‫(روز تولد)
‫- مواظب باش، بابا. ‫- ساکت.
‫اوله! ‫آروم تر!
‫آخ!
‫- ساکت! ‫- بابا
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫آماده؟ سه، دو، یک.
‫♪تولد، تولد، تولدت مبارک ‫مبارک، مبارک، تولدت مبارک ♪
‫نگفتم که میان.
‫بودیل می خواست ساعت ۶ و نیم از خواب ‫پاشه اما روز تولدت باید توی تخت خواب بمونی.
‫این رسم خانواده ی ماست، پِر.
‫- حالا هم شعر خانوادگی مون رو می خونیم. ‫- مجبوریم؟
‫بله. همیشه روزهای ‫تولد می خونیمش.
‫♪خانواده بهترینه، خانواده ‫نعمته، خانواده شکست نمی خوره! ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫حالا بریم صبحونه!
‫- بودیل، ای فیل عزیز آبی رنگ... ‫- خاکستری، پدر.
‫فیل آبی خاکستری.
‫روزی که وارد ‫زندگیم شدی رو یادمه.
‫روز تولد پنچ سالگیم بود
‫و از اون موقع تا حالا، تو عضو ‫مهمی از این خانواده بودی.
‫حالا نوبت سیسه.
‫بودیل عزیز. وقتی که من پنج سالم ‫شد، نوبت من رسید تا مامان تو باشم.
‫هفت سال تکرارنشدنی، ‫تو رو توی دست هام گرفتم.
‫و بعدش سپردمت دست
‫من. بودیل، تو بهترین دوست ‫من بودی. هیچوقت از کنارم نرفتی.
‫- کلی خوشگذروندیم... ‫- داری چی زر می زنی؟
‫- بودیل، بیشتر اوقات دست من بودی. ‫- نخیر، نبود.
‫وقتایی که تو این ور و اون ور ولش ‫می کردی من پیداش می کردم و مراقبش بودم.
‫- همیشه توی اتاق من می خوابید. ‫- بازم رفتار همیشگیت!
‫- اصلا تو چی کار کردی، اوله؟ ‫- بس کنید!
‫سر اینکه مشترکا هردوتون ‫ازش مراقبت کنید توافق کردیم.
‫- این درست نیست. ‫- همیشه توی اتاق من بود.
‫بعدش... رسیدی به من، بودیل.
‫و تا وقتی که یکی مون ‫بمیره با هم خواهیم بود.
‫بیاید به افتخار بودیل ‫بلندشیم و سه بار هورا بکشیم.
‫بودیل عزیز. امیدوارم هیمشه ‫سالم و تن درست باشی
‫و تا آخر عمر خم به ابرو نیاری.
‫- به خاطر بودیل سه بار هورا می کشیم. ‫- هورا، هورا
‫- و هورای خرطومی. ‫- هورا!
‫ بابا، چرا هیچی به اوله نمیگی.
‫شلوارک ها و جوراب های ‫بوگندوش همه جا پخشن.
‫وقتی میرم مدرسه بوی ‫گند جوراب پسرونه میدم.
‫اصلا می دونید این چیزا چقدر به ‫دختری که توی سن بلوغه، آسیب می زنه؟
‫- بچه که نیستیم، نباید اتاق مون یکی باشه. ‫- اما به اندازه ی کافی اتاق نداریم.
‫سیس دیگه بزرگ شده و ‫باید اتاق مجزا داشته باشه.
‫- نمیشه پِر و اوله توی یه اتاق باشن. ‫- پر فقط هفت سالشه.
‫- تو هم زیادی پیری! ‫- میه!
‫بابا، باید با میه حرف بزنی. به ‫حریم خصوصیم احترام نمی ذاره.
‫- بازم باهاش حرف می زنم. ‫- دیگه نمی خوام اتاقم با اون یکی باشه.
‫من دیگه ۱۳ سالمه.
‫مردی شدم واسه خودم ولی اطرافم ‫پر از چیزای صورتی و دخترونه ست.
‫- روح و روانم رو ازم گرفته. ‫- باهاش حرف می زنم.
‫به شرطی که لباس های کثیفت رو ‫بذاری توی سبد شست وشو
‫- نه اینکه هر جایی ولشون کنی. ‫- همیشه پشت اون رو می گیری!
‫اوله و میه، بیاید ‫لباس هاتون رو مرتب کنید.
‫- نمیاید؟ باشه. ‫- من می تونم کمک کنم، سیس.
‫ممنون، اما اونا باید بهشون رسیدگی ‫کنن اگه می خوان لباس تمیز داشته باشن.
‫خسته شدم از بس که ‫همه کارها رو من کردم!
‫سیس!
‫- چرا وسایلت توی قسمت منه؟ ‫- اسباب بازی هات اینجا چی کار می کنن؟
‫اونا مجموعه شخصیت های ‫اکشن خیلی ارزشمندی ان.
‫این آشغال پیش من چی کار می کنه؟
‫گردنبند من رو همینجوری ‫پرت نده. نمی دونی چقدر پولشه؟
‫- سیس؟ ‫- نه!
‫خیلی رو اعصابی!
(منزل آقای داد)
‫یه چادر صحرایی.
‫عجب! پر، اینجا چی کار ‫می کنی؟ بودیل هم که اینجاست.
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون عمو آندرس.
‫می بینم که توی ساخت وساز ‫و ایجاد راحتی به من رفتی.
‫- داری تظاهر می کنی که یه شیخ هستی؟ ‫- بازی نمی کنم.
‫- قایم شدم. ‫- از دست کی؟
‫- اونایی که داخلن. ‫- کی رو میگی؟
‫همه شون.
‫- سلام به همگی! ‫- برو اون ور!
‫بفرما. کف اینجا و ‫آشپزخونه باید تمیز شه.
‫توالت هم نیاز به رسیدگی داره. ‫لوله ی U شکل رخت شورخانه رو هم سفت کن.
‫- یه چیزی بگم! ‫- الان وقتش نیست، عمو.
‫عجب جاروجنجالیه!
‫- تو هم یه کاری کن. ‫- دارم یه دیوار جداسازی می سازم.
‫- حواست به طرف خودت باشه. ‫- سلام بچه ها.
‫الان وقتش نیست، عمو!
‫من که خدمت کار یا ‫لوله کش یا معمار نیستم.
‫سیس
‫- مرغ از قفس پرید. ‫- این خانواده داره از هم می پاشه!
‫به نظرم باید یه ‫کاری انجام بدید، داد.
‫چه کاری؟
‫- مشاوره خانوادگی؟ ‫- دقیقا.
‫شدیدا بهش نیاز دارید.
‫من دوتا متخصص در زمینه پویایی خانواده ها ‫و مدیریت بحران توی جزیره فونن می شناسم.
‫همه مون به اونجا میریم ‫و انرژی می گیریم
‫و یادمی گیریم که چطوری در ‫آرامش و همدلی با هم دیگه زندگی کنیم.
‫پروژه ی بسیار جالب و باورنکردنی ایه. در ‫کنار همدیگه زندگی می کنیم، مثل دوران
‫چنین کاری انجام نمیدیم. ما همین الان هم ‫خوشحالیم و باهمدلی کنار هم زندگی می کنیم.
‫قراره توی تعطیلات پاییزی ‫یه مهمون واسمون بیاد.
‫اونم می تونه بیاد.
‫- پس اونم می تونه مثل دوران... ‫- من نمیام. من از این خونه میرم.
‫- اتاقش می رسه به من! ‫- چی گفتی، سیس؟
‫دارم از اینجا میرم. حرفم رو شنیدید. ‫شما همین الانم سر اتاقم دعواتون شد.
‫نمی خوای با ما زندگی کنی؟
‫من دیگه بزرگ شدم. نمی تونم ‫واسه همیشه اینجا بمونم.
‫- اتاقت به کی می رسه؟ ‫- بین خوتون حلش کنید.
‫- سیس جایی نمیره. ‫- من نوزده سالمه. تصمیمم رو گرفتم.
‫باید در موردش حرف بزنیم. تو به ‫اندازه ی کافی بزرگ نشدی که از اینجا بری.
‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته! ‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته!
‫- اینجا خیلی زیباست. ‫- بی نظیره.
‫- قشنگه. ‫- قشنگ هم یعنی زیبا دیگه.
‫باشه. واقعا معرکه هم هست.
‫مگه نه، پدر؟
‫حداقل می تونستن بهمون ‫بالش بدن که روش بشینیم.
‫- این فونن که می گن کجاست؟ ‫- اینجا، اونجا و همه جا.
‫- خوشحالم که اومدی، اولیویا. ‫- اولین بارمه که سوار کالسکه میشم.
‫- ما از شهر رفتیم بیرون. ‫- هیچ خونه ای اینجا نیست؟
‫- یا یه ماشین راحت؟ ‫- یا مردم؟
‫یه نفر اونجاست.
‫- بهمون تیراندازی نمی کنه پدر؟ ‫- نه اصلا. احتملا مشغول شکاره.
‫- وای. ‫- نگاه کنید!
‫اینجا دست نخورده ست. ‫(فریا دیلایت)
‫به «فریا دیلایت» خوش آمدید. ‫(الهه عشق و محبت در اساطیر اسکاندیناوی)
‫خیلی خوشحالیم که قصد دارید ‫خانواده تون رو به مسیر جدیدی هدایت کنید
‫که شامل بخشش، همکاری، ‫و خواسته ی فریا یعنی عشقه.
‫قصد داریم شما رو به زمانی ‫برگردونیم که زندگی اونقدرا هم پیچیده نبود.
‫ما مثل وایکینگ ها زندگی می کنیم.
‫- قرار نقش وایکینگ ها رو بازی کنیم؟ ‫- ایول!
‫سعی کردم بهت بگم.
‫اون وقت ها، لازمه ی زنده ‫موندن گروه «اتحاد» بود.
‫- میشه یه سوال بپرسم؟ ‫- نخیر!
‫ولش کن.
‫خبری از رایانه ها
‫گوشی همراه یا هرچیزی که آدم ‫رو از خودش بیگانه می کنه نبود.
‫وقتشه که گوشی های همراه و ‫آیپدهاتون رو بذارید توی این سبد.
‫- داری شوخی می کنی. ‫- اصلا.
‫در آخر دوره پسشون می گیرید. ‫فکر نکنم اونموقع دیگه به کارِتون بیاد
‫همچنین می خوام لیسا و ‫گروم رو به شما معرفی کنم.
‫لیسا آشپر ماست و ‫گروم تعمیرکارمونه.
‫اول اینکه میریم اقامتگاه هاتون رو ‫پیدا کنیم که توی دهکده قرار دارن.
‫خدا رو شکر! خیال می کردم ‫باید توی این سیرک زندگی کنیم.
‫احتمالا توی اون مسافرخونه ‫دنجی که دیدیم می مونیم.
‫دنبالم بیاید. اون طرف ‫این بیشه قرار داره.
‫از مسیر دور نشید. ممکنه ‫غول ها کمین کرده باشن.
‫مواظب دست و پاتون ‫باشید. دیگه تقریبا رسیدیم.
‫- اینجاست. ‫- اینجا که دهکده نیست.
‫اتفاقا دهکده ست. این یه کپی از ‫دهکده های عصر وایکینگ هاست.
‫خانواده ی یاکوبسن ها؟ ‫این کلبه ی شماست.
‫خانواده مدسن ها؟ ‫کلبه تون اونجاست.
‫و خانواده ی استیونسن-محمود؟ ‫کلبه تون پشت سرمونه.
‫و آخرین کلبه هم ‫مال خانواده ی داده.
‫درِش قفله.
‫بله دقیقا. درست مثل رمز زندگی ‫خانواده ها که اونم واستون قفله.
‫- مطمئن نیستم که... ‫- دهن بزرگت رو ببند، توربن.
‫باید خودتون بفهمید ‫چطوری وارد شید.
‫این اولین تمرین خانوادگی تونه ‫که الان شروع میشه. برید دیگه!
‫درسته. الان می تونید ‫برید سمت کلبه هاتون.
‫باشکوه بود، راندولف.
‫- همگی نگاه کنید. اون یه دریچه ست؟ ‫- شاید بتونیم از اونجا بریم تو.
‫- بسته ست. ‫- شاید اگه شاخ گوزن رو بِکشیم باز بشه.
‫- من می کِشمش. ‫- امکان نداره، پِر کوچولو.
‫این کار بزرگ ترهاست.
‫- برو عمو. ‫- باشه.
‫- روی شونه هام. ‫- باشه، باشه.
‫نه، نه، عمو، بس کن!
‫- نمی تونم چیزی رو ببینم. ‫- مواظب باش، بابا.
‫- دست هات رو تکون بده. ‫- بپا!
‫- جلوپات رو نگاه! ‫- وای نه!
‫زحمت کشیدید، بزرگ ترها.
‫می تونی از یه «کمند» استفاده کنی؟
‫باید بدونید که قبلا توی ‫نمایش کابوها کار می کردم.
‫اگه بتونی با طناب ‫یه گاو رو بگیری
‫پس میشه یه آهوی مُرده ‫رو هم با طناب گرفت.
‫بفرما!
‫- حالا چی؟ ‫- از طناب بالا برو.
‫- و این کار بچه هاست. ‫- دیگه رسیدی، پر.
‫- چطوری از داخل بره تو؟ ‫- یه نردبون اینجاست.
‫بیاید.
‫- من با میه هم اتاق نمیشم. ‫- باید اتاق خودم رو داشته باشم.
‫بذارید اول بریم داخل ‫بعد اتاق ها رو تقسیم کنید.
‫- پر، اونجایی؟ ‫- بله.
‫- کارِت خوب بود، پر! ‫- دست نگه دار!
‫بودیل کجاست؟ امیدوارم ‫نترسیده باشه و فرار نکرده باشه.
‫پیش منه. یه جوری ‫رفتارکردید که انگار زنده ست.
‫- تازه کجاش رو دیدی، اولیویا. ‫- بریم داخل.
‫- فقط یه اتاق بزرگه. ‫- وای نه
‫خب من که نبودم. کی نمی خواست ‫اتاقش با دیگران یکی باشه؟
‫- من تو گوشه ی اوله نمی خوابم. ‫- من یه جایی رو واسه خودم می خوام.
‫چطوره همگی چشمامون رو ‫ببندیم و ببینیم چه جایی مال ما میشه؟
‫- فکر خوبیه. ‫- نمی خوای بزرگ بشی، عمو؟
‫- نه . ‫- اینجا مال منه!
‫کافیه دیگه!
‫الان خل وضع هایی به من ‫خوش آمد گفتن که اجازه ندادن
‫حتی از یه در ساده استفاده کنم. ‫عمو و اوله، شما اونجا می خوابید.
‫من و کوچولوها اینجا می خوابیم ‫و میه و سیس هم اونجا می خوابن.
‫یا اینطوری می خوابید ‫یا توی جنگل. تمام.
‫سلام. امیدوارم که ‫اسکان پیدا کرده باشید.
‫- لباس هاتون رو واستون آوردم. ‫- لباس واسه خودمون آوردیم، مرسی.
‫- اونا لباس وایکینگی نیستن. ‫- لباس وایکینگی؟ ایول!
‫- لباس های من کجاست؟ ‫- روی همه بسته ها اسم هرکسی زده شده.
‫پونزده دقیقه دیگه توی سالن ‫خدایان جمع میشیم. سوالی هست؟
‫-سرویس بهداشتی کجاست؟ ‫- اونجا.
‫- ببخشید، کجا؟ ‫- اونجا.
‫- اینجا؟ ‫- بله. اینم خدمتتون. خداحافظ.
‫اگه تعریف از خود نباشه ‫این لباس اونقدرا هم بد نیست.
‫- خوشتیپ شدی! ‫- شبیه رئیس قبیله شدی.
‫دقیقا
‫ما می تونیم بچه های رئیس ‫قبیله باشیم. و پدر هم می تونه
‫- رئیس برده ها باشه. ‫- گل گفتی، پر.
‫بیاید راه بیفتیم.
‫خویشاوندان خوش آمدید. حالا ‫که دنیای مدرن رو ترک کردید
‫و لباس های وایکینگی به تن کردید، یعنی
‫ما یه قبیله هستیم.
‫به این معنیه که در خوشی ‫و ناخوشی باید کنار هم باشیم.
‫اول از هرچی، باید چند تا اسم ‫وایکینگی مناسب داشته باشیم.
‫اسم دوم تون باید به ظاهرتون یا ‫دست آوردهاتون ربط داشته باشه.
‫ما از قبل اسم های ‫وایکینگی داریم.
‫کنار من راندولف مبتکر ایستاده.
‫و ایشون ری، روباه مکار هستن.
‫- آماده اید؟ ‫- بله.
‫اسم وایکینگی تو ‫«پروسِ موفرفری»ـه.
‫خانم زیبا اسم شما
‫«میهِ خوش لبخند»ـه.
‫- و تو هم «اوله بلند همت» هستی. ‫- وای.
‫- پدر! ‫- می دونم.
‫و اسم تو «توربنِ زن ذلیل»ـه.
‫- زن عزیز؟ ‫- توربن زن ذلیل!
‫- بله... ‫- «سیسترای سپربانو»
‫- «اولیویای سرخ گونه» ‫- سرخ گونه!
‫- «عموی عقاب بال» ‫- ایول.
‫«داد، ماهی خاردار»
‫ماهی خاردار؟
‫عمو، من شبیه ماهی ‫ام؟ راستش رو بگو.
‫الان که با دقت نگات می کنم، یه ته ‫چهره هایی از «پلیدماهی» توت دیده میشه.
‫- اوله میگه که خوش لبخند یعنی احمق. ‫- پلیدماهی که زشت ترین ماهیه.
‫- اسم دومم یعنی احمق؟ ‫- من زشتم؟
‫خوش یعنی زیبا، میه.
‫- اسمت یعنی اینکه لبخند زیبایی داری. ‫- آره! اوله؟
‫حالا شما وایکینگ های واقعی هستید.
‫بیاید سفرمون رو با یه ‫غذای خوب شروع کنیم.
‫- خوشمزه به نظر میاد. ‫- الان نخور!
‫وعده های غذایی همیشه چالش ‫بزرگی برای خانواده هایی بوده
‫که روحشون در عذابه. اما ‫«روش بیفروست» می تونه کمک کنه.
‫- روش بیفروست؟ ‫- دقیقا.
‫- بیا نشونشون بدیم. ‫- باشه.
‫- قاشق ها بالا. ‫- دست ها متصل سپس باهم حریره برمی داریم.
‫- و بعدش می خوریم. ‫- و دوباره حریره بر می داریم.
‫و می خوریم.
‫همینه. نوبت شماست.
‫- بس کن. ‫- اون طرفی نه خل وچل.
‫نه
‫- عمو بس کن. ‫- تمومش کن!
‫عمو، بس کن.
‫عمو!
‫با هم دیگه کار کنید
‫میشه خوش گذروند
‫وقتی که ما روی پویایی ‫خانواده ی شما کار می کنیم.
‫- فقط ما دو تا بیداریم؟ ‫- نه.
‫بابا میگه نانواها شب بیدار ‫میشن، تا ما بتونیم صبح نون بخریم.
‫- اینجا هیچکس بیدار نیست. ‫- خوشبختانه. خانواده ی من مخشون تاب داره.
‫- عمو آندرس اینطوری نیست. ‫- اون همیشه مخش تاب داشته.
‫- چرا انقدر از دست همدیگه عصبانی هستید؟ ‫- نمی تونم دلیلش رو بفهمم.
‫چرا با همدیگه سازش نمی کنن؟
‫نمی دونم. من فقط هفت سال سنمه.
‫- نمی خوام بزرگ بشم. ‫- من حتی نمی خوام یه نوجوان بشم.
‫انگار که برق گرفتت. ‫می ذارمش توی اینستا.
‫گوشیم کجاست؟
‫نمی تونم توی اون تخت بخوابم. من ‫واسه خوابیدن روی حصیر ساخته نشدم.
‫پاهام فلج شدن.
‫ای، پاهام! دارید می خندید.
‫همیشه تو سروکله هم می زنید اما ‫تا وقتی که بابا یه کار احمقانه بکنه.
‫بهتون نشون میدم! اومدم!
‫- بابا! ‫- بسه!
‫داد، فکر کنم به کمی ‫«فیمبول وینتر» نیاز داری.
‫- جانم؟ ‫- می تونی با تکه تکه کردن چوب آروم بشی.
‫بهش کمک می کنم.
‫بذار نشونت بدم چطوری انجامش ‫بدی. باید اینطوری بگیریش.
‫و به عنوان حرکت ‫پایانی اینطوری می کنی
‫به اولین روز تون در ‫فریا دیلایت خوش آمدید.
‫با هم دیگه اول قدم رو ‫روی رنگین کمان بر می داریم.
‫- نمیشه روی یه رنگین کمان راه رفت. ‫- چرا میشه.
‫وایکینگ ها خیال می کردن که ‫رنگین کمان ها پلی هستن بین
‫میدگارد جایی که انسان ها بودن و ‫آسگارد جایی که خدایان حضور داشتن.
‫به این رنگین کمان بیفروست میگن.
‫واسه همینه که مشاوره خانوادگی مون ‫روش بیفروست نام داره.
‫هدف از این روش اینه که
‫هر خانواده یاد بگیره که ‫مشکلش رو قدم به قدم حل کنه.
‫تصور کنید از روی یه رنگین کمان ‫به یه جای بهتر میرید. یه جای زیبا.
‫تا حالا همچین چرت وپرتی ‫رو جایی نشنیدم.
‫- بیا امتحانش کنیم، داد. ‫- داد، ماهی خاردار.
‫صرف نظر از ‫رنگین کمان... چطور میشه
‫نمیشه واسه یه بار هم که شده ‫گاله رو ببندی و ساکت باشی؟
‫ در هر بار یه خانواده ‫رو با خودمون می بریم.
‫خانواده ی داد، دنبالم بیاید.
‫بقیه هم می تونن دنبالم ‫بیان. همراهم بیاید.
‫بیاید داخل.
‫اینجا.
‫به این میگن «وَل». لغت ‫وایکینگی واسه میدان نبرد.
‫اگه بخوایم گره های خانوادگی رو باز ‫کنیم، باید اول طناب ها رو شل کنیم
‫تا عشق و بخشش به صورت ‫آزادانه در جریان باشن.
‫وایکینگ ها یه تمرین عالی داشتن که ‫ما هم امروز می تونیم ازش استفاده کنیم.
‫- برد با استفاده از یه تبر و یه قداره. ‫- ممکنه خطرناک باشه.
‫بله، به همین دلیل میزان برندگی و ‫آسیب رسانی به شما رو کم تر می کنیم.
‫«تا عشق بتونه آزادانه در جریان ‫باشه؟» به زور می تونم نفس بکشم.
‫یکی رو انتخاب کن... ‫انتخابت حرف نداشت.
‫بسیارخب.
‫حالا آماده ایم که ‫مشکلات مون رو حل کنیم.
‫باشد که خدای رعدوبرق و ‫مبارزه، ثور نیرومند همراه تان باشد.
‫شروع کنید!
‫بسیارخب. یکی رو انتخاب کنید که ‫واقعا دلتون می خواد باهاش مبارزه کنید
‫درست مثل مبارزان ‫اسکاندیناوی در عصر وایکینگ ها.
‫- ببینم چی کار می کنی مبارز؟ باشه. ‫- دونفر به یکی نامردیه.
‫- آخ! ‫- محشر بود.
‫دیدنی بود. داد، اون ‫بیرون چی کار می کنی؟
‫- نمی خواستم وارد بشم. ‫- تو هم باید مبارزه کنی.
‫- حرف نداره. ‫- درسته.
‫نه، نه، نه، نه!
‫- پدر؟ حالت خوبه؟ ‫- خوبی؟
‫اینم از تمرین مبارزه مون.
‫- خوش نگذشت بهتون؟ ‫- خیلی، زیادی هم بود.
‫حالا برمی گردم روی حصیرم بخوابم و خواب ‫این رو ببنیم که تموم اینا همش خواب بوده.
‫نخیر، نمی خوابی. امشب ‫همه بیرون از کلبه می خوابن.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫شما توی یه آلونک چوبی توی جنگل ‫می خوابید. ماجراجویی ادامه داره!
‫لطفا از دروازه رد بشید.
‫- اینم از این. ‫- آلونک کجاست؟
‫اونجا. سرهم نشده ‫اما مشکلی نیست
‫تا وقتی که دستور العمل ساختش ‫رو دارید باهم می تونید بسازیدش.
‫فردا سالم و قبراق ‫می بینمتون. حالا برید.
‫- چی؟ ‫- بذار ببینم.
‫- دستورالعمل رو بده عمو. ‫- چه فرقی می کنه که کی بلندتر می خونتش.
‫- کمد «ایکه آ» رو یادته؟ ‫- اون دستورالعمل هاش مشکل داشتن. گوش بده.
‫- این یکی چیزی تهشه. ‫- حتما مال مرحله D5 ئه.
‫- نه، مرحله D5 چوبش کوچیک تره. ‫- و هیچی هم تهش نیست.
‫- پس بذاریدش زمین. ‫- این بزرگ ها چی؟
‫- اون واسه کفشه. ‫- نه، اونا به تخته های سقف می خورن.
‫- اگه می خواید کفش رو بسازید... ‫- فرافکنی پرخاشگرانه.
‫واسه سقفه. چمن هم میره بالاش.
‫وقتی که کفش خراب شد، نگید نگفتی.
‫- چطور پیش میره؟ ‫- دقیقا طبق نقشه.
‫این خانواده داره از هم می پاشه. ‫نه اعتمادی، نه رهبری ای.
اونا وایکینگ نیستن.
‫- جالب نیست؟ ‫- چرا، اتفاقا چالش بزرگیه.
‫- کمک! ‫- عمو؟
‫- چی شده؟ ‫- بابا، بیا و کمک کن.
‫چرا؟ گفتید که نمی تونم ‫هیچی رو درست انجام بدم.
‫خوبی، عمو؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج. ‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫خوبم.
‫چی بهتون گفتم؟ ‫احتیاجی به من نیست.
‫باید از روش های ‫خشن تر استفاده کنیم.
‫من یه کمی شیره ی درخت ‫توسن روی گاز دارم. دنبالم بیا.
‫- ای والکری جون جونی. ‫- بیا.
‫بهترین استفاده رو ازش می بریم.
‫- میشه وسط بخوابم؟ ‫- بله. همیشه جا واسه دیگران هم هست.
‫- بقیه کجان؟ ‫- عمو آندرس رفت یه قدمی بزنه.
‫- میه رفت یه کاری داشت. ‫- یه کاری داشت؟
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫- آخیش. ‫- آخیش؟
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫- بابا تکون نخور. ‫- جا باز کن.
‫- جام نمیشه. ‫- آروم دراز بکش.
‫بدنم واسه این ساخته نشده که ‫روی شاخه های صنوبر بخوابه.
‫من میرم یه قدمی بزنم. میشه ‫حواست به کوچیک ترها باشه؟
‫- البته. ‫- خوبه.
‫مثل همیشه.
‫آخ.
‫- کجا میری؟ ‫- من فقط
‫- کارِت رو این نزدیکیا انجام ندی. ‫- باشه.
‫آخ.
‫پس جنوب از اون طرفه.
‫اوله؟
‫شاید من کودن بازی در ‫آوردم. بیشترش تقصیر من بود.
‫فقط
‫شمال باید از اون طرف ‫باشه. پس این طرف جنوبه.
‫سیس؟
‫ببخشید که انقدر بدجنس بودم.
‫الان می فهمم که چرا انقدر ‫واسه اتاق عصبی بودی.
‫من فقط می خوام که ‫با ما زندگی کنی، اما
‫سیس؟
‫من یه مسیریابم یا چی؟
‫عمو؟ همه جا رو دنبالت گشتم.
‫با حوله ی مسافرخونه؟
‫خوب فهمیدی. قبل از اینکه ‫بچه ها بفهمن باید برگردیم.
‫متاسفانه خیلی دیر شده.
‫بچه های عزیز، الان درمورد ‫احساسات درونی مون صحبت می کنیم.
‫با خواهربرادرهاتون اینجایید، اما ‫چند وقت یک بار به این فکر می کنید
‫که چقدر اونا رو دوست دارید؟
‫حالا وسایل بچگی ‫موردعلاقه تون رو در بیارید.
‫کیسه ها و جعبه ها رو باز ‫کنید و ببینیم چی آوردید.
‫بله.
‫آروم.
‫آخ.
‫خدایا
‫این یه چیز بامزه ی تیغ تیغیه.
‫وسیله ی موردعلاقه ی بچگیت ‫کجاست، ماهی خاردار؟
‫وسیله ی بچگیم؟
‫حالا ازتون می خوام که به ‫جنگل برید و چیزی رو پیدا کنید
‫که شما رو یاد خواهربرادرتون ‫و ویژگی های خوبش میندازه.
‫- فهمیدید؟ ‫- بله.
‫بسیارخب. راه بیفتید. برید ‫توی جنگل سرسبز خدایان.
‫ماهی خاردار، برنامه رو نخوندی؟
‫البته که خوندم.
‫یه سوال دارم.
‫اگه هرکس دیگه ای غیر از من می خواد ‫حرف بزنه، باید روی یه پاش وایسته.
‫- چی؟ ‫- روی یه پات بایست.
‫واکینگ ها هم اینکار رو می کردن، ‫تا بحث ها زیاد طول نکشن.
‫باشه.
‫می خوای چی بگی؟
‫چرا انقدر مهمه که وسیله ی ‫موردعلاقه بچگی مون رو بیاریم؟
‫داد، توی برنامه نوشته شده بود.
‫تمرین رو نفهمیدی ‫یا برنامه رو نخوندی؟
‫خوندمش. فقط نمی تونم
‫تو وسیله ی مورد علاقه ت رو نیاوردی.
‫چرا، آوردمش.
‫- توی کلبه ست. ‫- پس برو و بیارش. منتظر می مونیم.
‫- الان؟ ‫- بله.
‫- میشه...؟ ‫- بله.
‫این؟ نه.
‫یا این؟ آه!
‫این؟ نه.
‫از چی میشه استفاده کرد؟
‫سلام بودیل عزیزم. ‫میشه بهم کمک کنی؟
‫من رو یاد خواهر کوچیکم انداخت.
‫چه خوب راسموس ریون. تو ‫چی آوردی میلی مون استون؟
‫این من رو یاد داداش کوچیکم انداخت. اولش ‫فکر می کنی که زبره
‫اما بعدش می فهمی که نرم ‫و لطیفه موقع لمس کردن.
‫آفرین. پروس موفرفری، ‫از کی شروع می کنی؟
‫- این خواهر بزرگمه. ‫- چون که لطیفه؟
‫- بله، پوستش میره و میاد. ‫- هوی! چی داری میگی؟
‫- نمی تونی روی چیزایی که پیداکردن نظر بدی. ‫- اتفاقا پوستم خیلی سفت و سخته.
‫اوله بلند همت، از ‫کی شروع می کنی؟
‫خواهر دوقلوم.
‫قوور، قووور.
‫میه، صبرکن!
‫از پنج سالگی «کواک» رو دارم.
‫پدرم از سنگاپور آوردش برام.
‫وقتی کواک رو بهم داد، گفتش
‫چیزی نیست.
‫- حالت خوبه، میه؟ ‫- آره.
‫مگه از این بهترم میشه؟ ‫داداشم فکر می کنه
‫که من یه قورباغم.
‫اما یه قورباغه ی ناز بود.
‫ممنون، پر.
‫بعدش مادرم گفتش... ‫راستش مادر ناتنیم گفت
‫این «اسنافلز»ـه. اگه ‫واقعا می خوایش، مال تو.
‫اینطوری بود که اسنافلز وارد ‫زندگیم شد و از اون موقع پیشم بوده.
‫داستان واقعا تکان دهنده ای ‫بود، توربن زن ذلیل.
‫کاملا مشخصه که عروسک های ‫بچگی تون چقدر براتون ارزش داره.
‫این خیلی خوبه. حالا وقتشه ‫که ازشون خداحافظی کنید.
‫در عصر وایکینگ ها، ‫زود بزرگ شدن حیاتی بود.
‫جزئی از روش بیفروسته
‫تا گذر کنید و بزرگ بشید.
‫شما به رئیس های قبیله ‫خانم و آقا تبدیل خواهید شد.
‫واقعا فکر می کنی خداحافظی کردن با ‫عروس های دوست داشتنی مون کمک می کنه؟
‫قطعا. تمام احساس ‫اهمیت و امنیتی
‫که عروسک هاتون ‫نشانگرشن باید آزاد بشن
‫تا بتونید این احساسات ‫رو به خانواده تون منتقل کنید.
‫لطفا اسباب بازی های دوست داشتنی تون ‫رو بذارید تو این جعبه
‫ما جعبه رو به ‫خیریه اهدا می کنیم
‫تا بچه های دیگه ای هم ‫بتونن باهاشون خوش باشن.
‫- این یه راه حل برد برد واسه همه ست. ‫- نه
‫نخیر، من مرتبشون نمی کنم.
‫آره!
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫خداحافظ «پیرل بلاسوم»
‫آره.
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫برای ۴۳ سال خدمت ‫ازت ممنونم، اَلوار کوچولو.
‫ممنون که همیشه به ‫داستان های بامزه م می خندیدی.
‫و حتی وقتایی که بامزه ‫هم نبودن بازم می خندیدی.
‫باشه. مرسی!
‫میه!
‫فقط تو موندی، ماهی خاردار!
‫شروع کن، داد.
‫بیا جلو.
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو! هو! هو!
‫صبرکنید!
‫باید از بچه ها هم بپرسم، ‫چونکه بودیل مال اونا هم هست.
‫نه، نه، داد دست بردار. ‫هدف از این تمرین همینه.
‫تو باید به عنوان پدر مسئولیت پذیرشون، ‫نقش رئیس قبیله رو به عهده بگیری
‫کسی که می تونه از عهده ی ‫تصمیم های سخت بر بیاد.
‫- زودباش، داد. ‫- زودباش، داد.
‫زودباش، داد!
‫زودباش، داد. زودباش، داد.
‫- زودباش، داد. ‫- زودباش!
‫ببین چی پیدا کردم!
‫باید بره اینجا. الان عالی شد.
‫- یه دونه هم می ذارم اینجا. ‫- منم.
‫- مال منه! ‫- بدش من!
‫- ببخشید. واسه تو. ‫- باشه مرسی.
‫ببین! الان عالی ‫شد. اینجا خونه ماست!
‫اینجا رو نگاه. بودیل اونجا جا میشه.
‫کاملا اندازه ست.
‫- بیا بریم و بیاریمش. ‫- فکر خوبیه.
‫وای نه. می دونستم. ‫اونا گفتن مجبورم
‫- وای نه. دیگه تمومه. ‫- آروم باش. بیا درموردش حرف بزنیم.
‫درمورد چی حرف ‫بزنیم. من دیگه کارم تمومه.
‫- من دیگه پدر نیستم. ‫- میشه بشینی؟
‫بفرما. هنوز کارِت ساخته نیست.
‫- تو پدر سالار این قبیله ای. ‫- من؟
‫آره. این کار رو واسه خانواده ت کردی. ‫درست مثل کاری که یه پدرسالار انجام میده.
‫- شاید حق با تو باشه. ‫- البته که حق با منه.
‫پتوها رو بیار. من ‫بودیل رو میارم.
‫نه، نه، نه، نه!
‫- همه چی دیگه تمومه! ‫- بودیل رو ندیدید؟
‫کارِت تمومه. با پدر ‫بودن خداحافظی کن.
‫چی شده؟
‫- اصلا نمی فهمم. ‫- نظم دادگاه رو رعایت کنید!
‫- این یه دادگاه نیست، اولیویا. ‫- پس نظم جنگل رو رعایت کنید!
‫اوله می تونه حرف بزنه.
‫- بودیل رو دادی رفت؟ ‫- نه.
‫ندادمش بره. یه آزادسازی بود.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یکی یکی حرف بزنید.
‫- میه. ‫- بودیل رو آزاد کردی؟
‫نه، بودیل رو نه. من خانواده رو ‫آزاد کردم. ری چی صداش زد؟
‫«تمام احساس اهمیت... ‫باید آزاد بشن»
‫یه چیزی هم در مورد ‫اهمیت گفت. نه یادم نیست.
‫- می خوای ری رو مقصر جلوه بدی؟ ‫- آره! نه، حق با توئه.
‫من بودم که بودیل رو آوردم ‫و اون رو توی جعبه گذاشتم.
‫- تنها تقصیر منه. ‫- موافقم!
‫- این... ‫- نوبت تو نیست.
‫- میه. ‫- کِی به پر برش می گردونن؟
‫نمی دونم. فکر کنم... ‫هیچوقت نپرسیدم.
‫- پس الان برو و ازش بپرس. ‫- بله. میرم و ازشون می پرسم؟
‫- بله. ‫- اصرار کن که بودیل رو پس بگیری.
‫درسته. اما نمیشه باهاشون ‫سروکله زد. فکر کنم بگن
‫اصلا حرفشم نزن، داد.
‫- پس کی بهمون برش می گردونید؟ ‫- هیچوقت. نکته ش همینه.
‫- تمام اهمیتی که به بیرث نشون میدید... ‫- بودیل.
‫تمام اون اهمیت ها رو ‫باید به خانوادت بدی.
‫این متن مراسم بزرگ سالی ‫بود. یادت نیست؟
‫تمام عروسک های دوست داشتنی ‫به صلیب سرخ بخشیده میشن
‫و اونا هم میدنشون ‫به بچه های فقیر.
‫مگه نمی خوای به ‫بچه های فقیر کمک کنی؟
‫- نمی خوایم به بچه ها کمک کنیم؟ ‫- این به این معنیه که دیگه پسش نمی گیرم؟
‫- اونا نمی تونن همینجوری بدنش بره. ‫- اعتراض نکردی؟
‫چرا کردم... اما نتونستم بگم که ‫نمی خوام به بچه های فقیر کمک کنم.
‫فقط یه عروسک دوست داشتنیه.
‫- خل شدی؟ ‫- بودیل فقط یه عروسک نیست.
‫ما می خوایم به فقرا کمک کنیم،
‫اما این مثل این می مونه که یکی ‫از اعضای خانواده رو بدیم بره.
‫- نمیشه اوله رو بجاش بدیم بره؟ ‫- چقدر بامزه ای میه.
‫اگه بهشون پیشنهاد بدیم که بودیل رو با یه ‫عروسک دوست داشتنی دیگه عوض کنن چی؟
‫- و بعدش می تونیم اون عروسک رو بهشون بدیم. ‫- اون جریان آزادسازی و این چیزا چی میشن؟
‫نمی تونن پیشنهاد رو رد کنن اگه یه ‫عروسک دوست داشتنی دیگه بگیرن.
‫می تونیم ۲۰ تا عروسک ‫بهشون بدیم. نمی تونن ردش کنن.
‫- کلی عروسک به جای بودیل. ‫- از کجا عروسک گیر بیاریم؟
‫- عروسک دوست داشتنی؟ ‫- نزدیک ۲۰ تا.
‫ما فقط مغازه ی بنی رو می شناسیم. ‫اونم چیزی رو نمی فروشه.
‫چند تا خرت وپرت شیشه ای داره.
‫- کفایت می کنه؟ ‫- باید دوست داشتنی باشن.
‫- اگه دست ساز هم باشن مشکلی نیست. ‫- مثل اون.
‫این؟
‫- آره. قشنگه، ببینش. ‫- خیلی قشنگه.
‫- از کجا آوردیش؟ ‫- از شکارچی.
‫- توی یه کلبه توی جنگل زندگی می کنه. ‫- خونه ش پر از اوناست.
‫- عالیه. میریم اونجا و می بینیمش. ‫- این فکر خوبی نیست.
‫شکارچی زیاد از ‫دیگران خوشش نمیاد.
‫- یه خورده عجیب و غریبه. ‫- ما به عجیب و غریب ها عادت داریم.
‫میگن که بیشتر از ۲۰ ‫ساله که با کسی حرف نزده.
‫- این موضوع سخت ترش می کنه. ‫- باید سعی خودمون رو بکنیم. بخاطر بودیل.
‫وایسا. رسیدیم.
‫کلبه ش کجاست.
‫نزدیکه. اما بهتره ‫که از اینجا بریم.
‫چقدر تابلو اینجاست.
‫- «از اینجا برید» «دورشید» ‫- زیاد مهمون نواز نیست.
‫- شبیه کلبه جادوگرهاست. ‫- بس کنید. بریم سلام کنیم.
‫شاید بهتر باشه که من اول برم.
‫نخیر. اونم یه آدمه مثل هرکس ‫دیگه. من میرم و باهاش یه گپی میزنم.
‫سلام؟ کسی خونه ست؟
‫- اون چیه؟ ‫- ما از فریا دیلایت اومدیم
‫جا خالی بده!
‫- صدمه دیدی، پدر؟ ‫- من خوبم.
‫این آدم از تجارت بدش میاد.
‫بهتون گفتم که روش رو از ‫جامعه ی انسانی برگردونده.
‫ممکن بود با تفنگ ‫ساچمه ایش من رو بکشه.
‫تنها مهماتی که داره نخود ‫خشک شده ست. اما جاشون می سوزه.
‫- مطمئنی؟ ‫- نخود شلیک می کنه.
‫- باشه. عمو پایه ای؟ ‫- البته. که چی کار کنیم؟
‫سلام آقای وودکارور. ‫ما قصد مزاحمت نداریم.
‫دست از این کارا بردار. ‫ما فقط می خوایم حرف بزنیم.
‫نگاش کن. اونجاست.
‫توی جنگل دیدیمش.
‫- داره چی کار می کنه؟ ‫- مثل یه سیم نقاله می مونه.
‫وای نه!
‫سیس! عمو! مواظب باشید!
‫آه
‫- احساس می کنم نمی خواد باهامون حرف بزنه. ‫- حالا چی کار کنیم؟
‫- بی خیال میشیم. ‫- پس بودیل چی میشه؟
‫ما عملا به زره شوالیه ها ‫نیاز داریم تا بهش نزدیک بشیم.
‫زره شوالیه؟ بیا، اوله.
‫- نوبت ماست. ‫- که چی کار کنیم؟
‫- مطمئنی می خوای انجامش بدی؟ ‫- به خاطر بودیل.
‫به خاطر بودیل.
‫این واقعا فکر خوبیه؟
‫- فکر بهتری داری؟ ‫- نه.
‫این چیه؟
‫خدمت شون می رسم.
‫داره دوباره از اون سلاح ‫هواییش استفاده می کنه.
‫چند تا سیب کرم خورده ‫دیگه جواب نمیده.
‫- نوبت ماست. ‫- که چی کار کنیم؟
‫این بار سیب نیستن.
‫- یه کندوی زنبوره. ‫- نه!
‫- بسپارش به من. ‫- بابا، تو نمی تونی انجامش بدی.
‫هرکاری رو که واقعا ‫بخوای میشه انجام داد.
‫ایول! آفرین پدر!
‫کاری نکردم.
‫- کارِت خوب بود. ‫- رفتن داخل؟
‫هنوز نمی دونیم.
‫نه! بهمون خیانت شده.
‫- آماده ای؟ ‫- تا آخرین نفر به مبارزه ادامه می دیم.
‫سلام.
‫بیا پایین!
‫- ببخشید که اینطوری اومدیم داخل. ‫- اما واقعا به کمکت نیاز داریم.
‫امیدوارم که بهمون تیر نزنی. ما ‫فقط می خوایم بودیل رو نجات بدیم.
‫و واقعا به کمک نیاز داریم.
‫برای نجات کسی به هیچکس کمک ‫نمی کنم. من از مردم خوشم نمیاد.
‫بودیل آدم نیست. اون یه فیله.
‫که اینطور.
‫دارید مسخره م می کنید. ‫همه همیشه اینکار رو می کنن.
‫نه، مسخره نمی کنیم. بودیل ‫یه فیله. یه فیل کوچولو.
‫اون اسمش چیه؟
‫اون اسمش... اسمی ‫نداره. دارید بچه گول می زنید؟
‫نه، اصلا. اما فکر ‫کنم اون یه اسم داره.
‫- قشنگه. ‫- اینطور فکر می کنی؟
‫دوباره دارید مسخره م ‫می کنید. اون اصلا قشنگ نیست.
‫- اون اولین عروسک چوبی ایه که ساختم. ‫- پس اسمش چیه؟
‫اسمش پوله.
‫- داره تفنگش رو می ذاره زمین. ‫- داره می شینه.
‫وقتی که هفت سالم بود ساختمش. هفت ‫سال و نیم. اون بهترین دوست من بود.
‫درست مثل من و بودیل.
‫بچه های دیگه مسخره م می کردن، ‫اما پول هیچوقت این کار رو نکرد.
‫قایم موشک بازی می کردیم.
‫- همیشه می دونستم که کجا قایم شده. ‫- من و بودیل هم بازی می کنیم.
‫تظاهر می کردم که ‫نمی دونم اون کجاست.
‫- میشه نگهش دارم؟ ‫- خب
‫هوی!
‫ای کوچولوی بلا.
‫پس جریان این بودیل چیه؟
‫- آفرین به هردو تون. ‫- شما هم کار فوق العاده ای انجام دادید.
‫این یه همکاری ‫خانوادگی بی نقص بود.
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫گوش کن. ‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده ‫نعمته، خانواده بهترینه ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪همدیگه رو خوب می شناسیم ♪
‫♪با وجود اینکه ‫ الم شنگه به پا می کنیم ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪اگه بدونی اهل کجایی ♪
‫♪و به کجا تعلق داری ♪
‫♪رسیدن به آرزوهات راحت تره ♪
‫♪اگه بدونی کی رو دوست داری ♪
‫♪و کیه که حمایتت می کنه ♪
‫♪آماده ی پیدا کردن ‫دوست های جدید هستی ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده هم شرقه و هم غرب ♪
‫♪خانواده بهترینه ♪
‫- ببخشید! ببخشید! ‫- چیزی که نشده. تقصیر تو نبود.
‫- می خواید تموم این تندیس ها رو اهدا کنید؟ ‫- بله، کلاه پشمی و بقیه شون.
‫- عالیه. خیلی ممنون. ‫- به شرطی که بودیل رو پس بگیریم.
‫دقیقا. این شرط اصلی مونه.
‫می خواید بگید که همه تون ‫به اون فیل وابسته اید؟
‫- بله. لطفا بودیل صداش بزن. ‫- اسمش همینه.
‫- اون یه عضو تمام عیار خانواده ی ماست. ‫- و سالیان ساله که عضوش بوده.
‫یعنی اینکه ما نشونه ی مشکلات ‫خانوادگی رو پیدا کردیم.
‫- تمرین مون جواب داد. تبریک میگم. ‫- ممنون
‫میشه یه سوال بپرسم؟ حالا ‫می تونیم بودیل رو پس بگیریم؟
‫- نه! ‫- چی؟
‫الان مهم تر از هر ‫وقت دیگه ایه که
‫خودتون رو از بند ‫گره هایی رها کنید
‫که جلوی روابط سالم ‫و واقعی تون رو گرفته.
‫یادتون نره که وایکینگ ها با بی رحمی ‫جوان ها رو به سمت بزرگ سالی سوق می دادن.
‫ببخشید ها، اما نظیر چنین ‫چرت وپرتی رو تا حالا نشنیدم.
‫- مگه نه، بچه ها؟ ‫- همینطوره.
‫این حرفا چیزی جز افکار ‫من درآوردی و بی پایه و اساس نیست.
‫- موافقم ‫- منم.
‫- تقریبا. ‫- حرف نداره!
‫خیلی خوبه که یه ‫اتحاد رو شکل دادید.
‫می دونید این یعنی چی؟
‫یعنی اینکه روش ‫بیفروست داره جواب میده.
‫باید بهمون اعتماد کنید. ‫می دونیم داریم چی کار می کنیم.
‫- هنوزم داره عر می زنه؟ ‫- اینطور میگن.
‫بابا؟ بابا!
‫بابا، آروم باش.
‫نمی تونم. انگار که توی یه فیلمم.
‫«پدر و وایکینگ های دیو صفت»
‫- چقدر طولش میده. ‫- واقعا داریم کار درست رو انجام میدیم؟
‫اونا خیلی به اون فیل وابسته ن.
‫و به همین خاطر داریم کار ‫درست رو انجام میدیم، راندولف.
‫می تونیم فیل رو بهشون پس بدیم. ‫فقط یه عروسک دوست داشتنیه.
‫بعدش لابد باید ‫کاسه کوزه مون رو جمع کنیم.
‫اگه خودمون به روش هامون باور ‫نداشته باشیم، پس کی باور می کنه؟
‫طفلکی بودیل. فکر کنم ‫دلش برامون تنگ شده.
‫طفلکی الوار. ۴۳ سال ‫از همدیگه جدا نشده بودیم.
‫چهل و سه سال.
‫خودتون رو نبازید! ‫نبرد هنوز ادامه داره.
‫- جدی؟ ‫- بله که ادامه داره.
‫- برای بویل حاضر به هر کاری هستیم؟ ‫- بله.
‫- صداتون رو نمی شنوم. ‫- بله.
‫- به خاطر بودیل مبارزه می کنیم؟ ‫- بله!
‫- بدون بودیل می ریم خونه؟ ‫- بله! نه.
‫خوبه!
‫من تا همین بلد بودم.
‫- من که رفتم. ‫- کجا؟
‫- جایی که بشه فکر کرد. ‫- منم میام.
‫ری؟ ری؟
‫- ری؟ ‫- چیه؟
‫فکر کنم داریم راه رو درست میریم. ‫اما مراسم های عادی کافی نیستن.
‫- البته. ‫- چی؟
‫البته که کافی هستن. ‫هر دفعه جواب میدن.
‫اما این خانواده فرق ‫داره. مخصوصا داد.
‫خیلی کله شقه. نظرت چیه؟
‫نظرم
‫دارم به تموم عروسک های ‫دوست داشتنی فکر می کنم.
‫یه مراسم بزرگ و تاثیرگذار.
‫- رگناروک. ‫- نخیر، لازم نیست.
‫دفعه ی پیش یه هفته ‫گوشم وزوز می کرد.
‫باشه. چیزی که گوشت ‫رو به وزوز نندازه چطوره؟
‫اما در عین حال بزرگ و تاثیرگذاره؟
‫«گالی»
‫- گالی دیگه چیه؟ ‫- به قایق و این چیزا ربط داره.
‫- و گوشواره. ‫- گالی؟
‫- فکر کنم این لغت رو قبلا شنیدم. ‫- بیاید گوگلش کنیم.
‫- درسته. ‫- دیگه قوانین رو رعایت نمی کنیم؟
‫- قوانین دیگه چه کوفیته. ‫- چی؟
‫هنوزم نوکیای قدیمیم رو دارم. ‫حتما شوخیت گرفته! باتریش تموم شد.
‫- در این صورت... ‫- چی؟ سیس، تو هم؟
‫قایمش کرده بودم. نمیشد ‫که دوستام رو بی خبر بذارم.
‫- من اینترنت ندارم. ‫- مهم نیست.
‫الان یادم اومد چه معنی ای ‫داره. یه نوع مراسم قربانیه.
‫- چطور شد که یهو یادت اومد؟ ‫- نمی دونم.
‫همینجوری اومد تو ذهنم.
‫- بابا؟ ‫- چی زیر پتوئه؟
‫- می خواستم تحویلش بدم، اما... ‫- متقلب.
‫مهم نیست. در مورد گالی چی نوشته؟
‫«وقتی رئیس قبیله توی ‫مبارزه کشته میشه
‫توی قایقش گذاشته میشه، به همراه ‫چندتا از حیوان هاش و برده هاش
‫بعدش؟
‫قایق رو آتیش می زنن و ‫اون به دریا می فرستن
‫تا بسوزه و غرق بشه.
‫- یعنی بودیل هم... ‫- متاسفانه بله.
‫- باید یه کاری بکنیم! ‫- یه فکری دارم.
‫اما باید سخت با هم کار کنیم.
‫- داد و بی داد نکنیم؟ ‫- البته که نه.
‫- به خاطر بودیل! ‫- به خاطر بودیل!
‫به چیزی نیاز داریم که باهاش ‫بشه رفت روی دریا. یه کَلَک.
‫- من زیاد کلک ساختم. یادمه که... ‫- ایول، عمو.
‫تخته که داریم.
‫به چند تا بشکه ی پلاستیکی ‫نیاز داریم تا شناور بشه.
‫بریم.
‫گروم یه چیزی شبیه ‫پمپ داره، مگه نه؟
‫طناب، سطل و نردبون لازم داریم.
‫- اینا چطورن؟ ‫- خوبن.
‫- اون چیز پارچه پیچ شده بودیله؟ ‫- متاسفانه بله.
‫- نمیشه الان پسش بگیریم؟ ‫- نمی تونیم از دست شون فرار کنیم.
‫وای نه! امیدوارم ‫اسنافلز رو قربانی نکنن.
‫- ساکت باش، توربن! ‫- اما
‫به مراسم قربانی ما خوش آمدید. ‫و خوش آمد میگم به شیپورچی ها
‫و به هیئت وایکینگ های لاندبی.
‫خیلی خوبه که می بینمتون.
‫بیاید به کاهنان ‫پرهیزکارمون احترام بگذاریم.
‫درود به فرزندان میدگارد.
‫شما توسط خدایان به ‫مهمانی آسگارد دعوت شدید.
‫گرازی وحشی به سیخ کشیده ‫شده و مشغول کباب شدنه.
‫شهدهای شیرین و ‫نوشیدنی های گوارا بنوشید!
‫ای! اودین والا مقام!
‫فریای شکوهمند!
‫ثور قدرتمند!
‫در مقابل شما چهار خانواده ایستاده اند ‫که محتاج دستگیری شما هستند
‫تا آشتی کنند و دوباره متحد شوند ‫بلکه زندگی بهتری داشته باشند.
‫برای دل جویی از ‫خدایا هدیه آوردید؟
‫بله کاهن ها هدیه هایی ‫رو با عشق آوردن.
‫نه.
‫برای رسیدن به هدفی والاتر ‫حاضرید که این هدایا رو قربانی کنید؟
‫بله که آماده ن.
‫- من آماده نیستم. ‫- الان هیچی نگو. نوبت ما هم می رسه.
‫اجازه بدید که سپربانوان ‫هدایا رو به کشتی اژدها ببرند.
‫ای! خدایان شمال!
‫خدمتکار حقیر شما براتون ‫هدایایی با عشق و احترام آورده.
‫اونا به دود تبدیل خواهند ‫شد و به آسگارد خواهند آمد
‫جایی که می تونید شاهد ‫ ارادت ما باشید.
‫الان وقتشه! بریم!
‫قهرمانان دانمارکی، اجازه بدید که ‫شعله های آتش گناهان گذشته ی ما را بسوزاند.
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫- وای نه... ‫- نه، نه، نه!
‫اسنافلز
‫خداحافظ اسنافلز.
‫- اومدید بچه ها؟ ‫- بالاخره وقتشه.
‫- خیلی خوب شده عمو. ‫- امیدوارم که غرق نشه.
‫من رو یاد وقتی میندازه ‫که توی نیروی دریای بودم
‫باشه. نقشه مون رو ‫دوباره تکرار می کنم.
‫میریم سمت قایق. پمپ آب ‫آتیش رو خاموش می کنه.
‫بودیل رو نجات میدم و بعدش فرار ‫می کنیم و واسشون بای بای می کنیم.
‫- امیدوارم پیداش بشه. ‫- البته که پیداش میشه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. ما توافق کردیم.
‫- امیدارم که درست بگی. ‫- هل بده.
‫خوبه.
‫نگاه کنید! اونا دزد دریایی ان؟
‫- چی؟ کجا؟ ‫- عجله کنید، عجله کنید!
‫- دارن چی کار می کنن؟ ‫- تندتر! زودباشید!
‫دارن میرن سمت قایق. دست نگه دارید!
‫برگردید!
‫دست نگه دارید! ‫دست نگه دارید!
‫- زودباش! تو می تونی. ‫- ساکت باش.
‫نه، الان وقتشه که ‫تو دهنت رو ببندی!
‫اونا دارن اسنافلز رو نجات میدن.
‫تمام تلاش تون رو بکنید!
‫برید!
‫بیا بریم، ری.
‫- زودباش! ‫- کار سختیه!
‫منم کمک می کنم!
‫ممنون، خواهر.
‫زودباش، ری.
‫بیا تو. عجله کن.
‫- خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫- این پارو رو بگیر. ‫- بگیرمش؟
‫- من که نمی تونم پارو بزنم. ‫- مجبوریم!
‫- هنوز نیومده. ‫- اگه پول بگه میاد، پس میاد.
‫- اسم عروسکش پول نبود؟ ‫- اسم همه شون همینه.
‫اومدش!
‫ببخشید. باید این ماشین قراضه ‫رو دوباره مینداختم به کار.
‫- بقیه کجان؟ ‫- روی کلک.
‫تکون نمی خوره.
‫- حرکت نمی کنیم. ‫- گیر کردیم.
‫- علف های دریایی نمی ذارن تکون بخوریم. ‫- یکی باید جداشون کنه.
‫- من انجامش می دم. ‫- نخیر!
‫- چی شده؟ ‫- توربن زن ذلیل!
‫- بیا بغلم. ‫- الان وقتش نیست. حرکت کنید!
‫- اسنافلز رو یادتون نره! ‫- باشه.
‫- پارو بزن، ری عزیزم. ‫- با نهایت توان مشغولم.
‫داری چی کار می کنی؟ بذارش ‫توی اون حلقه، وایکینگ تازه کار!
‫ببین کی داره این حرف رو ‫می زنه! «بیا مراسم گالی اجرا کنیم»
‫کودن!
‫- کارِت خوب بود، پدر. ‫- ممنون بچه ها.
‫- رسیدن؟ ‫- نزدیکن، توربن.
‫- داره زبانه می کشه! ‫- شلنگ ها رو بگیرید سمتش.
‫- اونجا، میه. بگیرش اونجا. ‫- اونجا.
‫- اوله، نردبون رو بیار. ‫- آب بیشتری می خوایم.
‫- دارم میام بودیل. ‫- بابا میره.
‫من میارمش. من میارمش.
‫من میارمش. من ‫میارمش. تلمبه بزنید.
‫بابا داره میره داخل قایق!
‫چه دل و جرئتی داره، نه؟
‫- آب بیشتری می خوایم! ‫- زودباش!
‫- ترسش ریخته. ‫- اون یه مرد واقعیه!
‫برو، داد!
‫برو!
‫- برو! ‫- تو می تونی!
‫وای نه! دیوانه ‫شدن. باید عجله کنیم.
‫پاروت رو بده من. برو اونجا بشین.
‫الان نشونت میدم یه ‫وایکینگ چطوری پارو می زنه.
‫- زودباش، بابا. ‫- مواظب آتیش باش!
‫- آب بیشتری بپاشید روش! ‫- مشغولم.
‫- پمپ خالی شد. ‫- باید سطل ها رو پر کنیم.
‫- نمی تونم از آتیش عبور کنم! ‫- تندتر!
‫دوباره به کار افتاد!
‫- زودباش، بابا. ‫- آب بپاشید.
‫خوبه، میه.
‫- طناب آتیش گرفته! ‫- کدوم طناب؟
‫- بابا! ‫- خدای من.
‫- اونا بادبان رو کشیدن. ‫- من رو بیارید پایین.
‫- نمی تونم نگهش دارم. داره راه میفته. ‫- چی کار کنیم؟
‫عمو، اون کار گاوچرانیت ‫رو دوباره انجام بده!
‫فکر خوبیه.
‫وقتی می تونی یه کلبه وایکینگی رو بگیری، ‫ گرفتن یه اژدهای فراری که کاری نداره.
‫نه، نه!
‫برو که رفتیم!
‫- ایول! ‫- طناب رو بگیرید، بچه ها!
‫سریع تر!
‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته!
‫خانواده بهترینه
‫- پر، وایسا! ‫- من میرم، دارم میام بابا!
‫- پر داره میره داخل! ‫- پر!
‫- چطوری بیارمت پایین؟ ‫- گره طناب رو باز کن.
‫مواظب باش.
‫- پسر شجاع من. ‫- پدر خفن من.
‫- مواظب باشید. ‫- عروسک های دیگه چی میشن؟
‫- حق با توئه. از اینجا برو. ‫- بیا.
‫- تو یه قهرمانی. ‫- جاش امنه.
‫ایول!
‫اوله، بودیل رو بگیر.
‫- الوار رو بگیر میه. ‫- بفرما، عمو.
‫الوار عزیزم. چه ‫بلایی به سرت آوردیم؟
‫اینجایی بودیل. دیگه جات امنه.
‫اونا چه بلایی سرت آوردن؟ ‫بودیل تبدیل شده به کاه.
‫- الوار هم همینطور. ‫- اونا عروسک ها رو قربانی نکردن.
‫- پس بودیل کجاست؟ ‫- نگران نباش.
‫بودیل حالش خوبه.
‫آفرین به همگی.
‫مدیریت بحران بی نظیری بود
‫که همکاری سخت و خوبی داشت.
‫کی فکرش رو می کرد که روش ‫بیفروست انقدر تاثیرگذار باشه؟
‫- میشه بودیل رو پس بگیریم؟ ‫- البته!
‫بودیل نقش درخشانی داشت.
‫بودیل.
‫- نگاش کنید. ‫- این مال توئه.
‫الوار. خیلی ممنون.
‫واسه کمکت ممنونم. ‫بیا بریم، پول کوچولو.
‫با خودمون گفتیم که عروسک ‫فیل رمز موفقیت شماست.
‫شما دیوانه اید. انقدر ‫مونده بود که کباب بشم.
‫هیچوقت خیال نمی کردیم ‫دست به چنین کاری بزنید.
‫این ثابت می کنه که روش ما ‫یعنی روش بیفروست کار می کنه.
‫بس کنید دیگه. خسته شدم ‫انقدر اسم اون روش رو شنیدم.
‫خانواده ی سالم ما هیچ ‫ربطی به روش شما نداره.
‫همش به این خاطر بود که به هم دیگه ‫احترام می ذاریم و هم دیگه رو دوس داریم.
‫ما بهترین خانواده ی دنیاییم!
‫میشه اون جمله رو بنوسی ‫واسه دفترچه راهنمای ما؟
‫یه فکر بهتر دارم. یه عکس ‫دسته جمعی واسه دفترچه راهنما.
‫عکس همه مون. همگی جمع بشید.
‫سیب!
‫- پس وقتش رسید، سیس. ‫- آره.
‫همه وسایل رو برداشتی؟ ‫- فکر کنم.
‫- چطوری می تونی بدون ما سرکنی؟ ‫- هر روز بهمون زنگ بزن.
‫همیشه بیا اینجا.
‫- قول میدم، عزیزم. ‫- بیا.
‫- مواظب خودتون باشید. ‫- دلمون برات تنگ میشه.
‫- می بینم تون. ‫- بای.
‫بای، بای.
(اتاق سیس)
‫اتاقش مال هرکی که زودتر برسه!
‫- من می برم. ‫- هلم نده!
‫خب
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪همدیگه رو خوب می شناسیم ♪
‫♪با وجود اینکه ‫الم شنگه به پا می کنیم ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪اگه بدونی اهل کجایی ♪
‫♪و به کجا تعلق داری ♪
‫♪رسیدن به آرزوهات راحت تره ♪
‫♪اگه بدونی کی رو دوست داری ♪
‫♪و کیه که حمایتت می کنه ♪
‫♪آماده ی پیدا کردن ‫دوست های جدید هستی ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده هم شرقه هم غرب ♪
‫♪خانواده بهترینه ♪
‫(روز تولد)
‫- مواظب باش، بابا. ‫- ساکت.
‫اوله! ‫آروم تر!
‫آخ!
‫- ساکت! ‫- بابا
W W W . H E X D L . C O M
‫آماده؟ سه، دو، یک.
‫♪تولد، تولد، تولدت مبارک ‫مبارک، مبارک، تولدت مبارک ♪
‫نگفتم که میان.
‫بودیل می خواست ساعت ۶ و نیم از خواب ‫پاشه اما روز تولدت باید توی تخت خواب بمونی.
‫این رسم خانواده ی ماست، پِر.
‫- حالا هم شعر خانوادگی مون رو می خونیم. ‫- مجبوریم؟
‫بله. همیشه روزهای ‫تولد می خونیمش.
‫♪خانواده بهترینه، خانواده ‫نعمته، خانواده شکست نمی خوره! ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫حالا بریم صبحونه!
‫- بودیل، ای فیل عزیز آبی رنگ... ‫- خاکستری، پدر.
‫فیل آبی خاکستری.
‫روزی که وارد ‫زندگیم شدی رو یادمه.
‫روز تولد پنچ سالگیم بود
‫و از اون موقع تا حالا، تو عضو ‫مهمی از این خانواده بودی.
‫حالا نوبت سیسه.
‫بودیل عزیز. وقتی که من پنج سالم ‫شد، نوبت من رسید تا مامان تو باشم.
‫هفت سال تکرارنشدنی، ‫تو رو توی دست هام گرفتم.
‫و بعدش سپردمت دست
‫من. بودیل، تو بهترین دوست ‫من بودی. هیچوقت از کنارم نرفتی.
‫- کلی خوشگذروندیم... ‫- داری چی زر می زنی؟
‫- بودیل، بیشتر اوقات دست من بودی. ‫- نخیر، نبود.
‫وقتایی که تو این ور و اون ور ولش ‫می کردی من پیداش می کردم و مراقبش بودم.
‫- همیشه توی اتاق من می خوابید. ‫- بازم رفتار همیشگیت!
‫- اصلا تو چی کار کردی، اوله؟ ‫- بس کنید!
‫سر اینکه مشترکا هردوتون ‫ازش مراقبت کنید توافق کردیم.
‫- این درست نیست. ‫- همیشه توی اتاق من بود.
‫بعدش... رسیدی به من، بودیل.
‫و تا وقتی که یکی مون ‫بمیره با هم خواهیم بود.
‫بیاید به افتخار بودیل ‫بلندشیم و سه بار هورا بکشیم.
‫بودیل عزیز. امیدوارم هیمشه ‫سالم و تن درست باشی
‫و تا آخر عمر خم به ابرو نیاری.
‫- به خاطر بودیل سه بار هورا می کشیم. ‫- هورا، هورا
‫- و هورای خرطومی. ‫- هورا!
‫ بابا، چرا هیچی به اوله نمیگی.
‫شلوارک ها و جوراب های ‫بوگندوش همه جا پخشن.
‫وقتی میرم مدرسه بوی ‫گند جوراب پسرونه میدم.
‫اصلا می دونید این چیزا چقدر به ‫دختری که توی سن بلوغه، آسیب می زنه؟
‫- بچه که نیستیم، نباید اتاق مون یکی باشه. ‫- اما به اندازه ی کافی اتاق نداریم.
‫سیس دیگه بزرگ شده و ‫باید اتاق مجزا داشته باشه.
‫- نمیشه پِر و اوله توی یه اتاق باشن. ‫- پر فقط هفت سالشه.
‫- تو هم زیادی پیری! ‫- میه!
‫بابا، باید با میه حرف بزنی. به ‫حریم خصوصیم احترام نمی ذاره.
‫- بازم باهاش حرف می زنم. ‫- دیگه نمی خوام اتاقم با اون یکی باشه.
‫من دیگه ۱۳ سالمه.
‫مردی شدم واسه خودم ولی اطرافم ‫پر از چیزای صورتی و دخترونه ست.
‫- روح و روانم رو ازم گرفته. ‫- باهاش حرف می زنم.
‫به شرطی که لباس های کثیفت رو ‫بذاری توی سبد شست وشو
‫- نه اینکه هر جایی ولشون کنی. ‫- همیشه پشت اون رو می گیری!
‫اوله و میه، بیاید ‫لباس هاتون رو مرتب کنید.
‫- نمیاید؟ باشه. ‫- من می تونم کمک کنم، سیس.
‫ممنون، اما اونا باید بهشون رسیدگی ‫کنن اگه می خوان لباس تمیز داشته باشن.
‫خسته شدم از بس که ‫همه کارها رو من کردم!
‫سیس!
‫- چرا وسایلت توی قسمت منه؟ ‫- اسباب بازی هات اینجا چی کار می کنن؟
‫اونا مجموعه شخصیت های ‫اکشن خیلی ارزشمندی ان.
‫این آشغال پیش من چی کار می کنه؟
‫گردنبند من رو همینجوری ‫پرت نده. نمی دونی چقدر پولشه؟
‫- سیس؟ ‫- نه!
‫خیلی رو اعصابی!
(منزل آقای داد)
‫یه چادر صحرایی.
‫عجب! پر، اینجا چی کار ‫می کنی؟ بودیل هم که اینجاست.
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون عمو آندرس.
‫می بینم که توی ساخت وساز ‫و ایجاد راحتی به من رفتی.
‫- داری تظاهر می کنی که یه شیخ هستی؟ ‫- بازی نمی کنم.
‫- قایم شدم. ‫- از دست کی؟
‫- اونایی که داخلن. ‫- کی رو میگی؟
‫همه شون.
‫- سلام به همگی! ‫- برو اون ور!
‫بفرما. کف اینجا و ‫آشپزخونه باید تمیز شه.
‫توالت هم نیاز به رسیدگی داره. ‫لوله ی U شکل رخت شورخانه رو هم سفت کن.
‫- یه چیزی بگم! ‫- الان وقتش نیست، عمو.
‫عجب جاروجنجالیه!
‫- تو هم یه کاری کن. ‫- دارم یه دیوار جداسازی می سازم.
‫- حواست به طرف خودت باشه. ‫- سلام بچه ها.
‫الان وقتش نیست، عمو!
‫من که خدمت کار یا ‫لوله کش یا معمار نیستم.
‫سیس
‫- مرغ از قفس پرید. ‫- این خانواده داره از هم می پاشه!
‫به نظرم باید یه ‫کاری انجام بدید، داد.
‫چه کاری؟
‫- مشاوره خانوادگی؟ ‫- دقیقا.
‫شدیدا بهش نیاز دارید.
‫من دوتا متخصص در زمینه پویایی خانواده ها ‫و مدیریت بحران توی جزیره فونن می شناسم.
‫همه مون به اونجا میریم ‫و انرژی می گیریم
‫و یادمی گیریم که چطوری در ‫آرامش و همدلی با هم دیگه زندگی کنیم.
‫پروژه ی بسیار جالب و باورنکردنی ایه. در ‫کنار همدیگه زندگی می کنیم، مثل دوران
‫چنین کاری انجام نمیدیم. ما همین الان هم ‫خوشحالیم و باهمدلی کنار هم زندگی می کنیم.
‫قراره توی تعطیلات پاییزی ‫یه مهمون واسمون بیاد.
‫اونم می تونه بیاد.
‫- پس اونم می تونه مثل دوران... ‫- من نمیام. من از این خونه میرم.
‫- اتاقش می رسه به من! ‫- چی گفتی، سیس؟
‫دارم از اینجا میرم. حرفم رو شنیدید. ‫شما همین الانم سر اتاقم دعواتون شد.
‫نمی خوای با ما زندگی کنی؟
‫من دیگه بزرگ شدم. نمی تونم ‫واسه همیشه اینجا بمونم.
‫- اتاقت به کی می رسه؟ ‫- بین خوتون حلش کنید.
‫- سیس جایی نمیره. ‫- من نوزده سالمه. تصمیمم رو گرفتم.
‫باید در موردش حرف بزنیم. تو به ‫اندازه ی کافی بزرگ نشدی که از اینجا بری.
‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته! ‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته!
‫- اینجا خیلی زیباست. ‫- بی نظیره.
‫- قشنگه. ‫- قشنگ هم یعنی زیبا دیگه.
‫باشه. واقعا معرکه هم هست.
‫مگه نه، پدر؟
‫حداقل می تونستن بهمون ‫بالش بدن که روش بشینیم.
‫- این فونن که می گن کجاست؟ ‫- اینجا، اونجا و همه جا.
‫- خوشحالم که اومدی، اولیویا. ‫- اولین بارمه که سوار کالسکه میشم.
‫- ما از شهر رفتیم بیرون. ‫- هیچ خونه ای اینجا نیست؟
‫- یا یه ماشین راحت؟ ‫- یا مردم؟
‫یه نفر اونجاست.
‫- بهمون تیراندازی نمی کنه پدر؟ ‫- نه اصلا. احتملا مشغول شکاره.
‫- وای. ‫- نگاه کنید!
‫اینجا دست نخورده ست. ‫(فریا دیلایت)
‫به «فریا دیلایت» خوش آمدید. ‫(الهه عشق و محبت در اساطیر اسکاندیناوی)
‫خیلی خوشحالیم که قصد دارید ‫خانواده تون رو به مسیر جدیدی هدایت کنید
‫که شامل بخشش، همکاری، ‫و خواسته ی فریا یعنی عشقه.
‫- حالا که صحبت از عشق شد، ایشون ری هستن. ‫- و ایشون هم راندولف هستن.
‫قصد داریم شما رو به زمانی ‫برگردونیم که زندگی اونقدرا هم پیچیده نبود.
‫ما مثل وایکینگ ها زندگی می کنیم.
‫- قرار نقش وایکینگ ها رو بازی کنیم؟ ‫- ایول!
‫سعی کردم بهت بگم.
‫اون وقت ها، لازمه ی زنده ‫موندن گروه «اتحاد» بود.
‫- میشه یه سوال بپرسم؟ ‫- نخیر!
‫ولش کن.
‫خبری از رایانه ها
‫گوشی همراه یا هرچیزی که آدم ‫رو از خودش بیگانه می کنه نبود.
‫وقتشه که گوشی های همراه و ‫آیپدهاتون رو بذارید توی این سبد.
‫- داری شوخی می کنی. ‫- اصلا.
‫در آخر دوره پسشون می گیرید. ‫فکر نکنم اونموقع دیگه به کارِتون بیاد
‫همچنین می خوام لیسا و ‫گروم رو به شما معرفی کنم.
‫لیسا آشپر ماست و ‫گروم تعمیرکارمونه.
‫اول اینکه میریم اقامتگاه هاتون رو ‫پیدا کنیم که توی دهکده قرار دارن.
‫خدا رو شکر! خیال می کردم ‫باید توی این سیرک زندگی کنیم.
‫احتمالا توی اون مسافرخونه ‫دنجی که دیدیم می مونیم.
‫دنبالم بیاید. اون طرف ‫این بیشه قرار داره.
‫از مسیر دور نشید. ممکنه ‫غول ها کمین کرده باشن.
‫مواظب دست و پاتون ‫باشید. دیگه تقریبا رسیدیم.
‫- اینجاست. ‫- اینجا که دهکده نیست.
‫اتفاقا دهکده ست. این یه کپی از ‫دهکده های عصر وایکینگ هاست.
‫خانواده ی یاکوبسن ها؟ ‫این کلبه ی شماست.
‫خانواده مدسن ها؟ ‫کلبه تون اونجاست.
‫و خانواده ی استیونسن-محمود؟ ‫کلبه تون پشت سرمونه.
‫و آخرین کلبه هم ‫مال خانواده ی داده.
‫درِش قفله.
‫بله دقیقا. درست مثل رمز زندگی ‫خانواده ها که اونم واستون قفله.
‫- مطمئن نیستم که... ‫- دهن بزرگت رو ببند، توربن.
‫باید خودتون بفهمید ‫چطوری وارد شید.
‫این اولین تمرین خانوادگی تونه ‫که الان شروع میشه. برید دیگه!
‫درسته. الان می تونید ‫برید سمت کلبه هاتون.
‫باشکوه بود، راندولف.
‫- همگی نگاه کنید. اون یه دریچه ست؟ ‫- شاید بتونیم از اونجا بریم تو.
‫- بسته ست. ‫- شاید اگه شاخ گوزن رو بِکشیم باز بشه.
‫- من می کِشمش. ‫- امکان نداره، پِر کوچولو.
‫این کار بزرگ ترهاست.
‫- برو عمو. ‫- باشه.
‫- روی شونه هام. ‫- باشه، باشه.
‫نه، نه، عمو، بس کن!
‫- نمی تونم چیزی رو ببینم. ‫- مواظب باش، بابا.
‫- دست هات رو تکون بده. ‫- بپا!
‫- جلوپات رو نگاه! ‫- وای نه!
‫زحمت کشیدید، بزرگ ترها.
‫می تونی از یه «کمند» استفاده کنی؟
‫باید بدونید که قبلا توی ‫نمایش کابوها کار می کردم.
‫اگه بتونی با طناب ‫یه گاو رو بگیری
‫پس میشه یه آهوی مُرده ‫رو هم با طناب گرفت.
‫بفرما!
‫- حالا چی؟ ‫- از طناب بالا برو.
‫- و این کار بچه هاست. ‫- دیگه رسیدی، پر.
‫- چطوری از داخل بره تو؟ ‫- یه نردبون اینجاست.
‫بیاید.
‫- من با میه هم اتاق نمیشم. ‫- باید اتاق خودم رو داشته باشم.
‫بذارید اول بریم داخل ‫بعد اتاق ها رو تقسیم کنید.
‫- پر، اونجایی؟ ‫- بله.
‫- کارِت خوب بود، پر! ‫- دست نگه دار!
‫بودیل کجاست؟ امیدوارم ‫نترسیده باشه و فرار نکرده باشه.
‫پیش منه. یه جوری ‫رفتارکردید که انگار زنده ست.
‫- تازه کجاش رو دیدی، اولیویا. ‫- بریم داخل.
‫- فقط یه اتاق بزرگه. ‫ وای نه
‫خب من که نبودم. کی نمی خواست ‫اتاقش با دیگران یکی باشه؟
‫- من تو گوشه ی اوله نمی خوابم. ‫- من یه جایی رو واسه خودم می خوام.
‫چطوره همگی چشمامون رو ‫ببندیم و ببینیم چه جایی مال ما میشه؟
‫- فکر خوبیه. ‫- نمی خوای بزرگ بشی، عمو؟
‫- نه والله. ‫- اینجا مال منه!
‫کافیه دیگه!
‫الان خل وضع هایی به من ‫خوش آمد گفتن که اجازه ندادن
‫حتی از یه در ساده استفاده کنم. ‫عمو و اوله، شما اونجا می خوابید.
‫من و کوچولوها اینجا می خوابیم ‫و میه و سیس هم اونجا می خوابن.
‫یا اینطوری می خوابید ‫یا توی جنگل. تمام.
‫سلام. امیدوارم که ‫اسکان پیدا کرده باشید.
‫- لباس هاتون رو واستون آوردم. ‫- لباس واسه خودمون آوردیم، مرسی.
‫- اونا لباس وایکینگی نیستن. ‫- لباس وایکینگی؟ ایول!
‫- لباس های من کجاست؟ ‫- روی همه بسته ها اسم هرکسی زده شده.
‫پونزده دقیقه دیگه توی سالن ‫خدایان جمع میشیم. سوالی هست؟
‫-سرویس بهداشتی کجاست؟ ‫- اونجا.
‫- ببخشید، کجا؟ ‫- اونجا.
‫- اینجا؟ ‫- بله. اینم خدمتتون. خداحافظ.
‫اگه تعریف از خود نباشه ‫این لباس اونقدرا هم بد نیست.
‫- خوشتیپ شدی! ‫- شبیه رئیس قبیله شدی.
‫دقیقا
‫ما می تونیم بچه های رئیس ‫قبیله باشیم. و پدر هم می تونه
‫- رئیس برده ها باشه. ‫- گل گفتی، پر.
‫بیاید راه بیفتیم.
‫خویشاوندان خوش آمدید. حالا ‫که دنیای مدرن رو ترک کردید
‫و لباس های وایکینگی به تن کردید، یعنی
‫ما یه قبیله هستیم.
‫به این معنیه که در خوشی ‫و ناخوشی باید کنار هم باشیم.
‫اول از هرچی، باید چند تا اسم ‫وایکینگی مناسب داشته باشیم.
‫اسم دوم تون باید به ظاهرتون یا ‫دست آوردهاتون ربط داشته باشه.
‫ما از قبل اسم های ‫وایکینگی داریم.
‫کنار من راندولف مبتکر ایستاده.
‫و ایشون ری، روباه مکار هستن.
‫- آماده اید؟ ‫- بله.
‫اسم وایکینگی تو ‫«پروسِ موفرفری»ـه.
‫خانم زیبا اسم شما
‫«میهِ خوش لبخند»ـه.
‫- و تو هم «اوله بلند همت» هستی. ‫- وای.
‫- پدر! ‫- می دونم.
‫و اسم تو «توربنِ زن ذلیل»ـه.
‫- زن عزیز؟ ‫- توربن زن ذلیل!
‫- بله... ‫- «سیسترای سپربانو»
‫- «اولیویای سرخ گونه» ‫- سرخ گونه!
‫- «عموی عقاب بال» ‫- ایول.
‫«داد، ماهی خاردار»
‫ماهی خاردار؟
‫عمو، من شبیه ماهی ‫ام؟ راستش رو بگو.
‫الان که با دقت نگات می کنم، یه ته ‫چهره هایی از «پلیدماهی» توت دیده میشه.
‫- اوله میگه که خوش لبخند یعنی احمق. ‫- پلیدماهی که زشت ترین ماهیه.
‫- اسم دومم یعنی احمق؟ ‫- من زشتم؟
‫خوش یعنی زیبا، میه.
‫- اسمت یعنی اینکه لبخند زیبایی داری. ‫- آره! اوله؟
‫حالا شما وایکینگ های واقعی هستید.
‫بیاید سفرمون رو با یه ‫غذای خوب شروع کنیم.
‫- خوشمزه به نظر میاد. ‫- الان نخور!
‫وعده های غذایی همیشه چالش ‫بزرگی برای خانواده هایی بوده
‫که روحشون در عذابه. اما ‫«روش بیفروست» می تونه کمک کنه.
‫- روش بیفروست؟ ‫- دقیقا.
‫- بیا نشونشون بدیم. ‫- باشه.
‫- قاشق ها بالا. ‫- دست ها متصل سپس باهم حریره برمی داریم.
‫- و بعدش می خوریم. ‫- و دوباره حریره بر می داریم.
‫و می خوریم.
‫همینه. نوبت شماست.
‫- بس کن. ‫- اون طرفی نه خل وچل.
‫نه
‫- عمو بس کن. ‫- تمومش کن!
‫عمو، بس کن.
‫عمو!
‫با هم دیگه کار کنید
‫میشه خوش گذروند
‫وقتی که ما روی پویایی ‫خانواده ی شما کار می کنیم.
‫- فقط ما دو تا بیداریم؟ ‫- نه.
‫بابا میگه نانواها شب بیدار ‫میشن، تا ما بتونیم صبح نون بخریم.
‫- اینجا هیچکس بیدار نیست. ‫- خوشبختانه. خانواده ی من مخشون تاب داره.
‫- عمو آندرس اینطوری نیست. ‫- اون همیشه مخش تاب داشته.
‫- چرا انقدر از دست همدیگه عصبانی هستید؟ ‫- نمی تونم دلیلش رو بفهمم.
‫چرا با همدیگه سازش نمی کنن؟
‫نمی دونم. من فقط هفت سال سنمه.
‫- نمی خوام بزرگ بشم. ‫- من حتی نمی خوام یه نوجوان بشم.
‫انگار که برق گرفتت. ‫می ذارمش توی اینستا.
‫گوشیم کجاست؟
‫نمی تونم توی اون تخت بخوابم. من ‫واسه خوابیدن روی حصیر ساخته نشدم.
‫پاهام فلج شدن.
‫ای، پاهام! دارید می خندید.
‫همیشه تو سروکله هم می زنید اما ‫تا وقتی که بابا یه کار احمقانه بکنه.
‫بهتون نشون میدم! اومدم!
‫- بابا! ‫- بسه!
‫داد، فکر کنم به کمی ‫«فیمبول وینتر» نیاز داری.
‫- جانم؟ ‫- می تونی با تکه تکه کردن چوب آروم بشی.
‫بهش کمک می کنم.
‫بذار نشونت بدم چطوری انجامش ‫بدی. باید اینطوری بگیریش.
‫و به عنوان حرکت ‫پایانی اینطوری می کنی
‫به اولین روز تون در ‫فریا دیلایت خوش آمدید.
‫با هم دیگه اول قدم رو ‫روی رنگین کمان بر می داریم.
‫- نمیشه روی یه رنگین کمان راه رفت. ‫- چرا میشه.
‫وایکینگ ها خیال می کردن که ‫رنگین کمان ها پلی هستن بین
‫میدگارد جایی که انسان ها بودن و ‫آسگارد جایی که خدایان حضور داشتن.
‫به این رنگین کمان بیفروست میگن.
‫واسه همینه که مشاوره خانوادگی مون ‫روش بیفروست نام داره.
‫هدف از این روش اینه که
‫هر خانواده یاد بگیره که ‫مشکلش رو قدم به قدم حل کنه.
‫تصور کنید از روی یه رنگین کمان ‫به یه جای بهتر میرید. یه جای زیبا.
‫تا حالا همچین چرت وپرتی ‫رو جایی نشنیدم.
‫- بیا امتحانش کنیم، داد. ‫- داد، ماهی خاردار.
‫صرف نظر از ‫رنگین کمان... چطور میشه
‫نمیشه واسه یه بار هم که شده ‫گاله رو ببندی و ساکت باشی؟
‫ در هر بار یه خانواده ‫رو با خودمون می بریم.
‫خانواده ی داد، دنبالم بیاید.
‫بقیه هم می تونن دنبالم ‫بیان. همراهم بیاید.
‫بیاید داخل.
‫اینجا.
‫به این میگن «وَل». لغت ‫وایکینگی واسه میدان نبرد.
‫اگه بخوایم گره های خانوادگی رو باز ‫کنیم، باید اول طناب ها رو شل کنیم
‫تا عشق و بخشش به صورت ‫آزادانه در جریان باشن.
‫وایکینگ ها یه تمرین عالی داشتن که ‫ما هم امروز می تونیم ازش استفاده کنیم.
‫- برد با استفاده از یه تبر و یه قداره. ‫- ممکنه خطرناک باشه.
‫بله، به همین دلیل میزان برندگی و ‫آسیب رسانی به شما رو کم تر می کنیم.
‫«تا عشق بتونه آزادانه در جریان ‫باشه؟» به زور می تونم نفس بکشم.
‫یکی رو انتخاب کن... ‫انتخابت حرف نداشت.
‫بسیارخب.
‫حالا آماده ایم که ‫مشکلات مون رو حل کنیم.
‫باشد که خدای رعدوبرق و ‫مبارزه، ثور نیرومند همراه تان باشد.
‫شروع کنید!
‫بسیارخب. یکی رو انتخاب کنید که ‫واقعا دلتون می خواد باهاش مبارزه کنید
‫درست مثل مبارزان ‫اسکاندیناوی در عصر وایکینگ ها.
‫- ببینم چی کار می کنی مبارز؟ باشه. ‫- دونفر به یکی نامردیه.
‫- آخ! ‫- محشر بود.
‫دیدنی بود. داد، اون ‫بیرون چی کار می کنی؟
‫- نمی خواستم وارد بشم. ‫- تو هم باید مبارزه کنی.
‫- حرف نداره. ‫- درسته.
‫نه، نه، نه، نه!
‫- پدر؟ حالت خوبه؟ ‫- خوبی؟
‫اینم از تمرین مبارزه مون.
‫- خوش نگذشت بهتون؟ ‫- خیلی، زیادی هم بود.
‫حالا برمی گردم روی حصیرم بخوابم و خواب ‫این رو ببنیم که تموم اینا همش خواب بوده.
‫نخیر، نمی خوابی. امشب ‫همه بیرون از کلبه می خوابن.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫شما توی یه آلونک چوبی توی جنگل ‫می خوابید. ماجراجویی ادامه داره!
‫لطفا از دروازه رد بشید.
‫- اینم از این. ‫- آلونک کجاست؟
‫اونجا. سرهم نشده ‫اما مشکلی نیست
‫تا وقتی که دستور العمل ساختش ‫رو دارید باهم می تونید بسازیدش.
‫فردا سالم و قبراق ‫می بینمتون. حالا برید.
‫- چی؟ ‫- بذار ببینم.
‫- دستورالعمل رو بده عمو. ‫- چه فرقی می کنه که کی بلندتر می خونتش.
‫- کمد «ایکه آ» رو یادته؟ ‫- اون دستورالعمل هاش مشکل داشتن. گوش بده.
‫- این یکی چیزی تهشه. ‫- حتما مال مرحله D5 ئه.
‫- نه، مرحله D5 چوبش کوچیک تره. ‫- و هیچی هم تهش نیست.
‫- پس بذاریدش زمین. ‫- این بزرگ ها چی؟
‫- اون واسه کفشه. ‫- نه، اونا به تخته های سقف می خورن.
‫- اگه می خواید کفش رو بسازید... ‫- فرافکنی پرخاشگرانه.
‫واسه سقفه. چمن هم میره بالاش.
‫وقتی که کفش خراب شد، نگید نگفتی.
‫- چطور پیش میره؟ ‫- دقیقا طبق نقشه.
‫این خانواده داره از هم می پاشه. ‫نه اعتمادی، نه رهبری ای.
اونا وایکینگ نیستن.
‫- جالب نیست؟ ‫- چرا، اتفاقا چالش بزرگیه.
‫- کمک! ‫- عمو؟
‫- چی شده؟ ‫- بابا، بیا و کمک کن.
‫چرا؟ گفتید که نمی تونم ‫هیچی رو درست انجام بدم.
‫خوبی، عمو؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج. ‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫خوبم.
‫چی بهتون گفتم؟ ‫احتیاجی به من نیست.
‫باید از روش های ‫خشن تر استفاده کنیم.
‫من یه کمی شیره ی درخت ‫توسن روی گاز دارم. دنبالم بیا.
‫- ای والکری جون جونی. ‫- بیا.
‫بهترین استفاده رو ازش می بریم.
‫- میشه وسط بخوابم؟ ‫- بله. همیشه جا واسه دیگران هم هست.
‫- بقیه کجان؟ ‫- عمو آندرس رفت یه قدمی بزنه.
‫- میه رفت یه کاری داشت. ‫- یه کاری داشت؟
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫- آخیش. ‫- آخیش؟
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫- بابا تکون نخور. ‫- جا باز کن.
‫- جام نمیشه. ‫- آروم دراز بکش.
‫بدنم واسه این ساخته نشده که ‫روی شاخه های صنوبر بخوابه.
‫من میرم یه قدمی بزنم. میشه ‫حواست به کوچیک ترها باشه؟
‫- البته. ‫- خوبه.
‫مثل همیشه.
‫آخ.
‫- کجا میری؟ ‫- من فقط
‫- کارِت رو این نزدیکیا انجام ندی. ‫- باشه.
‫آخ.
‫پس جنوب از اون طرفه.
‫اوله؟
‫شاید من کودن بازی در ‫آوردم. بیشترش تقصیر من بود.
‫فقط
‫شمال باید از اون طرف ‫باشه. پس این طرف جنوبه.
‫سیس؟
‫ببخشید که انقدر بدجنس بودم.
‫الان می فهمم که چرا انقدر ‫واسه اتاق عصبی بودی.
‫من فقط می خوام که ‫با ما زندگی کنی، اما
‫سیس؟
‫من یه مسیریابم یا چی؟
‫عمو؟ همه جا رو دنبالت گشتم.
‫با حوله ی مسافرخونه؟
‫خوب فهمیدی. قبل از اینکه ‫بچه ها بفهمن باید برگردیم.
‫متاسفانه خیلی دیر شده.
‫بچه های عزیز، الان درمورد ‫احساسات درونی مون صحبت می کنیم.
‫با خواهربرادرهاتون اینجایید، اما ‫چند وقت یک بار به این فکر می کنید
‫که چقدر اونا رو دوست دارید؟
‫حالا وسایل بچگی ‫موردعلاقه تون رو در بیارید.
‫کیسه ها و جعبه ها رو باز ‫کنید و ببینیم چی آوردید.
‫بله.
‫آروم.
‫آخ.
‫خدایا
‫این یه چیز بامزه ی تیغ تیغیه.
‫وسیله ی موردعلاقه ی بچگیت ‫کجاست، ماهی خاردار؟
‫وسیله ی بچگیم؟
‫حالا ازتون می خوام که به ‫جنگل برید و چیزی رو پیدا کنید
‫که شما رو یاد خواهربرادرتون ‫و ویژگی های خوبش میندازه.
‫- فهمیدید؟ ‫- بله.
‫بسیارخب. راه بیفتید. برید ‫توی جنگل سرسبز خدایان.
‫ماهی خاردار، برنامه رو نخوندی؟
‫البته که خوندم.
‫یه سوال دارم.
‫اگه هرکس دیگه ای غیر از من می خواد ‫حرف بزنه، باید روی یه پاش وایسته.
‫- چی؟ ‫- روی یه پات بایست.
‫واکینگ ها هم اینکار رو می کردن، ‫تا بحث ها زیاد طول نکشن.
‫باشه.
‫می خوای چی بگی؟
‫چرا انقدر مهمه که وسیله ی ‫موردعلاقه بچگی مون رو بیاریم؟
‫داد، توی برنامه نوشته شده بود.
‫تمرین رو نفهمیدی ‫یا برنامه رو نخوندی؟
‫خوندمش. فقط نمی تونم
‫تو وسیله ی مورد علاقه ت رو نیاوردی.
‫چرا، آوردمش.
‫- توی کلبه ست. ‫- پس برو و بیارش. منتظر می مونیم.
‫- الان؟ ‫- بله.
‫- میشه...؟ ‫- بله.
‫این؟ نه.
‫یا این؟ آه!
‫این؟ نه.
‫از چی میشه استفاده کرد؟
‫سلام بودیل عزیزم. ‫میشه بهم کمک کنی؟
‫من رو یاد خواهر کوچیکم انداخت.
‫چه خوب راسموس ریون. تو ‫چی آوردی میلی مون استون؟
‫این من رو یاد داداش کوچیکم انداخت. اولش ‫فکر می کنی که زبره
‫اما بعدش می فهمی که نرم ‫و لطیفه موقع لمس کردن.
‫آفرین. پروس موفرفری، ‫از کی شروع می کنی؟
‫- این خواهر بزرگمه. ‫- چون که لطیفه؟
‫- بله، پوستش میره و میاد. ‫- هوی! چی داری میگی؟
‫- نمی تونی روی چیزایی که پیداکردن نظر بدی. ‫- اتفاقا پوستم خیلی سفت و سخته.
‫اوله بلند همت، از ‫کی شروع می کنی؟
‫خواهر دوقلوم.
‫قوور، قووور.
‫میه، صبرکن!
‫از پنج سالگی «کواک» رو دارم.
‫پدرم از سنگاپور آوردش برام.
‫وقتی کواک رو بهم داد، گفتش
‫- گفتش... ‫- کافیه، اینگر.
‫چیزی نیست.
‫- حالت خوبه، میه؟ ‫- آره.
‫مگه از این بهترم میشه؟ ‫داداشم فکر می کنه
‫که من یه قورباغم.
‫اما یه قورباغه ی ناز بود.
‫ممنون، پر.
‫بعدش مادرم گفتش... ‫راستش مادر ناتنیم گفت
‫این «اسنافلز»ـه. اگه ‫واقعا می خوایش، مال تو.
‫اینطوری بود که اسنافلز وارد ‫زندگیم شد و از اون موقع پیشم بوده.
‫داستان واقعا تکان دهنده ای ‫بود، توربن زن ذلیل.
‫کاملا مشخصه که عروسک های ‫بچگی تون چقدر براتون ارزش داره.
‫این خیلی خوبه. حالا وقتشه ‫که ازشون خداحافظی کنید.
‫در عصر وایکینگ ها، ‫زود بزرگ شدن حیاتی بود.
‫جزئی از روش بیفروسته
‫تا گذر کنید و بزرگ بشید.
‫شما به رئیس های قبیله ‫خانم و آقا تبدیل خواهید شد.
‫واقعا فکر می کنی خداحافظی کردن با ‫عروس های دوست داشتنی مون کمک می کنه؟
‫قطعا. تمام احساس ‫اهمیت و امنیتی
‫که عروسک هاتون ‫نشانگرشن باید آزاد بشن
‫تا بتونید این احساسات ‫رو به خانواده تون منتقل کنید.
‫لطفا اسباب بازی های دوست داشتنی تون ‫رو بذارید تو این جعبه
‫ما جعبه رو به ‫خیریه اهدا می کنیم
‫تا بچه های دیگه ای هم ‫بتونن باهاشون خوش باشن.
‫- این یه راه حل برد برد واسه همه ست. ‫- نه
‫خدایا، میه!
‫نخیر، من مرتبشون نمی کنم.
‫آره!
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫خداحافظ «پیرل بلاسوم»
‫آره.
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫برای ۴۳ سال خدمت ‫ازت ممنونم، اَلوار کوچولو.
‫ممنون که همیشه به ‫داستان های بامزه م می خندیدی.
‫و حتی وقتایی که بامزه ‫هم نبودن بازم می خندیدی.
‫باشه. مرسی!
‫میه!
‫فقط تو موندی، ماهی خاردار!
‫شروع کن، داد.
‫بیا جلو.
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو! هو! هو!
‫صبرکنید!
‫باید از بچه ها هم بپرسم، ‫چونکه بودیل مال اونا هم هست.
‫نه، نه، داد دست بردار. ‫هدف از این تمرین همینه.
‫تو باید به عنوان پدر مسئولیت پذیرشون، ‫نقش رئیس قبیله رو به عهده بگیری
‫کسی که می تونه از عهده ی ‫تصمیم های سخت بر بیاد.
‫- زودباش، داد. ‫- زودباش، داد.
‫زودباش، داد!
‫زودباش، داد. زودباش، داد.
‫- زودباش، داد. ‫- زودباش!
‫ببین چی پیدا کردم!
‫باید بره اینجا. الان عالی شد.
‫- یه دونه هم می ذارم اینجا. ‫- منم.
‫- مال منه! ‫- بدش من!
‫- ببخشید. واسه تو. ‫- باشه مرسی.
‫ببین! الان عالی ‫شد. اینجا خونه ماست!
‫اینجا رو نگاه. بودیل اونجا جا میشه.
‫کاملا اندازه ست.
‫- بیا بریم و بیاریمش. ‫- فکر خوبیه.
‫وای نه. می دونستم. ‫اونا گفتن مجبورم
‫- وای نه. دیگه تمومه. ‫- آروم باش. بیا درموردش حرف بزنیم.
‫درمورد چی حرف ‫بزنیم. من دیگه کارم تمومه.
‫- من دیگه پدر نیستم. ‫- میشه بشینی؟
‫بفرما. هنوز کارِت ساخته نیست.
‫- تو پدر سالار این قبیله ای. ‫- من؟
‫آره. این کار رو واسه خانواده ت کردی. ‫درست مثل کاری که یه پدرسالار انجام میده.
‫- شاید حق با تو باشه. ‫- البته که حق با منه.
‫پتوها رو بیار. من ‫بودیل رو میارم.
‫نه، نه، نه، نه!
‫- همه چی دیگه تمومه! ‫- بودیل رو ندیدید؟
‫کارِت تمومه. با پدر ‫بودن خداحافظی کن.
‫چی شده؟
‫- اصلا نمی فهمم. ‫- نظم دادگاه رو رعایت کنید!
‫- این یه دادگاه نیست، اولیویا. ‫- پس نظم جنگل رو رعایت کنید!
‫اوله می تونه حرف بزنه.
‫- بودیل رو دادی رفت؟ ‫- نه.
‫ندادمش بره. یه آزادسازی بود.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یکی یکی حرف بزنید.
‫- میه. ‫- بودیل رو آزاد کردی؟
‫نه، بودیل رو نه. من خانواده رو ‫آزاد کردم. ری چی صداش زد؟
‫«تمام احساس اهمیت... ‫باید آزاد بشن»
‫یه چیزی هم در مورد ‫اهمیت گفت. نه یادم نیست.
‫- می خوای ری رو مقصر جلوه بدی؟ ‫- آره! نه، حق با توئه.
‫من بودم که بودیل رو آوردم ‫و اون رو توی جعبه گذاشتم.
‫- تنها تقصیر منه. ‫- موافقم!
‫- این... ‫- نوبت تو نیست.
‫- میه. ‫- کِی به پر برش می گردونن؟
‫نمی دونم. فکر کنم... ‫هیچوقت نپرسیدم.
‫- پس الان برو و ازش بپرس. ‫- بله. میرم و ازشون می پرسم؟
‫- بله. ‫- اصرار کن که بودیل رو پس بگیری.
‫درسته. اما نمیشه باهاشون ‫سروکله زد. فکر کنم بگن
‫اصلا حرفشم نزن، داد.
‫- پس کی بهمون برش می گردونید؟ ‫- هیچوقت. نکته ش همینه.
‫- تمام اهمیتی که به بیرث نشون میدید... ‫- بودیل.
‫تمام اون اهمیت ها رو ‫باید به خانواده ت بدی.
‫این متن مراسم بزرگ سالی ‫بود. یادت نیست؟
‫تمام عروسک های دوست داشتنی ‫به صلیب سرخ بخشیده میشن
‫و اونا هم میدنشون ‫به بچه های فقیر.
‫مگه نمی خوای به ‫بچه های فقیر کمک کنی؟
‫- نمی خوایم به بچه ها کمک کنیم؟ ‫- این به این معنیه که دیگه پسش نمی گیرم؟
‫- اونا نمی تونن همینجوری بدنش بره. ‫- اعتراض نکردی؟
‫چرا کردم... اما نتونستم بگم که ‫نمی خوام به بچه های فقیر کمک کنم.
‫فقط یه عروسک دوست داشتنیه.
‫- خل شدی؟ ‫- بودیل فقط یه عروسک نیست.
‫ما می خوایم به فقرا کمک کنیم،
‫اما این مثل این می مونه که یکی ‫از اعضای خانواده رو بدیم بره.
‫- نمیشه اوله رو بجاش بدیم بره؟ ‫- چقدر بامزه ای میه.
‫اگه بهشون پیشنهاد بدیم که بودیل رو با یه ‫عروسک دوست داشتنی دیگه عوض کنن چی؟
‫- و بعدش می تونیم اون عروسک رو بهشون بدیم. ‫- اون جریان آزادسازی و این چیزا چی میشن؟
‫نمی تونن پیشنهاد رو رد کنن اگه یه ‫عروسک دوست داشتنی دیگه بگیرن.
‫می تونیم ۲۰ تا عروسک ‫بهشون بدیم. نمی تونن ردش کنن.
‫- کلی عروسک به جای بودیل. ‫- از کجا عروسک گیر بیاریم؟
‫- عروسک دوست داشتنی؟ ‫- نزدیک ۲۰ تا.
‫ما فقط مغازه ی بنی رو می شناسیم. ‫اونم چیزی رو نمی فروشه.
‫چند تا خرت وپرت شیشه ای داره.
‫- کفایت می کنه؟ ‫- باید دوست داشتنی باشن.
‫- اگه دست ساز هم باشن مشکلی نیست. ‫- مثل اون.
‫این؟
‫- آره. قشنگه، ببینش. ‫- خیلی قشنگه.
‫- از کجا آوردیش؟ ‫- از شکارچی.
‫- توی یه کلبه توی جنگل زندگی می کنه. ‫- خونه ش پر از اوناست.
‫- عالیه. میریم اونجا و می بینیمش. ‫- این فکر خوبی نیست.
‫شکارچی زیاد از ‫دیگران خوشش نمیاد.
‫- یه خورده عجیب و غریبه. ‫- ما به عجیب و غریب ها عادت داریم.
‫میگن که بیشتر از ۲۰ ‫ساله که با کسی حرف نزده.
‫- این موضوع سخت ترش می کنه. ‫- باید سعی خودمون رو بکنیم. بخاطر بودیل.
‫وایسا. رسیدیم.
‫کلبه ش کجاست.
‫نزدیکه. اما بهتره ‫که از اینجا بریم.
‫چقدر تابلو اینجاست.
‫- «از اینجا برید» «دورشید» ‫- زیاد مهمون نواز نیست.
‫- شبیه کلبه جادوگرهاست. ‫- بس کنید. بریم سلام کنیم.
‫شاید بهتر باشه که من اول برم.
‫نخیر. اونم یه آدمه مثل هرکس ‫دیگه. من میرم و باهاش یه گپی میزنم.
‫سلام؟ کسی خونه ست؟
‫- اون چیه؟ ‫- ما از فریا دیلایت اومدیم
‫جا خالی بده!
‫- صدمه دیدی، پدر؟ ‫- من خوبم.
‫این آدم از تجارت بدش میاد.
‫بهتون گفتم که روش رو از ‫جامعه ی انسانی برگردونده.
‫ممکن بود با تفنگ ‫ساچمه ایش من رو بکشه.
‫تنها مهماتی که داره نخود ‫خشک شده ست. اما جاشون می سوزه.
‫- مطمئنی؟ ‫- نخود شلیک می کنه.
‫- باشه. عمو پایه ای؟ ‫- البته. که چی کار کنیم؟
‫سلام آقای وودکارور. ‫ما قصد مزاحمت نداریم.
‫دست از این کارا بردار. ‫ما فقط می خوایم حرف بزنیم.
‫نگاش کن. اونجاست.
‫توی جنگل دیدیمش.
‫- داره چی کار می کنه؟ ‫- مثل یه سیم نقاله می مونه.
‫وای نه!
‫سیس! عمو! مواظب باشید!
‫آه
‫- احساس می کنم نمی خواد باهامون حرف بزنه. ‫- حالا چی کار کنیم؟
‫- بی خیال میشیم. ‫- پس بودیل چی میشه؟
‫ما عملا به زره شوالیه ها ‫نیاز داریم تا بهش نزدیک بشیم.
‫زره شوالیه؟ بیا، اوله.
‫- نوبت ماست. ‫- که چی کار کنیم؟
‫- مطمئنی می خوای انجامش بدی؟ ‫- به خاطر بودیل.
‫به خاطر بودیل.
‫این واقعا فکر خوبیه؟
‫- فکر بهتری داری؟ ‫- نه.
‫این چیه؟
‫خدمت شون می رسم.
‫داره دوباره از اون سلاح ‫هواییش استفاده می کنه.
‫چند تا سیب کرم خورده ‫دیگه جواب نمیده.
‫- نوبت ماست. ‫- که چی کار کنیم؟
‫این بار سیب نیستن.
‫- یه کندوی زنبوره. ‫- نه!
‫- بسپارش به من. ‫- بابا، تو نمی تونی انجامش بدی.
‫هرکاری رو که واقعا ‫بخوای میشه انجام داد.
‫ایول! آفرین پدر!
‫کاری نکردم.
‫- کارِت خوب بود. ‫- رفتن داخل؟
‫هنوز نمی دونیم.
‫نه! بهمون خیانت شده.
‫- آماده ای؟ ‫- تا آخرین نفر به مبارزه ادامه می دیم.
‫سلام.
‫بیا پایین!
‫- ببخشید که اینطوری اومدیم داخل. ‫- اما واقعا به کمکت نیاز داریم.
‫امیدوارم که بهمون تیر نزنی. ما ‫فقط می خوایم بودیل رو نجات بدیم.
‫و واقعا به کمک نیاز داریم.
‫برای نجات کسی به هیچکس کمک ‫نمی کنم. من از مردم خوشم نمیاد.
‫بودیل آدم نیست. اون یه فیله.
‫که اینطور.
‫دارید مسخره م می کنید. ‫همه همیشه اینکار رو می کنن.
‫نه، مسخره نمی کنیم. بودیل ‫یه فیله. یه فیل کوچولو.
‫اون اسمش چیه؟
‫اون اسمش... اسمی ‫نداره. دارید بچه گول می زنید؟
‫نه، اصلا. اما فکر ‫کنم اون یه اسم داره.
‫- قشنگه. ‫- اینطور فکر می کنی؟
‫دوباره دارید مسخره م ‫می کنید. اون اصلا قشنگ نیست.
‫- اون اولین عروس چوبی ایه که ساختم. ‫- پس اسمش چیه؟
‫اسمش پوله.
‫- داره تفنگش رو می ذاره زمین. ‫- داره می شینه.
‫وقتی که هفت سالم بود ساختمش. هفت ‫سال و نیم. اون بهترین دوست من بود.
‫درست مثل من و بودیل.
‫بچه های دیگه مسخره م می کردن، ‫اما پول هیچوقت این کار رو نکرد.
‫قایم موشک بازی می کردیم.
‫- همیشه می دونستم که کجا قایم شده. ‫- من و بودیل هم بازی می کنیم.
‫تظاهر می کردم که ‫نمی دونم اون کجاست.
‫- میشه نگهش دارم؟ ‫- خب
‫هوی!
‫ای کوچولوی بلا.
‫پس جریان این بودیل چیه؟
‫- آفرین به هردو تون. ‫- شما هم کار فوق العاده ای انجام دادید.
‫این یه همکاری ‫خانوادگی بی نقص بود.
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫گوش کن. ‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده ‫نعمته، خانواده بهترینه ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪همدیگه رو خوب می شناسیم ♪
‫♪با وجود اینکه ‫ الم شنگه به پا می کنیم ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪اگه بدونی اهل کجایی ♪
‫♪و به کجا تعلق داری ♪
‫♪رسیدن به آرزوهات راحت تره ♪
‫♪اگه بدونی کی رو دوست داری ♪
‫♪و کیه که حمایتت می کنه ♪
‫♪آماده ی پیدا کردن ‫دوست های جدید هستی ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده هم شرقه و هم غرب ♪
‫♪خانواده بهترینه ♪
‫- ببخشید! ببخشید! ‫- چیزی که نشده. تقصیر تو نبود.
‫- می خواید تموم این تندیس ها رو اهدا کنید؟ ‫- بله، کلاه پشمی و بقیه شون.
‫- عالیه. خیلی ممنون. ‫- به شرطی که بودیل رو پس بگیریم.
‫دقیقا. این شرط اصلی مونه.
‫می خواید بگید که همه تون ‫به اون فیل وابسته اید؟
‫- بله. لطفا بودیل صداش بزن. ‫- اسمش همینه.
‫- اون یه عضو تمام عیار خانواده ی ماست. ‫- و سالیان ساله که عضوش بوده.
‫چه لحظه ی با شکوهی. عذر ‫می خوام. خیلی تکون دهنده بود.
‫ما به این لحظه «لحظه ‫موفقیت» میگیم. این یه پیشرفت بزرگه.
‫هیچوقت به این شکل ‫دست نخورده و خاص ندیده بودمش.
‫میشه به زبون آدمیزاد حرف بزنید؟
‫یعنی اینکه ما نشونه ی مشکلات ‫خانوادگی رو پیدا کردیم.
‫- تمرین مون جواب داد. تبریک میگم. ‫- ممنون
‫میشه یه سوال بپرسم؟ حالا ‫می تونیم بودیل رو پس بگیریم؟
‫- نه! ‫ - چی؟
‫الان مهم تر از هر ‫وقت دیگه ایه که
‫خودتون رو از بند ‫گره هایی رها کنید
‫که جلوی روابط سالم ‫و واقعی تون رو گرفته.
‫یادتون نره که وایکینگ ها با بی رحمی ‫جوان ها رو به سمت بزرگ سالی سوق می دادن.
‫ببخشید ها، اما نظیر چنین ‫چرت وپرتی رو تا حالا نشنیدم.
‫- مگه نه، بچه ها؟ ‫- همینطوره.
‫این حرفا چیزی جز افکار ‫من درآوردی و بی پایه و اساس نیست.
‫- موافقم! ‫- منم.
‫- تقریبا. ‫- حرف نداره!
‫خیلی خوبه که یه ‫اتحاد رو شکل دادید.
‫می دونید این یعنی چی؟
‫یعنی اینکه روش ‫بیفروست داره جواب میده.
‫باید بهمون اعتماد کنید. ‫می دونیم داریم چی کار می کنیم.
‫- هنوزم داره عر می زنه؟ ‫- اینطور میگن.
‫بابا؟ بابا!
‫بابا، آروم باش.
‫نمی تونم. انگار که توی یه فیلمم.
‫«پدر و وایکینگ های دیو صفت»
‫- چقدر طولش میده. ‫- واقعا داریم کار درست رو انجام میدیم؟
‫اونا خیلی به اون فیل وابسته ن.
‫و به همین خاطر داریم کار ‫درست رو انجام میدیم، راندولف.
‫می تونیم فیل رو بهشون پس بدیم. ‫فقط یه عروسک دوست داشتنیه.
‫بعدش لابد باید ‫کاسه کوزه مون رو جمع کنیم.
‫اگه خودمون به روش هامون باور ‫نداشته باشیم، پس کی باور می کنه؟
‫حق با توئه، ری عزیز. قبلا ‫جواب داده و دوباره هم جواب میده.
‫می دونم که راه رو درست میریم.
‫قبل از اینکه برگردن ‫خونه ازمون تشکر می کنن.
‫طفلکی بودیل. فکر کنم ‫دلش برامون تنگ شده.
‫طفلکی الوار. ۴۳ سال ‫از همدیگه جدا نشده بودیم.
‫چهل و سه سال.
‫خودتون رو نبازید! ‫نبرد هنوز ادامه داره.
‫- جدی؟ ‫- بله که ادامه داره.
‫- برای بویل حاضر به هر کاری هستیم؟ ‫- بله.
‫- صداتون رو نمی شنوم. ‫- بله.
‫- به خاطر بودیل مبارزه می کنیم؟ ‫- بله!
‫- بدون بودیل می ریم خونه؟ ‫- بله! نه.
‫خوبه!
‫من تا همین بلد بودم.
‫- من که رفتم. ‫- کجا؟
‫- جایی که بشه فکر کرد. ‫- منم میام.
‫ری؟ ری؟
‫- ری؟ ‫- چیه؟
‫فکر کنم داریم راه رو درست میریم. ‫اما مراسم های عادی کافی نیستن.
‫- البته. ‫- چی؟
‫البته که کافی هستن. ‫هر دفعه جواب میدن.
‫اما این خانواده فرق ‫داره. مخصوصا داد.
‫خیلی کله شقه. نظرت چیه؟
‫نظرم
‫دارم به تموم عروسک های ‫دوست داشتنی فکر می کنم.
‫یه مراسم بزرگ و تاثیرگذار.
‫- رگناروک. ‫- نخیر، لازم نیست.
‫دفعه ی پیش یه هفته ‫گوشم وزوز می کرد.
‫باشه. چیزی که گوشت ‫رو به وزوز نندازه چطوره؟
‫اما در عین حال بزرگ و تاثیرگذاره؟
‫«گالی»
‫- گالی دیگه چیه؟ ‫- به قایق و این چیزا ربط داره.
‫- و گوشواره. ‫- گالی؟
‫- فکر کنم این لغت رو قبلا شنیدم. ‫- بیاید گوگلش کنیم.
‫- درسته. ‫- دیگه قوانین رو رعایت نمی کنیم؟
‫- قوانین دیگه چه کوفیته. ‫- چی؟
‫هنوزم نوکیای قدیمیم رو دارم. ‫حتما شوخیت گرفته! باتریش تموم شد.
‫- در این صورت... ‫- چی؟ سیس، تو هم؟
‫قایمش کرده بودم. نمیشد ‫که دوستام رو بی خبر بذارم.
‫- من اینترنت ندارم. ‫- مهم نیست.
‫الان یادم اومد چه معنی ای ‫داره. یه نوع مراسم قربانیه.
‫- چطور شد که یهو یادت اومد؟ ‫- نمی دونم.
‫همینجوری اومد تو ذهنم.
‫- بابا؟ ‫- چی زیر پتوئه؟
‫- می خواستم تحویلش بدم، اما... ‫- متقلب.
‫مهم نیست. در مورد گالی چی نوشته؟
‫«وقتی رئیس قبیله توی ‫مبارزه کشته میشه
‫توی قایقش گذاشته میشه، به همراه ‫چندتا از حیوان هاش و برده هاش
‫بعدش؟
‫قایق رو آتیش می زنن و ‫اون به دریا می فرستن
‫تا بسوزه و غرق بشه.
‫- یعنی بودیل هم... ‫- متاسفانه بله.
‫- باید یه کاری بکنیم! ‫- یه فکری دارم.
‫اما باید سخت با هم کار کنیم.
‫- داد و بی داد نکنیم؟ ‫- البته که نه.
‫- به خاطر بودیل! ‫- به خاطر بودیل!
‫به چیزی نیاز داریم که باهاش ‫بشه رفت روی دریا. یه کَلَک.
‫- من زیاد کلک ساختم. یادمه که... ‫- ایول، عمو.
‫تخته که داریم.
‫به چند تا بشکه ی پلاستیکی ‫نیاز داریم تا شناور بشه.
‫بریم.
‫گروم یه چیزی شبیه ‫پمپ داره، مگه نه؟
‫طناب، سطل و نردبون لازم داریم.
‫- اینا چطورن؟ ‫- خوبن.
‫- اون چیز پارچه پیچ شده بودیله؟ ‫- متاسفانه بله.
‫- نمیشه الان پسش بگیریم؟ ‫- نمی تونیم از دست شون فرار کنیم.
‫وای نه! امیدوارم ‫اسنافلز رو قربانی نکنن.
‫- ساکت باش، توربن! ‫- اما
‫به مراسم قربانی ما خوش آمدید. ‫و خوش آمد میگم به شیپورچی ها
‫و به هیئت وایکینگ های لاندبی.
‫خیلی خوبه که می بینمتون.
‫بیاید به کاهنان ‫پرهیزکارمون احترام بگذاریم.
‫درود به فرزندان میدگارد.
‫شما توسط خدایان به ‫مهمانی آسگارد دعوت شدید.
‫گرازی وحشی به سیخ کشیده ‫شده و مشغول کباب شدنه.
‫شهدهای شیرین و ‫نوشیدنی های گوارا بنوشید!
‫ای! اودین والا مقام!
‫فریای شکوهمند!
‫ثور قدرتمند!
‫در مقابل شما چهار خانواده ایستاده اند ‫که محتاج دستگیری شما هستند
‫تا آشتی کنند و دوباره متحد شوند ‫بلکه زندگی بهتری داشته باشند.
‫برای دل جویی از ‫خدایا هدیه آوردید؟
‫بله کاهن ها هدیه هایی ‫رو با عشق آوردن.
‫نه.
‫برای رسیدن به هدفی والاتر ‫حاضرید که این هدایا رو قربانی کنید؟
‫بله که آماده ن.
‫- من آماده نیستم. ‫- الان هیچی نگو. نوبت ما هم می رسه.
‫اجازه بدید که سپربانوان ‫هدایا رو به کشتی اژدها ببرند.
‫ای! خدایان شمال!
‫خدمتکار حقیر شما براتون ‫هدایایی با عشق و احترام آورده.
‫اونا به دود تبدیل خواهند ‫شد و به آسگارد خواهند آمد
‫جایی که می تونید شاهد ‫ ارادت ما باشید.
‫الان وقتشه! بریم!
‫قهرمانان دانمارکی، اجازه بدید که ‫شعله های آتش گناهان گذشته ی ما را بسوزاند.
‫هو! هو!
‫هو! هو! هو!
‫هو! هو!
‫- وای نه... ‫- نه، نه، نه!
‫اسنافلز
‫خداحافظ اسنافلز.
‫- اومدید بچه ها؟ ‫- بالاخره وقتشه.
‫- خیلی خوب شده عمو. ‫- امیدوارم که غرق نشه.
‫من رو یاد وقتی میندازه ‫که توی نیروی دریای بودم
‫باشه. نقشه مون رو ‫دوباره تکرار می کنم.
‫میریم سمت قایق. پمپ آب ‫آتیش رو خاموش می کنه.
‫بودیل رو نجات میدم و بعدش فرار ‫می کنیم و واسشون بای بای می کنیم.
‫- امیدوارم پیداش بشه. ‫- البته که پیداش میشه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. ما توافق کردیم.
‫- امیدارم که درست بگی. ‫- هل بده.
‫خوبه.
‫نگاه کنید! اونا دزد دریایی ان؟
‫- چی؟ کجا؟ ‫- عجله کنید، عجله کنید!
‫- دارن چی کار می کنن؟ ‫- تندتر! زودباشید!
‫دارن میرن سمت قایق. دست نگه دارید!
‫برگردید!
‫دست نگه دارید! ‫دست نگه دارید!
‫- زودباش! تو می تونی. ‫- ساکت باش.
‫نه، الان وقتشه که ‫تو دهنت رو ببندی!
‫اونا دارن اسنافلز رو نجات میدن.
‫تمام تلاش تون رو بکنید!
‫برید!
‫بیا بریم، ری.
‫- زودباش! ‫- کار سختیه!
‫منم کمک می کنم!
‫ممنون، خواهر.
‫زودباش، ری.
‫بیا تو. عجله کن.
‫- خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫- این پارو رو بگیر. ‫- بگیرمش؟
‫- من که نمی تونم پارو بزنم. ‫- مجبوریم!
‫- هنوز نیومده. ‫- اگه پول بگه میاد، پس میاد.
‫- اسم عروسکش پول نبود؟ ‫- اسم همه شون همینه.
‫اومدش!
‫ببخشید. باید این ماشین قراضه ‫رو دوباره مینداختم به کار.
‫- بقیه کجان؟ ‫- روی کلک.
‫تکون نمی خوره.
‫- حرکت نمی کنیم. ‫- گیر کردیم.
‫- علف های دریایی نمی ذارن تکون بخوریم. ‫- یکی باید جداشون کنه.
‫- من انجامش می دم. ‫- نخیر!
‫- چی شده؟ ‫- توربن زن ذلیل!
‫- بیا بغلم. ‫- الان وقتش نیست. حرکت کنید!
‫- اسنافلز رو یادتون نره! ‫- باشه.
‫- پارو بزن، ری عزیزم. ‫- با نهایت توان مشغولم.
‫داری چی کار می کنی؟ بذارش ‫توی اون حلقه، وایکینگ تازه کار!
‫ببین کی داره این حرف رو ‫می زنه! «بیا مراسم گالی اجرا کنیم»
‫کودن!
‫- کارِت خوب بود، پدر. ‫- ممنون بچه ها.
‫- رسیدن؟ ‫- نزدیکن، توربن.
‫- داره زبانه می کشه! ‫- شلنگ ها رو بگیرید سمتش.
‫- اونجا، میه. بگیرش اونجا. ‫- اونجا.
‫- اوله، نردبون رو بیار. ‫- آب بیشتری می خوایم.
‫- دارم میام بودیل. ‫- بابا میره.
‫من میارمش. من میارمش.
‫من میارمش. من ‫میارمش. تلمبه بزنید.
‫بابا داره میره داخل قایق!
‫چه دل و جرئتی داره، نه؟
‫- آب بیشتری می خوایم! ‫- زودباش!
‫- ترسش ریخته. ‫- اون یه مرد واقعیه!
‫برو، داد!
‫برو!
‫- برو! ‫- تو می تونی!
‫وای نه! دیوانه ‫شدن. باید عجله کنیم.
‫پاروت رو بده من. برو اونجا بشین.
‫الان نشونت میدم یه ‫وایکینگ چطوری پارو می زنه.
‫- زودباش، بابا. ‫- مواظب آتیش باش!
‫- آب بیشتری بپاشید روش! ‫- مشغولم.
‫- پمپ خالی شد. ‫- باید سطل ها رو پر کنیم.
‫- نمی تونم از آتیش عبور کنم! ‫- تندتر!
‫دوباره به کار افتاد!
‫- زودباش، بابا. ‫- آب بپاشید.
‫خوبه، میه.
‫- طناب آتیش گرفته! ‫- کدوم طناب؟
‫- بابا! ‫- خدای من.
‫- اونا بادبان رو کشیدن. ‫- من رو بیارید پایین.
‫- نمی تونم نگهش دارم. داره راه میفته. ‫- چی کار کنیم؟
‫عمو، اون کار گاوچرانیت ‫رو دوباره انجام بده!
‫فکر خوبیه.
‫وقتی می تونی یه کلبه وایکینگی رو بگیری، ‫ گرفتن یه اژدهای فراری که کاری نداره.
‫نه، نه!
‫برو که رفتیم!
‫- ایول! ‫- طناب رو بگیرید، بچه ها!
‫سریع تر!
‫خانواده بهترینه، خانواده نعمته!
‫خانواده بهترینه
‫- پر، وایسا! ‫- من میرم، دارم میام بابا!
‫- پر داره میره داخل! ‫- پر!
‫- چطوری بیارمت پایین؟ ‫- گره طناب رو باز کن.
‫مواظب باش.
‫- پسر شجاع من. ‫- پدر خفن من.
‫- مواظب باشید. ‫- عروسک های دیگه چی میشن؟
‫- حق با توئه. از اینجا برو. ‫- بیا.
‫- تو یه قهرمانی. ‫- جاش امنه.
‫ایول!
‫اوله، بودیل رو بگیر.
‫- الوار رو بگیر میه. ‫- بفرما، عمو.
‫الوار عزیزم. چه ‫بلایی به سرت آوردیم؟
‫اینجایی بودیل. دیگه جات امنه.
‫اونا چه بلایی سرت آوردن؟ ‫بودیل تبدیل شده به کاه.
‫- الوار هم همینطور. ‫- اونا عروسک ها رو قربانی نکردن.
‫- پس بودیل کجاست؟ ‫- نگران نباش.
‫بودیل حالش خوبه.
‫آفرین به همگی.
‫مدیریت بحران بی نظیری بود
‫که همکاری سخت و خوبی داشت.
‫کی فکرش رو می کرد که روش ‫بیفروست انقدر تاثیرگذار باشه؟
‫- میشه بودیل رو پس بگیریم؟ ‫- البته!
‫بودیل نقش درخشانی داشت.
‫بودیل.
‫- نگاش کنید. ‫- این مال توئه.
‫الوار. خیلی ممنون.
‫اسنافلز. اسنافلز عزیزم.
‫واسه کمکت ممنونم. ‫بیا بریم، پول کوچولو.
‫با خودمون گفتیم که عروسک ‫فیل رمز موفقیت شماست.
‫شما دیوانه اید. انقدر ‫مونده بود که کباب بشم.
‫هیچوقت خیال نمی کردیم ‫دست به چنین کاری بزنید.
‫اما کارِتون عالی بود. ‫بچه ها فوق العاده بودن.
‫چونکه من بهترین ‫خواهر دنیا رو دارم.
‫و منم بهترین دوست دنیا رو دارم.
‫این ثابت می کنه که روش ما ‫یعنی روش بیفروست کار می کنه.
‫بس کنید دیگه. خسته شدم ‫انقدر اسم اون روش رو شنیدم.
‫خانواده ی سالم ما هیچ ‫ربطی به روش شما نداره.
‫همش به این خاطر بود که به هم دیگه ‫احترام می ذاریم و هم دیگه رو دوس داریم.
‫ما بهترین خانواده ی دنیاییم!
‫میشه اون جمله رو بنوسی ‫واسه دفترچه راهنمای ما؟
‫یه فکر بهتر دارم. یه عکس ‫دسته جمعی واسه دفترچه راهنما.
‫عکس همه مون. همگی جمع بشید.
‫سیب!
‫- پس وقتش رسید، سیس. ‫- آره.
‫همه وسایل رو برداشتی؟ ‫- فکر کنم.
‫- چطوری می تونی بدون ما سرکنی؟ ‫- هر روز بهمون زنگ بزن.
‫همیشه بیا اینجا.
‫- قول میدم، عزیزم. ‫- بیا.
‫- مواظب خودتون باشید. ‫- دلمون برات تنگ میشه.
‫- می بینم تون. ‫- بای.
‫بای، بای.
(اتاق سیس)
‫اتاقش مال هرکی که زودتر برسه!
‫- من می برم. ‫- هلم نده!
‫خب
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪در کنار هم قوی ایم و ‫آخرش هم پیروز میشیم! ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪همدیگه رو خوب می شناسیم ♪
‫♪با وجود اینکه ‫الم شنگه به پا می کنیم ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪اگه بدونی اهل کجایی ♪
‫♪و به کجا تعلق داری ♪
‫♪رسیدن به آرزوهات راحت تره ♪
‫♪اگه بدونی کی رو دوست داری ♪
‫♪و کیه که حمایتت می کنه ♪
‫♪آماده ی پیدا کردن ‫دوست های جدید هستی ♪
‫♪تنهایی به جز خودت کسی رو نداری ♪
‫♪مثل یه درخت که هیچ برگی نداره ♪
‫♪هرچی بیشتر آدم ‫اطرافت باشه، خوشحال تری ♪
‫♪می تونی دیگران ‫رو هم خوشحال کنی ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪باهم بودن مثل تنه ی درختیه ‫که روش رشد می کنیم ♪
‫♪خانواده دلیل وحدت مونه ♪
‫♪به دنیا روی خوش ‫نشون میدیم چونکه... ♪
‫♪پر از آدم های خوبه که ‫می خوایم باهاشون آشنا بشیم ♪
‫♪اما در آخر، به ‫خانواده مون تعلق داریم ♪
‫♪خانواده بهترینه، خانواده نعمته ♪
‫♪خانواده هم شرقه هم غرب ♪
‫♪خانواده بهترینه ♪