.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫این داستان بر اساس ‫رویدادهای واقعیست.
‫برخی از شخصیت ها تخیلی هستند و بعضی از «صحنه ها» ‫و دیالوگ ها برای اهداف سینمایی و خلاقانه تصویرسازی شده اند.
‫کجا می روی، آیدا؟
‫(اروپا - بوسنی - جولای 1995)
‫سربرنیتسا تبدیل به قربانگاهی بزرگ شده.
‫هر ثانیه، سه خمپاره کشنده روی ‫شهر سقوط می کند.
‫همین الان هفده قربانی به ‫بیمارستان آورده شده اند.
‫همراه آن ها 57 مجروح بودند.
‫کسی در دنیا تراژدی ای که در سربرنیتسا ‫در حال رخ دادن است را تماشا می کند؟
‫...جنایتی بی سابقه...
‫داریم هر کاری از دستمون ‫بر میاد می کنیم.
‫به اونا هشدار نهایی داده شده.
‫تا 6 صبح وقت دارن که تمام ‫سلاح های سنگینشون رو عقب بکشن.
‫اگه همکاری نکنن، هواپیماهای ناتو ‫از تمام جهات بهشون حمله می کنن.
‫در این مقطع کار دیگه ای ‫نمیشه کرد.
‫همیشه همینه.
‫همیشه بهمون همین رو میگین ‫اما هیچ وقت اتفاقی نمی افته.
‫سه روز پیش که ارتش صربستان ‫وارد منطقه امن شد هم همین رو گفتین.
‫و دو روز پیش که شهر رو تصاحب ‫کردن هم همین طور.
‫من گفتم حتی یه سانتی متر هم ‫نزدیک نمیشن،
‫با این حال، تانک هاشون ‫ساعت به ساعت نزدیکتر میشن.
‫یه لحظه صبر کن!
‫- حالا بگو. ‫- چرا «سربرنیتسا» تبدیل به منطقه امن بین المللی شده...
‫...اگه صرب ها بتونن هر وقت ‫عشقشون کشید واردش شن؟
‫مدام به ما میگین که ‫در امانیم،
‫اما اونا دارن شهر رو ‫بمبارون می کنن.
‫سربازهاشون تو تک تک دهکده های ‫دور شهر هستن.
‫همون طور که گفتم، بهشون ‫هشدار داده شده.
‫و اگه نتونن بهش عمل ‫کنن، عواقب بسیار جدی ای داره.
‫40 الی 70 هواپیما در حالت آماده باشن و ‫حاضرن که حمله کنن...
‫...به تمامی مناطقی که تحت کنترل ‫ارتش جمهوری صرب بوسنی هستن.
‫نابود میشن.
‫مردم مجبور میشن به ‫پناهگاه ها نقل مکان کنن؟
‫اونا در امانن. می تونن ‫تو خونه هاشون بمونن.
‫اگه هواپیماها نرسن چی میشه؟
‫می رسن.
‫می رسن!
‫هشدار سازمان ملل متحد رو دریافت کردن،
‫اگه همکاری نکنن، سر ساعت ‫6 صبح بهشون حمله میشه.
‫مسئولیت حرفی که زدی ‫به عهده خواهی داشت.
‫بهش بگو مسئولیت حرفی که ‫زده به عهده خواهد داشت.
‫اگه صرب ها وارد شهر بشن.
‫ترجمه کن.
‫من فقط یه پیانیستم.
‫اون چی گفت؟
‫گفت فقط یه پیانیسته.
‫- چی؟ ‫- یعنی فقط پیام رسانه.
‫لعنت به خودت و ‫پیانوی کثیفت!
‫جلسه تمومه.
‫- نه، نیست! ‫- وایسا، وایسا، یه لحظه آروم باش.
‫سی هزارتا زندگی دست اوناست! ‫دیوونه بازی در نیار.
‫سریعتر!
‫- می تونم کفش هات رو قرض کنم؟ ‫- آره.
‫این رو ببند.
‫بجنب. دارم میام.
‫- یالا! یالا! ‫- بجنب!
‫همه رو ببرید!
‫- تو شهرداری؟ ‫- آره.
‫ببریدش.
‫از اون جا.
‫همه شون! ‫همه شون!
‫برید طبقه بالا!
‫صبر کنین! ‫لطفا صبر کنین!
‫برگردین! ‫صبر کنین! صبر کنین!
‫برید سالن اصلی.
‫بذارین مجروح ها از ‫راست برن.
‫- باهو، خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- چی؟
‫- خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- وقتی راه افتادیم درست پشت سرمون بودن.
‫- کجا؟ تو وانت؟ ‫- نمی دونم سوار این وانت شدن یا نه.
‫پسرم کجاست؟
‫- چه خبره، آیدا؟ ‫- نمی دونم. نمی دونم.
‫خب، به همه توضیح بدین که قراره ‫یه بیمارستان اون جا احداث کنیم.
‫بله...و اتاق عمل تو یه ‫چادر خواهد بود.
‫میخوام تمام تخت ها این جا ‫باشن. جلوی دیوار.
‫هر دارویی که می تونین ‫با خودتون بیارین.
‫دکتر! هی، دکتر!
‫آیدا، چی داره میگه؟
‫مجروح های بیشتری تو شهر ‫هستن، تو زیرزمین بیمارستان.
‫اون به کاریمانس گفته آدمای بیشتری ‫اون جا هستن. تو یه بیمارستان تو شهر.
‫دکتر. نمی دونم خانواده ام کجان.
‫می تونم برم دنبالشون بگردم؟ ‫خیلی طولش نمیدم.
‫- اون یکی مترجم در دسترسه؟ ‫- دنبالش می گردم.
‫- باشه! بحنب. ‫- باشه.
‫- طارق، خانواده من رو ندیدی؟ ‫- نه.
‫- سیگار داری؟ ‫- چه خبره؟
‫- نمی دونم. هیچ ایده ای ندارم. ‫- گوش کن، دکتر یه مترجم میخواد.
‫من نمی تونم، باید سر ‫دروازه ترجمه کنم.
‫- نرمین، خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- نه، ندیدمشون.
‫- آب دارین؟ ‫- نه.
‫- آیدا! ‫- آیدا!
‫خانواده ام رو ندیدی؟
‫- چرا، وقتی رسیدیم یه پسر کوچولو دیدیم. ‫- کجا؟
‫- آیدا، چه اتفاقی برای ما میافته؟ ‫- نمی دونم.
‫آیدا، خانواده ام بیرونن! ‫راهشون نمی دادن.
‫- چی؟ ‫- هلندی ها دروازه رو بستن.
‫منظورت چیه؟
‫مامان!
‫- کجایی؟ ‫- مامان!
‫- چی؟ چرا؟ ‫- من اومدم تو، اما اونا جا موندن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هلندی ها دروازه رو بستن.
‫بستن؟
‫گوش کن. این جا منتظر من ‫باش. زود برمیگردم.
‫نیهاد!
‫حمدیه!
‫آیدا!
‫خانواده ات این جاست!
‫- کجا؟ ‫- اون پشت!
‫چرا ما رو راه ندادن؟
‫احمد، خانواده ام رو ندیدی؟
‫من دنبال حمدیه می گردم. ‫میخوایم بریم جنگل.
‫جنگل؟ اگه دیدیش، ‫بهش بگو این جا بمونه.
‫- شاید بتونم ببرمتون داخل. ‫- جنگل از این جا بهتره.
‫دیوونه شدی؟ اونا نمی تونن ‫به ملل متحد دست بزنن.
‫برید طرف دروازه!
‫آه، لعنتی.
‫نیهاد!
‫حمدیه!
‫آیدا!
‫- برید طرف دروازه! ‫- نمی تونم صدات رو بشنوم!
‫برید دم دروازه!
‫دم دروازه می بینمتون!
‫از اون جا؟
‫زولفو، چی داری میگی؟
‫- اینا همسر و پسرم هستن. ‫- ما هم می تونیم بیایم؟
‫وایسین. نه. ‫کس دیگه ای نمی تونه وارد شه.
‫- التماست می کنم. خانواده من هستن. ‫- ممکن نیست. ببخشید.
‫نمی تونم برای کسی ‫پارتی بازی کنم.
‫اگه اجازه ورودشون رو ‫بدم، همه همین درخواست رو می کنن.
‫- چه خبره؟ ‫- منتظر باش.
‫- بیاین بریم داخل. ‫- گوش کن.
‫پایگاه پره. هیچ کس ‫نمی تونه بره داخل.
‫برام ترجمه کن.
‫همگی به من گوش بدین. ‫پایگاه پره. هیچ کس دیگه ای نمی تونه داخل شه.
‫پایگاه پر نیست! ‫کلی جا هست!
‫بیاین بریم داخل! ‫نیروهای چتنیک دارن میان!
‫چتونه؟ همه مون رو ‫می کشن!
‫این همه آدم کجا باید ‫برن؟ کجا؟
‫لطفا، سرگرد، لطفا.
‫گوش کن، همین الانش هم ‫به اندازه کافی بد هست. خب؟
‫اگه بذارم بیان تو، همه ‫میخوان بیان تو.
‫- خب بذار بیان. ‫- من دستورات خودم رو دارم.
‫سلام به ژنرال.
‫- تبریک میگم، پسرها. ‫- ممنون، ژنرال.
‫آفرین، قهرمان ها.
‫- نیروهامون دارن پیشروی می کنن؟ ‫- بله، دارن شهر رو تصاحب می کنن.
‫مال خودمونه.
‫ژنرال!
‫منطقه تخلیه شده. ‫راحت ماشین رو ببرین.
‫هیچ مشکلی نیست. ‫می دونم.
‫بذارین اون آهسته ‫دنبالم بیاد.
‫بجنب، ژیله! بجنب، کریستیچ!
‫کارلا بیا بریم!
‫این جا رو تصاحب کنین.
‫اون پرچم رو بیارین پایین.
‫نمیخوام این جا برافراشته باشه. ‫بیارینش پایین. پایین.
‫بذارین فیلمبردار فیلمش رو بگیره.
‫حواستون به محله باشه، پسرها.
‫حواستون به محله باشه. ‫وارد چند تا از ساختمونا بشین.
‫مراقب باشین.
‫بی توقف میریم جلو.
‫اون تابلو رو بردار که ‫نوشته خیابون سیلماناجیک.
‫بردارینش.
‫سریعتر! نذارین حرفم رو ‫دو بار تکرار کنم.
‫با خودتون ببریدش. ‫احمق بازی در نیارین.
‫- بیاین بریم پوتوچاری! ‫- سلام کنین!
‫گور بابای سلام!
‫به پیشروی ادامه میدیم. ‫می تونین بعدا باهام احوالپرسی کنین.
‫ما این جا در سربرنیتسا هستیم، ‫صربستان، 11 جولای 1995.
‫دم غروب یک عید بزرگ ‫صربستانی دیگه،
‫این شهر رو به عنوان یه هدیه ‫به مردم صربستان تقدیم می کنیم.
‫- زیادی گفتم «صربستانی»؟ ‫- نگران نباشین. ویرایشش می کنم.
‫- پیش زمینه رو گرفتین؟ ‫- بله، عکس گرفتم.
‫باز کدوم خری داره ‫شلیک می کنه؟
‫کریستیچ، با سازمان ملل متحد ‫تماس بگیر.
‫اگه صدای یه گلوله هم بشنوم، ‫پایگاهشون رو بمبارون می کنیم. این رو بگو بهشون.
‫من 25 هزار نفر اون جا دارم.
‫نه غذایی، نه آبی، نه ‫سرویس بهداشتی ای.
‫نه! تو به من گوش کن! ‫به من گوش کن! کمک لازم داریم.
‫فایده هشدار دادن چیه اگه ‫بهش عمل نکنیم؟
‫من درخواست حمله هوایی دارم.
‫بله.
‫ژنرال ملادیک پشت خطه.
‫- کلنل کاریمانس؟ ‫- الان نمی تونید برید تو.
‫- اضطراریه! ‫- صبر کن، لطفا. صدات می کنم، آیدا.
‫- با من بیا. ‫- ...من باید حرف بزنم با...
‫الان لازمت دارم!
‫سرگرد فرانکن، شوهر و ‫پسرم دم دروازه ان.
‫نمیذارن بیان داخل. می تونین ‫بیاریدشون داخل؟
‫- امکان پذیر نیست. ‫- لطفا. خانواده ام...
‫می تونی تصور کنی اگه خانواده تو رو ‫راه بدم و بقیه رو دک کنم، چی میشه؟
‫اما اگه صرب ها به پایگاه ‫برسن چی؟
‫چه طوری در امان ‫نگهشون می دارین؟
‫بهمون اجازه نمیدن از ‫دستشویی ها استفاده کنیم.
‫- میگن باید همین جا انجامش بدیم. ‫- خاله، من فقط یه مترجمم.
‫اما اونا بهت گوش ‫میدن، لطفا!
‫واقعا میخوام برم.
‫ژنرال ملادیک بین شما دنبال ‫نماینده های غیرنظامی می گرده،
‫برای این که باهاش ‫مذاکره کنن.
‫داوطلبی هست؟
‫یکی باید نماینده شما باشه.
‫کسی هست؟
‫اونا این جا نیستن. ممکنه ‫فرار کرده باشن به جنگل ها.
‫محرم اون جاست.
‫اون به عنوان مدیر شرکت ‫کار می کرد. اون می تونه بره؟
‫بیا، محرم.
‫دارن پیشنهاد میدن یکی ‫به اسم محرم بره.
‫اون یه تاجر محلیه.
‫دو نفر دیگه هم لازم ‫دارم. تحصیل کرده.
‫شوهرم مدیر مدرسه بود.
‫اگه باهات بیاد، اجازه میدی ‫خانواده ام وارد پایگاه بشن؟
‫نمی تونیم اجازه بدیم ‫کس دیگه ای وارد بشه.
‫اون یکی از تحصیل کرده ترین ‫آدما تو سربرنیتساست.
‫آلمانی بلده.
‫این جا از اون مناسب تر ‫پیدا نمی کنی.
‫میشه دو نماینده دیگه هم ‫به من بدین؟
‫هیچ کس نمیخواد انجامش بده.
‫شوهرم رو ببر. ‫اون بهترین انتخابه.
‫باشه.
‫- یه زن پیدا کن که بتونه بهش ملحق شه. ‫- من میرم.
‫تو این جا می مونی. ‫اونا مترجم نمیخوان.
‫می تونی بعد از تاریک شدن هوا شوهرت رو ‫بیاری داخل. آخرین چیزی که لازم دارم اینه که جمعیت شورش کنه.
‫باشه. ممنون.
‫آره.
‫آره، میشه.
‫خب، اون کیه؟
‫آیدا!
‫- این شوهرمه. ‫- اون؟ بیاین جلو.
‫- و پسرم... ‫- چه طوری اونا اجازه دارن برن تو و ما نداریم؟
‫- باید برن با ملادیک مذاکره کنن. ‫- احمد هم می تونه بیاد؟
‫- چرا دو نفرن؟ کی انتخابشون کرده؟ ‫- صبر کن. اون ما رو هم می بره.
‫احمد هم می تونه ‫با ما بیاد؟
‫آروم باشین! ‫آروم باشین.
‫دروازه! ‫دروازه!
‫متوجهم نمیشم. چرا ‫باید مذاکره کنیم؟
‫ملادیک خواسته.
‫من نمیخوام برم پیشش.
‫اون هم به نمایندگی از این ‫همه آدم که من رو انتخاب کردن؟
‫چرا نمی فهمی؟ ‫راه دیگه ای برای داخل آوردنت نبود.
‫چرا تو نمیری؟
‫- می دونی که من آدم درستش نیستم. ‫- اونا مترجم خودشون رو دارن.
‫خودت رو کنترل کن، خب؟
‫کی باید بریم؟
‫وقتی ملادیک ازتون بخواد.
‫سئو، درباره سیگار ‫کشیدن چی بهت گفتم؟
‫- بی خیال، مامان! ‫- آیدا، بذار کارش رو بکنه.
‫- امروز چه روزیه؟ ‫- چه فرقی داره؟
‫دوشنبه ست. ‫نه، سه شنبه.
‫یازدهم جولای.
‫یازدهم؟
‫تولدم دو روز دیگه ست.
‫وقتی این قضایا تموم شد، ‫هر روز جشن می گیریم.
‫یه مهمونی بزرگ می گیرم.
‫یه عالمه گوسفند کباب می کنیم، ‫چادر به پا می کنیم، با موسیقی.
‫ماه ها ازش لذت می برم.
‫می تونین یه کم صداتون رو ‫بیارین پایین؟
‫آیدا.
‫می تونی کاری کنی ‫بدون من برن؟
‫- من نمی دونم چی کار کنم! ‫- نیهاد!
‫- بابا، مترجمه! ‫- آهای، مترجم!
‫کیسه آبم پاره شده.
‫هی، الان؟
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫باشه، فشار بده. ‫من دارمت.
‫- با من نفس بکش. ‫- تا حالا زایمان کردی؟
‫- به هیچ وجه... ‫- تو چی؟
‫- نه. ‫- ما سه نفریم.
‫فشار بده! چرا الان اومدی ‫بیرون، کودن؟
‫نمی تونستی زمان بهتری ‫برای بیرون اومدن پیدا کنی؟
‫یالا، فشار بده، آره.
‫آره!
‫خودشه. کم کم داره ‫تموم میشه.
‫چی گفت؟
‫ژنرال اسمیت کجاست؟
‫باشه، کسی نمی تونه ‫بهش دسترسی پیدا کنه؟
‫پس معاونش رو برام بگیر.
‫کدوم نقشه خروج؟
‫نه! نه، پس حملات ‫هوایی چی شدن؟
‫دبیرکل کجاست؟
‫نه. نه. البته، نه. باید من رو ‫به یه نفر وصل کنی که صحبت کنم.
‫همه که ناپدید نشدن!
‫داری به من میگی که کل سلسله ‫مراتب ملل متحد رفته تعطیلات؟
‫پس چی کار باید بکنم؟
‫زنگ...
‫با دولتمون تماس بگیر.
‫چی به سرمون میاد؟
‫فکر می کنی این جا در امانیم؟
‫اگه این جا در امان نباشیم، ‫نمی دونم کجا دیگه بتونیم.
‫من هم دقیقا همین ‫فکر رو می کنم.
‫وقتی جنگ تموم بشه، ‫میخوای چی کار کنی؟
‫من برمیگردم به تدریس ‫تو مدرسه.
‫اون جا از همه جا ‫خوشحالترم. تو چی؟
‫من درگیر یه جنگ دیگه ‫میشم. اون جا از همه جا خوشحالترم.
‫خفه شو، همین یکیش هم ‫خیلی طول کشید.
‫هر کاری می کنم که از ‫بچه ها دور شم.
‫- بچه هات باهات این جان؟ ‫- آره. دو تا پسر دارم.
‫سئو هفده سالشه.
‫اگه اوضاع عادی بود، سال دیگه ‫از دبیرستان فارغ التحصیل میشد.
‫حمدیه هم الان دانشگاهی بود.
‫تنها چیزی که براش ‫مهمه، موسیقیشه.
‫به یه گروه ملحق شده. ‫میخواد یه خواننده پاپ بشه.
‫چه انتخاب خوبی. اونا ‫بین خانما محبوبن.
‫البته بعد از دکترها.
‫آره، اما دخترها عاشق ‫کوچیک ترین پسرمن.
‫می دونم همه مادرها فکر ‫می کنن بچه هاشون خاصن،
‫اما واقعا هستن.
‫هی، این جایی پس، ستاره من.
‫- چرا سعی نمی کنی یه کم بخوابی؟ ‫- می کنم.
‫من بهش رسیدگی می کنم.
‫- کی مذاکرات رو ترجمه می کنه؟ ‫- هیچ کدوم از ما نمی کنیم.
‫ملادیک مترجم خودش رو داره.
‫خوبه، من خیلی ‫می ترسیدم.
‫واقعا نمیخوام از این جا برم.
‫بگیرش.
‫یالا، باعث میشه ‫احساس آرامش کنی.
‫گاز!
‫همگی! دارن گاز ‫شلیک می کنن!
‫همگی! میخوان خفه امون کنن.
‫میخوان خفه امون کنن! ‫دارن گاز شلیک می کنن!
‫نه! نه. دارن گاز ‫شلیک می کنن.
‫نه، نه.
‫...میخوان...نه...
‫از سر راه برید کنار! ‫برید کنار!
‫از سر راه برید کنار!
‫برید کنار، لطفا. ‫ممنون.
‫برید کنار. برید کنار، لطفا.
‫کلنل!
‫فکر می کنین میذارن ‫ما بریم؟
‫خدمت من باید آوریل ‫تموم میشد.
‫زنم بارداره و هر لحظه ‫ممکنه زایمان کنه.
‫- بچه دارین، کلنل؟ ‫- نه.
‫و تو هم کسی رو نداری.
‫کلنل، هشدار چی شد؟
‫میگن نباید مزاحم صرب ها بشیم.
‫همه دارن مسخره بازی در میارن.
‫اون وقت من باید ملاحظه این ‫هیولای کوفتی رو بکنم.
‫دیو.
‫با اجازه اتون، من بهش ‫میگم «دیو»، فرمانده.
‫ممنون.
‫سریع بیاین! ‫سریع!
‫سلاح دارین؟ ‫اون جا وایسین.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله، مطمئنم.
‫همین جا منتظر وایسین.
‫- ببخشید، اما ما... ‫- خفه شید!
‫دنبالم بیاین!
‫ژنرال مالدیک!
‫این هم نماینده های ساکنین ‫سربرنیتسا.
‫طبق ماده 819، سربرنیتسا ‫یه منطقه امنه،
‫تحت حفاظت ملل متحد.
‫خانم، کار شما چیه؟
‫اقتصاددانم. دو تا بچه و ‫یه نوه دارم.
‫مادربزرگ همین مرد ‫جوونی که این جاست؟
‫بله، و با هم رده شما که ‫این جاست یه مدرسه می رفتم.
‫- اگه این طوره، نیازی نیست به هم معرفیتون کنم؟ ‫- نه نیست.
‫می تونین خودتون تمام ‫مسائل رو حل کنین.
‫- یه داستان عاشقانه دبیرستانی داشتین؟ ‫- نه. فقط دوست های صمیمی بودیم...
‫- نمی دونستیم کار به این جا می کشه. ‫- اما کشید.
‫- راستش... ‫- آنیلا.
‫- جمیله. ‫- آنیلا...
‫- جمیله. ‫- جمیله؟
‫- تو سربرنیتسا کارهای سیاسی می کردی؟ ‫- نه.
‫فقط مدیر یه دپارتمان حسابداریم. ‫به هیچ فرقه سیاسی ای ملحق نشدم.
‫- و اونی که کنارته چی؟ ‫- اسم من نیهاد سیلماناجیکه.
‫من مدیر مدرسه راهنمایی ‫تو سربرنیتسا بودم.
‫صدات رو ببر بالا.
‫اسم من نیهاد سیلماناجیکه.
‫قبلا مدیر مدرسه راهنمایی ‫تو سربرنیتسا بودم.
‫- در اصل، معلم تاریخم. ‫- عضو هیچ فرقه سیاسی ای هستی؟
‫نه سیاسی نه نظامی. ‫من یه غیرنظامیم.
‫من محرم کانویچم. ‫من مدیر یه شرکت بودم.
‫هیچ وقت تو هیچ فعالیت ‫سیاسی ای شرکت نکردم.
‫میخوام کمکتون کنم.
‫با این حال، از اون جا که ارتشتون ‫شکست خورده، من تقاضای همکاری کامل غیرنظامی ها رو دارم.
‫نیازی نیست مردمتون بمیرن.
‫نه شوهرانتون، نه برادرهاتون و ‫نه همسایه هاتون.
‫می تونین یا زنده بمونین ‫یا نابود بشین.
‫کنار بایستین.
‫برای زنده موندنتون،
‫از مردان مسلح، حتی مجرمانِ...
‫...جرایم جنگی، که خیلی هاشون...
‫...علیه ما انجام شدن میخوام...
‫سلاح هاشون رو بدن به ‫«ارتش جمهوری صرب بوسنی».
‫ژنرال،
‫امنیت غیرنظامی ها ‫اولویت اول ماست.
‫چی میخواین؟
‫ما به خواسته های تک تک ‫شهروندان احترام میذاریم.
‫می تونین انتخاب کنین که ‫بمونین یا برید.
‫اگه میخواید برید، می تونین ‫به ما بگین.
‫سوخت از شما، ماشین آلات از من.
‫دارم درباره جمعیت ‫بزرگی صحبت می کنم.
‫این کاریه که باید کرد.
‫باهاش تا کنین.
‫اگه بخواید برید،
‫من نمیخوام هیچ جوره ‫تحت فشار بذارمتون.
‫من هیچ مشکلی با مردم ‫بی گناه ندارم.
‫ژنرال، اگه کمک سربازهای من رو ‫میخواین، آماده ان که کمکتون کنن.
‫ممنون برای پیشنهادتون.
‫اما ما سوخت نداریم، ‫هیچ سوختی نداریم.
‫از فوریه هیچ منابعی ‫دریافت نکردیم.
‫سوختتون رو پر می کنم.
‫می تونین به وزارت دفاعتون ‫بگین که ارتشتون در امانه.
‫به نیروهاتون حمله نمیشه.
‫مورخ!
‫بی خیال، آروم باش. بهتره ‫همه اتون برید.
‫ژنرال.
‫ملل متحد اتوبوس های همراه رو ‫فراهم می کنن.
‫یه برنامه تخلیه می ریزیم.
‫تو برنامه ات رو بچین و من ‫انتقالات رو انجام میدم.
‫به عنوان یه مرد...و یه ژنرال...
‫من امنیت مردم بی گناه رو ‫تضمین می کنم.
‫بهمون یه کم نوشیدنی بدین، ‫همین طور نوشابه و نون تست.
‫فرمانده اتون کجاست؟
‫با ژنرال شما قرار داره.
‫- غیرنظامی ها داخلن؟ ‫- آره.
‫- چند نفرن؟ ‫- چهار یا پنج هزار نفر.
‫- سربازن؟ ‫- سرباز نداریم.
‫سربازی نیست!
‫گفت که سربازی نیست، عوضی!
‫- میخوام بیام داخل. ‫- فرمانده امون این جا نیست.
‫اما من که هستم! ‫میخوام برم داخل.
‫- باشه؟ ‫- صبر کن. صبر کن.
‫- چیه؟ ‫- اون رو ببین.
‫یالا! یالا! یالا!
‫سلام!
‫میخوایم ببینیم سرباز مسلمونی ‫داخل قایم شده یا نه.
‫سربازی نیست. ‫فقط غیرنظامی ها.
‫کسی از تو نپرسید.
‫میخوام با چشمای ‫خودم ببینم.
‫آقا، این جا مقر ملل متحده. ‫نمی تونین همین طوری برید داخل.
‫- مخصوصا مسلح! ‫- من کاپیتان هستم.
‫من رو به یه آدم مسئول ‫وصل کن. نمیذارن بریم داخل.
‫انگلیسی حرف بزن.
‫انگلیسی حرف بزن!
‫بله، من باید انگلیسی حرف بزنم.
‫بذار پایگاه رو بگردن که بتونن ‫خودشون ببینن سرباز بوسنیایی ای نیست.
‫کلنل، هیچ پرسنل نظامی مسلحی ‫اجازه ورود به منطقه امن رو نداره.
‫چه برسه به داخل پایگاهمون.
‫اونا فقط میخوان چک کنن ‫که سربازی هست یا نه.
‫اگه بذارم با سلاح بیان ‫داخل، مردم وحشت می کنن.
‫- کنترلشون کن. ‫- مجاز نیست!
‫بهت دستور میدم ‫راهشون بدی.
‫تمام.
‫ممنون.
‫آروم باشین!
‫فقط برای این اومدن که ‫مطمئن شن کسی مسلح نیست.
‫همه چیز تحت کنترله.
‫لعنت! چه خوک دونی ای!
‫این جا مرد هم هست. ‫الان تفتیششون می کنم.
‫- دستت چی شده؟ ‫- داشتم هیزم می بریدم.
‫هیزم می بریدی؟
‫یونیفرمت کجاست؟
‫- ما غیرنظامی هستیم. ‫- غیرنظامی؟
‫پس ما این پنج سال با کی ‫می جنگیدیم، عوضی ها؟
‫همه غیرنظامین.
‫- سلاحی هست؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫- هیچی؟ ‫- قسم می خورم.
‫به من گوش کنین.
‫- کسی سلاحی داره؟ ‫- نه.
‫پس اگه حتی یه ‫شلیک بشه،
‫تکرار کنم فقط یه شلیک...
‫کارتون تمومه، خب؟
‫- بله. ‫- بلندتر.
‫بله!
‫- سلاحی هست؟ ‫- نه.
‫- تو چی؟ ‫- نه.
‫- و تو؟ ‫- من هم نه.
‫داری با یه سرباز ‫صرب صحبت می کنی.
‫بیا نزدیک.
‫- صربی کشتی؟ ‫- نه.
‫چرا؟ ترسویی؟
‫اون تو ارتش نبوده.
‫این رو باش. کی از ‫تو چیزی پرسید؟
‫دختر کوچولو! ‫دختر کوچولوی من!
‫- چرا این دختر کوچولو داره گریه می کنه؟ ‫- گرسنه ست.
‫گرسنه؟ این جا چیزی ‫برای خوردن ندارین؟
‫ندارین؟
‫میخواین از گرسنگی بمیرن و ‫تقصیرش بیافته گردن صرب ها؟
‫آشغال ها!
‫اُه، بله!
‫برای همه نون بیارید.
‫من این جا رو گشتم. ‫هیچ سربازی این جا نیست.
‫کارت تموم شد؟
‫همه چیز رو بذارین، ‫فقط وسایل ضروری رو بردارین.
‫فقط وسایل ضروری، شنیدین ‫چی میگم؟ بیاین بریم.
‫بیاین!
‫باید فرار می کردیم جنگل. ‫باهوش ها قبلا رفتن.
‫مستقیم میافتن دو دست های چتنیک.
‫اگه این جا بمونم، می میرم. ‫من باید فرار کنم.
‫- می تونیم اسلحه های سربازهای ملل متحد رو بگیریم. ‫- چی داری میگی؟
‫حتی فکرش رو هم نکنین.
‫بیاین این جا، یالا.
‫بیاین بریم، همین الان.
‫همین الان!
‫این جا فقط خدمه اجازه ورود ‫دارن. نمی تونن این جا باشن
‫سربازهای صرب ‫توی پایگاهن.
‫- چی؟ ‫- فرانکن راهشون داد.
‫باید قایمشون کنم. شوهرم ‫رفته با ملادیک مذاکره کنه.
‫- غیرنظامی ها اجازه ندارن این جا باشن. ‫- فقط یه مدت کوتاه.
‫- می تونن تو اون اتاق بمونن. ‫- این جا دفتر ناظران نظامیه.
‫- این جا جای غیرنظامی ها نیست... ‫- اما صرب ها کاملا مسلح تو پایگاهن!
‫اصلا متوجه نمیشین که این جان. ‫تو دست و پای کسی نمیان.
‫پیتر، لطفا.
‫فقط یه مدت، باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی خوب.
‫ممنون.
‫باشه. بشینین.
‫بیاین. بشینین.
‫سئو، این جا بشین.
‫- این جا صبر کنین. زود برمیگردم. ‫- من باید از این جا برم.
‫چی داری میگی حمدیه؟ ‫ما این جا در امانیم.
‫عین احمق ها باهامون رفتار ‫می کنی. تا بوده همین بوده.
‫- بس کن. ‫- هیچ وقت بهمون حق حرف زدن نمیدی.
‫- تو بابام رو فرستادی پیش ملادیک! ‫- بس کن!
‫- چیزی لازم داری؟ ‫- آره...
‫این رو بگیر.
‫حمدیه.
‫همه چیز درست میشه، پسرم.
‫حمدیه! ‫حمدیه، عزیزم.
‫راه راست رو نشونمون بده،
‫راهی که بر آنان نازل شده.
‫خشم و گمراهی نیست.
‫برای مردم جلسه بذارین.
‫- چی شده؟ ‫- غیرنظامی ها رو می برن یه جای امن.
‫- به سربرنیتسا برنمیگردن؟ ‫- می تونیم اگه خواستیم بمونیم.
‫- بمونیم؟ نمی بینی که اینا همه نمایشه؟ ‫- نمایش چی؟
‫اگه می خواست، می تونست ما رو بکشه، ‫پس برای چی باهامون قرار گذاشت؟ چرا صحبت کردیم؟
‫- چرا باهامون مذاکره کرد؟ ‫- مگه ندیدی چه مذاکره ای بود؟
‫- خیلی وقت پیش نقشه اش رو کشیده بود. ‫- ما درباره امنیت مردم مذاکره کردیم.
‫نمی تونم این زن احمق رو ‫تحمل کنم!
‫وحشت نکنین.
‫منتقل میشین به کلادانی.
‫زن ها و بچه ها باید ‫اول برن.
‫فقط وحشت نکنین، بذارین ‫بچه کوچولوها و زن ها اول برن.
‫نمیخوایم هیچ بچه ای ‫گم بشه.
‫نگران نباشین. کسی آسیبی ‫بهتون نمی زنه.
‫ممنون، ژنرال.
‫- اسمت چیه؟ ‫- یاسمین.
‫بیا. این مال تو. ‫میذارمش این جا.
‫میشه به ما هم بدین؟ ‫خواهش می کنم.
‫گاو من رو ول کن!
‫- تمام زندگیمه! ‫- گاوت جاش امنه!
‫سریع! سریع!
‫آقایون اون بیرون.
‫- اما اون زن منه! ‫- میخوایم اول ازت بازجویی کنیم.
‫- و مطمئن شیم که هیچ صربی نکشتی! ‫- تنها بذاریدش!
‫زولفو! زولفو!
‫ساکت! ما سیب زمینی بار نمی کنیم.
‫خفه شید!
‫یالا، بیاین بریم.
‫سریعتر!
‫دست ها بالا.
‫یالا! بجنبین!
‫ژنرال!
‫ژنرال ملادیک!
‫توافق کرده بودیم که اتوبوس ها رو ‫ما همراهی می کنیم.
‫و این که همه حق انتخاب دارن که ‫بمونن یا برن.
‫هنوز حتی تخلیه رو ‫کامل نکردیم.
‫برنامه ات کو؟
‫هنوز فرصتی نداشتیم که ‫برنامه ای بریزیم.
‫مگه مشکل منه؟
‫هنوز حتی ثبتشون نکردیم، ‫اتوبوس ها کجا دارن میرن؟
‫می تونین برای همه اتوبوس ها ‫همراه بذارین.
‫هیچ کس جلوتون رو نگرفته.
‫کنار هر کدوم بعضی از ‫افرادتون رو بذارین.
‫اما قرار بود...
‫- سربازها نه تا جسد پشت پایگاه پیدا کردن. ‫- چی؟
‫دارن از آقایون بازجویی می کنن و ‫دویست متر اون ور تر از پایگاه، می کشنشون.
‫- از کجا می دونی؟ ‫- شنیدم که یکی به کاریمانس می گفت.
‫- کاریمانس این جاست؟ ‫- نه.
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫کلنل کاریمانس!
‫برو و سرگرد فرانکن رو ببین!
‫نه، باید با شما ‫حرف بزنیم.
‫دارن مردم رو اون بیرون می کشن.
‫در رو باز کنین.
‫نه...فرانکن کسیه که...
‫باید یه کاری بکنین.
‫- کلنل کاریمانس... ‫- ولم کنین.
‫در رو باز کنین!
‫در رو...
‫کسی می دونه این جا چه خبره؟
‫به سازمان ملل متحد ‫تو نیویورک زنگ زدی؟
‫از همینی که هست، ‫پیچیده ترش نکن.
‫دارم هر کار از دستم ‫بر میاد، می کنم.
‫تو به ما قول دادی که صرب ها ‫وارد شهر نمیشن.
‫- قول دادی ازمون محافظت کنی. ‫- من هیچ قولی ندادم.
‫- دارم نهایت تلاشم رو می کنم. ‫- سربرنیتسا یه «منطقه امن بین المللی» هستش.
‫و مأموریت تو اینه که از ‫مردم محافظت کنی.
‫کجا دارن می برنشون؟ ‫کسی خبر داره؟
‫افراد من دستور گرفتن که ‫وضعیت اتوبوس ها رو کنترل کنن.
‫من هر کاری در توانم ‫هست دارم انجام میدم.
‫حالا لطفا برید. ‫کار دارم.
‫به جای شایعه پخش کردن، ‫سرتون به کار خودتون باشه.
‫اون چی گفت؟ ‫ترجمه کن.
‫ما با هلندی ها میریم.
‫حواست به حمدیه باشه. ‫واقعا ترسیده.
‫ای دخترهای عوضی.
‫عوضی ها!
‫معلم، یه لحظه بیا این جا.
‫- نگران نباش. بهت صدمه ای نمی زنیم. ‫- نه، ممنون. من همین جا جام خوبه.
‫- معلم دبیرستانم بود. ‫- بله.
‫مهربون باشین.
‫حمدیه کجاست؟
‫این جا نیست، رفته جنگل.
‫- مامانت چه طوره، بیلی؟ ‫- خوبه.
‫- سلامم رو بهش برسون. ‫- می رسونم، استاد.
‫سلام من رو به بچه هات ‫برسون، خصوصا حمدیه کوچولو.
‫بعدا می بینمت، خانم قهرمان.
‫توجه کنید، لطفا!
‫تخلیه غیرنظامی ها به خارج از ‫پایگاه کامل شد.
‫اونها به کلادانی منتقل میشن،
‫که تحت کنترل ارتش بوسنی ‫هستش. در امان خواهند بود.
‫الان نوبت شماست.
‫می تونین در گروه های پنج نفره ‫با اتوبوس ها راه بیافتین.
‫کی دستورش رو داده؟ چرا ‫نمی تونیم برگردیم سربرنیتسا؟
‫با نظم و ترتیب شروع به ‫ترک پایگاه کنید!
‫- در گروه های پنج نفره. ‫- این طوری امن نیست. کی باهامون میاد؟
‫بهشون بگو تو گروه های ‫پنج نفره.
‫آیدا، هر چیزی که گفتم رو ‫ترجمه کنم.
‫ترجمه کن.
‫تخلیه پناهجویان به خارج ‫کامل شده.
‫حالا، نوبت شماست.
‫می تونین در گروه های پنج نفره ‫شروع به ترک پایگاه کنین.
‫الحمدلله، تموم شد.
‫حمدیه؟
‫- چیه؟ ‫- چیزی شده؟
‫نه.
‫- سرم... ‫- سرت؟
‫اگه بزنمت کمکی می کنه؟
‫اشیاء تیز رو از جیب ها و ‫کیف هاتون در بیارین.
‫بندازیدشون تو ‫این محفظه ها.
‫تحت هیچ شرایطی ‫نباید همراهتون...
‫...وسایل تیز باشه.
‫هر چیز تیزی.
‫قیچی. خودکار. مداد.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- شاید از هر کی تو عکس باشه، کینه به دل بگیرن.
‫- بابا هم باید دفترچه هاش رو نابود کنه؟ ‫- اون کجاست؟
‫- باید نابود بشه؟ ‫- بدش به من.
‫خلاصه ای از هر روز ‫جنگ توشه.
‫- سه سال و نیم! ‫- نیهاد!
‫آیدا؟
‫- چیه؟ ‫- شماره شناسایی؟
‫- صدات رو نمی شنوم. ‫- شماره کارت ملل متحدت چیه؟
‫421، چه طور؟
‫- چی کار می کنی؟ ‫- فهرست می نویسم.
‫نمی تونن اسمامون رو بخونن، ‫برای همین از من خواستن بنویسمشون.
‫اسم کیا رو؟
‫اونایی که با کاروان هلندی ‫از پایگاه میرن.
‫- تو هم تو لیستی. ‫- و خانواده ام؟
‫- نه. ‫- منظورت چیه؟ اونا رو هم اضافه کن.
‫- یالا. ‫- اول از اون بخواه.
‫- پیتر، لطفا خانواده ام رو به لیست اضافه کن. ‫- فقط اعضای سازمان ملل متحد می تونن...
‫صرب ها نمی دونن کی با ملل متحد کار می کنه که! ‫- ازتون کارت شناسایی میخوان.
‫- براشون کارت درست می کنیم. ‫- من که این جا دستگاهش رو ندارم.
‫- کی داره؟ ‫- نمی دونم.
‫فکر می کنم اکبر داره ‫درستشون می کنه.
‫- اکبر. ‫- بله.
‫حمدیه، سعد و نیهاد.
‫- اکبر این جاست؟ ‫- نه. سمت چپ.
‫- اکبر؟ ‫- بله؟
‫دستگاه کجاست؟
‫- کدوم دستگاه؟ ‫- همون که کارت شناسایی درست می کنه.
‫- این دستگاهه؟ ‫- نه، اون یکیه.
‫شکسته.
‫بهت گفتم که شکسته.
‫گوش کن! اون از لیست ‫خطشون زد.
‫ببین.
‫نمی تونستم هیچ کاری بکنم.
‫آیدا!
‫- نمی تونی بری داخل. ‫- اضطراریه.
‫- جلسه هست. ‫- اضطراریه.
‫- چرا خانواده من رو از لیست خط زدی؟ ‫- نمی تونی بپری وسط یه جلسه.
‫- برو بیرون! ‫- لطفا خانواده ام رو بذار تو لیست.
‫الان پای جون هزاران ‫نفر وسطه.
‫اگه اسم اونا رو اضافه کنم، امنیت تمام ‫کسانی که کارت ملل متحد دارن به خطر می افته.
‫میخوای زندگی بقیه مردم رو ‫تو خطر بندازم؟
‫فرانکن، التماست می کنم. ‫نفرستشون اون بیرون.
‫بیا، می تونی اسم من رو ‫حذف کنی.
‫آیدا، خودم چک می کنم که ‫پسرهات صحیح و سالم از این جا برن.
‫حالا لطفا بذار به کارمون ادامه بدیم.
‫- میذاریشون تو لیست؟ ‫- تمام تلاشم رو می کنم.
‫هلشون بده داخل! ‫بیاین بریم.
‫یالا!
‫تمام افراد غیرمجاز باید دیگه ‫پایگاه ملل متحد رو ترک کنن.
‫ما تو لیستیم.
‫- اسم هاتون؟ ‫- سیلماناجیک. سعد و حمدیه.
‫- و نیهاد و آیدا. ‫- سیلماناجیک.
‫سیلماناجیک.
‫فقط اسم تو توی لیسته، ‫پس اونا باید برن.
‫نه. نه. لطفا دوباره ‫چک کنین.
‫آره.
‫ببخشید، باید پایگاه رو ‫تخلیه کنیم.
‫- دستوره. ‫- اونا نمیرن.
‫چی...؟
‫- لطفا مجبورم نکن زوری انجامش بدم. ‫- بده!
‫چه فرقی داره صرب ها ما رو ‫بکشن یا شما؟
‫- فرانکن به من گفت که اونا تو لیست خواهند بود! ‫- باشه، اما تو لیست نیستن!
‫- پس لیست اشتباهه. ‫- فرانکن این لیست رو بهم داده.
‫همین الان پیشش بودم.
‫لیست تو به روز رسانی نشده. ‫ما می مونیم. از سرگرد فرانکن بپرس.
‫- اونا تو این لیست نیستن. ‫- نشنیدی چی گفتم؟
‫- خب، تو... ‫- بس کن! نیهاد، کمکم کن.
‫ما تو لیستیم.
‫- خب، دوباره چکش کن! ‫- ما تو لیستیم.
‫ما تو لیستیم.
‫این جا بمونین. ‫تکون نخورین.
‫- همسایه ها! ‫- هی، میتار!
‫عزیز، شما از این ور باید ‫بری. با من بیا.
‫- کجا میره؟ ‫- مستقیم پشتت میاد.
‫- بهتون التماس می کنم! نبریدش! ‫- ولم کن!
‫- بیا بریم، میتار. ‫- لطفا، این کار رو نکنین!
‫بسیم!
‫بسیم، می تونی پسرهام رو ‫ببری بیرون پایگاه؟
‫- لطفا. ‫- اگه پیداشون کنن، می کشنشون!
‫و من رو هم می کشن.
‫سعی کن تو یکی از این ‫کامیون ها قایمشون کنی.
‫متأسفم.
‫می تونن زیر جعبه ها ‫قایم بشن.
‫اگه صرب ها پیداشون کنن هم ‫حداقل تلاشمون رو کردیم.
‫جا براشون نیست. با بار پرشون کردیم، نمی دونی؟
‫دکتر! میخوام پسرهام رو ‫با خودت ببری.
‫- چی؟ ‫- میخوام پسرهام رو با خودت ببری.
‫می تونم به پاشون شلیک کنم.
‫سه کامیون مجروح رفتن.
‫هیچ کدوم به بیمارستان نرسیده.
‫و من دلم بدجوری شورش رو می زنه.
‫فقط دارن می برنشون.
‫این جا!
‫- یالا! این پایین. ‫- این جا می تونن ببیننمون.
‫من برمیگردم دنبالتون.
‫برید تو.
‫آقایون سمت چپ، ‫خانما سمت راست!
‫یالا! یالا!
‫این رو بده به من.
‫بجنبین، مردم.
‫هی! ‫این یه مرده!
‫نه! نه!
‫نه، لطفا. نبریدش. ‫فقط یه بچه ست.
‫چه غلطی داری می کنی؟
‫کی بهت دستور داده ‫این کار رو بکنی؟
‫سامر! پسرم رو برگردونین ‫پیشم! کجا دارین می برینش؟
‫یه کانال تلویزیونی ‫مستقل از بلگراده.
‫می تونین بهمون بگین ‫چه خبره؟
‫می دونین چه خبره. خیلی هم خوب ‫می دونین چه خبره.
‫عصر بخیر!
‫- چه طورین؟ ‫- خوب.
‫- سفرتون چه طوره؟ ‫- خوبه.
‫عصر بخیر!
‫گرمتون نشده؟
‫می دونین من کی هستم؟
‫- ژنرال ملادیکه. ‫- تو خفه شو!
‫سیگارت رو بنداز بره.
‫تعریفم رو شنیدین و حالا ‫می تونین من رو ببینین.
‫شایعاتی درباره ام شنیدین که ‫حقیقت ندارن.
‫دروغن.
‫من این جام که ازتون ‫محافظت کنم.
‫از اونا فیلم بگیر نه از من.
‫شما صحیح و سالم به ‫کلادانی منتقل میشید!
‫زندگیتون رو تضمین می کنم و ‫همه چیز رو می بخشم.
‫- امیدوارم سفر خوبی داشته باشین. ‫- ممنون.
‫ببخشید که کار به این جا کشید،
‫اما باید بعضی از خودتون رو ‫سرزنش کنین، نه من رو.
‫موفق باشید...و بیاین دیگه نجنگیم.
‫بچه ها موفق باشید! ‫در آرامش زندگی کنین.
‫پسرم رو ول کنین!
‫ولم کنین.
‫آیدا!
‫مامان!
‫چی کار دارین می کنین؟
‫بچه هام رو ول کنین!
‫- آیدا! ‫- بچه هام رو ول کنین!
‫آیدا، به شوهرت بگو ‫می تونه بمونه.
‫- اونا می تونن بمونن؟ ‫- نه. فقط شوهرت.
‫من اسمش رو به عنوان نماینده ‫رسمی پناهجویان نوشتم.
‫- به خاطر جلسه های کاریش تو مذاکرات. ‫- و دو تا پسرم؟
‫امکانش نیست.
‫چرا امکانش نیست؟
‫چرا؟
‫ما مطیع قانونیم.
‫تصمیم با اونه. می تونه ‫بره یا بمونه.
‫لطفا بچه هام رو به جای ‫من ببرین.
‫من روشن حرف زدم. ‫اونا تو لیست نیستن.
‫التماست می کنم.
‫حداقل یکیمون رو تو ‫لیست بذار.
‫التماست می کنم. حداقل ‫یکیشون رو تو لیست بذار.
‫التماست می کنم.
‫حداقل یکیشون رو تو ‫لیست بذار.
‫التماست می کنم.
‫دارین ازم یه کار ‫غیرممکن میخواین.
‫آیدا. اونا دارن می برنشون به کلادانی.
‫- کاملا در امان خواهند بود. ‫- فرانکن، لطفا، بچه هام رو نفرست برن.
‫فرانکن، التماست می کنم! ‫التماست می کنم، فرانکن!
‫- بذار بمونن. ‫- فقط همین کار از دستم بر میاد.
‫- فرانکن، بذار بمونن. بهت التماس می کنم. ‫- تمام کاری بود که در توانم بود.
‫- لطفا، فرانکن، بذار بمونن! ‫- دیگه التماس نکن!
‫فرانکن!
‫- من نمی تونم این جا بمونم! ‫- می تونی و می مونی.
‫نگران نباش. من باهاشونم.
‫این جا بمون!
‫- نرو اون جا! ‫- ولم کن!
‫نرو اون جا.
‫این کار رو نکنین! ‫اونا بچه هامن.
‫استاد، نمی تونین برین اون جا.
‫برگردین به پایگاه وگرنه ‫تو یه اتوبوس دیگه میذارنتون.
‫ولشون کنین.
‫می بینیمت!
‫حمدیه!
‫- کجا می برنشون؟ ‫- من نمی دونم.
‫نکنین.
‫اسناد شخصیتون رو بندازین این جا!
‫دست ها بالای سر!
‫حالا فیلم واقعی رو می بینید.
‫به چی زل زدی؟
‫فیلم واقعی الان ‫شروع میشه.
‫یالا!
‫- بله؟ ‫- عصر بخیر.
‫اسم من آیدا سیلماناجیکه.
‫بفرمایید.
‫نیازی نیست کفش هاتون رو ‫در بیارین.
‫بیاین داخل.
‫قهوه میل دارین؟
‫لطفا.
‫تازه برای بچه ها کیک ‫درست کردم. اگه دوست دارین...
‫...از کیک هم بچشین. ‫ولی هنوز داغه.
‫اتفاقی عکس های ما رو ‫پیدا کردین؟
‫بله.
‫و نگهشون داشتم. ‫زیر مبلن.
‫اینا متعلقات شما هستن.
‫یا چیزی که ازشون باقی مونده.
‫ممنون.
‫سال هاست که هیچ کس ‫خبری از این آپارتمان نگرفته.
‫برای همین تصور کردیم که ‫صاحبانش فوت شدن.
‫بهمون گفتن که برمیگردین ‫مدرسه تا تدریس کنین؟
‫- بله. ‫- پسر ما کلاس اولیه.
‫نیکولا!
‫بیا. سلام کن، پسرم.
‫سلام!
‫من نه تونستم جسد دو تا ‫پسرم رو پیدا کنم...
‫...نه شوهرم رو.
‫هیچ کس به ما نمیگه ‫کجا دفن شدن.
‫من در اسرع وقت از این جا میرم.
‫- فکر نمی کنم فکر خوبی باشه. ‫- منظورتون برای خودتونه؟
‫- این محله امن نیست. ‫- من هیچ چیز برای از دست دادن ندارم.
‫روز بخیر.
‫بیا این رو بگیر. کی دم ‫در منتظر منه؟
عزیزم...
‫مامان!
‫برای زنان «سربرنیتسا» و 8372 فرزند، شوهر، ‫برادر، اقوام و همسایه های کشته شده شان.
«زیرنویس اختصاصی فیلیمو» ‫مترجم: «رومینا»
‫این داستان بر اساس ‫رویدادهای واقعیست.
‫برخی از شخصیت ها تخیلی هستند و بعضی از «صحنه ها» ‫و دیالوگ ها برای اهداف سینمایی و خلاقانه تصویرسازی شده اند.
‫کجا می روی، آیدا؟
‫(اروپا - بوسنی - جولای 1995)
‫سربرنیتسا تبدیل به قربانگاهی بزرگ شده.
‫هر ثانیه، سه خمپاره کشنده روی ‫شهر سقوط می کند.
‫همین الان هفده قربانی به ‫بیمارستان آورده شده اند.
‫همراه آن ها 57 مجروح بودند.
‫کسی در دنیا تراژدی ای که در سربرنیتسا ‫در حال رخ دادن است را تماشا می کند؟
‫...جنایتی بی سابقه...
‫داریم هر کاری از دستمون ‫بر میاد می کنیم.
‫به اونا هشدار نهایی داده شده.
‫تا 6 صبح وقت دارن که تمام ‫سلاح های سنگینشون رو عقب بکشن.
‫اگه همکاری نکنن، هواپیماهای ناتو ‫از تمام جهات بهشون حمله می کنن.
‫در این مقطع کار دیگه ای ‫نمیشه کرد.
‫همیشه همینه.
‫همیشه بهمون همین رو میگین ‫اما هیچ وقت اتفاقی نمی افته.
‫سه روز پیش که ارتش صربستان ‫وارد منطقه امن شد هم همین رو گفتین.
‫و دو روز پیش که شهر رو تصاحب ‫کردن هم همین طور.
‫من گفتم حتی یه سانتی متر هم ‫نزدیک نمیشن،
‫با این حال، تانک هاشون ‫ساعت به ساعت نزدیکتر میشن.
‫یه لحظه صبر کن!
‫- حالا بگو. ‫- چرا «سربرنیتسا» تبدیل به منطقه امن بین المللی شده...
‫...اگه صرب ها بتونن هر وقت ‫عشقشون کشید واردش شن؟
‫مدام به ما میگین که ‫در امانیم،
‫اما اونا دارن شهر رو ‫بمبارون می کنن.
‫سربازهاشون تو تک تک دهکده های ‫دور شهر هستن.
‫همون طور که گفتم، بهشون ‫هشدار داده شده.
‫و اگه نتونن بهش عمل ‫کنن، عواقب بسیار جدی ای داره.
‫40 الی 70 هواپیما در حالت آماده باشن و ‫حاضرن که حمله کنن...
‫...به تمامی مناطقی که تحت کنترل ‫ارتش جمهوری صرب بوسنی هستن.
‫نابود میشن.
‫مردم مجبور میشن به ‫پناهگاه ها نقل مکان کنن؟
‫اونا در امانن. می تونن ‫تو خونه هاشون بمونن.
‫اگه هواپیماها نرسن چی میشه؟
‫می رسن.
‫می رسن!
‫هشدار سازمان ملل متحد رو دریافت کردن،
‫اگه همکاری نکنن، سر ساعت ‫6 صبح بهشون حمله میشه.
‫مسئولیت حرفی که زدی ‫به عهده خواهی داشت.
‫بهش بگو مسئولیت حرفی که ‫زده به عهده خواهد داشت.
‫اگه صرب ها وارد شهر بشن.
‫ترجمه کن.
‫من فقط یه پیانیستم.
‫اون چی گفت؟
‫گفت فقط یه پیانیسته.
‫- چی؟ ‫- یعنی فقط پیام رسانه.
‫لعنت به خودت و ‫پیانوی کثیفت!
‫جلسه تمومه.
‫- نه، نیست! ‫- وایسا، وایسا، یه لحظه آروم باش.
‫سی هزارتا زندگی دست اوناست! ‫دیوونه بازی در نیار.
‫سریعتر!
‫- می تونم کفش هات رو قرض کنم؟ ‫- آره.
‫این رو ببند.
‫بجنب. دارم میام.
‫- یالا! یالا! ‫- بجنب!
‫همه رو ببرید!
‫- تو شهرداری؟ ‫- آره.
‫ببریدش.
‫از اون جا.
‫همه شون! ‫همه شون!
‫برید طبقه بالا!
‫صبر کنین! ‫لطفا صبر کنین!
‫برگردین! ‫صبر کنین! صبر کنین!
‫برید سالن اصلی.
‫بذارین مجروح ها از ‫راست برن.
‫- باهو، خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- چی؟
‫- خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- وقتی راه افتادیم درست پشت سرمون بودن.
‫- کجا؟ تو وانت؟ ‫- نمی دونم سوار این وانت شدن یا نه.
‫پسرم کجاست؟
‫- چه خبره، آیدا؟ ‫- نمی دونم. نمی دونم.
‫خب، به همه توضیح بدین که قراره ‫یه بیمارستان اون جا احداث کنیم.
‫بله...و اتاق عمل تو یه ‫چادر خواهد بود.
‫میخوام تمام تخت ها این جا ‫باشن. جلوی دیوار.
‫هر دارویی که می تونین ‫با خودتون بیارین.
‫دکتر! هی، دکتر!
‫آیدا، چی داره میگه؟
‫مجروح های بیشتری تو شهر ‫هستن، تو زیرزمین بیمارستان.
‫اون به کاریمانس گفته آدمای بیشتری ‫اون جا هستن. تو یه بیمارستان تو شهر.
‫دکتر. نمی دونم خانواده ام کجان.
‫می تونم برم دنبالشون بگردم؟ ‫خیلی طولش نمیدم.
‫- اون یکی مترجم در دسترسه؟ ‫- دنبالش می گردم.
‫- باشه! بحنب. ‫- باشه.
‫- طارق، خانواده من رو ندیدی؟ ‫- نه.
‫- سیگار داری؟ ‫- چه خبره؟
‫- نمی دونم. هیچ ایده ای ندارم. ‫- گوش کن، دکتر یه مترجم میخواد.
‫من نمی تونم، باید سر ‫دروازه ترجمه کنم.
‫- نرمین، خانواده ام رو ندیدی؟ ‫- نه، ندیدمشون.
‫- آب دارین؟ ‫- نه.
‫- آیدا! ‫- آیدا!
‫خانواده ام رو ندیدی؟
‫- چرا، وقتی رسیدیم یه پسر کوچولو دیدیم. ‫- کجا؟
‫- آیدا، چه اتفاقی برای ما میافته؟ ‫- نمی دونم.
‫آیدا، خانواده ام بیرونن! ‫راهشون نمی دادن.
‫- چی؟ ‫- هلندی ها دروازه رو بستن.
‫منظورت چیه؟
‫مامان!
‫- کجایی؟ ‫- مامان!
‫- برادر و پدرت کجان؟ ‫- خارج.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- من اومدم تو، اما اونا جا موندن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هلندی ها دروازه رو بستن.
‫بستن؟
‫گوش کن. این جا منتظر من ‫باش. زود برمیگردم.
‫نیهاد!
‫حمدیه!
‫آیدا!
‫خانواده ات این جاست!
‫- کجا؟ ‫- اون پشت!
‫چرا ما رو راه ندادن؟
‫احمد، خانواده ام رو ندیدی؟
‫من دنبال حمدیه می گردم. ‫میخوایم بریم جنگل.
‫جنگل؟ اگه دیدیش، ‫بهش بگو این جا بمونه.
‫- شاید بتونم ببرمتون داخل. ‫- جنگل از این جا بهتره.
‫دیوونه شدی؟ اونا نمی تونن ‫به ملل متحد دست بزنن.
‫برید طرف دروازه!
‫آه، لعنتی.
‫نیهاد!
‫حمدیه!
‫آیدا!
‫- برید طرف دروازه! ‫- نمی تونم صدات رو بشنوم!
‫برید دم دروازه!
‫دم دروازه می بینمتون!
‫از اون جا؟
‫زولفو، چی داری میگی؟
‫- اینا همسر و پسرم هستن. ‫- ما هم می تونیم بیایم؟
‫وایسین. نه. ‫کس دیگه ای نمی تونه وارد شه.
‫- التماست می کنم. خانواده من هستن. ‫- ممکن نیست. ببخشید.
‫نمی تونم برای کسی ‫پارتی بازی کنم.
‫اگه اجازه ورودشون رو ‫بدم، همه همین درخواست رو می کنن.
‫- چه خبره؟ ‫- منتظر باش.
‫- بیاین بریم داخل. ‫- گوش کن.
‫پایگاه پره. هیچ کس ‫نمی تونه بره داخل.
‫برام ترجمه کن.
‫همگی به من گوش بدین. ‫پایگاه پره. هیچ کس دیگه ای نمی تونه داخل شه.
‫پایگاه پر نیست! ‫کلی جا هست!
‫بیاین بریم داخل! ‫نیروهای چتنیک دارن میان!
‫چتونه؟ همه مون رو ‫می کشن!
‫این همه آدم کجا باید ‫برن؟ کجا؟
‫لطفا، سرگرد، لطفا.
‫گوش کن، همین الانش هم ‫به اندازه کافی بد هست. خب؟
‫اگه بذارم بیان تو، همه ‫میخوان بیان تو.
‫- خب بذار بیان. ‫- من دستورات خودم رو دارم.
‫سلام به ژنرال.
‫- تبریک میگم، پسرها. ‫- ممنون، ژنرال.
‫آفرین، قهرمان ها.
‫- نیروهامون دارن پیشروی می کنن؟ ‫- بله، دارن شهر رو تصاحب می کنن.
‫مال خودمونه.
‫ژنرال!
‫منطقه تخلیه شده. ‫راحت ماشین رو ببرین.
‫هیچ مشکلی نیست. ‫می دونم.
‫بذارین اون آهسته ‫دنبالم بیاد.
‫بجنب، ژیله! بجنب، کریستیچ!
‫کارلا بیا بریم!
‫این جا رو تصاحب کنین.
‫اون پرچم رو بیارین پایین.
‫نمیخوام این جا برافراشته باشه. ‫بیارینش پایین. پایین.
‫بذارین فیلمبردار فیلمش رو بگیره.
‫حواستون به محله باشه، پسرها.
‫حواستون به محله باشه. ‫وارد چند تا از ساختمونا بشین.
‫مراقب باشین.
‫بی توقف میریم جلو.
‫اون تابلو رو بردار که ‫نوشته خیابون سیلماناجیک.
‫بردارینش.
‫سریعتر! نذارین حرفم رو ‫دو بار تکرار کنم.
‫با خودتون ببریدش. ‫احمق بازی در نیارین.
‫- بیاین بریم پوتوچاری! ‫- سلام کنین!
‫گور بابای سلام!
‫به پیشروی ادامه میدیم. ‫می تونین بعدا باهام احوالپرسی کنین.
‫ما این جا در سربرنیتسا هستیم، ‫صربستان، 11 جولای 1995.
‫دم غروب یک عید بزرگ ‫صربستانی دیگه،
‫این شهر رو به عنوان یه هدیه ‫به مردم صربستان تقدیم می کنیم.
‫- زیادی گفتم «صربستانی»؟ ‫- نگران نباشین. ویرایشش می کنم.
‫- پیش زمینه رو گرفتین؟ ‫- بله، عکس گرفتم.
‫باز کدوم خری داره ‫شلیک می کنه؟
‫کریستیچ، با سازمان ملل متحد ‫تماس بگیر.
‫اگه صدای یه گلوله هم بشنوم، ‫پایگاهشون رو بمبارون می کنیم. این رو بگو بهشون.
‫من 25 هزار نفر اون جا دارم.
‫نه غذایی، نه آبی، نه ‫سرویس بهداشتی ای.
‫نه! تو به من گوش کن! ‫به من گوش کن! کمک لازم داریم.
‫فایده هشدار دادن چیه اگه ‫بهش عمل نکنیم؟
‫من درخواست حمله هوایی دارم.
‫بله.
‫ژنرال ملادیک پشت خطه.
‫- کلنل کاریمانس؟ ‫- الان نمی تونید برید تو.
‫- اضطراریه! ‫- صبر کن، لطفا. صدات می کنم، آیدا.
‫- با من بیا. ‫- ...من باید حرف بزنم با...
‫الان لازمت دارم!
‫سرگرد فرانکن، شوهر و ‫پسرم دم دروازه ان.
‫نمیذارن بیان داخل. می تونین ‫بیاریدشون داخل؟
‫- امکان پذیر نیست. ‫- لطفا. خانواده ام...
‫می تونی تصور کنی اگه خانواده تو رو ‫راه بدم و بقیه رو دک کنم، چی میشه؟
‫اما اگه صرب ها به پایگاه ‫برسن چی؟
‫چه طوری در امان ‫نگهشون می دارین؟
‫بهمون اجازه نمیدن از ‫دستشویی ها استفاده کنیم.
‫- میگن باید همین جا انجامش بدیم. ‫- خاله، من فقط یه مترجمم.
‫اما اونا بهت گوش ‫میدن، لطفا!
‫واقعا میخوام برم.
‫ژنرال ملادیک بین شما دنبال ‫نماینده های غیرنظامی می گرده،
‫برای این که باهاش ‫مذاکره کنن.
‫داوطلبی هست؟
‫یکی باید نماینده شما باشه.
‫کسی هست؟
‫اونا این جا نیستن. ممکنه ‫فرار کرده باشن به جنگل ها.
‫محرم اون جاست.
‫اون به عنوان مدیر شرکت ‫کار می کرد. اون می تونه بره؟
‫بیا، محرم.
‫دارن پیشنهاد میدن یکی ‫به اسم محرم بره.
‫اون یه تاجر محلیه.
‫دو نفر دیگه هم لازم ‫دارم. تحصیل کرده.
‫شوهرم مدیر مدرسه بود.
‫اگه باهات بیاد، اجازه میدی ‫خانواده ام وارد پایگاه بشن؟
‫نمی تونیم اجازه بدیم ‫کس دیگه ای وارد بشه.
‫اون یکی از تحصیل کرده ترین ‫آدما تو سربرنیتساست.
‫آلمانی بلده.
‫این جا از اون مناسب تر ‫پیدا نمی کنی.
‫میشه دو نماینده دیگه هم ‫به من بدین؟
‫هیچ کس نمیخواد انجامش بده.
‫شوهرم رو ببر. ‫اون بهترین انتخابه.
‫باشه.
‫- یه زن پیدا کن که بتونه بهش ملحق شه. ‫- من میرم.
‫تو این جا می مونی. ‫اونا مترجم نمیخوان.
‫می تونی بعد از تاریک شدن هوا شوهرت رو ‫بیاری داخل. آخرین چیزی که لازم دارم اینه که جمعیت شورش کنه.
‫باشه. ممنون.
‫آره.
‫آره، میشه.
‫خب، اون کیه؟
‫آیدا!
‫- این شوهرمه. ‫- اون؟ بیاین جلو.
‫- و پسرم... ‫- چه طوری اونا اجازه دارن برن تو و ما نداریم؟
‫- باید برن با ملادیک مذاکره کنن. ‫- احمد هم می تونه بیاد؟
‫- چرا دو نفرن؟ کی انتخابشون کرده؟ ‫- صبر کن. اون ما رو هم می بره.
‫احمد هم می تونه ‫با ما بیاد؟
‫آروم باشین! ‫آروم باشین.
‫دروازه! ‫دروازه!
‫متوجهم نمیشم. چرا ‫باید مذاکره کنیم؟
‫ملادیک خواسته.
‫من نمیخوام برم پیشش.
‫اون هم به نمایندگی از این ‫همه آدم که من رو انتخاب کردن؟
‫چرا نمی فهمی؟ ‫راه دیگه ای برای داخل آوردنت نبود.
‫چرا تو نمیری؟
‫- می دونی که من آدم درستش نیستم. ‫- اونا مترجم خودشون رو دارن.
‫خودت رو کنترل کن، خب؟
‫کی باید بریم؟
‫وقتی ملادیک ازتون بخواد.
‫سئو، درباره سیگار ‫کشیدن چی بهت گفتم؟
‫- بی خیال، مامان! ‫- آیدا، بذار کارش رو بکنه.
‫- امروز چه روزیه؟ ‫- چه فرقی داره؟
‫دوشنبه ست. ‫نه، سه شنبه.
‫یازدهم جولای.
‫یازدهم؟
‫تولدم دو روز دیگه ست.
‫تبریک میگم!
‫هنوز نه!
‫وقتی این قضایا تموم شد، ‫هر روز جشن می گیریم.
‫یه مهمونی بزرگ می گیرم.
‫یه عالمه گوسفند کباب می کنیم، ‫چادر به پا می کنیم، با موسیقی.
‫ماه ها ازش لذت می برم.
‫می تونین یه کم صداتون رو ‫بیارین پایین؟
‫آیدا.
‫می تونی کاری کنی ‫بدون من برن؟
‫- من نمی دونم چی کار کنم! ‫- نیهاد!
‫- بابا، مترجمه! ‫- آهای، مترجم!
‫کیسه آبم پاره شده.
‫هی، الان؟
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫باشه، فشار بده. ‫من دارمت.
‫- با من نفس بکش. ‫- تا حالا زایمان کردی؟
‫- به هیچ وجه... ‫- تو چی؟
‫- نه. ‫- ما سه نفریم.
‫فشار بده! چرا الان اومدی ‫بیرون، کودن؟
‫نمی تونستی زمان بهتری ‫برای بیرون اومدن پیدا کنی؟
‫یالا، فشار بده، آره.
‫آره!
‫خودشه. کم کم داره ‫تموم میشه.
‫چی گفت؟
‫ژنرال اسمیت کجاست؟
‫باشه، کسی نمی تونه ‫بهش دسترسی پیدا کنه؟
‫پس معاونش رو برام بگیر.
‫کدوم نقشه خروج؟
‫نه! نه، پس حملات ‫هوایی چی شدن؟
‫دبیرکل کجاست؟
‫نه. نه. البته، نه. باید من رو ‫به یه نفر وصل کنی که صحبت کنم.
‫همه که ناپدید نشدن!
‫داری به من میگی که کل سلسله ‫مراتب ملل متحد رفته تعطیلات؟
‫پس چی کار باید بکنم؟
‫زنگ...
‫با دولتمون تماس بگیر.
‫چی به سرمون میاد؟
‫فکر می کنی این جا در امانیم؟
‫اگه این جا در امان نباشیم، ‫نمی دونم کجا دیگه بتونیم.
‫من هم دقیقا همین ‫فکر رو می کنم.
‫وقتی جنگ تموم بشه، ‫میخوای چی کار کنی؟
‫من برمیگردم به تدریس ‫تو مدرسه.
‫اون جا از همه جا ‫خوشحالترم. تو چی؟
‫من درگیر یه جنگ دیگه ‫میشم. اون جا از همه جا خوشحالترم.
‫خفه شو، همین یکیش هم ‫خیلی طول کشید.
‫هر کاری می کنم که از ‫بچه ها دور شم.
‫- بچه هات باهات این جان؟ ‫- آره. دو تا پسر دارم.
‫سئو هفده سالشه.
‫اگه اوضاع عادی بود، سال دیگه ‫از دبیرستان فارغ التحصیل میشد.
‫حمدیه هم الان دانشگاهی بود.
‫تنها چیزی که براش ‫مهمه، موسیقیشه.
‫به یه گروه ملحق شده. ‫میخواد یه خواننده پاپ بشه.
‫چه انتخاب خوبی. اونا ‫بین خانما محبوبن.
‫البته بعد از دکترها.
‫آره، اما دخترها عاشق ‫کوچیک ترین پسرمن.
‫می دونم همه مادرها فکر ‫می کنن بچه هاشون خاصن،
‫اما واقعا هستن.
‫هی، این جایی پس، ستاره من.
‫- چرا سعی نمی کنی یه کم بخوابی؟ ‫- می کنم.
‫من بهش رسیدگی می کنم.
‫- کی مذاکرات رو ترجمه می کنه؟ ‫- هیچ کدوم از ما نمی کنیم.
‫ملادیک مترجم خودش رو داره.
‫خوبه، من خیلی ‫می ترسیدم.
‫واقعا نمیخوام از این جا برم.
‫بگیرش.
‫یالا، باعث میشه ‫احساس آرامش کنی.
‫♪ عزیزم، تو تو ابرها زندگی می کنی ♪
‫♪ و صدای من نمی تونه بهت برسه ♪
‫♪ هنوز عشقت رو به کسی ندادی ♪
‫آفرین، استاد.
‫♪ تو توی ابرهای سفید زندگی می کنی ♪
‫♪ به این نغمه نزدیک تر شو ♪
‫♪ میخوام باهات در میون بذارم ♪
‫♪ اون خوشی های کوچیک توی رویا رو ♪
‫نزدیک تر، ممنون، شرکت کننده ها.
‫کمیته حالا برنده رو ‫اعلام می کنه.
‫بهترین مدل موی شرق بوسنی ‫برای فصل 91-92...
‫...و برنده مسابقه امسال ‫کسی نیست جز...
‫گروه آلیتچ!
‫♪ بهم نوشیدنی بده ♪ ‫♪ میخوام استراحت کنم ♪
‫♪ و کولی ها رو بیار سر میز ♪
‫♪ بذار ساز بزنن...بذار من رو به وجد بیارن ♪
‫♪ چون چشم های اون من رو دوست نداشتن ♪
‫گاز!
‫همگی! دارن گاز ‫شلیک می کنن!
‫همگی! میخوان خفه امون کنن.
‫میخوان خفه امون کنن! ‫دارن گاز شلیک می کنن!
‫نه! نه. دارن گاز ‫شلیک می کنن.
‫نه، نه.
‫...میخوان...نه...
‫از سر راه برید کنار! ‫برید کنار!
‫از سر راه برید کنار!
‫برید کنار، لطفا. ‫ممنون.
‫برید کنار. برید کنار، لطفا.
‫کلنل!
‫فکر می کنین میذارن ‫ما بریم؟
‫خدمت من باید آوریل ‫تموم میشد.
‫زنم بارداره و هر لحظه ‫ممکنه زایمان کنه.
‫- بچه دارین، کلنل؟ ‫- نه.
‫و تو هم کسی رو نداری.
‫کلنل، هشدار چی شد؟
‫میگن نباید مزاحم صرب ها بشیم.
‫همه دارن مسخره بازی در میارن.
‫اون وقت من باید ملاحظه این ‫هیولای کوفتی رو بکنم.
‫دیو.
‫با اجازه اتون، من بهش ‫میگم «دیو»، فرمانده.
‫ممنون.
‫سریع بیاین! ‫سریع!
‫سلاح دارین؟ ‫اون جا وایسین.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله، مطمئنم.
‫- خانمه چه طور؟ ‫- من هیچی ندارم.
‫زن ها از همه خطرناک ترن.
‫همین جا منتظر وایسین.
‫- ببخشید، اما ما... ‫- خفه شید!
‫دنبالم بیاین!
‫ژنرال مالدیک!
‫این هم نماینده های ساکنین ‫سربرنیتسا.
‫طبق ماده 819، سربرنیتسا ‫یه منطقه امنه،
‫تحت حفاظت ملل متحد.
‫خانم، کار شما چیه؟
‫اقتصاددانم. دو تا بچه و ‫یه نوه دارم.
‫مادربزرگ همین مرد ‫جوونی که این جاست؟
‫بله، و با هم رده شما که ‫این جاست یه مدرسه می رفتم.
‫- اگه این طوره، نیازی نیست به هم معرفیتون کنم؟ ‫- نه نیست.
‫می تونین خودتون تمام ‫مسائل رو حل کنین.
‫- یه داستان عاشقانه دبیرستانی داشتین؟ ‫- نه. فقط دوست های صمیمی بودیم...
‫- نمی دونستیم کار به این جا می کشه. ‫- اما کشید.
‫- راستش... ‫- آنیلا.
‫- جمیله. ‫- آنیلا...
‫- جمیله. ‫- جمیله؟
‫- تو سربرنیتسا کارهای سیاسی می کردی؟ ‫- نه.
‫فقط مدیر یه دپارتمان حسابداریم. ‫به هیچ فرقه سیاسی ای ملحق نشدم.
‫- و اونی که کنارته چی؟ ‫- اسم من نیهاد سیلماناجیکه.
‫من مدیر مدرسه راهنمایی ‫تو سربرنیتسا بودم.
‫صدات رو ببر بالا.
‫اسم من نیهاد سیلماناجیکه.
‫قبلا مدیر مدرسه راهنمایی ‫تو سربرنیتسا بودم.
‫- در اصل، معلم تاریخم. ‫- عضو هیچ فرقه سیاسی ای هستی؟
‫نه سیاسی نه نظامی. ‫من یه غیرنظامیم.
‫من محرم کانویچم. ‫من مدیر یه شرکت بودم.
‫هیچ وقت تو هیچ فعالیت ‫سیاسی ای شرکت نکردم.
‫میخوام کمکتون کنم.
‫با این حال، از اون جا که ارتشتون ‫شکست خورده، من تقاضای همکاری کامل غیرنظامی ها رو دارم.
‫نیازی نیست مردمتون بمیرن.
‫نه شوهرانتون، نه برادرهاتون و ‫نه همسایه هاتون.
‫می تونین یا زنده بمونین ‫یا نابود بشین.
‫کنار بایستین.
‫برای زنده موندنتون،
‫از مردان مسلح، حتی مجرمانِ...
‫...جرایم جنگی، که خیلی هاشون...
‫...علیه ما انجام شدن میخوام...
‫سلاح هاشون رو بدن به ‫«ارتش جمهوری صرب بوسنی».
‫ژنرال،
‫امنیت غیرنظامی ها ‫اولویت اول ماست.
‫چی میخواین؟
‫ما به خواسته های تک تک ‫شهروندان احترام میذاریم.
‫می تونین انتخاب کنین که ‫بمونین یا برید.
‫اگه میخواید برید، می تونین ‫به ما بگین.
‫سوخت از شما، ماشین آلات از من.
‫دارم درباره جمعیت ‫بزرگی صحبت می کنم.
‫این کاریه که باید کرد.
‫باهاش تا کنین.
‫اگه بخواید برید،
‫من نمیخوام هیچ جوره ‫تحت فشار بذارمتون.
‫من هیچ مشکلی با مردم ‫بی گناه ندارم.
‫ژنرال، اگه کمک سربازهای من رو ‫میخواین، آماده ان که کمکتون کنن.
‫ممنون برای پیشنهادتون.
‫اما ما سوخت نداریم، ‫هیچ سوختی نداریم.
‫از فوریه هیچ منابعی ‫دریافت نکردیم.
‫سوختتون رو پر می کنم.
‫می تونین به وزارت دفاعتون ‫بگین که ارتشتون در امانه.
‫به نیروهاتون حمله نمیشه.
‫مورخ!
‫بی خیال، آروم باش. بهتره ‫همه اتون برید.
‫ژنرال.
‫ملل متحد اتوبوس های همراه رو ‫فراهم می کنن.
‫یه برنامه تخلیه می ریزیم.
‫تو برنامه ات رو بچین و من ‫انتقالات رو انجام میدم.
‫به عنوان یه مرد...و یه ژنرال...
‫من امنیت مردم بی گناه رو ‫تضمین می کنم.
‫بهمون یه کم نوشیدنی بدین، ‫همین طور نوشابه و نون تست.
‫فرمانده اتون کجاست؟
‫با ژنرال شما قرار داره.
‫- غیرنظامی ها داخلن؟ ‫- آره.
‫- چند نفرن؟ ‫- چهار یا پنج هزار نفر.
‫- سربازن؟ ‫- سرباز نداریم.
‫سربازی نیست!
‫گفت که سربازی نیست، عوضی!
‫- میخوام بیام داخل. ‫- فرمانده امون این جا نیست.
‫اما من که هستم! ‫میخوام برم داخل.
‫- باشه؟ ‫- صبر کن. صبر کن.
‫- چیه؟ ‫- اون رو ببین.
‫یالا! یالا! یالا!
‫سلام!
‫میخوایم ببینیم سرباز مسلمونی ‫داخل قایم شده یا نه.
‫سربازی نیست. ‫فقط غیرنظامی ها.
‫کسی از تو نپرسید.
‫میخوام با چشمای ‫خودم ببینم.
‫آقا، این جا مقر ملل متحده. ‫نمی تونین همین طوری برید داخل.
‫- مخصوصا مسلح! ‫- من کاپیتان هستم.
‫من رو به یه آدم مسئول ‫وصل کن. نمیذارن بریم داخل.
‫انگلیسی حرف بزن.
‫انگلیسی حرف بزن!
‫بله، من باید انگلیسی حرف بزنم.
‫بذار پایگاه رو بگردن که بتونن ‫خودشون ببینن سرباز بوسنیایی ای نیست.
‫کلنل، هیچ پرسنل نظامی مسلحی ‫اجازه ورود به منطقه امن رو نداره.
‫چه برسه به داخل پایگاهمون.
‫اونا فقط میخوان چک کنن ‫که سربازی هست یا نه.
‫اگه بذارم با سلاح بیان ‫داخل، مردم وحشت می کنن.
‫- کنترلشون کن. ‫- مجاز نیست!
‫بهت دستور میدم ‫راهشون بدی.
‫تمام.
‫ممنون.
‫آروم باشین!
‫فقط برای این اومدن که ‫مطمئن شن کسی مسلح نیست.
‫همه چیز تحت کنترله.
‫لعنت! چه خوک دونی ای!
‫این جا مرد هم هست. ‫الان تفتیششون می کنم.
‫- دستت چی شده؟ ‫- داشتم هیزم می بریدم.
‫هیزم می بریدی؟
‫یونیفرمت کجاست؟
‫- ما غیرنظامی هستیم. ‫- غیرنظامی؟
‫پس ما این پنج سال با کی ‫می جنگیدیم، عوضی ها؟
‫همه غیرنظامین.
‫- سلاحی هست؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫- هیچی؟ ‫- قسم می خورم.
‫به من گوش کنین.
‫- کسی سلاحی داره؟ ‫- نه.
‫پس اگه حتی یه ‫شلیک بشه،
‫تکرار کنم فقط یه شلیک...
‫کارتون تمومه، خب؟
‫- بله. ‫- بلندتر.
‫بله!
‫- سلاحی هست؟ ‫- نه.
‫- تو چی؟ ‫- نه.
‫- و تو؟ ‫- من هم نه.
‫داری با یه سرباز ‫صرب صحبت می کنی.
‫بیا نزدیک.
‫- صربی کشتی؟ ‫- نه.
‫چرا؟ ترسویی؟
‫اون تو ارتش نبوده.
‫این رو باش. کی از ‫تو چیزی پرسید؟
‫دختر کوچولو! ‫دختر کوچولوی من!
‫- چرا این دختر کوچولو داره گریه می کنه؟ ‫- گرسنه ست.
‫گرسنه؟ این جا چیزی ‫برای خوردن ندارین؟
‫ندارین؟
‫میخواین از گرسنگی بمیرن و ‫تقصیرش بیافته گردن صرب ها؟
‫آشغال ها!
‫اُه، بله!
‫برای همه نون بیارید.
‫من این جا رو گشتم. ‫هیچ سربازی این جا نیست.
‫کارت تموم شد؟
‫همه چیز رو بذارین، ‫فقط وسایل ضروری رو بردارین.
‫فقط وسایل ضروری، شنیدین ‫چی میگم؟ بیاین بریم.
‫بیاین!
‫باید فرار می کردیم جنگل. ‫باهوش ها قبلا رفتن.
‫مستقیم میافتن دو دست های چتنیک.
‫اگه این جا بمونم، می میرم. ‫من باید فرار کنم.
‫- می تونیم اسلحه های سربازهای ملل متحد رو بگیریم. ‫- چی داری میگی؟
‫حتی فکرش رو هم نکنین.
‫بیاین این جا، یالا.
‫بیاین بریم، همین الان.
‫همین الان!
‫این جا فقط خدمه اجازه ورود ‫دارن. نمی تونن این جا باشن
‫سربازهای صرب ‫توی پایگاهن.
‫- چی؟ ‫- فرانکن راهشون داد.
‫باید قایمشون کنم. شوهرم ‫رفته با ملادیک مذاکره کنه.
‫- غیرنظامی ها اجازه ندارن این جا باشن. ‫- فقط یه مدت کوتاه.
‫- می تونن تو اون اتاق بمونن. ‫- این جا دفتر ناظران نظامیه.
‫- این جا جای غیرنظامی ها نیست... ‫- اما صرب ها کاملا مسلح تو پایگاهن!
‫اصلا متوجه نمیشین که این جان. ‫تو دست و پای کسی نمیان.
‫پیتر، لطفا.
‫فقط یه مدت، باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی خوب.
‫ممنون.
‫باشه. بشینین.
‫بیاین. بشینین.
‫سئو، این جا بشین.
‫- این جا صبر کنین. زود برمیگردم. ‫- من باید از این جا برم.
‫چی داری میگی حمدیه؟ ‫ما این جا در امانیم.
‫چی شده؟ ‫ما در امانیم.
‫- نه، نیستیم. می کشنمون. ‫- این طور نیست.
‫- می کشنمون. ‫- آروم باش، وگرنه میندازنمون بیرون.
‫همه امون رو می کشن.
‫عین احمق ها باهامون رفتار ‫می کنی. تا بوده همین بوده.
‫- بس کن. ‫- هیچ وقت بهمون حق حرف زدن نمیدی.
‫- تو بابام رو فرستادی پیش ملادیک! ‫- بس کن!
‫آیدا؟
‫- چیزی لازم داری؟ ‫- آره...
‫این رو بگیر.
‫حمدیه.
‫همه چیز درست میشه، پسرم.
‫حمدیه! ‫حمدیه، عزیزم.
‫مراقب برادرت باش.
‫راه راست رو نشونمون بده،
‫راهی که بر آنان نازل شده.
‫خشم و گمراهی نیست.
‫برای مردم جلسه بذارین.
‫- چی شده؟ ‫- غیرنظامی ها رو می برن یه جای امن.
‫- به سربرنیتسا برنمیگردن؟ ‫- می تونیم اگه خواستیم بمونیم.
‫- بمونیم؟ نمی بینی که اینا همه نمایشه؟ ‫- نمایش چی؟
‫اگه می خواست، می تونست ما رو بکشه، ‫پس برای چی باهامون قرار گذاشت؟ چرا صحبت کردیم؟
‫- چرا باهامون مذاکره کرد؟ ‫- مگه ندیدی چه مذاکره ای بود؟
‫- خیلی وقت پیش نقشه اش رو کشیده بود. ‫- ما درباره امنیت مردم مذاکره کردیم.
‫نمی تونم این زن احمق رو ‫تحمل کنم!
‫وایسین! یواش.
‫وحشت نکنین.
‫منتقل میشین به کلادانی.
‫زن ها و بچه ها باید ‫اول برن.
‫فقط وحشت نکنین، بذارین ‫بچه کوچولوها و زن ها اول برن.
‫نمیخوایم هیچ بچه ای ‫گم بشه.
‫نگران نباشین. کسی آسیبی ‫بهتون نمی زنه.
‫ممنون، ژنرال.
‫- اسمت چیه؟ ‫- یاسمین.
‫بیا. این مال تو. ‫میذارمش این جا.
‫میشه به ما هم بدین؟ ‫خواهش می کنم.
‫گاو من رو ول کن!
‫- تمام زندگیمه! ‫- گاوت جاش امنه!
‫سریع! سریع!
‫آقایون اون بیرون.
‫- اما اون زن منه! ‫- میخوایم اول ازت بازجویی کنیم.
‫- و مطمئن شیم که هیچ صربی نکشتی! ‫- تنها بذاریدش!
‫زولفو! زولفو!
‫ساکت! ما سیب زمینی بار نمی کنیم.
‫خفه شید!
‫یالا، بیاین بریم.
‫سریعتر!
‫دست ها بالا.
‫یالا! بجنبین!
‫ژنرال!
‫ژنرال ملادیک!
‫توافق کرده بودیم که اتوبوس ها رو ‫ما همراهی می کنیم.
‫و این که همه حق انتخاب دارن که ‫بمونن یا برن.
‫هنوز حتی تخلیه رو ‫کامل نکردیم.
‫برنامه ات کو؟
‫هنوز فرصتی نداشتیم که ‫برنامه ای بریزیم.
‫مگه مشکل منه؟
‫هنوز حتی ثبتشون نکردیم، ‫اتوبوس ها کجا دارن میرن؟
‫می تونین برای همه اتوبوس ها ‫همراه بذارین.
‫هیچ کس جلوتون رو نگرفته.
‫کنار هر کدوم بعضی از ‫افرادتون رو بذارین.
‫اما قرار بود...
‫- مردها اون وری! ‫- نه!
‫مامان!
‫ولش کن! پسرم رو برگردونین پیشم!
‫- سربازها نه تا جسد پشت پایگاه پیدا کردن. ‫- چی؟
‫دارن از آقایون بازجویی می کنن و ‫دویست متر اون ور تر از پایگاه، می کشنشون.
‫- از کجا می دونی؟ ‫- شنیدم که یکی به کاریمانس می گفت.
‫- کاریمانس این جاست؟ ‫- نه.
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫کلنل کاریمانس!
‫برو و سرگرد فرانکن رو ببین!
‫نه، باید با شما ‫حرف بزنیم.
‫دارن مردم رو اون بیرون می کشن.
‫در رو باز کنین.
‫نه...فرانکن کسیه که...
‫باید یه کاری بکنین.
‫- کلنل کاریمانس... ‫- ولم کنین.
‫در رو باز کنین!
‫در رو...
‫کسی می دونه این جا چه خبره؟
‫به سازمان ملل متحد ‫تو نیویورک زنگ زدی؟
‫از همینی که هست، ‫پیچیده ترش نکن.
‫دارم هر کار از دستم ‫بر میاد، می کنم.
‫تو به ما قول دادی که صرب ها ‫وارد شهر نمیشن.
‫- قول دادی ازمون محافظت کنی. ‫- من هیچ قولی ندادم.
‫- دارم نهایت تلاشم رو می کنم. ‫- سربرنیتسا یه «منطقه امن بین المللی» هستش.
‫و مأموریت تو اینه که از ‫مردم محافظت کنی.
‫کجا دارن می برنشون؟ ‫کسی خبر داره؟
‫افراد من دستور گرفتن که ‫وضعیت اتوبوس ها رو کنترل کنن.
‫من هر کاری در توانم ‫هست دارم انجام میدم.
‫حالا لطفا برید. ‫کار دارم.
‫به جای شایعه پخش کردن، ‫سرتون به کار خودتون باشه.
‫اون چی گفت؟ ‫ترجمه کن.
‫ما با هلندی ها میریم.
‫حواست به حمدیه باشه. ‫واقعا ترسیده.
‫من بدترین بزدل هام.
‫چرت نگو.
‫تو سه سال و نیم جنگ رو ‫دووم آوردی و این رو هم میاری.
‫بیا فقط به هم بچسبیم.
‫ای دخترهای عوضی.
‫عوضی ها!
‫معلم، یه لحظه بیا این جا.
‫- نگران نباش. بهت صدمه ای نمی زنیم. ‫- نه، ممنون. من همین جا جام خوبه.
‫- معلم دبیرستانم بود. ‫- بله.
‫مهربون باشین.
‫حمدیه کجاست؟
‫این جا نیست، رفته جنگل.
‫- مامانت چه طوره، بیلی؟ ‫- خوبه.
‫- سلامم رو بهش برسون. ‫- می رسونم، استاد.
‫سلام من رو به بچه هات ‫برسون، خصوصا حمدیه کوچولو.
‫بعدا می بینمت، خانم قهرمان.
‫توجه کنید، لطفا!
‫تخلیه غیرنظامی ها به خارج از ‫پایگاه کامل شد.
‫اونها به کلادانی منتقل میشن،
‫که تحت کنترل ارتش بوسنی ‫هستش. در امان خواهند بود.
‫الان نوبت شماست.
‫می تونین در گروه های پنج نفره ‫با اتوبوس ها راه بیافتین.
‫کی دستورش رو داده؟ چرا ‫نمی تونیم برگردیم سربرنیتسا؟
‫با نظم و ترتیب شروع به ‫ترک پایگاه کنید!
‫- در گروه های پنج نفره. ‫- این طوری امن نیست. کی باهامون میاد؟
‫بهشون بگو تو گروه های ‫پنج نفره.
‫آیدا، هر چیزی که گفتم رو ‫ترجمه کنم.
‫ترجمه کن.
‫تخلیه پناهجویان به خارج ‫کامل شده.
‫حالا، نوبت شماست.
‫می تونین در گروه های پنج نفره ‫شروع به ترک پایگاه کنین.
‫الحمدلله، تموم شد.
‫حمدیه؟
‫- چیه؟ ‫- چیزی شده؟
‫نه.
‫- سرم... ‫- سرت؟
‫اگه بزنمت کمکی می کنه؟
‫اشیاء تیز رو از جیب ها و ‫کیف هاتون در بیارین.
‫بندازیدشون تو ‫این محفظه ها.
‫تحت هیچ شرایطی ‫نباید همراهتون...
‫...وسایل تیز باشه.
‫هر چیز تیزی.
‫قیچی. خودکار. مداد.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- شاید از هر کی تو عکس باشه، کینه به دل بگیرن.
‫- بابا هم باید دفترچه هاش رو نابود کنه؟ ‫- اون کجاست؟
‫- باید نابود بشه؟ ‫- بدش به من.
‫خلاصه ای از هر روز ‫جنگ توشه.
‫- سه سال و نیم! ‫- نیهاد!
‫آیدا؟
‫- چیه؟ ‫- شماره شناسایی؟
‫- صدات رو نمی شنوم. ‫- شماره کارت ملل متحدت چیه؟
‫421، چه طور؟
‫- چی کار می کنی؟ ‫- فهرست می نویسم.
‫نمی تونن اسمامون رو بخونن، ‫برای همین از من خواستن بنویسمشون.
‫اسم کیا رو؟
‫اونایی که با کاروان هلندی ‫از پایگاه میرن.
‫- تو هم تو لیستی. ‫- و خانواده ام؟
‫- نه. ‫- منظورت چیه؟ اونا رو هم اضافه کن.
‫- یالا. ‫- اول از اون بخواه.
‫- پیتر، لطفا خانواده ام رو به لیست اضافه کن. ‫- فقط اعضای سازمان ملل متحد می تونن...
‫صرب ها نمی دونن کی با ملل متحد کار می کنه که! ‫- ازتون کارت شناسایی میخوان.
‫- براشون کارت درست می کنیم. ‫- من که این جا دستگاهش رو ندارم.
‫- کی داره؟ ‫- نمی دونم.
‫فکر می کنم اکبر داره ‫درستشون می کنه.
‫- اکبر. ‫- بله.
‫حمدیه، سعد و نیهاد.
‫- اکبر این جاست؟ ‫- نه. سمت چپ.
‫- اکبر؟ ‫- بله؟
‫دستگاه کجاست؟
‫- کدوم دستگاه؟ ‫- همون که کارت شناسایی درست می کنه.
‫- این دستگاهه؟ ‫- نه، اون یکیه.
‫شکسته.
‫بهت گفتم که شکسته.
‫گوش کن! اون از لیست ‫خطشون زد.
‫ببین.
‫نمی تونستم هیچ کاری بکنم.
‫آیدا!
‫- نمی تونی بری داخل. ‫- اضطراریه.
‫- جلسه هست. ‫- اضطراریه.
‫- چرا خانواده من رو از لیست خط زدی؟ ‫- نمی تونی بپری وسط یه جلسه.
‫- برو بیرون! ‫- لطفا خانواده ام رو بذار تو لیست.
‫الان پای جون هزاران ‫نفر وسطه.
‫اگه اسم اونا رو اضافه کنم، امنیت تمام ‫کسانی که کارت ملل متحد دارن به خطر می افته.
‫میخوای زندگی بقیه مردم رو ‫تو خطر بندازم؟
‫فرانکن، التماست می کنم. ‫نفرستشون اون بیرون.
‫بیا، می تونی اسم من رو ‫حذف کنی.
‫آیدا، خودم چک می کنم که ‫پسرهات صحیح و سالم از این جا برن.
‫حالا لطفا بذار به کارمون ادامه بدیم.
‫- میذاریشون تو لیست؟ ‫- تمام تلاشم رو می کنم.
‫هلشون بده داخل! ‫بیاین بریم.
‫یالا!
‫تمام افراد غیرمجاز باید دیگه ‫پایگاه ملل متحد رو ترک کنن.
‫ما تو لیستیم.
‫- اسم هاتون؟ ‫- سیلماناجیک. سعد و حمدیه.
‫- و نیهاد و آیدا. ‫- سیلماناجیک.
‫سیلماناجیک.
‫فقط اسم تو توی لیسته، ‫پس اونا باید برن.
‫نه. نه. لطفا دوباره ‫چک کنین.
‫آره.
‫ببخشید، باید پایگاه رو ‫تخلیه کنیم.
‫- دستوره. ‫- اونا نمیرن.
‫چی...؟
‫- لطفا مجبورم نکن زوری انجامش بدم. ‫- بده!
‫چه فرقی داره صرب ها ما رو ‫بکشن یا شما؟
‫- فرانکن به من گفت که اونا تو لیست خواهند بود! ‫- باشه، اما تو لیست نیستن!
‫- پس لیست اشتباهه. ‫- فرانکن این لیست رو بهم داده.
‫همین الان پیشش بودم.
‫لیست تو به روز رسانی نشده. ‫ما می مونیم. از سرگرد فرانکن بپرس.
‫- اونا تو این لیست نیستن. ‫- نشنیدی چی گفتم؟
‫- خب، تو... ‫- بس کن! نیهاد، کمکم کن.
‫ما تو لیستیم.
‫- خب، دوباره چکش کن! ‫- ما تو لیستیم.
‫ما تو لیستیم.
‫این جا بمونین. ‫تکون نخورین.
‫- همسایه ها! ‫- هی، میتار!
‫عزیز، شما از این ور باید ‫بری. با من بیا.
‫- کجا میره؟ ‫- مستقیم پشتت میاد.
‫- بهتون التماس می کنم! نبریدش! ‫- ولم کن!
‫- بیا بریم، میتار. ‫- لطفا، این کار رو نکنین!
‫بسیم!
‫بسیم، می تونی پسرهام رو ‫ببری بیرون پایگاه؟
‫- لطفا. ‫- اگه پیداشون کنن، می کشنشون!
‫و من رو هم می کشن.
‫سعی کن تو یکی از این ‫کامیون ها قایمشون کنی.
‫متأسفم.
‫می تونن زیر جعبه ها ‫قایم بشن.
‫اگه صرب ها پیداشون کنن هم ‫حداقل تلاشمون رو کردیم.
‫جا براشون نیست. با بار پرشون کردیم، نمی دونی؟
‫دکتر! میخوام پسرهام رو ‫با خودت ببری.
‫- چی؟ ‫- میخوام پسرهام رو با خودت ببری.
‫می تونم به پاشون شلیک کنم.
‫سه کامیون مجروح رفتن.
‫هیچ کدوم به بیمارستان نرسیده.
‫و من دلم بدجوری شورش رو می زنه.
‫فقط دارن می برنشون.
‫بیاین این جا.
‫می برمشون دیدن کاریمانس.
‫آیدا، لطفا با خودت ببرش.
‫التماست می کنم!
‫این جا!
‫- یالا! این پایین. ‫- این جا می تونن ببیننمون.
‫من برمیگردم دنبالتون.
‫برید تو.
‫آقایون سمت چپ، ‫خانما سمت راست!
‫یالا! یالا!
‫این رو بده به من.
‫بجنبین، مردم.
‫هی! ‫این یه مرده!
‫نه! نه!
‫نه، لطفا. نبریدش. ‫فقط یه بچه ست.
‫چه غلطی داری می کنی؟
‫کی بهت دستور داده ‫این کار رو بکنی؟
‫سامر! پسرم رو برگردونین ‫پیشم! کجا دارین می برینش؟
‫یه کانال تلویزیونی ‫مستقل از بلگراده.
‫می تونین بهمون بگین ‫چه خبره؟
‫می دونین چه خبره. خیلی هم خوب ‫می دونین چه خبره.
‫عصر بخیر!
‫- چه طورین؟ ‫- خوب.
‫- سفرتون چه طوره؟ ‫- خوبه.
‫عصر بخیر!
‫گرمتون نشده؟
‫می دونین من کی هستم؟
‫- ژنرال ملادیکه. ‫- تو خفه شو!
‫سیگارت رو بنداز بره.
‫تعریفم رو شنیدین و حالا ‫می تونین من رو ببینین.
‫شایعاتی درباره ام شنیدین که ‫حقیقت ندارن.
‫دروغن.
‫من این جام که ازتون ‫محافظت کنم.
‫از اونا فیلم بگیر نه از من.
‫شما صحیح و سالم به ‫کلادانی منتقل میشید!
‫زندگیتون رو تضمین می کنم و ‫همه چیز رو می بخشم.
‫- امیدوارم سفر خوبی داشته باشین. ‫- ممنون.
‫ببخشید که کار به این جا کشید،
‫اما باید بعضی از خودتون رو ‫سرزنش کنین، نه من رو.
‫موفق باشید...و بیاین دیگه نجنگیم.
‫بچه ها موفق باشید! ‫در آرامش زندگی کنین.
‫پسرم رو ول کنین!
‫ولم کنین.
‫آیدا!
‫مامان!
‫چی کار دارین می کنین؟
‫بچه هام رو ول کنین!
‫- آیدا! ‫- بچه هام رو ول کنین!
‫- آروم باشین! ریلکس! ‫- بچه هام رو ول کنین!
‫آروم باش! ‫آروم باش.
‫آیدا، به شوهرت بگو ‫می تونه بمونه.
‫- اونا می تونن بمونن؟ ‫- نه. فقط شوهرت.
‫من اسمش رو به عنوان نماینده ‫رسمی پناهجویان نوشتم.
‫- به خاطر جلسه های کاریش تو مذاکرات. ‫- و دو تا پسرم؟
‫امکانش نیست.
‫چرا امکانش نیست؟
‫چرا؟
‫ما مطیع قانونیم.
‫تصمیم با اونه. می تونه ‫بره یا بمونه.
‫لطفا بچه هام رو به جای ‫من ببرین.
‫من روشن حرف زدم. ‫اونا تو لیست نیستن.
‫التماست می کنم.
‫حداقل یکیمون رو تو ‫لیست بذار.
‫التماست می کنم. حداقل ‫یکیشون رو تو لیست بذار.
‫التماست می کنم.
‫حداقل یکیشون رو تو ‫لیست بذار.
‫التماست می کنم.
‫دارین ازم یه کار ‫غیرممکن میخواین.
‫آیدا. اونا دارن می برنشون به کلادانی.
‫- کاملا در امان خواهند بود. ‫- فرانکن، لطفا، بچه هام رو نفرست برن.
‫فرانکن، التماست می کنم! ‫التماست می کنم، فرانکن!
‫- بذار بمونن. ‫- فقط همین کار از دستم بر میاد.
‫- فرانکن، بذار بمونن. بهت التماس می کنم. ‫- تمام کاری بود که در توانم بود.
‫- لطفا، فرانکن، بذار بمونن! ‫- دیگه التماس نکن!
‫فرانکن!
‫- من نمی تونم این جا بمونم! ‫- می تونی و می مونی.
‫نگران نباش. من باهاشونم.
‫- من باهاتون میام! ‫- همه چیز درست میشه. نگران نباش.
‫- همه چیز درست میشه. ‫- من باهاتون میام!
‫من باهاشون میرم.
‫این جا بمون!
‫- نرو اون جا! ‫- ولم کن!
‫نرو اون جا.
‫این کار رو نکنین! ‫اونا بچه هامن.
‫استاد، نمی تونین برین اون جا.
‫برگردین به پایگاه وگرنه ‫تو یه اتوبوس دیگه میذارنتون.
‫ولشون کنین.
‫می بینیمت!
‫حمدیه!
‫- کجا می برنشون؟ ‫- من نمی دونم.
‫نکنین.
‫اسناد شخصیتون رو بندازین این جا!
‫دست ها بالای سر!
‫حالا فیلم واقعی رو می بینید.
‫به چی زل زدی؟
‫فیلم واقعی الان ‫شروع میشه.
‫یالا!
‫- بله؟ ‫- عصر بخیر.
‫اسم من آیدا سیلماناجیکه.
‫بفرمایید.
‫نیازی نیست کفش هاتون رو ‫در بیارین.
‫بیاین داخل.
‫قهوه میل دارین؟
‫لطفا.
‫تازه برای بچه ها کیک ‫درست کردم. اگه دوست دارین...
‫...از کیک هم بچشین. ‫ولی هنوز داغه.
‫اتفاقی عکس های ما رو ‫پیدا کردین؟
‫بله.
‫و نگهشون داشتم. ‫زیر مبلن.
‫اینا متعلقات شما هستن.
‫یا چیزی که ازشون باقی مونده.
‫ممنون.
‫سال هاست که هیچ کس ‫خبری از این آپارتمان نگرفته.
‫برای همین تصور کردیم که ‫صاحبانش فوت شدن.
‫بهمون گفتن که برمیگردین ‫مدرسه تا تدریس کنین؟
‫- بله. ‫- پسر ما کلاس اولیه.
‫نیکولا!
‫بیا. سلام کن، پسرم.
‫سلام!
‫من نه تونستم جسد دو تا ‫پسرم رو پیدا کنم...
‫...نه شوهرم رو.
‫هیچ کس به ما نمیگه ‫کجا دفن شدن.
‫من در اسرع وقت از این جا میرم.
‫- فکر نمی کنم فکر خوبی باشه. ‫- منظورتون برای خودتونه؟
‫- این محله امن نیست. ‫- من هیچ چیز برای از دست دادن ندارم.
‫روز بخیر.
‫بیا این رو بگیر. کی دم ‫در منتظر منه؟
عزیزم...
‫مامان!
‫برای زنان «سربرنیتسا» و 8372 فرزند، شوهر، ‫برادر، اقوام و همسایه های کشته شده شان.
W W W . H E X D L . C O M