‫اگه عشق خیلی بزرگـه...
‫فقط به کتاب های تاریخی و ‫قبرستان ها تعلق داره.
‫اگه عشق به ازدواج ختم و موجب ‫تشکیل خانواده بشـه...
‫اصلا عالی نخواهد نبود.
‫به خاطر همینه که...
‫عشق فقط در تاریخ وجود داره.
‫در جامعـه، عشق آینده ایی نداره.
‫چی می گی؟
‫«اکنون، سال 2002»
‫«کوتاگیری سشارایانام، رئیس ‫شورای محل»
‫«تولدت مبارک کوتاگیری سشارایانام»
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان.
‫ساعت 7 صبحه، بباما رو ‫ببر کالج.
‫هی! لباس های بباما رو ‫آماده کن.
‫- بباما داره می ره کالج. ‫- واقعا؟
‫هی، اون بباماست!
‫سلام ناینتی پراکاشا!
‫بیا بریم یه نگاهی به بباما بندازیم.
‫اگه رایانام بفهمـه ما رو می کشـه!
‫مطمئن می شیم که گیر نمی افتیم. ‫بجنب.
‫یالا، گاز بده! ‫سریع تر!
‫یه مقدار برو نزدیک تر. ‫خودشـه.
‫اذیتم نکن. ‫بذار رانندگیم رو کنم!
‫- به هر قیمتی که شده باید امروز ببینیمش. ‫- باشه، فقط صبور باش.
‫ماشین داره می ره، بجنب ‫بهش برس.
‫چطور جرأت می کنید ماشین ‫بباما رو تعقیب کنید؟
‫چطور جرأت می کنید ‫بباما رو تعقیب کنید؟
‫لطفا... ‫دیگه هرگز این کار رو نمی کنیم.
‫به نظر میاد این بی شرف ها ‫افتاده بودن دنبال بباما.
‫دیگه کارشون تمومـه.
‫لطفا بذار کلاس ساعت اول ‫برای بخش بی رو من بردارم.
‫نه، هفته ی گذشته تو تمام ‫کلاس های ساعت اول رو برداشتی.
‫لطفا خانم، حس می کنم یه مقدار ‫ضعیف شدم.
‫نه، امکان نداره.
‫لطفا.
‫خیلی خب، برو.
‫ممنونم.
‫بچه ها، موضوع بحث امروزمون ‫بنزن هستش.
‫این در مورد طبقه بندی ‫زیست محیطی گیاهان هستش.
‫بباما آدم خیلی مهربونیه.
‫لباس های نو به بچه م هدیه داد ‫و به خودم هم هزار روپیـه پول داد.
‫ولی رئیس من انقدر کنسه که نگو.
‫مأمور مالیات دولت محلی ‫اومد.
‫آقای رایانام؟
‫جناب، چی باعث شده ‫بیاید اینجا؟
‫آقای رایانام بالا هستن، ‫لطفا بشینید قربان.
‫برای این کارها وقت نیست.
‫اینا سندهای املاکی هستن که ‫به 150 سال پیش مربوط می شن.
‫همشون رو گیر آوردم.
‫حالا، آقای رایانام به راحتی می تونن ‫ساخت و ساز محل ماهیگیری رو پیش ببرن.
‫برو بهش بگو.
‫خیلی خب قربان.
‫40 دقیقه شد، بهش بگو ‫بجنبه.
‫الآن میان، لطفا صبور باشید.
‫هی، چقدر طول می کشه تا بارها رو ‫خالی کنید؟
‫آقای رایانام؟
‫بباما...
‫درس خوندن برای امروز کافیه عزیزم.
‫دیگه خیلی دیر وقته.
‫این شیر رو بخور و برو بخواب.
‫بسه عزیزم.
‫اون کتاب ها رو بذار کنار.
‫گوش کن. ‫یه مقدار شیر بخور و بخواب.
‫تو عزیز دلمی، مگه نه؟
‫دارم با تو صحبت می کنم.
‫گوش کن.
‫این رو بخور.
‫درس دیگه واسه امروز کافیه.
‫ساعت 7 صبحـه. ‫لباس های بباما رو آماده کن.
‫خب بچه ها...
‫هزار روپیـه بهم پول داد.
‫قربان...
‫- شما نباید اینجا باشید، بجنبید. ‫- اونجا کسی نیست!
‫- داره با یه صندلی خالی حرف می زنـه. ‫- اون دختر دقیقا اونجاست.
‫- افراد این خونه همه دیوونه هستن؟ ‫- لطفا برید.
‫- هر غریبه ایی می تونه واقعیت رو بهت بگه. ‫- لطفا برید...
‫آقای رایانام...
‫آقای رایانام، قربان...
‫من اشتباه کردم.
‫لطفا من رو ببخشید قربان.
‫آقای رایانام.
‫قربان...
‫من باور دارم که دخترم دقیقا ‫اونجاست.
‫و افراد خونه ام هم چنین چیزی رو ‫باور دارن.
‫کل روستا چنین چیزی رو ‫باور داره.
‫حالا، تو می خوای بری بیرون...
‫و به همه بگی که دخترم ‫اونجا نیست!
‫این کارت نقض اعتقاد ما نیست؟
‫اگه انتخاب بین کشتن سیستم اعتقادیمون ‫و کُشتن تو باشه...
‫من تو رو می کشم.
‫آقای رایانام...
‫چی می گی؟
‫من هم می تونم بباما رو ببینم.
‫آقای رایانام...
‫من آجودان مورد اعتماد شما بوده ام.
‫هر دو تامون از یه طبقه ی اجتماعی ‫هستیم.
‫بندازیدش بیرون.
‫بیاید قربان. ‫خب چرا زودتر این رو نگفتی؟
‫احمق!
‫چرا اون مامور مالیات رو ‫کتک زدی؟
‫اون حقیقت رو گفت.
‫تقریبا 5 ماه میشه که دخترت ‫از این خونه رفته.
‫باعث شدی کل روستا باور کنه که ‫این دختر هنوز داخل خونه ست.
‫تو هرگز مجبور نبودی نگران ‫شرفت باشی.
‫به خاطر اینه که یه پسر همراه ‫دخترت داشتی.
‫در طول روز هر جایی که می رفت...
‫پسرت تا شب برش می گردوند ‫داخل خونه.
‫اما پدر، من یه دختر دارم.
‫وقتی نمی دونم کجاست...
‫خیلی سخته که برم بیرون ‫و سرم رو بالا بگیرم.
‫این رو می دونی؟
‫اگه اون پسر رو پیدا کنم، کارش تمومه. ‫اگه پیدا نکنم، خودم می میرم.
‫چی میگی؟
‫«چند ماه قبل»
‫بکِشید! بکِشید!
‫آبولو، تو تب داری، چرا ‫اومدی اینجا؟
‫دکتر! عوضی! ‫چرا آمپول زدی؟!
‫تب داری، بهت گفتم نیا سر کار.
‫اونوقت کی شکم ما رو سیر کنه؟ ‫تو میدی؟
‫اگه نری خونـه، دوباره بهت ‫آمپول می زنم.
‫- نسخه ی داروهات رو میدم به زنت. ‫- برو گمشو.
‫کنجکاوم بدونم که می تونیم یه صید ‫خوب ماهی داشته باشیم یا نه.
‫چیزی گرفتید بچه ها؟
‫لعنتی! دوباره نتونستیم ماهی ‫بگیریم.
‫لعنتی! همون اقیانوسه و همون ‫قایق.
‫اونا شانس آوردن ما نیاوردیم.
‫امروز هم باید دست خالی ‫برگردیم؟
‫چرا باید دست خالی برگردیم؟
‫بیاید بریم تورهای اونا رو پاره کنیم. ‫اونوقت، اونا هم دست خالی برمی گردن.
‫این چیه دیگه؟ چرا تور انقدر سبکـه؟
‫هی!
‫افراد مایاپاتنام دوباره تورهای ‫ما رو پاره کردن!
‫هی آسی!
‫آسی، دارن فرار می کنن! ‫سریع تر!
‫آسی، بس کن.
‫دعوا نکنید، بس کنید.
‫چطور جرئت می کنی بیای محل ‫ما و تورهای ما رو پاره کنی؟ آشغـ....
‫لعنتی!
‫چطور جرئت می کنید دو نفری ‫این کار رو کنید؟
‫ما چهار نفریم، چرا میگی دو نفر؟
‫- چونکـه چهار، چهار حرفـه. ‫- خب که چی؟
‫وقتی می خواد اون کلمه رو به زبون ‫بیاره دچار لکنت میشه، به خاطر همین...
‫شما چهار نفر رو داره به 2 بخش ‫تقسیم می کنه و هشدار میده.
‫باید غرامت تورهای پاره شده ‫و ماهی های گمشده رو بدید.
‫فورا غرامت بدید!
‫چرا ما باید بدیم؟ مگه شما دیدید ‫که ما تورها رو پاره کردیم؟
‫- چرت و پرت نگو، پرداخت کن! ‫- نه، پرداخت نمی کنیم، چرا باید بکنیم؟
‫- بزنشون. ‫- ما غرامتی نمیدیم.
‫چیزی پرداخت نمی کنیم.
‫فقط به خاطر اینکه چاقو داریم دلیل ‫نمیشه که ما تورهاتون رو پاره کردیم.
‫شما دیدید که ما این کار رو ‫کرده باشیم؟
‫هی تالیمپو.
‫اتوبوس داره میاد به روستا.
‫بجنب، بیا بریم کالج.
‫یه دوش می گیرم و برمی گردم.
‫- برو آماده شو. ‫- خیلی خب.
‫- من یه لباس خوشگل تو بازار دیدم. ‫- مادرت چی گفت؟
‫- ازم خواست که این ظرفت رو بقاپم. ‫- آبم!
‫- برو گمشو! ‫- همونجا وایستا!
‫نوکالاما، چی شده؟
‫آبم رو دزدید عوضی!
‫گمشو بابا.
‫چرا همیشه میفتی دنبالش؟ ‫کارهای بهتری واسه انجام نداری؟
‫پیرهنم کجاست؟ نمی تونم ‫پیداش کنم.
‫شنیدم با مردم مایاپاتنام دست به ‫یقه شدی.
‫بابا لطفا اول صبحی این ‫بحث رو شروع نکن.
‫دارم دنبال پیرهنم می گردم.
‫کدوم پیرهن؟
‫آسی، بیا دیگه.
‫کجاست؟
‫کدوم پیرهن؟
‫این!
‫صبر کن، صبر کن.
‫- من تنم کردمش! ‫- دیشب اتوش کردم!
‫- گوش کن، من باید برم بیرون. ‫- درش بیار بابا.
‫پیرهن دیگه ای نداری؟
‫- نه. ‫- تو چت شده؟
‫ببین چیکار کردی، کلا چروک شده!
‫آسی...
‫قبل از اینکه بری، چند سطر ‫انجیل بخون لطفا.
‫پر از کلماتی هستش که من ‫نمی تونم تلفظ کنم.
‫کلماتی که نمی تونی تلفظ کنی رو ‫نخون، باقیش رو بخون.
‫من کلی کار دارم.
‫- چقدر دیگه طول می کشه؟ ‫- جلو رو نگاه کن.
‫اتوبوس داره میاد؟
‫آره، داره میاد، عجله کن!
‫- من خوب شدم؟ ‫- بزن بریم.
‫اتوبوس داره میره. ‫داره میره.
‫موتور رو روشن کن.
‫- بزن بریم. ‫- سوار شو.
‫بجنب برون!
‫این سمت نشسته؟
‫نه، فکر کنم اون یکی سمته. ‫برو!
‫خیلی خب.
‫راننده ممکنه متوجـه ما بشه. ‫مراقب باش.
‫همینطور برو.
‫هی...چی شد؟
‫موتور چش شد؟
‫این موتور دیگه بیخیال ما شده. ‫لعنتی!
‫مراقب باش! مراقب باش!
‫خیلی خب.
‫می دونم که خدا کسیـه که آرزوها رو ‫برآورده می کنه.
‫هرگز مخفی نیست که از چه ‫کسی به دنیا اومدیم.
‫وقتی بچه بودم، فهمیدم که قراره ‫باقی عمرم رو با کی بگذرونم.
‫«فستیوال بشیر بی بی»
‫یهویی، احساس کردم که برای ‫بزرگ شدن عجله دارم.
‫یا برای جستجوی عشقش...
‫یا برای مُردن بعد از شکست ‫در به دست آوردن قلبش.
‫مامان.
‫محشر شدی!
‫- کاناکام. ‫- بله قربان.
‫عینکم کجاست؟ ‫شماها کجایید؟
‫پدر بزرگت عجب آدم ناخوشایندیـه، ‫کل روز سرم داد می زنـه.
‫- هی کاناکام. ‫- دارم میام دیگه!
‫عصبانی نشو کاناکام، اینطوری ‫زود پیر میشی...
‫دقیقا مثل پدر بزرگم.
‫- کاناکام! ‫- پدر بزرگ...
‫عصبانی نباش پدر بزرگ. ‫خشم باعث میشه سریع تر پیر بشی.
‫- خیلی خب. ‫- بشین اینجا.
‫من پیرم چونکه خب سنم رفته بالا دیگه، ‫به خاطر خشم که سنم نرفته بالا.
‫نه پدر بزرگ، شما از سنت ‫پیرتر به نظر میای.
‫واقعا؟
‫معلم کلاس هفتمم بهم گفت که...
‫وقتی آدم عصبانی میشه، ‫بدنمون هورمون هایی تولید می کنه...
‫که باعث میشه پوستمون ‫چروک بشه.
‫تو همیشه عصبانی میشی. ‫به خاطر همینه که...
‫حتی وقتی که من بچه بودم هم ‫پیر به نظر میومدی.
‫هی، وایستا.
‫بالاخره موفق شدی.
‫پدرت رو مجاب کردی و به ‫کالج شهر رفتی.
‫برای اولین بار، یه اتوبوس ‫میاد به این روستا.
‫همه ش به خاطر توئـه.
‫تو خیلی خوشگلی.
‫ظریف هم هستی، چرا این کیف ‫سنگین رو باید حمل کنی؟
‫کیف رو بده به من، بجنب، ‫بدش به من.
‫- بدش به من. ‫- لطفا.
‫من رو تنها بذار جانا.
‫- نوکالاما؟ ‫- بله پدر؟
‫هفته ی گذشته کلمه ی خدا ‫چی بود؟
‫یادم رفته پدر.
‫به نظر میاد که پدر از دستش ‫ناراحت شده.
‫خفه شو تالیمپو.
‫همگی انجیلتون رو دربیارید.
‫دوری کردن از پدر دختری ‫که دوستش داری عادیه.
‫اما تو داری از دختری که یه دهه ست ‫عاشقشی دوری می کنی.
‫تو بدجوری عاشق اون دختری.
‫اگه یه بار ببینمش و بهش پیشنهاد ‫ازدواج بدم، یا میگه آره یا میگه نه...
‫اگه بگه نه، دیگه ممکنـه هرگز ‫نبینمش.
‫به خاطر همین از دور ‫عاشقش هستم.
‫این منطق توئـه.
‫اما من رو همه ش با خودت می بری و ‫منم دیگه از این مسخره بازی خسته شدم.
‫هی تالیمپو، ساکت باش!
‫یا خدا، پدر عصبانی شد.
‫پیدایش، بخش سه.
‫در ابتدا، خداوند آدم رو خلق کرد.
‫بعدا، وقتی آدم کل روز بیکار ‫بود و هیچ فعالیتی نداشت...
‫خدا نگران شد که نکنـه به یه ‫احمق تبدیل بشه.
‫به خاطر همین آدم رو صدا زد و گفت، ‫شاید دردت بیاد اما تحمل کن.
‫خدا یکی از دنده های آدم رو ‫شکوند و حوا رو خلق کرد.
‫طبق انجیل، اینطوری شد که ‫یه زن به وجود اومد.
‫پس اگه یه دختر می خوایم باید ‫دنده هامون رو بشکونیم.
‫پدر چنین چیزی گفت؟
‫اما چرا میگن دخترها از افرادی ‫که دروغ میگن به دنیا اومدن؟
‫واقعا؟
‫اگه دروغگوها دختر به دنیا میارن، ‫کنجکاو میشم بدونم که...
‫واسه به وجود آوردن یه الهه ‫مثل اون چی لازم بوده.
‫شاید پدرش یه جرم بدتر مثل ‫قتل انجام داده.
‫قربان.
‫خیلی شرینیـه گاویندو.
‫- قربان. ‫- خیلی شکر داخلش ریختی.
‫متاسفم، یه فنجون دیگه ‫براتون میارم.
‫نیازی نیست.
‫یه مُشت شکر بهم بده.
‫اگه دهن شیرین بشه...
‫چای خیلی شیرین مزه نمیده.
‫اگه می خوای به کاری رسیدگی کنی، ‫نیازی نیست همه چی رو خراب کنی.
‫فقط کافیه چیزهایی که دوست نداریم رو ‫از سر راه برداریم.
‫نظرت چیه؟
‫دکتر.
‫تو معمولا برای مردم روستا ‫نسخه می نویسی.
‫حالا، تو و دوستت واسه مامور ‫وصول علیه من شکایت نوشتید.
‫درسته؟
‫خب، درسته.
‫من ازش خواستم بنویسه.
‫شما می خوای خونه هامون رو ‫از ما بدزدی.
‫اونوقت ما کجا بریم؟
‫شاید از قایق های شما ‫استفاده می کنیم...
‫اما اقیانوس که ملک شخصی ‫شما نیست.
‫ما با احداث محوطه ی ماهیگیری ‫مخالفیم.
‫رایانام، محوطه ی ماهیگیری به ‫خاطر نیاز من ساخته نمیشه.
‫اون غرور منـه.
‫قربان، اونا احمق هستن.
‫اگه یه شبه این افراد رو بیرون کنی...
‫خانواده هاشون سر از خیابون ها ‫در میارن.
‫کی بهت گفته که احمق هستن ‫دکتر؟
‫اگه واقعا انقدر هالو بودن...
‫ماهی هایی که با آب اومده بودن ‫به ساحل رو برمی داشتن.
‫واسه ماهیگیری نمی رفتن ‫وسط اقیانوس.
‫من تا وقتی که زنده ام نمی ذارم ‫چنین اتفاقی رخ بده.
‫فقط به خاطر اینکه صدا ‫داری...
‫فکر نکن که می تونی واسه من ‫بلندش کنی.
‫من نه تنها خودت رو قطع می کنم...
‫بلکه اندامی که باعث میشه حرف ‫بزنی هم قطع می کنم.
‫به نظر میاد ترس داخل صدات ‫زنده ست.
‫شجاعت داخل وجودت احتمالا ‫دیگه باید مُرده باشه.
‫برو زندگیت رو کن.
‫بابا...
‫اگرچه به جانا گفتم که بهم ‫دست نزنـه...
‫اما باز هم این کار رو انجام میده.
‫چرا یه بار کتکش نمی زنی و بهش ‫هشدار نمیدی؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- چیزی نیست دایی.
‫اتفاقی بود و الکی داره ‫شلوغش می کنه.
‫خیلی خب، برو کالج.
‫- بیا بریم افسر. ‫- خیلی خب.
‫این تقصیر منـه که دختر به دنیا ‫اومدم؟
‫مدام به بابا میگم که به جانا یه هشدار ‫سفت و سخت بده اما هیچ کاری نمی کنه.
‫فقط به شهرتش اهمیت میده.
‫به تو توجهی نمی کنه.
‫چرا باید به من توجه کنه؟
‫چرا ناراحتی مامان؟
‫نگران نباش، حتی اگه شوهرت ‫کمکمون نکنـه...
‫به محض اینکه ازدواج کنم، شوهرم ‫اون یارو رو حسابی کتک می زنـه.
‫تالیمپو، ببین اتوبوس میاد یا نه.
‫البته که میاد.
‫اون که نمی تونه مثل هواپیما ‫از بالای سرمون پرواز کنه.
‫شنیدم که شماها جمع شدید ‫و به افراد روستای من حمله کردید.
‫بهت نگفتن که یه نفر همه شون رو ‫کتک زده؟
‫خوب گفتی.
‫فکر کردی اگه تورهای ماهیگیری ما رو ‫پاره کنن ساکت می مونیم؟
‫اگه انقدر نگران تورها هستی، ‫کنجکاوم بدونم...
‫اگه کل روستا رو آواره کنیم چیکار ‫می کنی.
‫اگه یه کلمه ی دیگه حرف بزنید ‫اونوقت خودم شما رو...
‫عینکتون رو می شکونم.
‫عینک؟ چرا گفت عینک؟
‫نمی تونه اون لغت رو تلفظ کنه، پس ‫نفهمیدید که در اصل بهتون فحش داد.
‫اون عوضی مغرور رو نگاه کن.
‫حتی نمی تونه بدون لکنت حرف ‫بزنه اونوقت انقدر متکبره.
‫عوضی...
‫عوضی، می زنیم تیکه تیکه ت می کنیم.
‫اتوبوس داره میاد، بیا بریم.
‫هی! ترسیدی عوضی؟
‫اون عوضی رو بزن!
‫بجنبید، بجنبید احمق ها!
‫اونجا رو نگاه کن، دعوا شده.
‫ببین چقدر عصبانیـه. ‫زود پیر میشه.
‫این شبیه اتوبوس کالج بباماست.
‫بباما، بیا بیرون.
‫بباما.
‫- ترافیک شده، من می برمت خونه. ‫- نه.
‫- تو دیگه کی هستی؟ ‫- خفه شو!
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫- بجنب بیا بریم. ‫- لطفا ولم کن.
‫- گفتم بیا بریم. ‫- نمی خوام.
‫بجنب.
‫- ولم کن جانا. ‫- بجنب.
‫بجنب.
‫بجنب عوضی.
‫چطور جرئت می کنی به پدرم ‫توهین کنی.
‫رفیق، بباما داره نگاهت می کنه.
‫بباما تو رو دید.
‫بجنب.
‫بیا بینم.
‫بیا بریم داخل.
‫اتوبوس رو نگاه کن.
‫این یارو هرگز نباید پیر بشه.
‫داداش، بباما داره نگاهت می کنه.
‫آره، همینطوره.
‫- دو ساعته دارم همین رو میگم. ‫- داره من رو نگاه می کنه.
‫هی!
‫بافت عضله ای.
‫- داره انگلیسی صدات می کنه. ‫- آره همینطوره.
‫2 ساعته دارم همین رو بهت میگم دیگه.
‫من رو نگاه کرد.
‫متوجـه من شد.
‫هی، معمولا وقتی تو خواب می خورم ‫بهت عصبانی میشی.
‫اونوقت امروز خودت رو انداختی روی من!
‫هیچی نیست بابا، بگیر بخواب.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫چرا باهاشون دعوا کردی؟
‫اگه به من توهین کنن نادیده می گیرم، ‫اما خب به تو توهین کردن.
‫ای کاش مادرت اینجا بود تا نصیحتت ‫کنه، بهت می گفت که...
‫دعوا نکنی پسرم.
‫اولین بار کِی مادر رو دیدی بابا؟
‫خب، گفتن که من باید ازدواج کنم ‫و من رو بردن یه جایی...
‫و مجبورم کردن داخل یه کلبه ‫بشینم.
‫دختر رو آوردن.
‫پدر بزرگت نمی خواست دخترش ‫با من ازدواج کنه...
‫چونکـه تور ماهیگیری خودم رو ‫نداشتم.
‫وقتی من و مادرم برگشتیم خونه، اون ‫دختر ما رو تعقیب کرد باهامون روبرو شد.
‫بعدش یه نگاه جذاب بهم کرد.
‫همین.
‫پول قرض کردم، یه تور ماهیگیری ‫خریدم و با مادرت ازدواج کردم.
‫پس اگه یه دختر نگاه جذاب کنه ‫باید باهاش ازدواج کرد؟
‫من باید صبح برم ماهیگیری، بگیر بخواب.
‫بابا! بابا! مامان واقعا یه ‫نگاه جذاب بهت کرد؟
‫آره، یه نگاه جذاب کرد.
‫لطفا الان بگیر بخواب.
‫- بابا. ‫- التماست می کنم!
‫- مادر واقعا اونطوری نگاهت کرد؟ ‫- خدایا! لطفا بس کن دیگه!
‫آره، اون نگاه رو کرد، لطفا...
‫- واقعا اونطوری نگاهت کرد؟ ‫- لطفا بگیر بخواب.
‫اوه خدایا...
‫کوتهاپالی پادما.
‫کیفت رو بگیر.
‫اگه آذوقه ها رو امروز برندارم، ‫زنم حسابی بهم زخم زبون می زنه.
‫- شانکارام؟ ‫- بله گاویندو.
‫- واسه هر آیتم دو کیلو اضافی بزن. ‫- باشه.
‫قربان؟
‫دارم با تو صحبت می کنم.
‫- چی شده؟ ‫- همه تو صف هستیم.
‫- برو تو صف. ‫- چطور جرئت می کنی صدات رو ببری بالا؟
‫چرا می خوای با گاویندو دعوا کنی؟
‫فقط ازش خواستم بره داخل صف.
‫من باید تو صف وایستم؟
‫- چیه؟ ‫- عوضی!
‫- چی... ‫- آسی!
‫گاویندو.
‫برو داخل صف.
‫دیروز، بباما به خدمتکارش گفت ‫که تو مغازه بره داخل صف.
‫دوباره یه نگاه خاص بهم کرد.
‫حسابی داری شانس میاری.
‫چرا اتوبوس توقف کرد؟
‫- راننده داره میاد پایین. ‫- به نظرت متوجه ما شده؟
‫آره، وگرنه چرا باید توقف کنه؟
‫اوه خدایا! خیلی می ترسم!
‫- میرم دستشویی. ‫- نگران نباش، من بهش رسیدگی می کنم.
‫هی تو! اهل کجایی؟
‫من فقط پیاده شدم برم دستشویی قربان.
‫ما از آپادا هستیم.
‫اوه، پس شماها از آپادا هستید!
‫هیچی نیست.
‫فقط اتوبوس خراب شده.
‫- بباما باید امتحان بده. ‫- بباما؟
‫من ماشین تعمیراتی اینجا نمی بینم، ‫میشه برسونیش کالج؟
‫نمی تونیم این کار رو کنیم رفیق.
‫- لطفا گوش کنید. ‫- ناگاراجو!
‫- بله بباما. ‫- ماشین تعمیراتی پیدا کردی؟
‫از یه نفر که می شناسم خواستم ‫کمک کنه.
‫اگه ایرادی نداره...
‫چرا من باید سوار موتور یه ‫غریبه بشم؟
‫بفرمایید.
‫- فکر می کنی این اسکوتره؟ ‫- نه.
‫تو روشنش کن.
‫- خانم. ‫- بله؟
‫- می تونم برم دستشویی؟ ‫- خیلی خب، برو.
‫بجنب، برو.
‫چرا من رو تو چنین شرایطی قرار میدی؟ ‫چندین روزه که داری این کار رو می کنی.
‫اینطوری نگو.
‫به اندازه ی کافی تعقیبش کردی، حداقل ‫دیگه امروز شجاعتت رو جمع کن...
‫و برو باهاش حرف بزن.
‫بباما؟
‫- بلند صداش کن. ‫- بباما!
‫داره میاد اینجا، داره میاد.
‫باهاش حرف بزن.
‫بباما؟ چرا گفتی بباما؟
‫اسم من که بباما نیست.
‫اسمش بباما نیست؟
‫چی؟ اسمت بباما نیست؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫اسمش رو بپرس.
‫هی بباما، اسمت چیه؟
‫اصلا واکنشی نشون نداد.
‫اگه اسمت رو نگی عصبانی میشم.
‫می خوای زود سنم بره بالا؟ ‫می خوای زود پیر بشم؟
‫رفیق، داره یه چیزی می نویسه.
‫آره.
‫سان...
‫گی...
‫تا.
‫سانگیتا.
‫«سانگیتا»
‫سان...
‫گـ...
‫تا.
‫سانتا!
‫سانتا؟
‫این بزرگ ترین مشکل خواهد بود!
‫سانتا!
‫لعنتی، بگو سانگیتا!
‫- درست گفتم؟ ‫- البته که نه، دوباره امتحان کن.
‫بجنب، بگو سانگیتا.
‫انجامش دادم.
‫کجا؟
‫- زیر آب. ‫- زیر آب؟
‫من بودم که گفتم!
‫سان...تا!
‫کافیه، بیا بریم.
‫به نظر بباما اونقدر خوش شانس نیست ‫که بشنوه اسمش رو با عشق میگی.
‫- برو گمشو! ‫- یا خدا!
‫سانتا!
‫لعنتی!
‫اَه!
‫بابا!
‫دوباره همون ماهی کاری همیشگی؟ ‫خیلی آزار دهنده ست!
‫چی شده پسرم؟
‫شاید به خاطر خوردن زیاد ‫ماهی لکنت گرفتم.
‫و داره بدترم میشه.
‫انقدر عصبانی نباش پسرم.
‫نباید عصبانی بشم، نباید.
‫اگه عصبانی بشم زود پیر میشم.
‫بابا.
‫چیه؟
‫چیزی رو به دل نگیر اگه بگیری ‫زود پیر میشی.
‫باشه؟
‫سانتا!
‫نمی تونی با عشقت حرف دلت رو ‫بزنی.
‫فقط با لکنت حرف می زنی.
‫- به خاطر همین دارم این کار رو انجام میدم. ‫- این چیه دیگه؟
‫- یه کتاب در مورد عشق و یه کاغذ سفید. ‫- می خوای باهاشون چیکار کنی؟
‫این برگه رو با جملات عاشقانه ی ‫این کتاب پر می کنم.
‫خدای من! خیلی خب، ادامه بده، ‫پُرش کن.
‫عشق باید شبیه داستان عاشقانه ی ‫لیلی و مجنون باشه.
‫مثل دیوداس و پارواتی.
‫مثل رومئو و ژولیت...
‫باید خاص و تک باشه.
‫من در مورد دیوداس می دونم...
‫و در مورد مجنون هم می دونم.
‫اما در رومئو و ژولیت شخصیت ‫مرد کیه؟
‫- کی می دونه؟ ‫- اوه! حتی تو هم نمی دونی!
‫رومئو.
‫ژولیت.
‫ت در ژولیت محکم و تاکیدی هستش. ‫پس ژولیت باید مرد باشه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫به محض اینکه این کاغذ با عشقت پُر بشه، ‫تو هم به اون افسانه ها می پیوندی آسی.
‫البته که همینطور میشه.
‫تا زمانی که رایانام از این قضیه ‫با خبر نشه، مشکلی نیست.
‫اما اگه بفهمـه داستان عوض میشه.
‫خب، ما می تونیم نامه رو بنویسیم، ‫اما کی قراره بهش بده؟
‫خدای من!
‫من رو درگیر این قضیه نکن.
‫به خدا قسم که نمی تونم این کار رو ‫انجام بدم.
‫چرا خدا رو می کشی وسط؟
‫اوه خدایا!
‫- هی، چیکار داری می کنی؟ ‫- آسی بهم گفت که این رو بدم بهت.
‫- تالیمپو، استرس دارم. ‫- چرا؟
‫- به نظرت نامه م رو خونده؟ ‫- شاید.
‫- میاد اینجا؟ ‫- مطمئنم که به فستیوال میاد.
‫تا زمانی که رایانام نیاد و لباس تقدیم ‫نکنه فستیوال شروع نمیشه.
‫بباما اینجاست داداش.
‫قربان، باید در مورد زمین های ‫واف بورد صحبت کنیم.
‫نباید اون نامه رو می نوشتی.
‫خیلی مضطرب به نظر میای. ‫اگه الان بری پیشش...
‫می فهمه که عاشقش شدی.
‫رفیق، داره نگاهت می کنه.
‫- صدات کرد، برو. ‫- نمیرم.
‫- رفیق، برو. ‫- نه.
‫- داره صدات می کنه، برو دیگه. ‫- می ترسم، چرا تو نمیای؟
‫فقط تو رو صدا کرد، نباید ‫من رو با خودت ببری.
‫برو دیگه.
‫همگی آماده باشید.
‫یه کم دیگه، شیره ی مقدس ‫چوب صندل رو پخش می کنیم.
‫چه خبر؟
‫اسمم رو پرسیدی و بعدش ‫آروم رفتی.
‫خب، موضوع اینه که...
‫این نامه ایه که بهم دادی. ‫بخونش.
‫- تالیمپو. ‫- بله.
‫واسه اینکه مطمئن بشیم لکنتم ‫عشقم رو خراب نمی کنه...
‫این نامه رو با کلمات من ‫پُر کن.
‫گـ....
‫این حرف شاید از گلوم قسر در بره، اما بذار ‫ببینیم چطوری می خواد از نامه م قسر در بره.
‫خیلی خب، گوش کن پس.
‫بعد از اینکه به زندگیم اومدی، ‫قلبم جشن گرفت.
‫شنیدن اینکه تو این هجا رو ‫میگی مایه ی خوشیـه.
‫- ادامـه بده. ‫- خیلی خب.
‫- همونطور که خواستی پُرش کردم. ‫- خوب شده؟
‫نگران نباش، این نامه حسابی ‫سورپرایزش می کنه.
‫هیچ دختری جذب چنین نامه ی ‫عاشقانه ی مسخره ای نمیشه.
‫در اصل، بهت می خندن.
‫خب این نامه رو واسه اظهار عشق ‫ننوشتم، واسه خندوندنت نوشتم.
‫شاید کلمات نامه از یه جای ‫دیگه باشن.
‫اما از بچگی، همیشه ازت خوشم ‫میومد.
‫چنین چیزی رو به خودم هم ‫می گفتم.
‫همیشه از من خوشت میومد؟ ‫منظورت چیه؟
‫شروع شد، بجنبید.
‫دکتر، از دیشب داره می لرزه، ‫از چیزی ترسیده؟
‫شنیدم تب کردی، پدرت خیلی ‫نگرانتـه.
‫وقتی به بباما گفتم که ازش ‫خوشم میاد...
‫چیزی نگفت.
‫به جاش، بهم ابراز محبت کرد.
‫ابراز محبت کرد؟
‫یه ابراز محبت خاص.
‫بهش گفتی که عاشقشی.
‫اونم با ابراز محبت بهت گفته ‫که عاشقتـه.
‫دوست دارم من تو رو؟
‫هی!
‫اشتباه نوشتی.
‫مگه نباید «من دوستت دارم» باشه؟
‫نمی خوام کلمه ی دوست داشتن ما رو جدا کنه، ‫واسه همین این کلمه رو کنار نوشتم.
‫دوست دارم من تو رو!
‫پس تو و من همیشه با هم و ‫کنار هم هستیم.
‫مسواک؟
‫آره، واسه شستن دندونم از این ‫استفاده می کنم.
‫از فردا از این استفاده کن.
‫سان...گی...تا.
‫بگو.
‫سان...گـ...
‫بباما!
‫آسی، ببین!
‫می بینی وقتی کنارت می شینم ‫چطوری عرق می کنم!
‫سه روز میشه که بباما رو ندیدم. ‫این پیرهن خوب هست؟
‫سلام.
‫داسو، با ما بیا.
‫- بابا، بذار منم باهات بیام. ‫- چرا؟
‫- بذار بیام دیگه. ‫- چرا خب؟
‫- لطفا بذار منم بیام. ‫- باشه، بیا بریم.
‫این آخرین ملاقات در مورد خونه هاتون ‫خواهد بود، برید.
‫خیلی متکبره.
‫سلام.
‫من آسی هستم.
‫نمی دونم بباما در مورد من ‫بهتون گفته یا نه.
‫اما اون همیشه در مورد شما ‫صحبت می کنه.
‫بباما شما رو خیلی دوست داره.
‫اگه ایرادی نداره، من میرم یه بار ‫ببینمش.
‫رایانام شاید از ساختن محوطه ی ‫ماهیگیری خیلی سود کنه...
‫اما حقیقت اینه که، شماها همگی ‫بیشتر از اون سود می کنید.
‫آینده ی بچه هاتون روشن خواهد بود.
‫می تونید دور بمونید و فقط در صورت ‫نیاز خطر کنید و وارد دریا بشید.
‫رایانام با دولت صحبت می کنه...
‫تا تضمین کنه که همگی خونه های ‫جدیدی دریافت کنید.
‫سعی کنید بفهمید.
‫افسر، این اصلا منصفانه نیست.
‫ما واسه امرار معاش به ‫دریا متکی هستیم.
‫شما داری میگی چندین مایل ‫دورتر از دریا و روستا زندگی کنیم.
‫این چطور ممکنه؟
‫اما هیچ فرقی نداره، مگه نه؟
‫چطور می تونی چنین چیزی بگی قربان؟
‫خونـه هامون روی قسمت بالای خط ‫ساحلی هستش و به این عادت کردیم.
‫در تمام این سال ها، دریا همیشه ‫باهامون خوب رفتار کرده...
‫اما هرگز خونه هامون رو ‫ویران نکرده.
‫زندگی ما مثل ماهی می مونه، اگه ‫از آب دورش کنی...
‫نمی تونیم زندگی کنیم.
‫بدون هوای نمکی اقیانوس نمی تونیم ‫زنده بمونیم.
‫لطفا به ما رحم کنید.
‫چه بخواید با قایق برید به ‫اقیانوس...
‫چه بخواید خرج زندگی و سیر کردن ‫شکمتون رو دربیارید...
‫همه ش به رحم من بستگی داره.
‫- قربان... ‫- نه، نمیشه.
‫ما با ساختن محوطه ی ماهیگیری ‫مخالفیم.
‫چی گفتی؟
‫آسی، چطوری اومدی اینجا؟ ‫اگه یه نفر تو رو ببینه چی؟
‫فکر می کنی این جوکـه و تو ‫می تونی مثل موج دریا بری و بیای؟
‫این دولتـه.
‫به محض اینکه تصمیم بگیره ‫دیگه برگشتی نیست.
‫کاری که می خواد رو انجام میده، ‫حرفی هست؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫تو هر روز میومدی دیدنم.
‫حالا واسه تغییر، من می خواستم ‫تو رو ببینم.
‫نمی ترسی؟
‫یه کم پیش نه اما الان آره.
‫آقای رایانام، لطفا عصبانی نشید، ‫بشینید.
‫ما برای روزنامه یه عکس دسته جمعی ‫می خوایم.
‫بیاید با آقای رایانام یه عکس ‫گروهی بگیریم.
‫فقط یه عکس قربان.
‫- تازه رسیدی؟ ‫- آره، تازه اومدم.
‫برادر زاده ی عزیزم...
‫چرا شکایت پسرم رو به پدرت ‫کردی؟
‫دیر یا زود باهاش عروسی می کنی، ‫این رو یادت باشه.
‫بیخیال بابا، تو نمی تونی شوهرت رو جمع کنی ‫اونوقت اومدی بقیه رو نصیحت می کنی.
‫پدر، شاید به خاطر گفتن این حرف ‫از من بدت بیاد...
‫اما جسم و روح دختر با افزایش ‫سن تغییر می کنه.
‫بهتره که تو این کارها عجله کرد.
‫برادرم کجاست؟
‫کاناکام.
‫- کاناکام؟ ‫- قربان؟
‫واسه مهمون ها چای یا ‫قهوه نمیاری؟
‫الان میارم قربان.
‫برام مهم نیست اگه هی طفره ‫بری، من این حق رو دارم...
‫که از برادر زاده م خواستگاری ‫کنم، مگه نه؟
‫تو همیشه این حق رو داری.
‫اما اهل خانه ت لیاقت دخترم رو ‫ندارن.
‫شوهرت تو رو پیچوند و رفت با یه دختر از ‫طبقه ی اجتماعی پایین تر زندگی کنه...
‫و مسائل خصوصیش رو همه ‫جا فاش کرد.
‫این کار پیوندهای بین اون ‫و این خانواده رو قطع کرد.
‫اگه می تونی، بهم بگو که ‫شوهرت الان کجاست.
‫من نمی تونم خیلی راحت ‫با شرمساری سر خم کنم.
‫می فهمی؟
‫من با خانواده ای که شرافتش رو ‫از دست داده وصلت نمی کنم.
‫برادر، لطفا...
‫ما خواهر و برادریم.
‫این رو نمی تونم انکار کنم.
‫اما نمی تونم این پیوند خونی رو به ‫وصلت با خانواده ت تبدیل کنم.
‫چایت رو بخور و برو.
‫من خونه ی خودم چای می خورم.
‫دامرا پانیندرا، می شناسیش مگه نه؟
‫عضو مجلس قانونگذاری روستایی هستش، ‫این عکس پسرشه.
‫از یه طبقه ی اجتماعی هستیم.
‫به زودی میان اینجا تا دخترم رو ‫ببینن.
‫گوش کن پسرم...
‫هشدار به تمام ماهیگیران آپادا.
‫طبق سنت سالانه...
‫اگه بین 15 آپریل و سوم ژوئن کسی...
‫قایقش رو برداره و بره اقیانوس ‫ماهیگیری...
‫بدجوری جریمه میشه.
‫ما یک دهم درآمدهامون رو ‫داخل این جعبه ذخیره کردیم.
‫الان زمان تخم گذاری ‫ماهی هاست.
‫واسه همین به مدت 45 روز نمی تونیم ‫بریم ماهیگیری....
‫و این منبع امرار معاش ما خواهد بود.
‫پولی که جمع کردیم رو به طور مساوی بین ‫150 خانواده ی اینجا پخش می کنیم.
‫با دقت خرجش کنید.
‫- بفرما. ‫- بگیرش دوودو.
‫مادر جان، پول من رو هم می تونی ‫بگیری.
‫خدا بهت برکت بده عزیزم.
‫مامان، بهم گفتن که دو روز دیگه ‫خواستگار داره میاد من رو ببینه.
‫من اصلا دوست ندارم باهاش ‫ازدواج کنم.
‫هی! سریع باشید بچه ها.
‫بیاریدشون.
‫- همه برگشتن؟ ‫- آره بابا.
‫همه ی قایق ها رو بذارید تو ساحل، آقای ‫رایانام می خواد همه چی حساب بشه.
‫آسی؟
‫ساعت 2 بعد از ظهر بیا به ‫کالج، امروز.
‫کسی این رو ندید. ‫بیا بریم.
‫- بجنب، سوار شو دیگه. ‫- حرکت کن.
‫همه قایق هاشون رو گذاشتن ‫تو ساحل؟
‫مهم نیست کی هستن، رحم ‫نمی کنی!
‫حتی اگه دارن غذا می خورن، از ‫خونه می کِشیشون بیرون.
‫تا فردا صبح باید...
‫تابلوی «محوطه ی ماهیگیری رایانام» رو ‫اونجا ببینم.
‫خیلی خب قربان.
‫رفیق، برو.
‫چی شده بباما؟ بهم بگو.
‫من حالم خوب نیست آسی.
‫میشه بریم دریا؟
‫الان؟ دریا؟
‫هیچ قایقی اجازه نداره وارد ‫دریا بشه.
‫می تونید برید اونجا و به هم ‫محبت کنید.
‫الان وقتیـه که ماهی ها ‫تخم گذاری می کنن.
‫نباید مزاحمشون بشیم.
‫خب این یعنی عشق و محبت.
‫و شما هم دارید به هم ‫ابراز محبت می کنید دیگه.
‫مزاحمشون نمیشید.
‫آسی، قبل از تاریکی هوا برگرد.
‫خیلی خب.
‫امیدوارم کسی ما رو ‫ندیده باشه.
‫چی شده؟
‫بنزین تموم کرده.
‫الان چیکار کنیم؟
‫من سر کارم، بعدا باهات ‫صحبت می کنم.
‫قربان.
‫اتوبوس کالج باید تا الان ‫میومد، بباما هنوز برنگشته.
‫چی؟
‫الو؟
‫من رایانام هستم.
‫بله آقای رایانام.
‫چرا اتوبوس هنوز برنگشته؟
‫آقای رایانام؟
‫بباما هنوز برنگشته خونه.
‫به معلمش گفته که...
‫حالش خوب نیست و ‫بعد از ظهر رفته.
‫آهان، می خواستم ببینم ‫حواست هست یا نه.
‫احتمالا با دوست هاش رفته ‫فیلم تماشا کنه.
‫به زودی میاد خونـه.
‫- حرفی داری؟ ‫- باشه قربان.
‫قربان، نه، لطفا...
‫نه، لطفا.
‫خدای من!
‫ما شب و روز سخت کار کردیم ‫تا بتونیم اون خونه رو بسازیم.
‫حالا شما داری با خاک یکسانش ‫می کنی، این منصفانه نیست.
‫چرا هنوز برنگشته؟
‫چطوری می تونید خونه های ما رو به خاطر ‫محوطه ی ماهیگیری نابود کنید؟ لعنت بهتون!
‫در این مورد با آقای رایانام ‫صحبت کرده بودیم.
‫ببین چیکار کرده جالایا.
‫بباما چش شده؟
‫همیشه میره ساحل...
‫و با کلی شن برمی گرده.
‫چرا لباس هات خیسن عزیزم؟
‫با دوست هام رفتم ساحل بابا.
‫آقای رایانام.
‫الان کسی نباید بره داخل دریا.
‫یه نفر از روستای شما ‫با قایق رفته داخل دریا.
‫یه دخترم باهاش بود.
‫من الان کار دارم، بعدا صحبت ‫می کنیم.
‫خدای من! همه ش نابود شد.
‫قربان، آقای رایانام اومده.
‫قربان...
‫چطوری می تونی خونه هامون رو ‫واسه محوطه ی ماهیگیری خراب کنی؟
‫رایانام، این منصفانه نیست.
‫در این مورد صحبت کردیم، ‫مگه نه؟
‫اگه خونه های ما رو اینطوری ‫نابود کنی، اونوقت ما کجا بریم؟
‫بچه هامون بدجوری تحت ‫تاثیر قرار می گیرن.
‫- جالایا. ‫- بله.
‫باید باهات صحبت کنم.
‫قربان، لطفا بس کنید. ‫لطفا ازشون بخواید که خونه هامون رو نابود نکنن.
‫اینطوری ما نابود میشیم قربان. ‫لطفا بس کنید.
‫قضیه مشکوکـه!
‫ازشون بخواید دست نگه دارن، ‫لطفا به ما رحم کنید.
‫- جالایا. ‫- قربان؟
‫کسی نباید در 45 روز بعدی به ‫دریا بره، درسته؟
‫بله قربان، این توافقی هستش که ‫کردیم.
‫اما امروز یه قایق رفته به دریا.
‫قایق؟ نه بابا!
‫البته که رفته.
‫بیا فرض کنیم که یه نفر بدجوری ‫می خواسته خرج زندگیش رو دربیاره.
‫باید تا عصر برمی گشت درسته؟ ‫پس چرا هنوز برنگشته؟
‫قربان، ما نگران زندگیمون هستیم، ‫اونوقت شما در مورد قایق صحبت می کنی؟
‫اگه فقط یه قایق ساده بود این ‫همه راه نمی اومدم اینجا.
‫دخترم داخل اون قایق بوده!
‫قربان...
‫کسی از بین شما دخترم رو ‫برده دریا؟
‫یا یه نفر به کسی که بردتش ‫کمک کرده؟
‫مهم نیست قضیه چیه...
‫خبر اینکه دخترم خونه نبوده ‫پخش شده.
‫اگه دخترم تا سپیده دم نیاد خونه...
‫کل این روستا از این قضیه ‫با خبر میشن.
‫- جالایا. ‫- بله قربان.
‫اگه دخترم تا سپیده دم بیاد خونه...
‫همه تون می تونید خونه هاتون رو ‫نگه دارید.
‫مراقب باش.
‫برای من، شرف و زندگیم از ‫هم جدا نشدنی هستن.
‫مثل هم هستن.
‫بله قربان، بله.
‫میگن وقتی یه مرد پولدار ‫می میره، تنها نمی میره.
‫و در این مورد، قضیه ‫دختر 18 ساله ی منـه.
‫و اون هم تنها نخواد رفت!
‫ببین...
‫این قضیه می تونه به مرگ و ‫عذاب...
‫افراد اون 150 خونه ختم ‫بشه.
‫فقط افرادی که بهشون اعتماد داری رو ‫بردار و دخترم رو برگردون، باشه؟
‫آسی، کدوم گوری هستی؟
‫عمو؟ عمو؟
‫آسی کجاست؟
‫بباما...
‫به چی داری نگاه می کنی؟
‫گفتی که ماهی ها می خوان ‫تخم گذاری کنن.
‫سعی دارم اونا رو ببینم.
‫نمی ترسی؟
‫تا ماه بعدی کسی نمیاد اینجا!
‫ما هم نمی تونیم جایی بریم.
‫پس، بیا از این لحظه ‫لذت ببریم...
‫و یه کاری کنیم که امشب تا ‫80 سال دیگه هم فراموش نشه.
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان.
‫به نظرت آسمان و اقیانوس به ‫هم می رسن؟
‫هر چقدر هم که امواج بلند ‫باشن به آسمان نمیرسن.
‫اگه آسمان خم بشه چی؟
‫امروز چه تاریخیـه؟
‫18 آپریل سال 2002.
‫این روز رو یادت باشه.
‫من، کوتاگیری سشارایانام...
‫ممکنه سال 2012 بمیرم...
‫یا سال 2022.
‫هر کسی که شرف و مقام من رو ‫کشونده داخل دریا...
‫باید به دست خودم بمیره.
‫حضور دخترم امروز در کالج باید توسط ‫معلمش تایید بشه.
‫اگه حتی یکی از این دو مورد ‫رخ نداد...
‫این رو به عنوان تاریخ ‫مرگم روی قبرم ثبت کن.
‫اگه قبل از این اتفاق مُردی...
‫به پسرت بگو که این کار رو ‫برای من انجام بده.
‫این باید رخ بده.
‫باشه؟
‫حضور دخترم امروز در کالج باید توسط ‫معلمش تایید بشه.
‫شماره یک، سواتی.
‫حاضر خانم.
‫شماره دو، شراوانی.
‫حاضر خانم.
‫شماره سه، رامیا.
‫حاضر خانم.
‫شماره چهار، پریانکا.
‫حاضر خانم.
‫شماره پنج، سانگیتا.
‫شماره پنج، کوتاگیری سانگیتا.
‫کوتاگیری سانگیتا!
‫حاضر خانم.
‫ما اشتباه بزرگی مرتکب شدیم ‫بباما.
‫پس با من ازدواج کن آسی.
‫می تونیم این اشتباه رو ‫جبران کنیم.
‫آسی!
‫دیگه این دیوونگی کافیه! ‫بیا بالا.
‫قربان، بباما اینجاست.
‫آقای رایانام، کس دیگه ای جز ‫بباما نبود.
‫قربان، شما گفتی فقط افراد مورد ‫اعتمادم رو با خودم ببرم.
‫برادرم، پسرم و برادر زنم هستن.
‫قربان.
‫ما همیشه از شرف و شهرت شما و ‫خانواده تون محافظت می کنیم.
‫قول میدم.
‫حالا، آقای رایانام...
‫همونطور که قول دادید، لطفا ‫خونه هامون رو بهمون برگردونید.
‫یه جوری زندگی رو می چرخونیم.
‫بیا بریم.
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان.
‫ماشین رو روشن کن.
‫اون پسر کیه؟
‫رایانام، مگه من بهت نگفتم...
‫به دختری با این سن و سال ‫نباید اجازه بدی بره بیرون؟
‫وقتی فرستادیش بیرون...
‫می دونستم که روی درس ‫و تحصیل تمرکز نمی کنه.
‫پسره کیه؟
‫اون هرگز چیزی نمیگه.
‫باید بفهمیم اون سگ کیه.
‫دست روش بلند نکن.
‫رفته سمت یه سگ ولگرد...
‫چون فکر می کرده که اون ‫سگ دوستش داره.
‫باید بدونه که افراد این خانواده ‫چقدر دوستش دارن.
‫- کاناکام. ‫- بله قربان.
‫بباما رو ببر داخل و بهش ‫غذا بده، برو.
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان.
‫از فردا، خودت بباما رو می بری ‫کالج.
‫- خیلی خب. ‫- چرا هنوز هم می فرستیش بیرون؟ بکُشش!
‫اون نباید کُشته بشه! ‫پسری که همراهش بوده باید کُشته بشه.
‫اونا تو رو می کُشن.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫به عنوان پدرت، چرا باید با داماد ‫رایانام شدن مخالفت کنم؟
‫اما...
‫آقای رایانام چرا باید تو رو ‫به عنوان دامادش قبول کنه آسی؟
‫آسی؟
‫تو چت شده؟
‫اگه رایانام خودش می اومد ‫به دریا...
‫تو رو می گرفت و می کُشت.
‫نصیحت من رو گوش کن ‫و بیخیال دختره شو.
‫ما که اون دختر رو برگردوندیم...
‫رایانام بهمون قول داد که ‫خونه هامون رو پس بده.
‫اگه عشقت مهم تر از زندگی ‫150 خانواده ست...
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫به حرف پدرت گوش کردی و ‫بباما رو برگردوندی.
‫رایانام خشمش رو روی ما خالی کرد به خاطر ‫اینکه دخترش با یه پسر رفته بود بیرون.
‫اگه بفهمه که اون پسر تو بودی...
‫آسی.
‫بیا یه مقدار غذا بخور.
‫آسی، تو چت شده؟
‫کل شب رو اینجا بودی؟ ‫اینطوری می میری!
‫آسی.
‫«سانگیتا»
‫- گاویندو. ‫- بله قربان.
‫حواست به تمام پسرهای جوان ‫روستا باشه.
‫بله قربان.
‫حواست باشه کسی نفهمه دنبال ‫چی هستی...
‫و چرا داری دنبالش می گردی.
‫تو پسر کی هستی؟
‫من پسر گاندام سوبا رائو ‫هستم.
‫چرا این همه پسر اطراف ‫کالج دخترها هستن؟
‫چطور؟ مشکلی پیش اومده؟
‫هیچی نیست، برو.
‫- بابا. ‫- اینجا واسه تو امن نیست.
‫برو به ویشاخاپاتنام و پیش ‫عمه ت بمون.
‫برو.
‫چی باعث شده بیای اینجا ‫گاویندو؟
‫آقای رایانام بهمون دستور داده ‫تا تمام قایق ها رو رنگ کنیم.
‫- همه ی پسرها تو روستا هستن؟ ‫- آره، هستن، کجا رو دارن برن؟
‫پسرت کجاست؟
‫پسرم؟
‫اون...
‫رفته ماهیگیری.
‫ماهیگیری تا ماه بعدی ‫ممنوعـه.
‫ببخشید، اشتباه گفتم، احتمالا ‫رفته پایین اون جاده.
‫اوناهاش.
‫خیلی خب جالایا، من دیگه ‫باید برم.
‫پسرت رو بفرست قایق ها رو ‫رنگ کنه.
‫خیلی خب.
‫می بینمت.
‫اوه خدای من!
‫نزدیک کالج دخترها چیکار می کرد؟ ‫کتکش بزنید!
‫آقای رایانام، لطفا...
‫لطفا بس کنید.
‫چرا این کار رو می کنید؟ ‫لطفا نزنید!
‫کوتاگیری سشارایانام پدر پدر بزرگ ‫من بود.
‫اسم من رو از روی اون ‫گذاشتن.
‫هر وقت که مامورهای انگلیسی می اومدن ‫خونه ی ما تا ببیننش...
‫پوتین هاشون رو پشت درب ‫درمیاوردن.
‫این شهرتیـه که ازش لذت می برد.
‫همون میراث رو به پدر بزرگم ‫داد.
‫میراث شهرتی آبرومندانـه که ‫با اجدادم شروع شد...
‫125 سال قدمت کرده و به من ‫رسیده.
‫این شهرت حالا داره توسط ‫دختر 18 ساله م نابود میشه.
‫و من نمی تونم میراثم رو ‫حفظ کنم.
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان.
‫بین این همه عکس روی دیوار...
‫این یکی لذت زیادی بهم میده.
‫روزی که جالایا...
‫دخترم رو به من تحویل داد...
‫پسرش یه جور خاصی به دخترم ‫نگاه می کرد، چرا؟
‫حالا دلیلش رو فهمیدم.
‫امروز، روز اول ماه جدیده درسته؟
‫بله قربان.
‫- گاویندو. ‫- بله قربان.
‫اونا هنوز هم با روستای ‫همسایه دعوا دارن؟
‫- بله قربان. ‫- مطمئنی؟
‫بله قربان.
‫به تمام افرادی که در این فستیوال...
‫سالانه ی آپادا که به احترام...
‫الهه ی روستا، گانگالاما، برگزار میشه، ‫خوش آمد میگیم.
‫- سلامتی عزیزم؟ ‫- خوبم عمو.
‫جشن و سرور به اوج ‫خودش رسیده.
‫چطور جرئت می کنی بهم ‫دست بزنی؟
‫چه غلطی می کنی دختر!؟
‫عمو ببین، داره اذیتم می کنـه.
‫چیکار داری می کنی؟
‫مگه تو دیدی که بهش دست بزنم؟
‫این دختر به ما شکایت کرده! ‫افراد روستات رقت انگیز هستن!
‫در مورد روستای من صحبت نکن!
‫- بابا! ‫- عمو!
‫بزنش!
‫چطور جرئت می کنی بچه های ‫روستای من رو بزنی؟
‫بس کنید!
‫بس کنید، لطفا!
‫آسی...
‫هی...
‫نه، بس کنید، لطفا بس کنید.
‫آسی!
‫آسی...
‫آسی!
‫ولش کنید!
‫- بابا! ‫- آسی!
‫پدر آسی رو کُشتن بباما!
‫بین ما و روستای دیگه دعوا شد.
‫آسی بدجوری صدمـه دیده.
‫الان آسی کجاست؟
‫«بیمارستان کریستین مدیکال»
‫کجا داری میری؟ ‫سوار شو!
‫- برادر؟ ‫- آره.
‫چی شده؟ چرا این وقت شب ‫بهم زنگ زدی؟
‫با چشم خیس خونه م رو به ‫خاطر من ترک کردی.
‫بابا خیلی آزرده شده.
‫به هر حال...
‫چطور می تونم تو و پسرت رو به خاطر ‫حماقت شوهرت سرزنش کنم؟
‫خب، همانطور که گفتی...
‫همانطور که گفتی، یه تاریخ خوش یمن ‫برای ازدواج پیدا کن و بهم بگو.
‫دخترم عروست میشه.
‫این قول من به تو.
‫البته برادر.
‫دخترم شرافتش رو از دست داده.
‫تنها راه واسه اینکه این قضیه مخفی ‫بمونـه ازدواج فامیلی هستش.
‫- مراقب باش. ‫- آسی.
‫آسی...
‫لطفا قبل اینکه بری بیرون چند ‫خط انجیل بخون.
‫هی!
‫- قربان؟ ‫- قربان؟
‫بیاید...
‫قربان؟
‫بباما گم شده. ‫برید دنبالش.
‫بباما...
‫- هی! ‫- قربان؟
‫- کسی نباید بفهمـه. ‫- بله قربان.
‫- با دوچرخه ها برید. ‫- دوچرخه ها رو ببرید بیرون.
‫دوچرخه رو بیار.
‫بباما؟
‫بیا آسی، بیا از اینجا بریم.
‫کجا؟
‫یه جایی دور از اینجا. ‫بجنب.
‫نه، من نمیام.
‫اونا جلوی چشمم پدرم رو کُشتن.
‫هنوز تو خاطرم تازه ست.
‫می دونم که الان وقت مناسبی ‫واسه این کار نیست.
‫اما اگه این لحظه رو از دست بدیم...
‫سرنوشت پدرت نصیب من میشه.
‫- لطفا بیا بریم. ‫- ولم کن.
‫- بباما! ‫- با من بیا وگرنه خودم رو می کُشم.
‫لطفا گوش کن.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫بگیریدش!
‫آسی! آسی!
‫آسی!
‫- بباما، بیا بریم خونه. ‫- ولم کن.
‫آسی! آسی!
‫آسی!
‫بجنب.
‫بجنبید بچه ها.
‫آسی!
‫سوار شو بباما!
‫سوار شو!
‫آسی...
‫بیا پسرم.
‫برادر، چرا در ورودی خونه نشستی؟
‫کشیش گفت که پسرم باید قبل از ‫سپیده دم وارد خونه ت بشه.
‫گفت اگه بعدش بیایم شگون نداره، ‫به خاطر همین اومدیم اینجا.
‫باقی فامیل هم به زودی میان.
‫- چی شد؟ ‫- قربان، خب...
‫تردید نکن، راحت حرفت رو بزن.
‫بباما با قطار باری به سمت ‫اودیشا فرار کرد.
‫چطور جرئت می کنی در مورد ‫دختری که به زودی ازدواج می کنه این رو بگی؟
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان؟
‫- برو یه سر به دخترم بزن. ‫- خیلی خب قربان.
‫قربان، بباما تو اتاقش خوابیده.
‫پنکـه رو روشن کردم.
‫- گاویندو؟ ‫- بله قربان؟
‫از فردا به بعد، باید بباما رو ‫ببری کالج.
‫خیلی خب.
‫باید مثل همیشه از مغازه ی ‫ناینتی پراکاش...
‫لوازم التحریر بخره.
‫لباس هاش باید تر و تمیز باشن، ‫خوب اتو شده باشن.
‫چشم قربان.
‫و مسئول حضور غیاب ‫کالج...
‫همیشه باید دخترم رو ‫حاضر ثبت کنه.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله قربان.
‫تا زمانی که موضوع نامزدی ‫مطرح باشه...
‫می تونی به مردم بگی که ‫سیاره ها هم راستا نیستن...
‫یا کتاب های آسمانی هنوز ‫مقدر نکردن...
‫یا دختر فعلا قادر به ازدواج نیست.
‫هر بهونـه ای که می خوای ‫استفاده کن.
‫اما در زمانی که کشیش ‫مشخص می کنه...
‫دخترم عروست میشه.
‫چی میگی؟
‫«حرکت ارابه ی جاگنات، پوری»
‫آسی!
‫چی شده؟
‫افراد پدرم رو دیدم.
‫«کلکتـه»
‫«یتیم خونه ی مادر ترزا»
‫بابا...
‫بابا!
‫قربان...
‫بباما تو کلکتـه هم نیست.
‫«گنگتوک»
‫بشین بباما، یه چیزی می گیرم ‫بخوری.
‫خیلی خب.
‫بباما؟
‫بباما!
‫آسی!
‫چطور جرئت می کنی به بباما ‫دست بزنی!
‫چطور جرئت می کنی به بباما ‫دست بزنی؟!
‫اون ببامای منـه! ‫چطور جرئت می کنی بهش دست بزنی!
‫تک تکتون رو می کُشم!
‫عوضی ها!
‫آسی!
‫کجا بریم؟
‫امن نیست بیرون باشی. ‫دیدی که دیشب چی شد.
‫بیا دنبال یه مسافرخانه ی مخصوص ‫خانم ها بگردیم.
‫- مسافرخانه؟ ‫- ماهی سه هزار روپیـه.
‫صد روپیـه؟ امکان نداره.
‫- برای یک روز. ‫- نه، نمیشه.
‫- فقط یک روز. ‫- یا کل مبلغ رو بده یا برو.
‫التماست می کنم.
‫آسی، لطفا نکن.
‫لطفا خانم، لطفا.
‫خیلی خب.
‫باید تا 2 روز دیگه پرداخت کنی.
‫آسی، کجا می مونی؟
‫باید 3 هزار روپیه رو پرداخت کنیم.
‫برمی گردم.
‫برادر، سه ماه شده.
‫اومدم اینجا یادآوری کنم.
‫سه ماه دیگه وقت داریم.
‫برو خونه.
‫باید برای یک ماه سه هزار روپیه ‫پرداخت کنی.
‫برادر...
‫ممنون.
‫بگیرش.
‫پولتون.
‫آسی!
‫پول فردا رو هم پرداخت کردم.
‫چطوری؟
‫کار پیدا کردم، یه اتاق بهم دادن.
‫جای خواب داری؟
‫پس من هم باهات میام، ‫بزن بریم.
‫نه بباما.
‫اون اتاق رو با یکی دیگه ‫به اشتراک می ذارم.
‫سلام.
‫خیلی خب، من دیگه میرم.
‫اگه اینطوری روز و شب کار کنی ‫می میری.
‫چی می خوای؟
‫سه هزار روپیـه لازم دارم.
‫پولتون.
‫- خیلی قشنگه. ‫- بخور.
‫من کل ماه رو پرداخت کردم.
‫دردسری برات پیش نمیاد.
‫آسی، وقتی پول مسافرخانه رو ‫روزانه پرداخت می کردی...
‫امیدوار بودم که من رو زود ‫از اونجا ببری.
‫حالا، باید یک ماه کامل ‫اونجا بمونم.
‫چی شده؟
‫از وقتی که رسیدیم اینجا، ‫داریم دور از هم زندگی می کنیم.
‫لطفا شرایط رو درک کن.
‫باید ازت مراقبت کنم.
‫چطور می تونم تمام مدت ‫باهات باشم؟
‫قبلا، حتی وقتی کنارم نبودی...
‫حس می کردم که بهم نزدیکی.
‫حالا، حس می کنم که داریم ‫از هم دور میشیم.
‫عشقی که ما رو تا اینجا آورده...
‫دیگه تو وجودت حس نمی کنم.
‫خب، از من چی می خوای؟
‫به خاطر اینکه خانواده ت دوستت ‫نداشتن اومدی سمت من.
‫اگه در من عشقی نمی بینی، ‫چرا برنمی گردی خونه؟
‫من نمی تونم مثل قبل ببینمت. ‫نمی تونم کنارت بشینم و کل روز حرف بزنیم.
‫نمی تونیم اینطوری ازدواج کنیم.
‫زندگی با من دیگه اینطوریـه. ‫یا می تونی بمونی یا می تونی بری.
‫این پول رو بگیر.
‫اگه می خوای می تونی برگردی.
‫آسی...
‫هی داداش.
‫اون میگه نمی تونه عشقم رو ‫حس کنه.
‫«اینجا آشغال نریزید»
‫داری به خاطر آسی گریه ‫می کنی؟
‫چرا چیزی نمی خوری؟ ‫یه مقدار بخور عزیزم.
‫الو؟
‫آسی!
‫این چند روز کجا بودی؟
‫چطور تونستی من رو فقط چون ‫نظرم رو گفتم ترک کنی؟
‫نه بباما.
‫من باید می رفتم خارج از شهر ‫تا پول بیشتری دربیارم.
‫هر جایی که میری می خوام ‫پیشت باشم.
‫بیا بریم.
‫لطفا سعی کن من رو درک کنی.
‫دیگه در این مورد حرفت رو ‫گوش نمی کنم.
‫لطفا گوش کن.
‫گوش نمی کنم.
‫برادر.
‫- سلام خواهر. ‫- سلام.
‫از الان به بعد دیگه با ما ‫می مونـه.
‫به قصر ما خوش اومدی!
‫لطفا بشین. بشین.
‫این گل ها رو برای کی می خری؟ ‫برای خواهر؟
میخوام بدمش به همسرم
‫البته، خیلی خب.
‫بباما، آب داغ آوردم.
‫خیلی خب، غذات رو یه کم ‫دیگه آماده می کنم.
‫چرا داری ناخن هات رو کوتاه ‫می کنی؟
‫وقتی توی خوابم میای، ممکنه ‫بهت آسیب برسونن.
‫بباما!
‫آسی!
‫یه زخم کوچیکـه، جای نگرانی ‫نیست.
‫آسی.
‫- درد داره؟ ‫- نه بباما، فقط یه زخم کوچیکـه.
‫- میشه بچه رو یه بار بغل کنم؟ ‫- البته.
‫- بانمک نیست؟ ‫- خیلی بانمکـه.
‫چرا با من ازدواج نمی کنی؟
‫پدرت به عنوان بچه مون ‫برمی گرده پیشمون.
‫اسم پدرت رو می ذاریم روی ‫بچمون.
‫دو روز دیگه ازدواج می کنیم.
‫تو معبد پوری دقیقا همونطور ‫که می خواستی.
‫- واقعا؟ دوباره بگو! ‫- بیا ازدواج کنیم.
‫- دوباره بگو. ‫- دو روز دیگـه ازدواج می کنیم.
‫الو؟
‫مامان، چطوری؟
‫باید فوری یه چیزی بهت بگم.
‫من و آسی داریم ازدواج ‫می کنیم.
‫من خیلی خوشحالم.
‫ازدواجمون فرداست.
‫مراقب خودت باش مامان.
‫بباما، من میرم بلیت ها رو ‫بگیرم.
‫خیلی خب، برو.
‫بباما...
‫آسی!
‫بباما!
‫کاهش فشار بارومتری خلیج ‫بنگال...
‫منجر به بارندگی شدید و بادهای ‫طوفانی در سه روز آینده خواهد شد.
‫دولت به ماهیگیرها هشدار داده...
‫که برای ماهیگیری وارد ‫دریا نشن.
‫بخور.
‫بخورش.
‫بباما، بخورش عزیزم.
‫بخور.
‫دو روز دیگه ازدواج می کنی.
‫باید جلوی مهمون ها خوشگل ‫باشی.
‫بخور.
‫چشم هات رو نگاه کن، ‫زیر چشم هات گود افتاده.
‫بخور.
‫من وقتی می خواستی ازدواج ‫کنم خونـه رو ترک کردم.
‫چی باعث شده فکر کنی ‫که الان اینجا می مونم؟
‫حتی اگه من رو شوهر بدی هم ‫فرار می کنم.
‫من آسی رو می خوام بابا.
‫چرا باید بذارم بری؟
‫من خیلی روی شهرتم حساس ‫هستم.
‫حتی دوست ندارم با روستایی های ‫دیگه جایی بری.
‫به خاطر همین یه اتوبوس مخصوص ‫واسه بردنت به کالج جور کردم.
‫کالجی که فقط 15 کیلومتر ‫با اینجا فاصله داره.
‫اگرچـه با عشقت یواشکی ‫فرار کردی...
‫اما یه کاری کردم که کل روستا ‫فکر کنه تو داخل خونـه ای.
‫چی باعث میشه فکر کنی که ‫اگه فرار کنی سکوت می کنم...
‫و باعث بدنامی خودم میشم؟
‫تو با پسری که من انتخاب ‫می کنم فرار می کنی.
‫باقی عمرت رو با اون ‫می گذرونی.
‫و بچه ی اون رو به دنیا ‫میاری.
‫فهمیدی؟
‫نمی دونم دختر این رو باید ‫به پدرش بگه یا نه.
‫اما خب من بهت میگم پدر.
‫اولین باری که با آسی ‫فرار کردم...
‫بهش ابراز محبت کردم.
‫این رو می دونستی؟
‫می دونم.
‫تمام این روزها دنبالت گشتم ‫و نتونستم پیدات کنم.
‫می دونی چطوری دقیقا دو روز ‫قبل از عروسی پیدات کردم؟
‫نمی تونستم خودم تنهایی ‫تو رو پیدا کنم.
‫به این خاطر پیدات کردم که ‫اون تو رو پیچوند.
‫عجب یار به درد نخوری!
‫زنگ زد و بهمون گفت...
‫که کجایی، به همراه شماره ی ‫سکوی ایستگاه.
‫بباما...
‫در سکوی شماره ی یک...
‫در ایستگاه راه آهن سیووک، در ‫سیکیم خواهد بود.
‫فردا صبح می تونید بیاید ‫برش گردونید.
‫دروغـه، این دروغـه.
‫داری بهم دروغ میگی بابا.
‫تو واقعا باهاش صمیمی بودی؟
‫اگه صادقانـه بهم بگی...
‫که آیا در این شش ماه گذشته حداقل ‫یک بار بهش ابراز محبت کردی...
‫بهت اجازه میدم که از اینجا بری.
‫سعی کن یادت بیاد.
‫چطوری تونستی فکر کنی که بعد از ‫نابود کردن شرفم تنهاش می ذاشتم؟
‫می دونی من چیکار کردم؟
‫آسی!
‫ولش کنید!
‫- آسی! ‫- بابا!
‫ولش کنید! الان می میره!
‫آقای رایانام...
‫دارن می کُشنش.
‫لطفا نجاتش بده.
‫دارن می کُشنش.
‫بابا!
‫جالایا، هم تو و هم پسرت ‫من رو خر فرض کردید.
‫قربان...
‫پسر تو دخترم رو برد به دریا.
‫تو هم یه داستان ساختی و ‫گفتی که کار یه نفر دیگه بوده.
‫لطفا من رو ببخشید قربان.
‫اشتباه کردم، واسه محافظت از ‫پسرم این کار رو کردم قربان.
‫لطفا ما رو ببخشید. ‫واسه همیشه از اینجا میریم.
‫داره به خاطر اون زخم ها ‫خونریزی می کنه.
‫بذار خون بریزه.
‫به محض اینکه ریخته شدن خونش رو ‫ببینی، به همراه پسرت بالاخره می فهمید.
‫وقتی خون آدم رو منتقل می کنن...
‫اگه از یه گروه خونی نباشن، ‫دریافت کننده می میره.
‫همینطور، پسرت هم از طبقه ی اجتماعی من ‫نیست، چطور می تونه عاشق دخترم بشه...
‫و جون سالم به در ببره؟
‫عوضی پست فطرت!
‫لطفا ازشون بخواه که تمومش کن ‫قربان!
‫همسرت واقعا به تو ابراز محبت کرد ‫و این بچه رو به دنیا آورد؟
‫رایانام!
‫مراقب حرف زدنت باش!
‫دخترت با پسرم که از طبقه ی اجتماعی ‫پایین تره یه شب کامل رو گذرونده.
‫اصلا طبقه ی اجتماعی دخترت چیه؟ ‫طبقه ی اجتماعی خودت چه کوفتیه؟
‫چطور جرئت می کنی!
‫جالایا، درست می گفتی.
‫طبقه ی اجتماعی مانعی برای ‫عشق نیست.
‫رایانام...
‫رایانام، ولش کن.
‫التماست می کنم.
‫هی.
‫تنها دلیل اینکه دخترم عاشق تو ‫شده اینه که مردی.
‫من تو رو نمی کُشم.
‫آسی!
‫لطفا ولش کن قربان! ‫التماست می کنم!
‫نه!
‫آسی!
‫هی.
‫تو عاشق دخترم شدی اما با این ‫وجود بهت اجازه میدم زنده بمونی.
‫چونکـه، حالا که دیگه نمی تونی ابراز محبت ‫کنی، زندگی فلاکت باری خواهی داشت.
‫اگه عشق خیلی بزرگـه...
‫فقط به کتاب های تاریخی و ‫قبرستان ها تعلق داره.
‫اگه عشق به ازدواج ختم و موجب ‫تشکیل خانواده بشـه...
‫اصلا عالی نخواهد نبود.
‫به خاطر همینـه که عشق فقط ‫در تاریخ وجود داره.
‫آینده ای در جامعـه نداره.
‫چی می گی؟
‫با من بیا وگرنه خودم رو می کشم آسی.
‫بباما، باید یه چیزی بهت بگم.
‫من تو رو نیاوردم اینجا تا باهات ‫زندگی کنم بباما.
‫تو رو آوردم اینجا تا یاد بگیری ‫بدون من زنده بمونی!
‫من بین خودمون فاصله انداختم اما ‫همیشه مراقبت بودم.
‫به خاطر همین این کار رو کردم ‫بباما.
‫چرا با من ازدواج نمی کنی؟
‫پدرت به عنوان بچه مون ‫برمی گرده پیشمون.
‫من تو رو می خوام، ولی نمی دونم ‫چه طوری می تونم باهات زندگی کنم.
‫اگه مجبورت کنم با من بمونی...
‫اسمش رو می ذاری عشق یا ‫خیانت به عشقت؟
‫نمی دونم.
‫ولی وقتی که گفتی بچه می خوای، فکر کردم ‫که دارم به عشقت خیانت می کنم.
‫به همین خاطر تو رو می فرستم خونه ‫بباما.
‫کاناکام!
‫برام یه مقدار آب بیار.
‫- گاویندو. ‫- بله خانم؟
‫می شه یه لطف کوچیک در حقم کنی؟
‫- قربان... ‫- ادامه بده.
‫چی می خواید؟
‫می شه من رو ببری جایی که آسی هست؟
‫دستم رو ول کن پدر.
‫دستم رو ول کن.
‫- اون چیزی نداره بهت بده. ‫- دستم رو ول کن.
‫گفتم دستم رو ول کن بابا!
‫من دارم عصبانی می شم.
‫اینطوری به زودی پیر می شم.
‫راستش، باید از دست تو ‫عصبانی باشم.
‫اگرچه کلی عذابش دادی...
‫اما آسی هرگز واقعیت رو در مورد تو ‫بهم نگفت و در سکوت عذاب کشید.
‫پس، از دست تو هم عصبانی ‫هستم.
‫من می رم پیش اون و در کنار اون ‫پیر می شم.
‫من دخترتم.
‫چه طور تونستی فکر کنی که فقط برای ‫ابراز محبت با آسی فرار کردم؟
‫اگه فقط به خاطر ابراز محبت ‫باهاش فرار کرده بودم...
‫می تونستم هر روز این کار رو ‫انجام بدم و بعد برگردم خونه.
‫اون عاشق من بود پدر.
‫چی شد؟
‫من رو برد دریا به خاطر اینکه ‫من ازش خواستم.
‫به خاطر اینکه نتونست چیزی که ‫من می خوام رو بهم بده...
‫بهت اجازه داد من رو بیاری خونه.
‫همه ش همینه.
‫نه چیز دیگه.
‫تو یا آسی چه طوری می تونید ‫قضاوت کنید...
‫که مرد کیه و کی نیست؟
‫به عنوان یه دختر، من باید ‫قضاوت کنم.
‫ازم می پرسی که آیا در 6ماه ‫گذشته کنارش بودم یا نه.
‫آره، بودم بابا.
‫و در تمام اون روزها...
‫هرگز حس نکردم که چیزی ‫تو زندگیم کمه.
‫آیا دختری هست که مردی بهتر از ‫آسی پیدا کنه پدر؟
‫استادم بهم یه چیزی یاد داد.
‫گفتش که مردانگی رو باید تو ‫چیزهای دیگه ایی پیدا کنیم.
‫مردونگی در تمام عصب ها و عضله های ‫جسم یک مرد وجود داره.
‫شاید برای همینه که وقتی آسی ‫دستم رو می گیره، عرق می کنم.
‫بابا، عشق یعنی نگه داشتن ‫کسی که دوستش داری...
‫نه رها کردنش.
‫تو چه طور می تونی چیزی در مورد ‫عشق بدونی؟
‫از وقتی که مامان بستری شده...
‫اگه فقط یک بار دستش رو با ‫عشق گرفته بودی...
‫اونوقت سختی رها کردن رو ‫حس می کردی.
‫چه طوری می تونم بهت بفهمونم پدر؟
‫نیازی نیست آسی مدام ‫بهم ابراز محبت کنه.
‫همین که کنارم باشه کافیه.
‫من می خوام با آسی زندگی کنم.
‫برام دعای خیر کن پدر.
‫قربان...
‫بباما...
‫قربان...بباما...
‫قربان، داره می ره.
‫گاویندو!
‫وقتی دخترش داشت صحبت می کرد...
‫حتی یک بار هم نتونست ‫جوابی بده.
‫پس چرا داری جلوش رو می گیری؟
‫بذار بره.
‫می تونی لبخند بزنی.
‫می تونی تا دلت می خواد ‫من رو دوست داشته باشی.
‫به خاطر اینکه بچه می خواستم ‫من رو رها کردی؟
‫اگه بچه بخوام، با تو می خوام آسی.
‫نه با کس دیگه.
‫نه بباما.
‫خدای عزیز...
‫لطفا از ما محافظت کن.
‫بابا بزرگ.
‫این بت یه دست نداره.
‫هنوز هم می تونه بهمون برکت بده ‫و آرزوهامون رو برآورده کنه؟
‫ممکنه این بت صدمه دیده باشه...
‫اما چیزی نمی تونـه به خدا ‫صدمه برسونه عزیزم.
‫ربانیت داخلشه.
‫عشق و ربانیت هرگز از عیب های ‫فیزیکی عذاب نمی کشن.
‫ببین.
‫می بینی وقتی کنارت هستم ‫چه طوری عرق می کنم.
‫اگرچه رایانام جوانمردی آسی رو ‫از بین برد...
‫ولی نتونست جلوی آسی از یک ‫مرد واقعی بودن رو بگیره.
‫قلب انسان شبیـه اقیانوسه.
‫و عشقی که اونجا ایجاد می شه ‫مثل مد.
‫اقیانوس شاید حد و مرز داشته باشه، ولی ‫چیزی نمی تونه جلوی مد رو بگیره.
‫به خاطر همین بباما از تمامی حد و ‫مرزها عبور کرد و با آسی رفت.
‫آیا نوازش و محبتی عاشقانه برای ‫یک عمر زندگی کافی نیست؟