باید اونو...بپوشونـ....
‫چی میگی؟
‫ببخشید، تا حالا رئیسم رو ‫توی این لباس ها ندیده بودم،
‫پس یه کم هول کردم!
‫هول کردی؟
‫چرا...چرا باید همچین کاری بکنه؟
‫گندش بزنن! به خاطر بازرسی!
‫چی؟
‫دیشب بازپرس بخش کل دفتر رو بازرسی کرد.
‫به مارک یه سری اتهامات زدن:
‫دستکاری مدارک در چندین پرونده!
‫برای همین داشتم بهت زنگ میزدم.
‫پس این کثافت می دونست که ‫کل سابقۀ کاریش...
‫داره به فنا میره...
‫پس میخواد منم با خودش به زیر بکِشونه؟
‫لعنتی!
‫به پلیس زنگ نزدی؟
‫گوشیم رو خراب کرد.
‫خیلی خب.
‫وقت داریم تا یه داستانی از خودمون بسازیم.
‫چه داستانی؟ اون خودشو کُشت.
‫صورتت رو شُستی؟
‫آره! خون و مغزِ شوهر مُرده ام رو...
‫از روی خودم پاک کردم. چرا؟
‫تو فکر میکنی این کار من بوده؟
‫معلومه که نه، ولی...
‫پلیس ازت این سؤال رو می پرسه.
‫باشه، پس بذار پلیس ازم این سؤال رو بپرسه.
‫بهشون حقیقتِ لامصب رو میگم.
‫باید درک کنی که حقیقت الان لزوماً...
‫بهترین دوستت نیست! ‫بهم اعتماد کن، من کارم اینه!
‫پس چیکار کنم؟ به پلیس دروغ بگم؟
‫نه. ما حقیقت رو مدیریت می کنیم.
‫این برای هیچکدومـمون وجهۀ خوبی نداره.
‫الان وجهۀ خوب برام پشیزی اهمیت نداره.
‫پنج دقیقۀ پیش که مدرک جرم رو...
‫از روی صورتت پاک کردی، اهمیت میدادی!
‫- به پلیس لعنتی زنگ بزن. ‫- گوش کن.
‫اصلاً به این فکر کردی...
‫که چرا مارک اون پیام رو برات فرستاده؟
‫چون من بیدار شدم...
‫و دیدم به شوهر مُرده ام دستبند زده شدم و...
‫لاشه ـش رو توی کل خونه...
‫اینور و اونور کشوندم.
‫کل بنزین ماشین رو بیرون کشیده.
‫به اینش فکر کرده که همۀ وسایل تیز رو برداره.
‫از صبح تا حالا به این کابوس زنجیر شدم.
‫واقعاً فکر میکنی اون پیام رو برات فرستاده که...
‫بیای اینجا و نجاتم بدی؟
‫به پلیس زنگ بزن!
‫خیلی خب، راست میگی.
‫گندش بزنن.
‫گذاشتم شارژ بشه.
‫اون ماشین رو میشناسی؟
‫نه.
‫حدود یک و نیم کیلومتر پیش، ازش رد شدم.
‫کنار جاده پارک کرده بود.
‫تام باید فرار کنیم.
‫انتظار داری چطور این کار رو بکنیم؟
‫گوش کن!
‫خیلی خب، اینو بسپار به من.
‫- نه، نمی تونی بری بیرون... ‫- اِما!
‫تنها چیزی که این یارو ازش مطمئنه،
‫اینه که من اینجام. همین!
‫- درب رو قفل کن و برای هیچکس بجز من... ‫- نه!
‫- بازش نکن! باشه؟ ‫- نه! نه!
‫- بجز من برای کسی باز نکن. ‫- تام!
‫- گندش بزنن. ‫- درب رو قفل کن.
‫گندش بزنن.
‫تام، مراقب باش.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫آره، امیدوارم بر بیاد!
‫صاحبِ این خونه تویی؟
‫نه. باید یه موقع دیگه برگردی.
‫خب، ببین...آقای وبستر ما رو استخدام کرده ‫تا یه لولۀ ترکیده رو درست کنیم.
‫می دونی؟ گفتش خودش هم میاد تا راهمون بده داخل.
‫خب، همونطور که گفتم کسی اینجا نیست.
‫گفتش چقدر بهتون پول میده؟
‫من پولش رو میدم و بعدش راه بیفتید برید.
‫اشکالی نداره بیایم داخل؟
‫اینجا مثل چی سرده! می دونی؟
‫راستش اشکال داره.
‫چقدر؟
‫من...ما روی دویست هزارتا توافق کردیم.
‫اینم پنجاه تا اضافه.
‫عجب مردی هستی تو!
‫سفر بخیر.
‫راستش...
‫اشکالی نداره از سرویس بهداشتیتون استفاده کنم؟
‫الان این همه راه رو از «بوفالو» اومدم...
‫و دیگه دارم می ترکم. می دونی؟
‫دستشویی خرابه.
‫خرابه؟
‫ببینم، با من مشکلی چیزی داری؟
‫گفتی از بوفالو اومدی. ‫(شهری در نیویورک)
‫بیشتر از 400 کیلومتر راه اومدی که ‫فقط یه لولۀ ترکیده رو درست کنی.
‫اونم با پلاک ایالت ایندیانا!
‫پولی که به خاطرش اومدی رو بهت دادم...
‫ولی بازم اینجا وایستادی،
‫پس آره، «باهات مشکلی چیزی دارم».
‫به نظرم دیگه باید بری.
‫گوش کن، بذار بیایم تو...
‫تا بتونیم کارمون رو بکنیم، باشه؟
‫همین الان گورت رو گُم کن!
‫باشه، باشه.
‫لازم نیست این کار رو بکنیم، خب؟ ‫می تونیم بذاریم بریم.
‫قبلاً به پلیس خبر دادم،
‫پیشنهاد می کنم برگردین توی ماشینتون!
‫گندش بزنن!
‫یا خدا!
‫خدای من، بابی!
‫کُشتیش. مثل سگ کُشتیش. لعنتی!
‫واقعاً شرمنده ام. ‫شرمنده ام، پسر.
‫آهای، آهای، مراقب باش.
‫توی پرونده، اثر انگشتت رو دارن.
‫اون به پلیس ها زنگ زده بوده.
‫نه، چون اگه زده بود...
‫با بیسیم می شنیدیم.
‫گندش بزنن.
‫بابی، به فنا رفتیم، پسر!
‫وای خدا، واقعاً شرمنده ام. ‫واقعاً شرمنده ام.
‫میخوایم چیکار کنیم، بابی؟
‫میخوای چه غلطی بکنی؟
‫میشه دو دقیقه آروم بگیری؟
‫اینجا چیکار می کنیم، بابی؟ ‫باید بریم!
‫- باید بریم، ما... ‫- جیمی. جیمی!
‫- جیمی، جیمی، جیمی. ‫- این دیگه چه کوفتیه؟
‫- جیمی، جیمی! ‫- نه...ولم کن. نمیخوام...
‫- نه! ‫- خونسرد باش.
‫- خونسرد باش. آهای! هیس! ‫- نه.
‫گوش کن! گوش کن. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫گفتی...گفتی میخوای دست و پاشون رو ببندی.
‫حرفی از کُشتنشون نزدی.
‫می دونم و عذر میخوام، باشه؟ ‫ولی گوش کن داداش کوچولو،
‫الان باید تمرکز کنی.
‫باشه؟ هنوز باید اون دختره رو پیدا کنیم. خب؟
‫نه، صبر کن... ‫وقتی پیداش کردی میخوای چیکار کنی؟
‫گوش کن، فقط وقتی دیدیش داد بزن. جیمی؟ باشه؟
‫آخ!
‫آه!
‫اه!
‫یا خدا!
‫بابی!
‫همونجاست!
‫چی شده؟
‫مراقب باش، ممکنه یخ...
‫نازک باشه.
‫خدا!
‫انگار گرگ ها اومدن سراغش.
‫تا حالا دیدی گرگ از لنگر استفاده کنه؟
‫اه گندش بزنن.
‫خودشه.
‫کی؟
‫اونی که اجیرمون کرده.
‫چی؟ اون کسیه که اجیرمون کرده؟
‫وکیلی که انداختت زندان؟
‫آره، با هم به تفاهم رسیدیم.
‫بابی، پس دیگه اینجا چه غلطی میکنیم؟
‫تا وقتی اون گاو صندوق رو باز نکنیم جایی نمیریم.
‫خب پس بیا بریم. ‫بریم بازش کنیم...
‫و این دختره رو ولش کنیم. هان؟
‫اون یارو وکیله مُرده!
‫- قرارمون دیگه باطله. ‫- تو متوجه نیستی.
‫دو نفر بودن که رمزِ...
‫اون گاو صندوق رو می دونستن.
‫یکیشون الان یه قسمتِ سرش کَنده شده!
‫فقط یه لحظه بذار فکر کنم.
‫ممکنه تا الان چندین کیلومتر اونطرف تر باشه.
‫نه بدونِ کفش!
‫بابی!
‫بله؟
‫این از اون چیزای پیشرفته ـست.
‫راه نداره که منفجرش کنیم تا باز بشه؟
‫اونجوری همه چیزای توش هم دود میشن.
‫گندش بزنن.
‫آره، تازه بدترین بخش ماجرا این نیست.
‫این مدل رو می بینی؟
‫هم رمز میخواد، هم اثر انگشت!
‫اثر انگشت دختره؟
‫شاید!
‫آخه باید بهش برنامه داده میشده.
‫پس من حدس میزنم اثر انگشتِ مَرده باشه.
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫آخه قیافۀ من به این گورکَن های لعنتی میخوره؟
‫گفتی یه کار آسون ـه.
‫گاو صندوق رو باز می کنیم و ‫ الماس ها رو نصف می کنیم.
‫خیلی خب. من جسد رو میارم، تو دختره رو پیدا کن.
‫لعنت بهت، پسر!
‫لعنت بهش!
‫بیست دقیقۀ کوفتی گذشت.
‫سر تا پام داره یخ میزنه.
‫خودت برو اون جنازۀ لامصب رو بیار.
‫وای خدا!
‫گندش بزنن.
‫- چیکار کردی؟ ‫- هیچی. کار من نبود.
‫نمیتونی خاموشش کنی؟
‫یه کار بیست دقیقه ایِ آسون!
‫این حرف تو نیست؟
‫بابی، بابی، بابی. بابی.
‫فقط گوش کن چی میگم. باشه؟
‫اون قبلاً یه بار انداختت زندان،
‫دوباره همون اشتباه رو نکن.
‫تنها اشتباهی که کردم این بود که ‫نفسش رو نبُریدم.
‫الان دیگه معلوم نیست کجا رفته. ‫دیگه تمومه!
‫- نه نیست! نیست! ‫- تمومه. تمومه.
‫- من ده سال... ‫- نه!
‫لطفاً منو ببین. ده سال توی اون قفس بودم.
‫ده سالِ آزگار!
‫همونموقع خونه ـمون رو توقیف کردن.
‫خونه ای که توش بزرگ شدیم!
‫همونموقع بابا مریض شد. ‫این زنیکه...
‫همه چیزمون رو ازمون گرفت، جیمی.
‫اون الماس ها هم یه جور تاوان هستن.
‫باشه؟ تازه ما هنوزم شانس داریم.
‫فکر میکنی چطور آژیر ماشین رو به صدا در آورد؟
‫- با کلیدش! ‫- چرا؟
‫چون دقیقاً بغلش بودیم.
‫آره! میخواسته حواسمون رو پرت کنه.
‫چون هنوز توی خونه ـست. خب؟
‫ما موفق میشیم. تو از پشت برو، من از جلو.
‫- باشه؟ پسر خوب! ‫- باشه، حله.
‫برو، چیزی نمیشه.
‫آه!
‫بابی!
‫بابی؟
‫بابی.
‫بابی، یا خدا!
‫بابی؟ بابی، چی شد؟
‫هان؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫نه! لعنتی!
‫بابی بلند شو!
‫نه! نه!
‫لعنتی...
‫پلیس، مورد اورژانسی ـتون چیه؟
‫کمک!
‫خانم؟ خانم صدام رو میشنوین؟
‫زنگ زد پلیس؟
‫آره، داشت میزد.
‫- گندش بزنن. باید از اینجا بریم. ‫- جیمی...
‫ببین، پلیس رد تماس رو میزنه.
‫ما وسط ناکجا آبادیم، خب؟
‫هنوز وقت داریم.
‫بابی...بابی. گوش کن. گوش کن...
‫نه، تا وقتی کارمون تموم نشده از اینجا نمیریم.
‫خب، پس من دیگه اینجا کاری ندارم! خب؟
‫گوش کن چی میگم، کثافتِ نمک نشناس!
‫فقط پنج دقیقه تا 200 هزار دلار الماس...
‫فاصله داریم.
‫خب؟ پس یا اون جنازه رو ببر طبقۀ بالا...
‫یا خودت هم جنازه میشی!
‫می فهمی چی میگم؟
‫آره.
‫برو دیگه لامصب!
‫من رمزش رو نمی دونم.
‫حالا معلوم میشه.
‫اِما...اِما، می تونست یه چیز قشنگ بشه...
‫وقتشه بیدار بشی. ‫بیدار شو...بیدار شو.
‫آخ!
‫اه!
‫گفتم حتماً دوست داری آخرین لحظات ارزشمندت رو...
‫با شریک زندگیت بگذرونی.
‫چه زوج بی نقصی بودید!
‫بهت گفتم که...
‫رمزِ گاو صندوق رو نمی دونم.
‫آخ! نه، نه، نه...لطفاً بس کن.
‫بذار ببینیم بدون انگشت چقدر می تونه ساکت بمونه.
‫بابی؟
‫کمکم کن!
‫بس کن، بابی...
‫- خیلی خب. ‫- جنب نمیخوری، لعنتی!
‫همونجا بمون.
‫نه، نه، نه...خواهش میکنم...خواهش میکنم.
‫خواهش میکنم!
‫جیمی، چیکار میکنی؟
‫دیگه لازم نیست کسی آسیب ببینه.
‫تفنگ رو بده من.
‫نه!
‫- همین الان تفنگه رو بده من. ‫- لعنت بهت!
‫- لعنت به من؟ ‫- لعنت بهت، آشغالِ مریض...
‫برو کنار گاو صندوق وایستا.
‫چاقو رو بذار همینجا باشه.
‫پسر، قسم میخورم...
‫لعنتی!
‫خیلی خب. یالا، پس میخوای چه غلطی بکنی؟
‫خیلی خب، اتفاقی که میفته از این قراره:
‫خب.
‫تو رمز رو بهم میدی،
‫ما الماس ها رو برمیداریم و میذاریم زنده بمونی.
‫ای خدا! فکر میکنی بعدش چیکار میکنه؟
‫به محض اینکه از اینجا بره بیرون،
‫مستقیم میره پیش پلیس.
‫خفه شو!
‫لعنتی!
‫فکر میکنی وقتی پلیسا جسدش رو پیدا کنن،
‫اولین کسی که میان سراغش کیه؟ هان؟
‫تو قبلاً ما رو هدف قرار دادی، لعنتی!
‫از اولش نباید میومدی اینجا.
‫رمز رو میدم...
‫ولی باید آزادم کنید.
‫اول رمز!
‫برو بابا! تا وقتی که به این...
‫کثافتِ لعنتی وصلم، چیزی نمیگم.
‫جیمی، ما وقت نداریم.
‫بذار تاریخ رو از زیر زبونش بکِشم بیرون، ‫بعدش کارمون تموم میشه!
‫اون دستبند رو برات باز میکنم.
‫بعدش رمز رو بهم بگو،
‫ولی تا وقتی گاوصندوق باز نشده هیچکس جایی نمیره.
‫باشه؟
‫حله؟
‫قبول.
‫خیلی خب، پس عجله کنید! باشه؟
‫زود باش، جیمی. بدو بریم!
‫خیلی خب، تاریخ رو بگو.
‫29 ژوئیه، 2011
‫این چه کوفتیه؟
‫چیه؟
‫«الماس هایی که دنبالش هستید ‫در نزدیکی قلب او قرار دارند»
‫گردنبند...الماس های توی گردنبندش هستن.
‫باز نمیشه. در نمیاد...
‫بذار امتحان کنم.
‫چِفتش کجاست؟
‫چفت نداره. این لعنتی جوری درستش کرده که باز نشه.
‫ای خدا! این لعنتی از چی درست شده؟
‫نمیخواسته گردنبند رو از گردنش باز کنیم.
‫میخواسته اونو از گردنبند باز کنیم!
‫نه، نه، نه...نه، بسپارش به من...
‫- بسپارش به من، بسپارش به من. ‫- درش بیار! درش بیار! خواهش میکنم!
‫می شکونمش...می شکونمش...
‫گندش بزنن.
‫نگهش دار!
‫نه، نه، خواهش میکنم!
‫- جیمی، از سر راه برو کنار. ‫- نه، نه، خواهش میکنم!
‫- بذار تلاشم رو بکنم. ‫- جیمی!
‫بذار بِبُرمش.
‫آخ!
‫نه! بابی! بابی!
‫نمیذارم این کار رو بکنی.
‫- نمیخوام امروز از دستت بدم. ‫- بس کن! ولم کن!
‫- جیمی! ‫- بس کن!
‫ولم کن!
‫نه، نه، نه...
‫آخ...
‫همه ـش تقصیر توئه.
‫تو این کار رو کردی!
‫سر لعنتیت رو پاره می کنم!
لعنتی
‫اه!
‫آخ!
‫اه!
‫آخ!
‫وای خدا!
‫خواهش میکنم، خواهش میکنم، خواهش میکنم.
‫لعنتی!
‫اه!
لعنتی
‫گندش بزنن.
‫آخ!
‫لعنتی!
‫نمی تونی جایی بری، کثافت!
‫آخ!
‫اه!
‫آشغالِ عوضی!
‫اه!
W W W . H E X D L . C O M