.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫اینم از این
‫اَکسل، اونا رسیدن.
‫- سلام. ‫- خوش آمدید.
‫مایکل!
‫خیلی نگرانت بودیم.
‫- اوه... ‫- سلام.
‫- سلام. ‫- عمه اگنس، خوش آمدید.
‫- درست به موقع اومدید. ‫- آره.
‫با هواپیمای کوچیک و قراضه ی ‫دانکن از انگلهولم به اینجا اومدیم.
‫- بهت گفتم که کاغذش پاره میشه. ‫- یه چیز دیگه دورش می پیچیم.
‫بذار ببینم.
‫- اوه... ‫- این رو شما کشیدید، عمه اگنس؟
‫- خیلی قشنگه. ‫- ایناها.
‫غیر از من همه چیزش قشنگه. ‫یعنی انقدر دماغم گنده ست، اکسل؟
‫نه، بزرگ تره.
‫♪راه رو با هم رفتن آسونه♪
‫♪اگه عاشق باشی بی بهونه♪
‫♪توی جاده زندگی میشی سبک بال♪
‫♪لبخند می زنی بدون غصه♪ ‫♪راه صد ساله میشه یک روزه♪
‫♪با هر گامت توی مسیر♪ ‫♪شادی می کنی و نمی شی پیر♪
‫- خبر جدیدی اومده مایکل؟ ‫- تلفن قطع شده.
‫- بریم پادگان. ‫- چی نوشته؟
‫نامفهومه، ولی انگار ‫ارتش آلمان به اینجا رسیده.
‫و ارتش ما چی؟
‫دولت داره مذاکره می کنه، پس ‫احتمالا هیچ درگیری ای رخ نده.
‫- این که خیلی مسخره ست. ‫- دانکن.
‫- باید از کشور خارج بشی. ‫- چرا؟ اون که تازه اومده.
‫- اون شهروند بریتانیاست. ‫- کسی می تونه من رو به ولروس برسونه؟
‫- شاید جلوتون رو بگیرن. ‫- می تونی بری سفارت خونه.
‫اگر سربازای آلمانی اینجا ‫باشن، احتمالا اونجا رو هم گرفتن.
‫با هواپیما می برمت.
‫لازم نیست زندگیت رو ‫به خطر بندازی، گوستاوو.
‫- شرکتم بهم نیاز داره. ‫- پس دست بجنبونید، خودم می رسونم تون.
‫- امکان نداره، خودم می رسونمشون. ‫- من رانندگیم بهتره، بابا.
‫اگه پلیس جلومون رو بگیره، ‫باید گواهی نامه مون واقعی باشه.
‫فرودگاه نظامی درست اونجاست.
‫خدا لعنتش کنه. دور بزن!
‫از هلسینگور بریم. شاید با ‫کشتی بشه از اونجا رفت.
‫تا هلسینگور چقدر راهه؟
‫خدای من!
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- خوب. همه حالشون خوبه.
‫در شرایط دشواری ‫که درش قرار داریم،
‫من همگی رو به خویشتن داری ‫و آرامش دعوت می کنم.
‫هرگونه رفتار عجولانه یا حرف نامناسب ‫ممکنه عواقب بدی در پی داشته باشه.
‫خدا یار و نگه دارتون. ‫زنده باد دانمارک.
‫- چرا همینجوری داریم تسلیم میشیم؟ ‫- آلمان برتری نظامی داره.
‫- ولی ما که خودمون رو بی طرف اعلام کردیم. ‫- اکسل مواظب حرفات باش.
‫- ما معاهده عدم تعرض امضا کردیم. ‫- هیتلر این چیزا براش مهم نیست.
‫- اسم اون پست فطرت رو نبر. ‫- حالا بعدش چی میشه؟
‫هیچکس نمی دونه. فقط این رو می دونیم ‫که دیگه قلمرو خودمون دستمون نیست.
(کارخانه الکترونا)
‫در چنین روزی بهتون تبریک میگم...
‫آقای رئیس.
‫همه کمک کردن تا برای ساگرد ۲۵ ‫سالگی تون یه هدیه ی ناقابل بگیریم،
‫و ازتون قدردانی کنیم، آقای رئیس.
‫خیلی ازتون ممنونم. کُرت، میشه ‫همه رو توی سالن غذاخوری جمع کنی؟
‫می خوام از همه واسه ‫هدیه تون تشکر کنم،
‫و بهتون بگم که هرچند بازار ‫انگستان رو از دست دادیم...
‫هر کاری ازدست مون بر میاد انجام ‫میدیم تا کارخونه به کارش ادامه بده.
‫- آره. ‫- ممنون.
‫واسه سه ماه انبارمون ‫پره. تازه اینا هم هستن.
‫پس، اگه فقط برق رو قطع ‫نکنن، چیزی مون نمیشه.
‫به نظرت چه اتفاقی میفته، پدر؟ ‫زیر سایه حکومت نازی ها میریم؟
‫نه، نه، نه. مجلس هنوز سرجاشه.
‫نازی ها هیچ شانسی ‫توی همه پرسی ندارن.
‫مگه توی یه کشور اشغال ‫شده دموکراسی جواب میده؟
‫این سوال خیلی خوبیه، پسرم.
‫میشه بهشون بگی که ‫صداشون رو بیارن پایین؟
‫سلام!
‫- بابا میگه تمومش کنید. ‫- ولی چرا؟
‫- آروم باش اکسل، داشت تموم میشد. ‫- حمله براتون مهم نیست.
‫- چرا مهمه! ‫- چرا این رو میگی؟
‫- همش به فکر خوشی هستید. ‫- داریم تمرین می کنیم.
‫- ساکت شو، می دونی که منظورم چیه. ‫- بفهم چی میگی، اکسل.
‫- شب خوش! ‫- شب خوش.
‫فرصت نشد حرفام رو بهت بگم.
‫امیدوارم توی ارتش ‫قَدرت رو بدونن.
‫تو کاملا مناسب دنیای تجارتی.
‫اکسل توقعات تون رو ‫برآورده می کنه. کارش عالیه.
‫فقط می خوام که ‫استعدادهات رو هدر ندی.
‫همیشه می دونستم که ‫باید رو پای خودم وایستم.
‫همیشه سعی کردم بهت ‫کمک کنم، حتی کمک های مالی.
‫کاش در حق مامان هم ‫انقدر سخاوت داشتی...
‫- وقتی که لازمش داشت. ‫- اون موقع فرق می کرد.
‫- مامانت مشکلات خودش رو داشت. ‫- حرفت رو رک بگو.
‫اون نالایق بود. بعدش من رو ‫فرستادی مدرسه شبانه روزی.
‫نمی دونم چی رو می تونستم ‫طور دیگه ای انجام بدم.
‫واقعا امیدوارم که یه ‫روز من رو ببخشی.
‫خیلی خوبه که چنگال به دست ‫می خوای از شرافت دانمارک دفاع کنی.
‫مردک الدنگ! حقشه ‫یه اردنگی نثارش کنم.
‫درست میگه. دولت ‫بهمون خیانت کرده.
‫- چطور مگه؟ ‫- اونا کلی مرد شجاع رو فدا کردن.
‫و بعدش دو دستی کشورمون ‫رو تقدیم دشمن کردن.
‫- کاری از دستشون بر... ‫- باید به نظامی هاشون احترام بذاریم.
‫مایه سرافکندگیه.
‫اما تو که این چیزا ‫رو درک نمی کنی، نه؟
‫هر کاری از دستت بر میومد انجام ‫دادی. شرافتت دست نخورده باقی مونده.
‫اینطوری که حس نمی کنم.
‫«او» چند تا دوست داره که می تونیم ازشون ‫تخم مرغ و خامه بخریم، تا من کیک درست کنم.
‫- چیزای مورد نیازش رو داریم؟ ‫- واسه کاکائو به کوپن نیاز داریم.
‫- این وقت شب، کی می تونه باشه؟ ‫- من بازش می کنم.
‫دارن سوئدی حرف ‫می زنن. فکر نکنم بفهمم...
‫- عصر به خیر. ‫- عذر می خوام که اینطوری در زدیم.
‫اسم من ورونیکا فیشره. ‫دوست اِوا برون لاسن هستم.
‫- درست اومدم؟ ‫- بله. اِوا؟ اِوا همسر منه.
‫ورونیکا.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫اوا، خیلی می ترسیدم ‫که خونه نباشی.
‫- اون فرانتسه؟ ‫- بله. اون رو یادت میاد؟
‫- خوش آمدی. ‫- ممنونم.
‫بیاید داخل.
‫نمی دونی که الان توی آلمان چه خبره.
‫هیچ یهودی ای اونجا جاش امن نیست.
‫از وقتی که «گشتاپو» عمو و زن عمومون رو ‫گرفتن داریم فرار می کنیم. (پلیس مخفی آلمان)
‫دیشب یواشکی با پا از مرز اومدیم.
‫رئیس اسکو، می تونید بهمون ‫کمک کنید به سوئد بریم؟
‫اگه توی گذرنامه ت جای مهر داشتی ‫به طور قانونی می تونی بری اونجا.
‫- امشب می تونم اونا رو به اونجا ببرم. ‫- باز شروع کردی.
‫بهتره که شما دو تا با مهمون هامون ‫خداحافظی کنید و از اینجا برید.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫رئیس پلیس دوست ‫قدیمی دوران مدرسه ست.
‫- مطمئنم می تونه بهمون کمک کنه. ‫- نه. پلیس نه.
‫پلیس دانمارک فراری های آلمانی ‫رو برمی گردونن به آلمان پیش گشتاپو.
‫درسته، اما رئیس پلیس ‫اسک برگ یه دوست صمیمیه.
‫اصلا راه نداره. به ‫پلیس اعتمادی ندارم.
‫- اونا می خوان بهمون کمک کنن. ‫- گفتم پلیس نه!
‫پلیس نه. اصلا نمیشه.
‫کارل می دونه باید چی کار کنیم.
‫توی دانمارک هنوز همه با هم ‫برابر ان. یهودی ها هم همینطور.
‫به گمونم فردا به رئیس ‫پلیس اسک برگ زنگ می زنم.
‫- بدون این که کسی بفهمه. ‫- خیلی خطرناکه.
‫چاره ای نداریم. وگرنه ‫چطوری باید بریم سوئد؟
‫- یه نوشیدنی می خواید؟ ‫- زحمت می کشی.
‫همه چی درست میشه.
‫چرا خیلی قبل تر به سوئد نرفتن؟
‫- اونا سوئدی هستن. ‫- فقط از سمت مادری شون.
‫هردو شون شهروند آلمانن.
‫از کرم شب فرانسوی من ‫استفاده کردی؟ تمومش کردی که.
‫- یه نوش رو واست می گیرم. ‫- دیگه نمی تونی.
‫- ولی ببین موهام چقدر قشنگ شده. ‫- از وسایل من استفاده نکن.
‫دولت باید تهیه زغال سنگ ‫و مواد خام رو ادامه بده.
‫این کار مستلزم دیپلماسی و ‫تغییرپذیریه، تا آشوبی به وجود نیاد.
‫آلمانی ها چیزی نصیبشون نمیشه.
‫- اونا بدون کالاهای ما نمی تونن کاری کنن. ‫- کشاورزها دیوانه وار صادر می کنن.
‫بخش صنعتی چی؟ یک ‫عالمه شغل از بین رفته.
‫- کلی کسب و کار تخته شده. ‫- انقدر بدبین نباش، کارل.
‫تنها باید خودمون رو ‫با بازار جدید وفق بدیم.
‫تا وقتیکه جنگ تموم ‫بشه باید این کار رو بکنیم.
‫اگه واسه آلمانی ها ‫کالا تولید کنیم،
‫متفقین ما رو جزئی از ‫ماشین جنگی آلمانی ها می بینن.
‫چاره ی دیگه ای نداریم. شانس آوردیم که ‫تولید ماشین آلات دست نخورده باقی مونه.
‫به چیزی که توی لهستان رخ داد ‫فکر کن. یا اتفاقی که واسه نروژ افتاد؟
‫و اگه توسط حمله ی ‫متفقین بمب باران شدیم چی؟
‫شورای صنعتی، از ‫دولت حمایت می کنه...
‫وقتی دولت میگه مردم باید وفادار ‫بمونن و آرامششون رو حفظ کنن.
‫به زودی در اینجا هم اتفاق میفته.
‫اراذ ل و اوباش به مردم ‫بی گناه حمله می کنن.
‫به مغازه های یهودی حمله ‫می کنن. زن ها، بچه ها. سالمندان.
‫- توی خیابون کتک شون می زنن. ‫- فکر نکنم کار به اینجا بکشه.
‫اونا عمو و زن عموم ‫رو کشون کشون بردن.
‫طرز فکر ما طور دیگه ایه.
‫به گمونم آلمانی ها هم ‫طرز فکرشون متفاوته.
‫من حتی خودم رو آلمانی می دونستم. ‫بعد مشخص شد که مسئله اصلا این نیست.
‫فرانتس...
‫- برم...؟ ‫- برو در رو باز کن.
‫عصر به خیر. ورونیکا و ‫فرانتس فیشر باید با ما بیان.
‫- نه، نه. ‫- نه، فرانتس! فرانتس! فرانتس!
‫- اسلحه رو بیار پایین. ‫- آروم باش.
‫همه ی اینا سوءتفاهمه. ‫آروم باش.
‫قبل از اینکه کسی صدمه ببینه اون ‫رو بده من. فقط اوضاع رو بدتر می کنه.
‫فکر کردین کی هستین، سرتون رو ‫انداختین پایین و اومدین توی ملک شخصی؟
‫من با مافوق شما طی کرده ‫بودم. الان بهش زنگ می زنم.
‫لطفا برید و توی ‫پذیرایی منتظر باشید.
‫من دارم به این آدما کمک می کنم و تو ‫همینجوری من رو پیششون سبک کردی.
‫اسک برگ، نمی تونم ‫این رو بهشون بگم.
‫البته که هستم! مسلماً همینطوره!
‫رئیس پلیس عذرخواهی ‫کرد و گفت که بعضی...
‫از افرادش اشتباه بزرگی کردن.
‫به همین دلیل، متاسفانه ‫هردوتون باید برید پاسگاه.
‫ولی منم باهاتون میام ‫و باهم حلش می کنیم.
‫- منم میام. ‫- باید جداگونه بررسیش کنیم...
‫مطمئنم که همه چی درست میشه.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- اسک برگ واقعا آشفته بود.
‫می خواست جداگونه به قضیه رسیدگی ‫کنه، اما باید امشب اونا رو نگه می داشت.
‫واقعا غیر انسانیه که باید ‫امشب رو توی سلول بخوابن.
‫- اون احمق مجبور نبود اسحله بکشه. ‫- فرانتس به مراقبت پزشکی نیاز داره.
‫خوشبختانه فقط یه ‫شبه دیگه. باشه؟
‫اسک برگ. بالاخره. ‫کل صبح رو داشتم بهت زنگ می زدم.
‫پس حالا می تونی آزادشون کنی؟
‫شوخی می کنی.
‫چی...؟ تو که گفتی...
‫باشه، خب باشه. خداحافظ.
‫چی گفت؟
‫آلمانی ها بر علیه ‫فرانتس پرونده داشتن.
‫الان دارن می برنش آلمان.
‫- و ورونیکا؟ ‫- اونم همینطور.
‫اسک برگ به دوستش توی ‫وزارت خارجه زنگ می زنه.
‫- شاید اون بتونه کمک کنه. ‫- چرا من خودم فراریشون ندادم؟
‫و زندگیت رو به خطر ‫مینداختی؟ امکان نداره.
‫- خیلی قشنگه. خیلی ازت ممنوم. ‫- خز سمور واقعیه.
‫- این چیه؟ ‫- مهم ترین قسمتشه بذارش سرت.
‫خانم چی میگه وقتی کلاه ‫کمونیست ها رو بذارم سرم؟
‫خیلی ازت ممنونم.
‫بعد از تصرف اینجا اوضاع چطوریه؟
‫خانم خیلی از این موضوع جا ‫خوردن. آقای اسکو کمی بهترن.
‫- اون نگران کارخانه ست. ‫- خصلت همیشگی سرمایه دارها.
‫بس کن. به خوبی هایی که ‫در حقمون کردن فکر کن.
‫- اسوند؟ ‫- چه عجبا؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- نازی های دانمارکی رو می تونید تحمل کنید؟ ‫- نباید جدی شون بگیری.
‫- و اصلا آلمانی ها رو نمی بینیم. ‫- اسوند!
‫کانوت. شیپور زدن چطور پیش میره؟
‫قبول شده واسه هنرستان.
‫تبریک میگم. اونجا چطوره؟
‫تموم مدرس ها پیرن ولی ‫می تونم کلی جاز بزنم.
‫- با گروه «استاردرست» آهنگ می زنم. ‫- هر شنبه. برو کارش رو ببین.
‫- منم شروع کردم درام زدن. ‫- خوشحال میشم.
‫- راستی هلنه کجاست؟ ‫- هنوزم ازش خوشت میاد؟
‫- البته. ‫- خیلی خوبه که به خونه برگشتی.
‫- ممنون. ‫- ببین کی اینجاست.
‫حالا که یه بلشویک آموزش دیده ‫هستی، دوباره که از اینجا نمیری؟
‫- نه، من توی حزب یه سمتی دارم. ‫- انقلاب که به پا نمی کنید؟
‫- همینجوریشم کلی دردسر داریم. ‫- این طور به نظر می رسه.
‫من میرم. جام اینجا نیست.
‫فرصت خوبیه که با بلندمرتبه ترین ‫افسران بهترین ارتش جهان ملاقات کنیم.
‫آبم با این آدما تو یه جوب نمیره.
‫این بی حرمتی به ‫هم رزمان از دست رفته مونه.
‫اگه آلمانی ها حمله نمی کردن، ‫متفقین حمله می کردن.
‫اگه به شنیدن شکست ‫فرانسوی ها علاقه نداری،
‫یا اینکه چطوری بریتانیایی ها رو تا ‫کانال کشوندن، پس چرا اومدی ارتش؟
‫خبردار!
‫- خوش آمدید. ‫- خیلی ممنون.
‫ممنون که ما رو دعوت کردید. به ‫خوبی داره از کشتی هامون مراقبت میشه.
‫آزاد.
‫- دانمارکی ها آدمای خوبی به نظر می رسن. ‫- موافقم.
‫اونجا رو ببین.
‫اون ویلی لیزماله، معاون فرمانده ‫گونتر پرین در زیردریایی یو- ۴۷ـه.
‫همونی که کشتی باری رویال ‫اوک رو توی اسکاپا فلو غرق کرد.
‫ناوسروان. اوه استفنسن هستم. ‫افتخار بزرگیه که می بینم تون.
‫همه ی ما تحت تاثیر قدرت ‫زیردریایی های آلمانی قرار گرفتیم.
‫زیردریایی من قدرتش رو از ‫دست داده. داره تعمیر میشه.
‫میگن که زیردریایی ها قراره ‫توی تروندهایم پهلو بگیرن.
‫این رو شما می گید، نه ما.
‫اما اون آبدره های عمیق نروژی خوب ‫می تونن از چشم دشمن مخفی مون کنن.
‫- استراتژیه بی نقصیه. ‫- عذر می خوام.
‫ویلیام لیزمال، معاون فرمانده. شما برای ‫حضورتون در جنگ زمستان یه مدال دارید.
‫- توی فنلاند جنگیدید؟ ‫- بله.
‫اما متاسفانه به اندازه ی «ورماخت» آنچنان ‫پیروزی ای کسب نکردیم. (نیروهای مسلح آلمان)
‫درسته. اما شجاعت نیروهایی که ‫توی فنلاند بودن زبانزد همه ست.
‫من توی زیردریاییم ‫می شینم و اژدر در می کنم.
‫شما در دمای چهار درجه زیر ‫صفر با دشنمی قوی تر مبارزه کردید.
‫ممنونم.
‫میشه گفت این همون ‫شجاعت وایکینگیه.
‫من به اسطوره های باستانی شمالی ‫علاقه دارم. دلم می خواد شهر رو ببینم.
‫موزه ی قابل توجهی ‫اینجا وجود داره؟
‫من و اسکو خوشحال میشیم ‫شهر رو بهتون نشون بدیم.
‫- بله. چقدر اینجا می مونید؟ ‫- حداقل سه روز.
‫- لوئیس قول داد که ۱۱ اینجا باشه. ‫- داره میاد. بهش زنگ زدم.
‫خیلی مسخره ست که ‫نمیشه بهش اعتماد کرد.
‫مایکل با خودش یه آلمانی ‫آورده. فرمانده ی یه زیردریایی.
‫میشه این رو ببری آلاچیق؟
‫- یه آلمانی؟ باورنکردنیه. ‫- خانم هم راضی نیست.
‫سرش جروبحث هم کردن اما آقای اسکو ‫خیلی مایکل رو دوس داره، پس اونم آوردش.
‫- فال گوش ایستادی؟ ‫- نتونستم جلوی شنیدنم رو بگیرم.
‫ببخشید دیر کردم. باید موهام رو ‫رنگ می کردم، یه خورده طول کشید.
‫کافیه. پیشبندت رو ‫بپوش و برو پذیرایی.
‫- خوش آمدید. خوشحالم می بینم تون. ‫- سلام، عزیزم.
‫- آقای وزیر. خیلی خوشبختم. ‫- منم همینطور.
‫- ممنون که دعوت کردید. ‫- لطفا از خودتون پذیرایی کنید.
‫بابا، اِوا. ایشون ناوسروان ‫ویلی لیزمال هستن.
‫ممنون که من رو به ‫خونه ی زیباتون دعوت کردید.
‫- خوش آمدید. ‫- آقای اسکو خیلی خوشحالم می بینمتون.
‫آشنا شدن با پسرتون افتخار بزرگیه.
‫نه تنها یه افسر قهرمانه، بلکه ‫راهنمای گردشگری ماهری هم هست.
‫خوشحالم این رو می شنوم. به ‫نظرت مهمونت یه نوشیدنی نمی خواد؟
‫بفرمایید.
‫ایشون دوست من از پادگان ‫آموزشی هستن، ستوان هنریک هولم.
‫- باید باهاشون آشنا بشید. ‫- هنریک.
‫ویلی لیزمال هستم.
‫- چطور جرئت می کنی من رو با این رودررو کنی؟ ‫- حداقل سلام کن.
‫من با دشمن دست نمی دم.
‫- تو هم باید همین کار رو بکنی. ‫- عصبانی نشو.
‫هنریک همیشه اخلاق خودش رو داشته.
‫- به دل نگیرید. ‫- ممنون.
‫- من از اینجا میرم. ‫- ویلی هم یه افسره مثل ما.
‫ویلی، ویلی. برادر ‫و خواهر کوچیکم.
‫- هلنه و والدمار. ‫- سلام.
‫نمیشه جلوی آلمانی ها رو گرفت ‫که اینجا فرودگاه نظامی نسازن،
‫اما می تونیم مطمئن بشیم که از ‫کارگرهای آلمانی استفاده نمی کنن.
‫می خوای از کارگرهای دانمارکی ‫استفاده کنی؟ زیر دست آلمانی ها بشن؟
‫به بی کاری کمک می کنه، درسته؟
‫این یه موضوع سیاسی فوق العاده ست.
‫و دیگه بیشتر از این ‫آلمانی به اینجا نمیاد.
‫کریسمس مولر پیشنهاد کرد که بذاریم ‫یه شرکت دانمارکی فرودگاه رو بسازه.
‫با استفاده از کارگرهای دانمارکی.
‫کدوم پیمانکار دانمارکی ‫این کار رو انجام میده؟
‫- داریم می گردیم. ‫- راه حل عالی ای به نظر میاد.
‫دولت هم همینطور فکر می کنه. ‫دو هزار شغل جدید...
‫دوستان عزیز.
‫آتش بازی نیمه ی تابستان به خاطر ‫جیره بندی ها امسال قدغن شده.
‫باید پسمانده ی باغمون رو ‫برای روزای روشن تری نگه داریم.
‫اما سخن رانی ‫هنوز پا برجاست.
‫خوشبختانه، وزیر تجارت قول ‫دادن که برامون سخن رانی کنن.
‫شروع کنید جناب وزیر.
‫ممنون.
‫رئیس اسکو در مورد روزای تاریکی ‫که در پیش داریم درست میگن.
‫جنگ دانمارک رو با ‫مشتی آهنین در هم کوبیده.
‫همه ی ما باید از جونمون مایه بذاریم. ‫اما پیروزی های چشمگیر آلمانی ها...
‫حواسمون رو پرت کردن، امید صلح و ‫آرامش رو در آینده ای نزدیک میدن،
‫تا دانمارک بار دیگر ‫بتونه به جایگاهش...
‫در اروپای جدید برسه.
‫چطور جرئت می کنه بگه ‫«پیروزی های چشمگیر آلمانی ها»؟
‫باید بگومگوهای هیجانی ‫سیاسی رو فراموش کنیم،
‫و بهتر به آینده نگاه کنیم، ‫چیزای مهم تر رو ببینیم.
‫زنده باد پادشاه! ‫هورا، هورا، هورا.
‫هورا، هورا، هورا، هورا.
‫ممنون.
‫وقتی که خوک ها تاج سرشون ‫می ذارن، عاقبت ما همین میشه دیگه.
‫اون صدای مسخره کافیه. ‫دیگه اون موسیقی رو پخش نکن.
‫- مایکل... ‫- این مهمونی واسه دلقک ها نیست.
‫- موسیقی امروزی اینطوریه. ‫- مهم نیست. ما اینطوری نیستیم.
‫اشکالی نداره.
‫فردا می تونم «پارک ‫آهو ها» رو نشونت بدم.
‫- اگه مایل باشی. ‫- خیلی عالی میشه.
‫شب بسیار دلپذیری بود.
‫شما هم با ما میاید؟
‫بله، چرا که نه.
‫- به زودی می بینمتون. ‫- به زودی می بینیمت.
‫- خبری از ورونیکا و فرانتس نشد؟ ‫- نه.
‫اما قول داد که توی وزارت خونه ‫کارش رو پیگیری کنه.
‫اون افسر آلمانی. ‫واقعا این کارا لازم بود؟
‫کاملا بی خطر بود. اون یه سوسوله.
‫میرم بخوابم.
‫دانمارک واقعا من رو یاد خونه ‫میندازه. احساس می کنم که خونه م.
‫- اهل کجایی؟ ‫- اهل کیل.
‫میرم حساب کنم.
‫- آماده اید؟ بریم. ‫- بله.
‫- باید بقیه پارک رو هم ببینی. ‫- البته.
‫ممنون.
‫بفرمایید.
‫- شما خانم اسکو هستید؟ ‫- بله.
‫ناوسروان عذرخواهی کردن ‫و گفتن که بهتون بگم...
‫یه کاری پیش اومده ‫بود که باید می رفتن.
‫- به من دستور دادن تا این رو به شما بدم. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫(برای هلنه، بیشتر ‫از هرچیزی عاشقتم)
‫باید پول نقد بپردازی. بانک خیلی ‫ناآرومه. نمی تونیم هیچ چکی رو نقد کنیم.
‫آلمان ها تموم سیم مسی ای ‫که تولید می کنیم رو می خرن.
‫و قیمت ها همیشه دارن بالا میرن.
‫کلی جنس داریم که قرار ‫بود به انگلستان صادر بشن.
‫- میشه اونا رو گرو گذاشت. ‫- بفروششون به آلمانی ها.
‫این دقیقا همون چیزیه که کارل ‫عزیز گفته که ازش دوری کنیم. اما...
‫بازار آلمانی ها ‫آینده داره. درسته، کارل؟
‫بله، اما اگه هیچ مواد خامی بهمون ‫نرسه، مجبورم که فروش رو متوقف کنم.
‫بعدش بازار عظیمی که بعد از ‫بازگشت صلح ایجاد میشه از دست میره.
‫هیتلر آینده رو رقم میزنه.
‫انقدر حساس نباش. برو ‫و با آلمان ها معامله کن.
‫شما سال هاست که دارید با هم کار می کنید ‫و حالا داری کارل رو مسخره می کنی...
‫چونکه تلاش می کنه مثل ‫یه انسان عادی رفتار کنه.
‫- به جای این کارا کمکش کن. ‫- عزیزم آروم باش.
‫فقط داریم بحث می کنیم. البته که ‫به کارل کمک می کنم. مگه نه، کالی؟
‫- بله، درسته. البته. ‫- ممنون.
‫یه سفارش عظیم رو از دست دادیم چونکه ‫کالی و گوستاوو سیم مسی رو تهیه نکردن.
‫زیر قرارشون زدن؟ این ‫حرفا به گوستاوو نمی خوره.
‫نه... کالی یه سفارش ‫بهتر از آلمانی ها گرفت.
‫گوستاوو میگه که از ‫چیزی خبر نداشته.
‫گوستاوو حرفش برو نداره. ‫اما این مشکل اصلی نیست.
‫نه.
‫ما الان هیچ سفارشی نداریم.
‫باید کمی پول به دست بیارم ‫وگرنه باید مغازه رو ببندم.
‫بازار آلمانی ها رو امتحان ‫کردی؟ چند نفر رو می شناسم...
‫لطفت رو می رسونه، اما...
‫خیلی راحت میشه از ماشین آلاتمون ‫واسه وسایل جنگی استفاده کرد.
‫اگه به آلمانی ها چیزی نفروشی، ‫مشکل سرمایه گذار پیدا می کنی.
‫- قابل درکه. ‫- ربطی به اون نداره.
‫احتمالا مجبوریم حداقل یکی از ‫مونتاژکارهامون رو اخراج کنیم.
‫او جورجنسون چی؟
‫اون دو تا بچه داره ‫و زنش هم بارداره.
‫نه. اینطوری نمیشه. کسی رو ‫نداریم که خانواده نداشته باشه؟
‫- جانی اولسن هست. ‫- آره.
‫- خودشه؟ ‫- آره، خودشه.
‫چندتای دیگه مونده؟
‫- اگه جانی اولسن رو انتخاب کنیم؟ ‫- بله. انتخابش کردیم.
‫خب به ۳۰ تا نیاز داریم.
‫ممنون.
‫راستی با اتحادیه حرف زدم.
‫می تونن توی آلمان واسمون ‫کار جور کنن. بهشون بگم؟
‫ممنون هانسن، اون کار وظیفه ی منه.
‫اکسل؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫موضوع نامزدم... بئاتریسه.
‫- می خواد که ازدواج کنیم. ‫- جدی؟
‫عاشقشی؟
‫نه.
‫به مامان گفتی؟
‫- نه هنوز. ‫- خوبه. بذار بین خودمون بمونه.
‫باید خودمون به این ‫مشکل رسیدگی کنیم.
‫مطمئنی؟
‫نگران نباش.
‫ممنون که انقدر خوب ‫با قضیه برخورد می کنی.
‫خوبه که به من گفتی.
‫- شب به خیر. ‫- شب خوش، پسرم.
‫بله؟
‫این به امضای شما نیاز داره.
‫متاسفم. به ترازنامه ربطی نداره.
‫اکسل خودش رو توی ‫یه دردسر حسابی انداخته.
‫آره...
‫در نصف و نیمه باز بود، ‫نتونستم جلو شنیدنم رو بگیرم.
‫یکی از دوستای خوب ‫منم دختری داره...
‫که توی این موقعیت ‫تاسف بار قرار گرفته بود.
‫اون از یه دکتر ‫خانوادگی کمک گرفته بود.
‫به نظرت میشه ما هم ‫آدرسش رو به دست بیاریم؟
‫- هزینه ش بالاست. ‫- مهم نیست هزینه ش.
‫تا وقتی که به دختره آسیبی نرسه.
‫- پس به دوستم زنگ می زنم. ‫- خوشحالم که فال گوش وایستادی.
‫خیلی ممنون سارا. ممنون.
‫چطور پیش رفت؟
‫خدا رو شکر.
‫- اینا واسه توئه. ‫- ممنون.
‫تو خیلی مودبی.
‫من جدی ام.
‫شاید بهتره از اول شروع کنیم.
‫خودت رو گول نزن، اکسل.
‫ما هیچ وقت نمی تونیم ‫یه زوج باشیم.
‫چرا که نه؟
‫واقعا باید جواب بدم؟
‫فکر نکنم دیگه دوست داشته باشم.
(دسامبر سال ۱۹۴۰)
‫از وزارت خارجه خبری رسیده.
‫سفیر آلمان میگه که ‫ورونیکا و فرانتس...
‫در جایی هستن به اسم ‫«اردوگاه تمرکز». (کار اجباری)
‫اما هر دوشون سالم و سرزنده ان.
‫خدا رو شکر. باید ‫براشون نامه بنویسیم.
‫هیچ آدرسی ازشون نیست. اما ‫توی سفارت خونه از کلونر می پرسم.
‫- لطفا دائم ازشون بپرس، کارل. ‫- حتما.
‫- مهمون ها ۲۰ دقیقه دیگه می رسن. ‫- تا اونموقع آماده ایم.
‫حالا... فقط یه گیره مو می خوام.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫یه هدیه ست.
‫- از طرف ویلی لیزمال. ‫- سریعاً پسش بفرست...
‫- یا پرتش می کنم. ‫- اما اون عاشق منه.
‫می خوات بازیت بده، دختر خنگ.
‫وقتی به سرنوشت ‫اسفناک کشور خواهرمون...
‫نروژِ سقوط کرده نگاه می کنیم،
‫باید خودمون رو خوش شانس بدونیم ‫که در سال ۱۹۴۱ سر چنین میزی نشستیم...
‫که اینقدر زیبا چیده شده...
‫تو خونه ی یکی از ‫جذاب ترین میزبان ها.
‫از همه می خوام ‫به افتخارش بایستن.
‫از میان این آب های پر از مین ‫سیاست عبور کردن کار راحتی نیست.
‫عذر می خوام، اما به نظر میاد ‫که شما چندان مشکلی ندارید.
‫دانمارک از هر وقت دیگه ای کالای ‫بیشتری رو داره صادر می کنه.
‫سوئد داره نهایت استفاده ش ‫رو از بی طرفی می کنه.
‫سوئد طرفش رو انتخاب کرده. به نیروهای ‫آلمانی اجازه داده که از خاکشون عبور کنند.
‫عزیزم، بیا شب سال ‫نو این حرفا رو نزنیم.
‫- همیشه خودش رو کنار می کشه. ‫- اگنس...
‫گوستاوو که اجازه ی اون ‫عبور و مرور رو نداده.
‫نه، ولی با کُنت گیلانستارنا و ‫دوست های صمیمیش رفت وآمد داره.
‫- گیلانستارنا یه نازیه. ‫- اگنس.
‫بسیاری از آدم های مورد احترام ‫هم نازی هستن. همینه که هست.
‫من متعصب نیستم و از این ‫بابت به خودم افتخار می کنم.
‫- منظورت «بی طرفه»؟ ‫- نه، منظورم «متعصبه».
‫بذارید در مورد هم کلاسی ‫قدیمیم برتیل واسه تون تعریف کنم.
‫اون یه بلشویک به تمام معناست. اما ‫هنوزم دوستای خوبی هستیم.
‫فرده که مهمه نه تفکرش.
‫اگه نازی ها به قدرت برسن، تموم نقاشی هام رو ‫می سوزونن، درست مثل وقتی که تو آلمان بودم.
‫یادم میاد که کُنت دو تا از ‫نقاشی های آبرنگت رو خریده.
‫- کُنتس بودن که اونا رو خریدن. ‫- اوه، کنتس خریدنشون؟
‫پس واضحه که اونا ‫رو می سوزونن. نازی ها.
‫خنده دار نیست.
‫بعضیا احساس می کنن که پادشاه باید بهترین ‫افرادش رو جمع کنه و به کشور حکمرانی کنه.
‫- و دمکراسی رو نادیده بگیرن؟ ‫- مجلس محوری هنوزم پابرجاست.
‫احتمالاً باید دنبال ‫راه حل های دیگه ای باشیم.
‫به نظرم فکر خوبیه که ‫باید ازش حمایت کنیم.
‫- هیتلر هم احتمالا با این موافقه. ‫- اوه، آره.
‫می خوام رک و راست حرفم رو...
‫به دولت بزنم. به خصوص جناب وزیر.
‫اسلحه ها کارشون رو کردن. ‫حالا وقت اینه که دانمارک...
‫درک کنه که «رایش آلمان» ‫به ملت ها حکومت می کنه.
‫ارتش باافتخار آلمان این رو بهمون ‫نشون داده پس بیاید به افتخارش...
‫به افتخارش... مایکل...
‫اسوند توی آشپزخونه ست.
‫- می خواد سال نو رو تبریک بگه. ‫- چه خوب!
‫سال نو مبارک، دوست ‫من. بیا و یه نوشیدنی بزن.
‫نه، ممنون. عجله دارم.
‫- هلنه حسابی حوصله ش سر رفته. ‫- باید خصوصی باهات حرف بزنم.
‫- اکسل رو تو دردسر نندازی، باشه؟ ‫- می تونم از عهده خودم بر بیام.
‫می تونی امشب من رو ببری؟
‫- همین الان؟ ‫- اگه الان نبود که ازت نمی خواستم.
‫می تونی؟
‫بیا تا وقتی که خونه خلوت میشه صبر ‫کنیم. ساعت دو کنار قایق می بینمت.
‫بسیارخب. ممنونم، اکسل.
‫سال سختی بوده.
‫- بله. ‫- بیا امیدوار باشیم که چیزی یادگرفته باشیم.
‫من که قطعا یادگرفتم.
‫- خوبه، پسرم. ‫- ممنون.
‫- واسه امشب ممنون آنه لیز. ‫- خواهش می کنم، خانم اسکو.
‫- سال نو مبارک. ‫- سال نوی توی هم مبارک.
چرا انقدر تو فکری؟
‫- هیچی. فقط خسته ام. ‫- چرته.
‫نمی تونی هیچی رو ازم مخفی کنی.
‫اقتصادمون داره از ‫هم می پاشه، عزیزم.
‫باید به پیشنهاد سیمرز ‫جواب مثبت بدم.
‫قراره توی ماشین جنگی ‫آلمان، ما هم دست داشته باشیم؟
‫نه، ما تهیه کننده جایگزین ‫میشیم برای کالاهای شهروندی.
‫چطور می تونی از این مطمئن باشی؟
‫دارم این کار رو به ‫خاطر همه مون انجام میدم.
‫اگه این کار رو انجام ‫ندم ورشکست می شیم.
‫شاید بهتره منم پرستاری ‫رو دوباره شروع کنم.
‫نه. با بابا حرف زدی؟ ‫اون می تونه کمک مون کنه؟
‫تازه زمونه اینطوری ‫شده، نه. باهاش حرف زدم.
‫پس بیا خونه رو بفروشیم. ‫خیلی واسمون هم بزرگه تازه.
‫خونه گرو گذاشته شده.
‫- این رو بهم نگفته بودی. ‫- تا سال آینده که جنگ تموم میشه.
‫واسه همین نگفتم.
‫کارمندا و خانواده هاشون چی میشن؟
‫یه کاری می کنن. همیشه ‫یه کاری می کنن، کارل.
‫تو همیشه در رفاه بودی.
‫نمی دونی که زندگی واسه آدمای ‫معمولی چقدر سخت می گذره.
‫نمی خواد داستان تنگدستی ‫بچگیت رو تعریف کنی.
‫فقط می خوام به ‫نوعی کمک حال باشم.
‫قبولش نکن.
‫شنیدی چی گفتم، کارل؟
‫- آروم باش، خانم. ‫- قبولش نکن.
‫ایشون لیوا هستن. ‫ایشونم باهامون میان.
‫بریم.
‫موتور رو خاموش کن. ‫چراغ ها رو خاموش کن.
‫چه خبر شده؟
‫چقدر با ساحل سوئد فاصله داریم؟
‫خیلی.
‫اون یه کشتی دانمارکیه یا آلمانی؟
‫مهم نیست.
‫بسیارخب، ادامه بدیم.
‫بذار من چراغ رو بگیرم.
‫ممنون.
‫ایست! به نام قانون ایست!
‫ایست! قاچاقچی های لعنتی.
‫عجله کن!
‫برو، برو!
‫میشه لیوا رو برد خونه ی ‫عمو گوستاوو. اونا خونه ی مان.
‫- کجاست؟ ‫- حدود یه کیلومتر بالاتر از ساحل.
‫چند تا دوچرخه اونجا هست ‫اما باید از ساحل عبور کنی.
‫فکر خوبیه.
‫بله. دیگه نمیشه ‫از این جلوتر رفت.
‫- جبهه قرمز. ‫- جبهه قرمز.
‫به نظرت چه اتفاقی ‫واسه افسر پلیس افتاد؟
‫- من فقط به پاش شلیک کردم. ‫- از کجا اون اسلحه رو آوردی؟
‫میشه ببینمش؟
‫از اسپانیا.
‫ساخت دست آلمان هاست. ‫از یه خوک فاشیست گرفتمش.
‫چطوری؟
‫بهش شلیک کردم.
‫- افراد زیادی رو توی اسپانیا کشتی؟ ‫- کافی نبودن.
‫کشتن... یه انسان ‫دیگه چه حسی داره؟
‫وقتی برای فکرکردن به این چیزا نداری، ‫وقتی «رفیق هات» دارن کشته میشن.
‫وحشتناک نیست؟
‫چرا هست.
‫حالا... به یه نوشیدنی ‫درست درمون نیاز داریم.
‫اونجا چی داری؟
‫نوش جان.
‫اون دختره لیوا...
‫جریانش چیه؟
‫- نامزدته؟ ‫- توی حزب، رفیق هم دیگه ایم.
‫- دختر زیاد مثل اون دارید؟ ‫- خیلی.
‫اما متاسفانه جذب ‫پسرای بورژوا نمیشن.
‫شرط می بندی؟
‫(مارس ۱۹۴۱)
‫فقط میگم که به بخش های دیگه ‫هم واسه تولید جدید نیاز داریم.
‫سیمرز قول داده که هرچی که ‫لازم داریم رو برامون تهیه کنه.
‫فکر کنم هرچیزی که لازم ‫بوده رو لیست کردیم، آقای رئیس.
‫- اوضاع کارگرهای جدید چطوره؟ ‫- عالی.
‫بیشترشون کارگرهای فصلی هستن، و ‫از اینکه دوباره برگشتن سر کار خوشحالن.
‫خوبه. دیگه سرمون خیلی شلوغ میشه.
‫بهتره...
‫- ببین کی اینجاست. خوش برگشتی اولسن. ‫- ممنونم آقای رئیس.
‫شنیدم که توی آلمان ‫کار گرفتی. چطور بود؟
‫غذاشون تعریفی نداشت اما ‫دست آوردهاشون چشمگیر بود.
‫میشه ازشون چیز یادگرفت.
‫اما تو واسه غذا برگشتی ‫خونه. خوبه که برگشتی.
‫اگه عاشق نازی ها هستی، چرا اونجا ‫نموندی و واسشون اسلحه درست نکردی؟
‫شانس آوردی که اونجا نبودی.
‫اونجا بلشویک هایی مثل ‫تورو زندانی می کنن.
‫- خوک نازی! ‫- دارید چی کار می کنید؟
‫از اینجا خوشتون نمیاد؟
‫آدمای زیادی اون بیرونن ‫که دنبال شغل شما هستن.
‫فروختن خرت و پرت که ‫کارل رو یه نازی نمی کنه.
‫شوهرت فوق العاده ست. هرکاری ‫واسه تو و بچه هاش می کنه.
‫باید اینجا قوانین داشته باشیم.
‫به زودی، لندن نابود ‫میشه و آرامش برقرار.
‫و آلمانی ها اذیتت نمی کنن، ‫اما تو باهاشون معامله میکنی.
‫نمی خوام در موردش حرف بزنم.
‫- باید برم. ‫- او اون بالا منتظرته.
‫خسته به نظر میای، عزیزم. ‫نوشیدنی می خوای؟
‫جلسه ی وزارت خارجه چطور پیش رفت؟
‫آلمانی ها خبر داده بودن که...
‫ورونیکا و فرانتس موقع ‫فرار بهشون شلیک شده بود.
‫- این چطور ممکنه؟ ‫- چیز دیگه ای نگفتن.
‫مشکوک به نظر میاد.
‫- سلام آنه لیز. ‫- سلام.
‫هلنه داخله؟
‫- بله. یه لطفا صبر کن لطفا. ‫- ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫غافلگیر شدم. اینجا ‫چی کار می کنی؟
‫زیردریاییم توی کیل داره تعمیر ‫میشه، پس به یه تعطیلات کوچیک اومدم.
‫بهش قول دادم که قلعه کرانبورگ رو ‫بهش نشون بدم. تو هم می خوای بیای؟
‫- آره، چرا که نه. ‫- بهتره یه ژاکت بیاری.
‫باشه.
‫خانم اسکو. بله، من برگشتم.
‫عاشق دانمارکی ها ‫و شهر کپنهاگ شدم.
‫- سلام. ‫- سلام، اوا.
‫چرا اون رو آوردی اینجا؟
‫سلام، مامان. میریم ‫یه دوری بزنیم.
‫اصلا نمیشه، هلنه.
‫- ولی فقط میریم یه... ‫- شنیدی چی گفتم. برو تو اتاقت.
‫- من دیگه بچه نیستم. ‫- این قضیه جای بحث کردن نداره.
‫- می خوام باهات شخصی حرف بزنم. ‫- یه لحظه لطفا.
‫- من نمی خوام اون مرد تو خونه م باشه. ‫- ویلی یه مرد درجه یکه.
‫اون واسه هلنه یه جواهر ‫فرستاد، بدون اطلاع ما.
‫که یه صلیب شکسته روش بود.
‫من نمی دونستم.
‫آشناهای ناجورت رو نیار اینجا.
‫عصر به خیر. چی ‫باعث شده به اینجا بیاین؟
‫اینجا اومدم تا آقای ‫ویلی لیزمال رو ببینم.
‫- ویلی لیزمال. ‫- که اینطور.
‫فکر کنم توی این هتل باشن.
‫لیزمال... لیزمال، لیزمال.
‫خیر. کسی به اسم ‫لیزمال اینجا نیستن.
‫- مطمئنید؟ ‫- صد در صد.
‫- ممنون. ‫- اما یه لحظه صبر کنید، خانم.
‫الو؟ هانسی هستم.
‫یه خانم جوان و زیبا توی ‫پذیرش داره سراغت رو می گیره.
‫خوبه.
‫- پس اینجاست یا نه؟ ‫- بذار ببینیم.
‫هلنه!
‫- ظاهراً موضوع حل شد. ‫- ممنون.
‫اینجا بمون.
‫سلام.
‫- پلیس. شما هانس جنسِن هستید؟ ‫- بله.
‫- لطفا با من تشریف بیارید پاسگاه. ‫- نمیشه، دارم کار می کنم.
‫- تو کمونیست هستی؟ ‫- به تو چه ربطی داره؟
‫سلام. من رئیس اسکو ‫هستم. چه خبر شده؟
‫گروهبان مورتنسن هستم. به ما دستور ‫داده شده تا کمونیست ها رو دستگیر کنیم.
‫- هانس جنسن هم توی لیسته. ‫- طبق چه قانونی؟
‫بذارش به عهده ی من ‫جنسن. به مافوقت زنگ می زنم.
‫جنسن اینجا آموزش دیده و از اون ‫موقع اینجا کار کرده. یه کارگر نمونه ست.
‫حرفتون رو باور می کنم رئیس اسکو، ‫اما باید از دستورات اطاعت کنیم.
‫این قانونی نیست!
‫جنسن بهت قول میدم هر کاری ‫که از دستم بر بیاد انجام میدم.
‫- من هیچ جا نمیرم. ‫- فکر کنم الان بهتره بری.
‫قول میدم که به قضیه ‫رسیدگی کنم. خیلی مسخره ست.
‫ممنون.
‫- تاوانش رو پس میدی نازیِ کثیف! ‫- من تو این قضیه هیچ دخلی ندارم.
‫دولت چطور می تونه بدون هیچ حکم ‫قانونی ای شهروندای دانمارکی رو دستگیر کنه؟
‫موقعیت نفس گیری بود. قانون ‫دیگه واسه سطل آشغال خوبه.
‫نمیشه که بدون فکر قانون وضع کرد.
‫اگه سریعاً عمل نکنیم، می دونی ‫که آلمانی ها کجا می برنشون.
‫داری اونا رو از حقوق ‫شهروندی شون محروم می کنی.
‫کمونیست ها سر سوزنی واسه ‫دمکراسی ارزش قائل نیستن.
‫و تو هم به یه محیط ‫کار پایدار نیاز داری.
‫باید قدردان این باشن که ‫خوب باهاشون رفتار می کنیم.
‫- خیلیا اینطوری نیستن! ‫- جدی، وای!
‫چطور میشه بهشون ‫اجازه داد این کار رو بکنن؟
‫فکر نکنم چاره ای داشته باشن.
‫ترجیح میدی که آلمانی ها، کمونیست ها ‫رو به کمپ های کار اجباری بفرستن؟
‫- نه، اما این دولت لعنتی خودمونه! ‫- با این لحن با پدرت حرف نزن.
‫لب گود نشستی و میگی لنگش کن.
‫وقتی که همه چیز رو گردن نازی ها ‫بندازی، اداره کردن آسون میشه.
‫اگه نمی تونی مثل بچه آدم ‫حرف بزنی، میز رو ترک کن.
‫- این یه جلسه ی سیاسی نیست. ‫- خوشحالم که اسوند رو نگرفتن.
‫اومدن اینجا و از آنه لیز ‫پرسیدن که اون کجاست.
‫چرا بهمون نگفتی؟ ‫اون چی جواب داد؟
‫- البته که گفت نمی دونه. ‫- واقعا افتضاحه.
‫اول می خوام ازتون تشکر ‫کنم بابت نهار بی نظیرتون.
‫صرف نظر از حستون نسبت به ‫بلشویک ها، می دونم که یه تهدید هستن.
‫من توی فنلاند باهاشون مبارزه ‫کردم و دوباره باهاشون می جنگم.
‫پس توی گروه «فری کورپس ‫دانمارک» اسم نویسی کردم.
‫- فردا عازم میشیم. ‫- حالا تو هم یه نازی هستی؟
‫نه، اکسل. من ضد کمونیستم. ‫این چیز جدیدی نیست.
‫بسه دیگه، حرفام رو ادامه میدم.
‫احتمالا برای مدتی همدیگه رو ‫نبینیم. براتون آرزوی سلامتی می کنم.
‫در فکرتون هستم.
‫- خدا نگه دار. ‫- اما...
‫به پسرت بگو که نمی خوام با ‫یونیفرم آلمانی ها تو این خونه ببینمش.
‫(مرگ بر کمونیسم)
‫امیدوارم بری خط مقدم. اگر ‫نرفتی خودم ترتیبت رو میدم.
‫اون احمق رو فراموش کن. بذار ‫با سربازهای حلبیش بازی کنه.
‫- اون حتی یه نازی نیست. ‫- مطمئنی؟
‫خیلیا بعد از پیروزی های ‫آلمانی ها طرفشون رو عوض کردن.
‫- سیاستمدارها رو نگاه. ‫- اونا هیچ کاره ن.
‫- خبری از اسوند داری؟ ‫- احوالت رو پرسید.
‫جاش امنه؟
‫مطمئن نیستم.
‫می تونم ببینمش؟ اون کجاست؟
‫شخصاً باهاش صحبت نکردم، ‫اما واسم یه پیغام فرستاد.
‫قول بده که این بین ‫خودمون می مونه.
‫شنیدم که تو یکی از ‫دوستای من رو می شناسی.
‫ممنون.
‫من ردت می کنم. اما پلیس ‫خیلی گوش به زنگ شده.
‫پس بیا امشب از اینجا بریم.
‫چی شده؟
‫مایکل... به نیروهای ‫فری کورپس دانمارک ملحق شده،
‫- لعنت بهش! ‫- منم غافل گیر کرد.
‫می ترسم که تنها اون نباشه. اون ‫احمق ها دارن خودشون رو فدا می کنن.
‫حالا اونم توی یه پادگان جلوی ‫هامبورگ ایستاده و منتظر جنگه.
‫- هیچکس نمی تونه ارتش سرخ رو شکست بده. ‫- مطمئن نیستم.
‫آلمان تکاورهاش رو مسلح کرده. ‫اونا ۳۰۰ هزار نفر رو اسیر کردن.
‫همش تبلیغاته.
‫بابا فکر می کنه که قبل از سال جدید ‫آلمان ها میدان قرمز رو فتح می کنن.
‫خب، خب. خواهیم دید.
‫پیش بینی آب و هوا مساعده. ابریه.
‫او میگه که پلیس چهارشنبه اینجا ‫بود و به این زودیا بر نمی گردن.
‫باید برم مدرسه. امشب می بینمت.
‫توی سوئد چی کار می کنی؟
‫- بازم به شوروی خدمت می کنی؟ ‫- نه. وظایف دیگه ای دارم.
‫- چه وظایفی؟ ‫- باید شبکه مون رو دوباره نظم بدیم.
‫میری لیوا رو ببینی؟
‫قشنگ معلومه خاطرخواهش شدی، نه؟
‫- هنوزم تو سوئده؟ ‫- یادت نره که کی اول دیدش.
‫- یادت نره که تو با هلنه ازدواج می کنی. ‫- نه نمی کنم...
‫زمان مناسبی نیست.
‫امشب می بینمت.
‫سلام. گروهبان مورتنسن.
‫- هنوز خبری از پسرت نشده؟ ‫- نه.
‫- از این بابت مطمئنی؟ ‫- بله.
‫امیدوارم بدونی که پنهان ‫کردن فراری ها جرمه.
‫من پنهانش نکردم.
‫اگه ازش خبری شد، بهش بگو که ‫خودش رو تحویل بده. اینطوری بهتره.
‫- خانم و آقا خونه هستن؟ ‫- نه.
‫خب، لطفا باهامون تماس ‫بگیرید وقتی دیدیشون.
‫باشه، خداحافظ.
‫- بیا. ‫- ممنون، مامان.
‫اسوند سورنسن! ‫می دونیم که اونجایی!
‫- چه خبر شده؟ ‫- برو عقب.
‫- با اسوند چی کار کردی؟ ‫- نشنیدی؟ برو عقب!
‫- همینجا بمون. ‫- پسر منه.
‫- چی شده؟ ‫- اونا به اسوند تیر زدن.
‫- مُرده؟ ‫- نه. خوب میشه.
‫باید بفهمی که قایم ‫کردن کسی که تحت تعقیبه...
‫توی خونه مون چه ‫کار غیر مسئولانه ایه.
‫چاره ی دیگه ای نداشتم! ‫اسوند هیچ جرمی مرتکب نشده.
‫- اون یه افسر رو کشت. ‫- دفاع از خود بود.
‫اگه اون احمق شلیک نمی کرد الان ‫این مشکل واسمون پیش نمیومد.
‫می ترسیم که تو ‫آسیب ببینی، اکسل.
‫گروهبان بهم قول داد که ‫کاری با تو و آنه لیز ندارن.
‫اما دیگه نمی تونم تحمل کنم ‫که چیزی رو ازم مخفی کنی.
‫اسکو هستم.
‫بله. بله.
‫حتما.
‫اسوند مُرده.
‫اکسل...
‫- بیا بغلم. ‫- اکسل، پسرم. عزیزم.
‫من نمی تونم... تو بهش میگی؟
‫اون مرده؟
‫خیلی متاسفم. خیلی از ‫اسوند خوشمون میومد.
‫همیشه می ترسیدم که ‫اینطوری تموم بشه.
‫باید برم.
‫او تو رو به بیمارستان می رسونه. ‫منم باهات میام اگه می خوای.
‫مرسی که تعارف کردید، خانم اسکو.
‫اما می خوام باهاش تنها باشم.
‫از زمینیم و به زمین می رویم، ‫از خاکستریم و خاکستر می شویم.
‫از خاکیم و خاک می شویم.
(نوامبر ۱۹۴۱)
‫ممنون.
‫- عصر به خیر. ‫- عصر به خیر.
‫سلام، اکسل.
‫تبریک میگم.
‫- تبریک واسه چی؟ ‫- کانوت بهت نگفت؟
‫اون توی گروه موسیقیه. ‫همه دوسش دارن.
‫پس تو همون دوستی هستی که به ‫پدرمادرمون گفته پیشش می مونه؟
‫جز اینکه پیش من نمی مونه.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫فردا بر علیه پیمان ضد ‫کمونیستی تظاهرات می کنیم.
‫ گروه ضد چی؟
‫ پیمانی که بین دولت های ‫موافق آلمان بسته شد.
‫دانمارک پشت آلمان رو ‫گرفته در مبارزه با شوروی.
‫تعدادمون توی مدرسه زیاده. ‫دوستای هنرستان موسیقیت رو بیار.
‫- فردا امتحان دارم. ‫- بگو که مریضی.
‫- ما متحدین نازی ها نیستیم. ‫- اگه حاضر نشم، میفتم.
‫اونا به ریبنتروپ درجه ‫میدن که روش الماس داره.
‫- پادشاه این کار رو می کنه؟ ‫- آره.
‫به تظاهرات بعدی میام، قول میدم.
‫پس این اعلامیه ها رو پخش کن.
‫تا مردم از کارای کثیف ‫اسکاونیوس آگاه بشن.
‫- کانوت، نوبت توئه. ‫- دختر قشنگیه، چطوری دلش رو به دست آوردی؟
‫- اون عاشق لنگ زدن من شد. ‫- فردا موفق باشی.
‫ممنونم.
‫مرگ بر اسکاونیوس! ‫مرگ بر خائن!
‫- اکسل؟ تو اینجا چی کار می کنی؟ ‫- باید باهات حرف بزنم.
‫یه پرونده در مورد اسوند پیدا کردم. ‫نمی تونم بخونمش، کدگذاری شده.
‫فردا ساعت سه توی ‫سینما می بینمت. بیارشون.
‫کِی می تونی قطعات رو تحویل بدی؟
‫اگه در ماه پیش رو سیمرز ‫سیم های مسی رو تحویل بده،
‫واسه نمایشگاه ‫فرانکفورت آماده میشن.
‫دولت متقاعد شده که دانش ‫و مهارت های سازمانی...
‫صنعت دانمارک ‫باید نسبت به آلمان...
‫بی طرف باشه.
‫ما در مدیریت تولید می خوایم که ‫هر کاری که ممکنه رو انجام بدیم...
‫عذر می خوام مزاحم شدم. ‫اما باید با رئیس صحبت کنم.
‫- توی جلسه م، باشه واسه بعد. ‫- ضروریه.
‫باید من رو ببخشید.
‫پلیس زنگ زد. اکسل دستگیر شده.
اومدی؟
‫جدا از موضعت، کار نادرستیه ‫که توی خیابون آشوب به پا کنی.
‫- پلیس بود که به ما حمله کرد. ‫- بذار حرفم رو تموم کنم!
‫امیدوارم که سرنوشت اسفناک اسوند ‫باعث شده باشه به کارات فکر کنی.
‫- چطور تونستی؟ ‫- یه تظاهرات آروم بود.
‫- تا وقتی که پلیس بهمون حمله کرد! ‫- همیشه تقصیر یکی دیگه ست.
‫فقط به خودت فکر می کنی. ‫شهرت خانوادگیت چی میشه؟
‫آشناهای من توی دولت ‫چه فکری می کنن...
‫وقتی بفهمن که پسرم ‫یه قلدر آشوبگره!
‫نمی فهمن. اونا که کاره ای نیستن.
‫- حداقلش می تونی عذر خواهی کنی. ‫- عذر بخوام؟ واسه چی؟
‫وقتی به حرفاتون گوش میدم، ‫انگار فقط منم که بر ضد اسکاونیوسه.
‫از ما می خوای که مثل ‫آدم های بالغ باهات رفتار کنیم،
‫اما خودت مثل ‫بچه ها رفتار می کنی.
‫مجبورم نکن که امیدم رو به ‫سرزمین آزادمون از دست بدم،
‫چونکه تو با آلمانی ها ‫جیک تو جیک شدی!
‫چی؟ دیگه تحمل ندارم.
‫آروم باش. بذار عصبانیتش ‫بخوابه. اون منظوری نداره.
‫این رو ببین.
‫این طرح لباس رو کشیدم. ‫یه تکلیف آزاد بود.
‫کِی انقدر با مهارت شدی؟ ‫تموم این جزئیات، واقعا زیباست.
‫- من از لباس آبی خوشم میاد. ‫- هیچکس اون رو نمی پوشه.
‫- تو از مد چی می دونی؟ ‫- تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫- ممنون. بعدا می بینمتون.
‫هیچکس تو زندگیش انقدر لاغر نیست.
‫فقط واسه اینکه بُرش ‫کمری رو معلوم تر کنه.
‫- برش کمری؟ ‫- آره.
‫- مامان، آخه برش کمری؟ ‫- تو که مشکلی باهاش نداری.
‫- چی؟ واسه شما هم خنده داره؟ ‫- خیلی بدجنسی.
‫فرمانده ی رایش، پذیرای ‫افسران نیروی هوایی بود.
‫اولین گردان از نیروهای ‫فری کورپس دانمارک به آلمان می رن.
‫این دانمارکی های جوان، ‫دوشادوش آلمانی ها می جنگن.
‫و کمک می کنن تا ‫بلشویک ها رو شکست بدیم.
‫- ممنون. دارم میرم. ‫- چطور می تونم باهات در ارتباط باشم؟
‫- نمی تونی. ‫- اگه بیشتر پیدا کردم چی؟
‫پس یه آگهی بزن و از ‫مهمان های مراسم اسوند تشکر کن.
‫یکی بهت خبر میده.
‫حالا که هم ژاپن و هم آمریکا ‫وارد جنگ شدن، طولانی تر میشه.
‫چرنده. آلمانی ها شکست ناپذیرن.
‫جماهیر شوروی به ‫زودی فرو می پاشه.
‫بعدش متقفین باید تسلیم بشن ‫و صلح برقرار کنن، درسته؟
‫- واقعا امیدوارم حق با تو باشه. ‫- کلی کار داری، اسکو.
‫بیا شکرگزار باشیم که همه مون ‫کلی کار واسه انجام دادن داریم.
‫من باید برم و کارای ‫تولد خانمم رو انجام بدم.
‫میری خرت و پرت بخری؟ ‫ولش کن. من انجامش میدم.
‫شکارچیم یه راسته گوشت آهو ‫گذاشته صندوق عقب ماشینت.
‫- ممنون، زحمت کشیدی. ‫- نه بابا، چیزی نیست.
‫در این شرایط باید ‫به هم کمک کنیم.
‫- پسرات در چه حالن، اسکو؟ ‫- عالی ان.
‫اکسل داره فنی حرفه ای می خونه، ‫کانوت رفته هنرستان موسیقی.
‫والدمار بعد از تعطیلات تابستانی ‫دبیرستان رو شروع می کنه.
‫تو مرد خوشحالی هستی، ‫اسکو. این ور می دونستی؟
‫به گمونم.
‫اکسل...
‫باید حرف بزنیم.
‫من درکت می کنم.
‫اتفاقات ناگوار زیادی توی ‫دنیا داره دور و برمون رخ میده.
‫اما نمیشه که خانواده ‫رو از هم پاشوند.
‫همه مون تلاش می کنیم ‫درست ترین کار رو انجام بدیم.
‫بله.
فقط همین رو داری بگی؟
‫نمی فهمم...
‫چطوری می تونی امضا کردن پیمان ضد ‫کمونیسم، توسط اسکاونیوس رو توجیه کنی؟
چه جایگزینی براش داریم؟ دولت ‫هم باید از مملکت محافظت کنه.
‫ارتش دانمارک که موظف نیست ‫خارج از مرزهای کشور بجنگه.
‫- پس، واقعا چندان اهمیتی نداره. ‫- پلیس ها مون از نازی ها دستور می گیرن.
‫- این خلاف قانون اساسیه. ‫- بله. کاملا موافقم.
‫اما ترجیح میدی که ‫پلیس آلمانی داشته باشیم؟
‫اونا پیشنهاد دادن ‫که نیرو بفرستن.
‫- اونا تهدید کردن؟ ‫- بله. ما در جایگاه خطرناکی هستیم.
‫باید بدونی که دارم تقلا ‫می کنم کار درست رو انجام بدم.
‫کاری که واسه کارگرهامون ‫و خانواده مون بهترینه.
‫و واقعا دست من نیست که تصمیم ‫بگیرم دولت چطوری رفتار کنه.
‫نه... این رو می دونم.
‫گذشته ها رو فراموش کنیم؟
‫- بله. ‫- خوشحالم، پسرم.
‫حالا داری کاغذهای ‫غیرقانونی میاری خونه.
‫این تنها منبع موثقمونه.
‫من کمونیست توی خونه م ‫نمی خوام. شیرفهم شدی؟
‫بله.
‫والدمار، والدمار!
‫واسه هدیه ی تو کلی ذوق داشتیم.
‫تو خونه ی مادربزرگم، فقط سکوت ‫کردیم و آب شدن شمع ها رو نگاه کردیم.
‫خیلی هیجان انگیز بود.
‫- او، میشه ببینی کیه؟ ‫- حتما بابانوئله.
‫- عید همگی مبارک. ‫- نه بابا!
‫- چه سورپرایز قشنگی.
‫- واسه کریسمس بهت مرخصی دادن؟ ‫- نه، واسه کاری اومدم اینجا.
‫به زودی به لهستان برمی گردم. ‫سلام والدمار. عیدت مبارک.
‫- کی میری جبهه؟ ‫- چیزی نمونده.
‫- سال نو مبارک، اوا. ‫- سال نوی تو هم مبارک.
‫- عیدتون مبارک. ‫- عیدتون مبارک.
‫- عیدت مبارک، اکسل. ‫- آره. عید تو هم.
‫بزرگه مال هلنه.
‫قشنگه. خیلی ممنون.
‫بپوشش. مطمئنم که اندازه ت میشه.
‫- واقعا محشره. ‫- دوسش داری؟
‫- آره. خیلی ازت ممنونم. ‫- و این کادو...
‫- واسه اکسل. ‫- نه مرسی.
‫اکسل.
‫وجدانم بهم اجازه نمیده که ‫از ورماختی ها هدیه قبول کنم.
‫اما می تونی یه ضارب تحت تعقیب رو قایم ‫کنی و نقش یه قهرمان رو بازی کنی؟
‫- اینطوری صداش نکن، نازی کثیف! ‫- اکسل!
‫- نه. کارل، کارل، کارل، کارل. ‫- بس کنید.
‫- بفرما. ‫- کارل.
‫میکل ولش کن. بس ‫کنید، با هردوتونم!
‫ولش کن! ‫ولش کن!
‫(ژانویه ۱۹۴۲)
‫امیدوارم زود هم دیگه رو ببینیم.
‫- اول، امیدوارم که کمونیست ها رو شکست بدیم. ‫- خداکنه.
‫- باید سوار شم. ‫- درسته.
‫یادت نره وقتی به اینجا اومدی ‫نامه بنویسی تا بیایم دیدنت...
‫- در هرجایی از شهر. ‫- باشه. فعلا خداحافظ.
‫واست یه کادوی کریسمس ‫گرفتم. از طرف همه مون.
‫ممنون.
‫واسه کاری که اکسل کرد ‫عذر می خوام. واقعا نگرانشم.
‫نباید عصبانی میشدم.
‫- امیدارم یه روزی آشتی کنید. ‫- منم.
‫اونا خیلی شیکن. ممنونم.
‫مایکل مهم نیست هر اتفاقی ‫بیفته، تو همیشه در خاطر منی.
‫- مواظب خودت باش. ‫- تو هم همینطور پدر.
‫لیوا؟
‫- آگهیم رو دیدی؟ ‫- آره.
‫چی می خوای؟ چیز بیشتری ‫از پرونده ی اسوند پیدا کردی؟
‫- نه. اما باید باهاتون حرف بزنم. ‫- درمورد چی؟
‫باید بدونی که تحت ‫تعقیبم. این بازی نیست.
‫می خوام یه کاری انجام بدم.
‫منظورت چیه؟
‫چیزی که نازی های ‫لعنتی رو نقره داغ کنه.
‫- چرا فکر می کنی من می تونم بهت کمک کنم؟ ‫- رابط داری.
‫- تو عضوی از حزب نیستی. ‫- اما کمک کردم تو و اسوند فرار کنید.
‫باید کاری باشه که بتونم کمک کنم.
‫بله.
‫- چیه؟ ‫- می تونی یه نوشیدنی واسم بیاری.
‫(بلیت، از کپنهاگ ‫به بندر تروندهایم)
‫هلنه عزیزم...
‫من دیگه میرم. او من ‫رو به ایستگاه می رسونه.
‫میریم کلبه ی ‫تابستونی مریت و بنته.
‫- ژاکت گرم با خودت بردی؟ ‫- آره، چمدانم تا خرخره پر شده.
‫مراقب باشید، شما دو تا.
‫- سفر خوش بگذره. ‫- ممنون.
‫تمام مواد شیمیایی که ‫خواسته بودی به جز فسفر.
‫- دوستم توی آزمایشگاه کار می کنه. ‫- به هر مقداری که بیاری لازم داریم.
‫اگه یکجا بیارمشون، می فهمن.
‫بهتره کم کم بیارمش.
‫دیگه چه کمکی می تونم بهتون ‫کنم؟ توی شیمی خیلی واردم.
‫دست من نیست. هر ‫سلول یه واحد جداگونه ست.
‫برات یه کادو دارم.
‫- بفرما. ‫- فکر کردی تولدمه؟
‫ممنون.
‫امکان نداره.
‫یادم رفته بود که بوش چطوریه.
‫باروت واقعی. بهترین کیفیت.
‫مدرسه باروت هم داره؟
‫نه، نداره.
‫- افراد دیگه ای می شناسم. ‫- که اینطور.
‫بذار یه بستنی واست بگیرم.
‫از اینجا راهمون ‫جدا میشه. ولی ممنون.
‫یادت نره که چی گفتم. ‫می دونی که میشه بهم اعتماد کرد.
‫تعریفت رو می کنم. اما ‫نمی تونم هیچ قولی بدم.
‫- آسله، عجب غافلگیری ای! ‫- سلام، ناوسروان لیزمال.
‫- ازتون بابت سفر خوش ممنونم. ‫- خواهش میکنم. افتخاری بود.
‫آشنایی با نامزدتون ‫افتخار بزرگی بود.
‫(خائن)
‫- نمی دونی کی اینکار رو کرده؟ ‫- وقتی که رفتم این رو ندیدم.
‫- می تونی پاکش کنی؟ ‫- خیلی راحت پاک نمیشه.
‫- به نظرت به خاطر مایکله؟ ‫- نه، این ماشین اون نیست.
‫این آشوب گریه.
‫در مورد کارخونه ست؟
‫پس روی طویله تموم کشاورزها ‫باید نوشته باشه «خائن».
‫- پنجره چی؟ ‫- باید بره تعمیرگاه.
‫- این واقعیت نداره! ‫- چی شده؟
‫- از نروژ اومده. از طرف هلنه. ‫- اما اون که توی نروژ نیست.
‫داره با اون ناوسروان ‫ازدواج می کنه.
‫«مراسم برگزار خواهد شد...»
‫چطور می تونه همچین کاری انجام بده؟
‫اوا.
‫بله.
‫یه نامه از هلنه دریافت کردیم.
‫نوشته که سالم و خوشحاله.
‫اینم یه عکس از عروسی شونه.
‫- کلیسای خیلی بزرگیه. ‫- بله.
‫- می خوای ببینیش؟ ‫- نه.
‫مایه خجالته.
‫- چطور می تونه همچین کاری انجام بده؟ ‫- ما هم نمی دونیم.
‫- حالا اونم نازیه؟ ‫- فکر نکنم.
‫فکر نکنم ویلی عضو حزب باشه.
‫امیدوارم توی هنرستان ‫کسی نفهمیده باشه.
‫بهتره که بین خودمون نگهش داریم.
‫(مه ۱۹۴۲)
‫- عالیجناب سالم به نظر نمی رسن. ‫- نه از وقتی که از روی اسبش افتاد.
‫صرف نظر از هر چیزی، باید ‫بره مراسم خاکسپاری استاونینگ.
‫فکر نکنم اعلی حضرت ‫دل خوشی ازش داشته.
‫مسئله خیلی بیشتر از ‫ایناست. باید سریعاً کاری کنیم.
‫در غیر این صورت، سفارش رو از ‫دست میدیم. و سفارش خیلی بزرگیه.
‫جناب وزیر می خوان ‫که قرارداد بسته بشه.
‫جالبه. دکتر کخ کیه؟
‫اون یه فرمانده ی بلند ‫رتبه ست از وزارت جنگ.
‫اگه می خوای بهش نزدیک ‫بشی، امشب شام دعوتش کن.
‫تولد همسرمه. بنظرت ‫نمیشه موکولش کنیم به فردا؟
‫من که ریسک نمی کنم. دکتر ‫کخ مرد صبوری نیست.
‫می دونم که الکترونا جنس ‫با کیفیتی رو تحویل میده،
‫اما می تونید فرایند تولیدت تون ‫رو کمی سرعت ببخشید؟
‫البته. استاد این کاریم.
‫مهندس های درجه یکی داریم که ‫می تونن هر کاری رو انجام بدن.
‫باید به صنعت ‫دانمارک اعتماد کنید.
‫خوشبختانه، ما تحت ‫شرایط نروژی نیستیم.
‫- فراهم کردنشون به شیوه امن، حیاتیه. ‫- طبیعاً اینطوره.
‫همچنین تمایل داریم که تا ‫کشور های غربی توسعه ش بدیم.
‫- به کشورهای دریای بالتیک؟ ‫- دقیقا.
‫حالا که شرکت نفت آرهوس و شرکت اف ال اسمیت ‫قصد دارن برنامه هاشون رو ملی کنن،
‫بعد از اینکه شوروی ‫این کار رو کرد،
‫ما هم خیلی مشتاقیم تا صنعت ‫پیشرفته ای رو در اینجا بسازیم.
‫در آینده، فرصت ها زیادی برای ‫همکاری صادقانه به وجود میاد.
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫و از شما بابت چنین عصرانه ی ‫جذابی ممنونم خانم اسکو.
‫باعث افتخاره.
‫- او آماده ست. ‫- ماشین منتظر شماست.
‫ممنون که اجازه دادی ‫تولدت رو به هم بریزم.
‫- چطور می تونی چنین کاری انجام بدی، کارل؟ ‫- دولت ما رو به این کار سوق داده.
‫تو یه مسئولیت اخلاقی داری.
‫اگه بگم نه، مجبورم که کارخونه ‫رو تخته کنم. یه تغییر مدت داره.
‫چطور می تونی واسه ‫نازی ها کار کنی؟
‫پدر عزیزت ازم خواسته ‫تا وارد بازار آلمانی ها بشم.
‫- اما اخلاقیات اون رو زیر سوال نمی بریم. ‫- بابا واسه ورماخت کار نمی کنه.
‫طبقه ی بالا از مزیت برخورداره. اونا ‫هیچوقت خودشون کارا رو انجام نمیدن.
‫- می سپارنشون به بقیه. ‫- خیلی گستاخی.
‫ببخشید عزیزم. ‫چیز احمقانه ای گفتم.
‫اونا قطعات تکمیل شده ای ‫هستن که به آلمان ارسال می کنیم.
‫تقریبا در یک ماه گذشته ‫تولیدمون رو دو برابر کردیم.
‫واقعا تحسین برانگیزه. ‫شوهر خواهر عزیزم.
‫بهتون اطمینان میدم که هرچقدر ‫سیم مسی بخواید بهتون تحویل بدیم.
‫- خوبه. اما باید در مورد قیمت هم بحث بکنیم. ‫- چرا؟ قیمت از این ارزون تر نداریم.
‫مطمئن نیستم. بهم ‫پیشنهاد جالبی داده شد.
‫- کی بهتون پیشنهاد داده؟ ‫- متاسفانه نمی تونم بهت بگم.
‫ما قیمت پایین تری رو بهتون ‫پیشنهاد میدیم. به یاد خاطرات قدیم.
‫- درسته گوستاوو؟ ‫- حتما.
‫دکتر کخ فرد جالبی به نظر می رسن.
‫- میشه ببینیم شون؟ ‫- ایشون مرد پر مشغله ای هستن.
‫اون فقط به صنعت ‫دانمارک علاقه داره.
‫- باید ارتباط بگیرن با... ‫- «وزارت خارجه».
‫حالا هرچی که هست. می تونه ‫واسه همه مون مفید باشه.
‫ببینم چی کاری از دستم بر میاد.
‫اما الان، بریم ببینیم خانم ‫میر ماهی هرینگ پختن یا نه.
‫- و شاید کمی پنیر چدار. ‫- میشه امیدوار بود.
‫سلام. یه لحظه لطفا.
‫اینم یه جفت شلوار و لباس.
‫خوبه.
‫- چطور می تونم کمکتون ‫- پارچه تاشده و ابریشم خیاطی، لطفا.
‫- ترجیحا قهوه ای باشه. ‫- بذار ببینم چی دارم.
‫- دانمارکی هستی؟ ‫- بله.
‫عاشق دانمارکم. به عنواک ‫پیشخدمت دو سال توی آلبور کار کردم.
‫دوران شگفت انگیزی بود ‫و ما هم خیلی راضی بودیم.
‫واسه غذایی که دانمارکی ها ‫واسمون می فرستادن.
‫ممنون.
‫- اینجا زندگی می کنید؟ ‫- بله. بله، اینجا زندگی می کنم.
‫پیش مادر بزرگم هستم.
‫- هروقت حاضر شدن بهتون سر می زنیم. ‫- حتما خانم سالمون.
‫هیچ قولی نمی دم اما ‫تمام تلاشم رو می کنم.
‫خیلی سخته که همه چیز رو کنترل کنی، ‫وقتی تنها خودتی. چیز دیگه ای می خواید؟
‫- نه ممنون. ‫- پس دو کرون میشه.
‫توی خیاطی می تونم کمکت کنم.
‫نمی تونم دست مزد به ‫درد بخوری بهت بدم.
‫اما ممنون که خواستی کمک کنی.
‫راستش رو بخوای، کمی حوصله م ‫سر رفته. از خدامه کمک کنم.
‫و تو هم تنها با پدرتی؟
‫بله. اون مریضه.
‫- کی کمک رو دوس نداره اما... ‫- خانواده م واسم پول می فرستن.
‫به دست مزد نیازی ندارم.
‫حالا میشه یه نگاهی ‫به لباس بچه ها بندازیم؟
‫- خودمون رو معرفی نکردیم. ‫- نه.
‫- سولوگ اریکسن هستم. ‫- هلنه اسکو.
‫(زیر پرچم دانمارک بجنگید)
‫سلام. اونا منتظرمونن.
‫از این به بعد مستقیما ‫با خودت حرف می زنن.
‫- پس دیگه همدیگه رو نمی بینیم؟ ‫- اگه خیلی ضروری باشه.
‫از این لحظه به بعد اسمت فینه.
‫این فینه.
‫- سلام فین. ‫- سلام.
‫من می تونم توی کارا کمکتون کنم.
‫از این طرف.
‫چند تا از اینا ساختیم.
‫خوب کار می کنن اما ‫می خوایم که کمی تقویت بشن.
‫- آها. نسبت ترکیبش چند به چنده؟ ‫- این رو ببین.
‫بی پروایی ها... سبب شدن تا...
‫نخست وزیره.
‫چیز جدی ای اتفاق...
‫کمک کنید تا برای همه روشن ‫بشه، مخصوصا جوان ترها،
‫که هرگونه هم دستی یا تخریب...
‫یا خودداری از گفتن اطلاعات ‫در مورد آشوب های اخیر به پلیس،
‫بر خلاف منافع این سرزمنیه.
‫امسال بهترین سالمونه.
‫درست لحظه ای که آرامش ‫برقرار بشه، دنیا به کاممون میشه.
‫پس داشتم فکر می کردم ‫وقتی جنگ تموم بشه،
‫چرا تو به کارخانه ملحق نمیشی؟
نمیشه که کل زندگیت ‫رو توی ارتش باشی.
‫و وقتی که وارد بازار غربی ‫بشیم، خودت می تونی کارخونه بزنی.
‫دلت برای چالش های جدید ‫تنگ میشه. اونجا چطوریه؟
‫پیدا کردن کارگر خوب سخته؟
‫بیشترشون توی آلمان ‫توی کمپ های اجباری بودن.
‫بقیه شون رو هم ما کشتیم.
‫اونقدرا هم بد نیست.
‫مجبورشون کردیم ‫قبرهای خودشون رو بکنن.
‫بعدش از پشت سر بهشون شلیک کردیم.
‫مغز و خونشون رومون ‫پاشیده میشد. یه وضعی بود.
‫یه شهر رو آتیش ‫زدیم. با زن و بچه هاش.
‫همه شون.
‫جیغ می کشیدن. ‫پس نارنجک انداختیم.
‫مایکل، باید از نیروهای ‫فری کورپس دانمارک بیرون بیای.
‫مایکل به خاطر خدا.
‫بریم.
‫الان میریم.
‫این اثر انفجاریش ‫رو اندازه می گیره.
‫اول، تی ان تی داریم در مقیاس یک.
‫باروت سیاه مقیاس ‫انفجارش ۰/۲۸ ـه.
‫- باروت بی دود ۰/۸۵. ‫- ریاضی پیچیده ایه.
‫نباید فیتیله ش رو امتحان کنیم؟
‫مطمئنم که کندتره.
‫- فکر نکنم. ‫- می خوای شرط ببندیم؟
‫هرکدوم یکی رو روشن کنید.
‫حالا!
‫- دیدی؟ ‫- نه...
‫چه غلطا؟
‫- اونا ارلینگ رو گرفتن. ‫- کِی؟
‫امروز صبح. اگه تحویل ‫آلمانی ها بدنش، شاید ما رو لو بده.
‫باید اینجا رو تخلیه کنیم.
‫- کجا میشه همه ی اینا رو قایم کرد؟ ‫- خونه ی اوله کریگمه.
‫اینا تقریبا تموم شدن. بقیه شون ‫رو تو خونه تموم می کنم.
‫- مواظب باش. ‫- تو هم همینطور لیوا.
‫- جبهه سرخ! ‫- جبهه سرخ.
‫- بمب ها رو کجا تحویل بدم؟ ‫- اونا بعدا بهت میگن. برو.
‫- تعطیله. ‫- نه. دارم این کلوپ رو تفتیش می کنیم.
‫- باید بریم. بریتا. ‫- کانوت؟
‫- اینجا چه غلطی می کنی؟ ‫- آهنگ می زنم. تو اینجا چی کار می کنی؟
‫آدم های فاسد و بی جربزه ‫نباید تحریکمون کنن.
‫تو سطحت خیلی از ‫این موسیقی بهتره.
‫پدر مادرت به این چی میگن؟
‫♪نشانمون در باد برافراشته ست♪
‫♪زیر خورشید سوزان♪
‫این کار رو نکن، والدمار.
‫- خانم سالمون نیومدن واسه لباس ها؟ ‫- نه. نشنیدی؟
‫تمام یهودی ها بازداشت ‫شدن و به آلمان فرستاده شدن.
‫چی؟
‫خیال کردم اون فقط یه شایعه ست.
‫- نه. ‫- چه اتفاقی براشون میفته؟
‫به کمپ فرستاده میشن.
‫اما راستش کسی ‫واقعیت رو نمی دونه.
‫- نمیشه که همینطوری این کار رو بکنن. ‫- اون خائن ها هر کاری از دستشون بر میاد.
‫کاملا بی رحمن.
‫- پس بچه ها چی میشن؟ ‫- متاسفانه دیگه هیچوقت نمی بینیمشون.
‫خانم اریکسن. ما حکم ‫دستگیری پدرتون رو داریم.
‫خانم لیزمال، شما ‫اینجا چی کار می کنید؟
‫چی می خواید؟
‫واسه بردن بیورن اریکسن ‫اینجا اومدیم. خونه رو بگردید.
‫سوءتفاهمی پیش اومده. ‫آقای اریکسن پیر و مریضن.
‫فقط از دستورات پیروی ‫می کنیم. برید خونه، خانم لیزمال.
‫- نه. اینجا کار می کنم. ‫- بذار برم. خودم می تونم برم.
‫لطفا. اون مریضه.
‫برید خونه خانم لیزمال. ‫اینجا جاتون امن نیست.
‫- مگه این آدما چی کار کردن؟ ‫- اونا پناهنده میشن.
‫- هیچگونه آشوبگری رو تحمل نمی کنیم. ‫- اریکسون پیر یه آشوبگره؟
‫هر اسمی که دلتون می خواد ‫بذارید روش، اما از اینجا برید.
‫سولوگ... سولوگ، من اصلا ‫تو این قضیه دخالتی ندارم.
‫خانم لیزمال.
‫اسمت اینه؟
‫هلنه؟
‫چی شده؟
‫- اونا به اریکسن پیر تیراندازی کردن. ‫- اریکسن؟
‫سولوگ فکر می کنه که تقصیر منه.
‫سولوگ کیه؟ اریکسن کیه؟
‫سولوگ دوستمه.
‫اریکسن پدرش بود.
‫چطور به مردم بی گناه تیراندازی می کنن؟
‫ظاهراً، اون مشغول یه کاری بوده.
‫- تو انقدرا هم ضعیف نیستی، عزیزم. ‫- ضغیف.
‫کشتار وحشیانه ی مردم بی گناه.
‫اصلا به غیر از خودت به ‫کس دیگه ای فکر می کنی؟
‫بهت اطمینان میدم،
‫وقتی که توی دریام ‫فقط به تو فکر می کنم.
‫من خیلی ناراحتم.
‫این رو می فهمی؟
‫منم کلی از دوست هام رو ‫از دست دادم. درکت می کنم.
‫اما نتونستی این مرد ‫رو خوب بشناسی.
‫امشب توی سالن غذا خوری ‫یه مهمونی کوچیک برگزار میشه.
‫- بهتره واسش آماده بشی. ‫- من نمیام.
‫همه چشم انتظار تو هستن.
‫خودت رو جمع و ‫جور کن. به خاطر من!
‫- برو گم شو! ‫- مسخره نشو.
‫برو.
‫رئیس اسکو کجاست؟ ‫نمی تونم بیشتر صبر کنم.
‫رئیس نیم ساعت پیش راه افتادن.
‫صبح به خیر. ببخشید دیر کردم.
‫سر ساعت نُه توافق ‫کردیم یا من اشتباه می کنم؟
‫نه. من خیلی عذر می خوام، ‫اما پلیس جاده رو بسته بود.
‫دیشب راه آهن تخریب شده بود. ‫بریم توی دفتر من صحبت کنیم، لطفا.
‫فکر نکنم فکر خوبی باشه...
‫که خانم میر معاون ‫اجرایی باشن دیگه.
‫چرا که نه؟
‫- یهودیه. ‫- توی دانمارک که مشکلی نداره.
‫ایشون بیشتر از من ‫توی این شرکت بودن.
‫پس اون رو دستیار شخصی تون کنید.
‫اما مسئله ی مهم تر اینه که...
‫خیلی ضروریه که کارخونه ‫رو به دو بخش تقسیم کنیم.
‫تولیدات جدید در برلین خواهند ‫بود، تحت نظارت متخصصین ما.
‫خودمون نیروی کار این ‫بخش رو انتخاب می کنیم.
‫پس، دیگه ما نقشی ‫توی تولید نداریم؟
‫شما هنوزم بقیه کارخونه ‫رو کنترل می کنید.
‫ما امنیتش رو تامین می کنیم.
‫اما هنوز بهم نگفتید که ‫چی قراره تولید بشه.
‫اجازه ی فاش کردن این رو ندارم.
‫اما بهتون قول میدم که ‫قطعات خطرناک نخواهند بود.
‫بیشتر از این چیزی نمی تونم بگم.
‫این بخشی که می گید چقدر بزرگه؟
‫تصمیم گیریش به عهده ی ‫ما و مهندس هامونه.
‫- و کِی میان اینجا؟ ‫- الانش هم اینجان.
‫اگه اینجوری انجامش ‫بدیم، میشه همش رو پر کرد.
‫تولید خودمون ‫اینقدر فضا نمی خواد.
‫نه نمی خواد. امیدوارم آلمانی ها ‫بتونن از افرادمون استفاده کنن.
‫در غیر این صورت، باید ‫به چند تاشون شلیک کنیم.
‫افراد بخش جدید رو مهندس های ‫آلمانی انتخاب می کنن؟
‫فکر کنم. باهاشون حرف زدی؟
‫بله، دیروز اینجا بودن.
‫- اما من آلمانی صحبت نمی کنم. ‫- پس اونا باید باهام حرف بزنن.
‫بهشون همین رو ‫گفتم. اما به دانمارکی.
‫بله؟
‫ببخشید که مزاحم میشم. خیلی ‫مشتاقم که توی بخش جدید کار کنم.
‫- آلمانی هم نسبتا خوب حرف می زنم... ‫- بسیارخب اولسن. این رو یادم می مونه.
‫من و هانسن الان سرمون شلوغه.
‫- فقط می خواستم بگم که... ‫- رئیس منظورت رو فهمید. خداحافظ.
‫کُرت... همیشه ‫می تونم روت حساب کنم.
‫می خوام بگم که از ‫این بابت خوشحالم.
‫ممنون.
‫عین دلقک شدم. اما اینطوری ‫امن تره که ظاهرم رو تغییر بدم...
‫وقتی که پلیس ارلینگ رو گرفت.
‫تحویلش دادن به آلمانی ها.
‫- کسی چیزی درموردش شنیده؟ ‫- هنوزم توی اطلاعاته.
‫فقط همین رو می دونیم.
‫اگه بفرستنش آلمان، ‫شاید اعدامش کنن.
‫- یالمار و لیف چی میشن؟ ‫- اونا قایم شدن.
‫بمب ها کجان؟
‫پشت محفظه ی ترومپتن. میارمش.
‫- فقط بگو که کجاست. ‫- بذار بیام دنبالت.
‫واقعا فکر می کنی من ‫جایی رو دارم برم؟
‫نه، اما بازم میشه ‫همدیگه رو ملاقات کرد.
‫- باید ممکن باشه. بگو آره. ‫- محفظه ترومپت کجاست؟
‫بهت نمیگم تا وقتی ‫باهام قرار نذاری.
‫- لطفا لیوا. ‫- دیگه باید برم.
‫رابطم منتظره.
‫توی کلوپ روی زمینه.
‫- دوباره کِی می بینمت؟ ‫- به زودی.
‫- منم همین کار رو می کنم. ‫- خوبه.
‫همسر عزیزم چند تا ‫سبد و تنقلات آماده کرده...
‫که دزدکی از سوئد ‫آوردمشون. یه سوغاتی کوچیکه.
‫- ممنون آقای رئیس. ‫- از طرف ما از خانمتون تشکر کنید.
‫- لطف کردید. ‫- حتما.
‫باید به قطار برسم. کریسمس ‫رو توی ناکسکف جشن می گیرم.
‫سفر بی خطر و سال نوتون ‫هم مبارک. سلام برسونید.
‫یه وقتی رو واسه نوشیدنی ‫و شیرینی داریم، درسته؟
‫بله. خبر جدیدی از ‫پسرت مایکل نداری؟
‫نه متاسفانه.
‫هنوزم توی جبهه غربی می جنگه؟
‫رادیوی دانمارک میگه که آلمانی ها ‫خیلی نزدیکن تا استالینگراد رو تصرف کنن.
‫بله... من توی رادیوی ‫لندن شنیدم که...
‫بلشویک ها دارن به پیش میرن،
‫و نبرد هم پر از ‫کشت و کشتار بوده.
‫نمی دونم چه فکری کنم.
‫اینطوری شده.
‫خیلی عجیب شده.
‫این یه تنفنگ آغاز کننده ی ‫مسابقه ست با کمی تغییر.
‫اینطوری مسلحش می کنی.
‫- اونا استالینگراد رو پس گرفتن.
‫کمونیست ها ۲۰۰ هزار ‫نفر آلمانی رو اسیر گرفتن.
‫(ژانویه ۱۹۴۳)
‫عذر می خوام؟ اسم من کارل اسکوه.
‫پسرم مایکل توی این بیمارستانه.
‫خوش شانسه. توی آخرین هواپیمای ‫برگشتی از استالینگراد بوده.
‫- توی این بیمارستانه؟ ‫- بله، اونجاست.
‫زخم های ناشی از ‫سرمازدگی شدیدی داره.
‫مجبور شدیم چهار تا از ‫انگشت هاش رو قطع کنیم.
‫ولی زنده می مونه، درسته؟
‫داریم تمام تلاشمون رو ‫می کنیم و امیدوارم کافی باشه.
‫ممنونم.
‫مایکل، بابا اومده.
‫هلنه.
‫وای خدا، خیلی دلمون ‫برات تنگ شده بود.
‫عزیزم، چطوری؟
‫مامان، ویلی مُرده.
‫چی داری میگی؟ چطور ممکنه؟
‫زیردریاییش رو غرق کردن.
‫نمی دونم بدون اون چی کار کنم.
‫همین که اومدی خونه بهترین کاره.
‫اصلا می تونید من رو ببخشید؟
‫ما دوست داریم. همیشه دوست داریم.
‫بیا داخل.
‫رفقا. ۳۰ دقیقه دیگه ‫جاش رو عوض می کنه.
‫اون یکی.
‫حالا.
‫اینجا چه غلطی می کنی؟
‫- کمکم کن! ‫- یا اون باید بمیره یا ما.
چرا معطلش می کنید؟
‫وایسید منم بیام.
‫- اینا مال کیه؟ ‫- مال منه.
‫- کاملا دیوانه شدی؟ ‫- کارمه.
‫جدی؟ این عواقب ‫جدی واسه همه مون داره!
‫- فقط دارم وظیفه م رو انجام میم. ‫- وظیفه ت؟ به چی؟
‫آلمانی ها حکم این رو اعدام می دونن!
‫- این هیچ ربطی به تو نداره. ‫- چرا، داره!
‫داره، لعنتی.
‫داری جون خانواده ی ‫خودت رو به خطر میندازی.
‫کارخونه تمام زندگی ماست. تو ‫باید مسئولیتش رو به عهده می گرفتی!
‫ولی در عوض داری ‫همه رو ناامید می کنی.
‫چطور می تونی چنین کاری کنی؟
‫چطور می تونی واسه ‫نازی ها کار کنی؟
‫بسه!
‫چطور جرئت می کنی ‫دست رو من بلند کنی؟
‫نکنه فکر می کنی زورت ‫به من می رسه؟ نه؟
‫جات توی این خونه نیست.
‫نه تا وقتی که سر ‫عقل نیومدی. فهمیدی؟
‫برو با پدرت حرف بزن. ‫اون کاملا آشفته شده.
‫حرفامون رو زدیم.
‫- هنوزم می تونی عذرخواهی کنی. ‫- از هیچی پشیمون نیستم.
‫- ممکنه بفرستنت آلمان. ‫- مامان.
‫به کاری که می کنم فکر کردم.
‫وقتی که در زمستان سال ۱۹۴۳ ‫سرنوشت جنگ تغییر کرد،
‫عدم اعتماد به سیاست های ‫همکاری افزایش یافت،
‫و مبارزه شدت گرفت.