.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
‫خب، پیش بینی هوای منطقه به نظر خوب میاد.
‫آسمانی آفتابی از برنتوود تا شمال ریچموند
‫و تا سرتاسر ایالت ویرجینیا داریم، ‫که دمای هوا تا 30 درجه سانتی گراد میرسد.
‫حداقل دمای امشب، 18 درجۀ سانتی گراد است.
‫باید آخر هفتۀ خوبی برای افرادی که ‫اهل پیاده روی هستند باشه.
‫دخترِ خوشگلیه!
‫حتماً خیلی به پدر بودنت افتخار میکنی.
‫اون یارو سیاه پوسته کیه؟
‫«داریوس کلمونز». ‫نامزدشه.
‫داشتن با یه گروه از دوستاشون سفر میکردن.
‫خب، «آپالاچین تریل» جای خیلی بزرگیه. ‫(منطقه ای برای پیاده روی عموم)
‫یعنی از «مین» تا «جورجیا» کِشیده میشه.
‫همه ـش میپرسیدم که از کدوم مسیر میرن
‫و اون بهم قول داد که هر هفته یا زنگ بزنه ‫یا بهم پیامک بده.
‫ولی الان شش هفته گذشته.
‫آخرین جایی که ازش بهم پیامک داد، اینجا بود. ‫شهرِ شما!
‫خب راستش ما همیشه کلی بچه به شهرمون میاد.
‫یعنی اونا میان و کاری که میخوان بکنن رو میکنن ‫و بعدش میرن سراغ زندگیشون.
‫پسر خودم توی شهر «تمپا» داره با ‫یه گروه سبکِ راکابیلی اُرگ میزنه.
‫یادم نمیاد آخرین بار کِی پسرم گوشیش رو برداشت.
‫دخترِ من اینجوری نیست.
‫خب، اگه مایل بودی میتونیم رسمیش کنیم.
‫این فرمِ گزارش افراد گُمشده رو پر کن.
‫هر چقدر که مایلی، جزئیات دقیق تری بنویس.
‫ولی اگه به من بود
‫میگفتم یه جایی توی جزایرِ کیز ‫داره برای خودش آفتاب میگیره.
‫تسویه حسابِ مهمان ها اتوماتیک انجام میشه. ‫به ندرت رفتنشون رو میبینم.
‫اکثرشون موقعِ طلوع میرن. ‫میخوان به هواپیماشون برسن یا توی ترافیک گیر نکنن.
‫هیچی توی اتاق باقی نمونده بود؟
‫نه. ‫ماشینشون هم نبود.
‫خیلی خب
‫اگه چیزی به ذهنتون رسید، لطفاً بهم زنگ بزنید. ‫باشه؟
‫اسم من اسکات ـه.
‫با رئیس پلیس حرف زدید؟
‫آره.
‫حس کردم خیلی این وضع رو اورژانسی نمیدونه.
‫اینجا شهر آرومی ـه.
‫هر چقدر آروم تر باشه، ‫اون بیشتر میتونه ماهیگیری کنه.
‫سلام، «جِن» هستم. ‫(مخففِ جنیفر)
‫پیغام خودتون رو بذارید تا بعداً بهتون زنگ بزنم. ‫ممنون! خداحافظ!
‫دوباره نگاه کن، خواهش میکنم!
‫نه، متأسفم، نه.
‫میدونی چند تا گردشگر میان اینجا؟
‫نوشیدنی ها رو یادم می مونه، چهره ها رو نه!
‫چیزی گُم کردی؟
‫دخترم رو!
‫اسمش جنیفر ـه.
‫با پنج تا از دوستاش از اینجا رد شده.
‫همه ـشون تقریباً هم سن هستن.
‫آره، دیدمشون.
‫بچه پولدارهای لعنتی!
‫احیاناً نفهمیدی که از کدوم طرف رفتن؟
‫احتمالاً شمال.
‫سمتِ «آپالاچین تریل».
‫ولی اگه توی اون جنگل گُم شدن
‫شاید همون بهتر باشه برگردی خونه.
‫چون هیچوقت نمیتونی پیداشون کنی.
‫حله، خب
‫اینو قبول ندارم. ‫نمیتونم داشته باشم!
‫هر چیو میخوای قبول داشته باش، آقا! ‫ولی اینو بدون
‫اون بیرون
‫طبیعت هر چی که به دستش برسه رو میخوره،
‫تا به استخوون هاش برسه.
هیچی براش پشیزی اهمیت نداره
‫بچه داری؟
‫اگه تو بودی چیکار میکردی؟
‫[شش هفته قبل]
‫[به ویرجینیا خوش آمدید]
‫نظرت با این چیه؟
‫آره، بد نیست.
‫هِی، عزیزم چیزی نیست.
‫فقط نفس بکِش.
‫ذهنت رو خالی کن.
‫لذت ببر، باشه؟
‫- اون یکی رو نگاه کن. ‫- من همیشه انقدر ناراحت به نظر میام؟
‫آره، در واقع همینطوره.
‫حتماً خیلی دوستت دارم.
‫آره واقعاً. ‫عجیبه که چقدر دوستم
‫خودت عجیبی!
‫اوه!
‫میدونی، داری کاری میکنی من بد جلوه داده بشم.
‫- شرمنده. ‫- شرمنده نباش. این قدرتِ دخترهاست!
‫قدرتِ دخترها!
‫رفیق، این کار رو از کجا یاد گرفتی؟
‫از بابام.
‫دوتا چیز بهم یاد داد:
‫چطور به قلاب طعمه ببندم ‫و چطور چرخ ماشین عوض کنم.
‫بابای من بهم یاد داد چطوری موهام رو ببندم.
‫مادر نداشتم!
‫اگه مادرم بود خودش برام میبست.
‫واقعاً حیف شد.
‫اه
‫عه!
‫- اینم از این. ‫- ایول!
‫جن، جن، جن!
‫قهرمانِ لعنتیِ من!
‫عجیبه!
‫آره، به خصوص اگه دلت برای روزهای خوشِ ‫ایالات مؤتلفۀ آمریکا تنگ شده باشه.
‫خیلی خب.
‫این یکی مال منه.
‫- اون مال توئه عزیزم. ‫- میخوام مال تو رو بردارم.
‫مال منو بده.
‫- سه تا اتاق برای دو شب. ‫- بله.
‫سیاست های مسافرخانه توی اتاق هاتون زده شده.
‫توی ایوان، سیگار نمیکِشید.
‫توی اتاق ها شمع روشن نمیکنید، ‫موسیقی بلند و فعالیت های پر سر و صدا ممنوع!
‫شنیدید بچه ها؟ ‫مراقب رفتارتون باشید.
‫ممنون. نگران نباشید.
‫حواسم بهشون هست.
‫قبلاً اینجا اومده بودید؟
‫اولین بارمونه. ‫اومدیم یه کم پیاده روی در طبیعت.
‫یه نصیحتِ دوستانه
‫از مسیر علامت گذاری شده منحرف نشید.
‫زمین های اینجا بعضی وقتا بیرحم میشن.
‫ممنون. حواسمون رو جمع میکنیم.
‫داریوس هم به همون دلیل مضطربه.
‫- آدام! ‫- رفیق.
‫چیه؟ یه سیاهپوست با یه نامزدِ سفیدپوست
‫توی ویرجینای خراب شده ـست!
‫هِی!
‫شماها اهل این طرف ها نیستید، مگه نه؟
‫از کجا لو رفتیم؟
‫بله.
‫اومدیم یه سر بریم «آپالاچین تریل».
‫برای یکی دو روز پیاده روی. ‫برنامۀ خیلی خاصی نداریم.
‫اونجا یه چیزِ خطرناکی هست.
‫پس اگه سؤالی داشتید یا به راهنما نیاز داشتید
‫من و رفیقام که اینجان، این منطقه رو
‫مثل کفِ دستمون میشناسیم.
‫ممنونم، ممنونم. ‫به نظرم لازم نباشه.
‫زندگی خودتونه.
‫ولی اگه نظرتون عوض شد
‫هر وقت خواستید همینجاییم.
‫طرف با یه ماشینِ مزخرف اینور اونور میره ‫و نوشیدنی های چرت میخوره. درسته؟
‫بس کن.
‫چی گفتی سفید پوستِ بدبخت؟
‫نامزدم رو ببخشید.
‫یادش میره که حرف زدن با آدما ‫مثل کامنت گذاشتن توی «ردیت» نیست.
‫به من نگاه نکن، پسر!
‫مشکل کل این دنیا، شما نوپرست های لعنتی اید.
‫مطمئنم هیچکدوم از شما لعنتی ها
‫هیچوقت توی زندگیتون یه کار درست و حسابی نداشتید.
‫پس به نفعتونه بتمرگید سر جاتون و ‫مراقب رفتارتون باشید.
‫اشتباه میکنی.
‫جن!
‫نامزدِ من، داریوس، ‫یه شرکت غیر انتفاعیِ انرژی پاک رو میچرخونه.
‫میلا متخصص سرطان ـه. ‫آدام، برنامه نویس ـه.
‫گری و لوئیس هم مالکِ دو تا از رستوران های نیویورکن
‫نمیدونم والا. ‫من که به اینا میگم کار درست و حسابی.
‫تو چی عزیزم؟
‫دوتا مدرک ارشد دارم.
‫تاریخ هنر و رقص.
‫که یعنی برای در آوردن خرجم، قهوه درست میکنم.
‫ولی الان دارم به تو نگاه میکنم
‫و یه زردی ای توی چشم هات میبینم.
‫که یعنی چی؟ هان میلا؟
‫عه، هممم...میتونه مشکل کبدی باشه.
‫یرقان، هپاتیت، سندرم ژیلبرت.
‫راستش بد نیست یه سر برید پیش دکتر.
‫خیلی خب
‫مراقب خودتون باشید، بچه ها.
‫شاید دوباره دیدیمتون.
‫جداً دیگه هیچوقت این کار رو نکن.
‫- نمیتونم تحمل کنم. ‫- رفیق، چرا انقدر زیاده روی میکنی؟
‫چون معمولاً خیلی بانمکم.
‫نه، در واقع هیچوقت بانمک نبودی.
‫جداً هیچوقت!
‫نوشیدنی ها کجان؟
‫این آهنگ رو بلدی.
‫بلدی؟
‫خیلی خب، بچه ها، هشتِ صبح
‫لوئیس، گری، شماها رو میگما!
‫خب من که آدم سحرخیزی نیستم.
‫اگه هشت ساعت خوابم رو نکنم، مثل زامبی ها میشم.
‫- زامبی ای بشو که میاد پیاده روی در طبیعت! ‫- آهای بچه ها!
‫- بچه ها! ‫- چیه؟
‫اونی که کنار ماشینه کیه؟
‫یکی از اون عوضی های کافه ـست؟
‫آره احتمالاً.
‫- آهای! ‫- آدام.
‫- آروم باش. ‫- آهای!
‫از ماشین فاصله بگیر، رفیق!
‫اونجا واینستا! کیش!
‫- سگ که نیست اینجوری بهش میگی. ‫- هوی!
‫کری چیزی هستی؟ برو گمشو دیگه.
‫ای خدا! آدام، میخوای همۀ کسانی که ‫توی آمریکای میانه هستن رو عصبانی کنی؟
‫باید با این آدما سفت برخورد کنی.
‫خیلی خب گُنده بک، وقت خوابیدنه.
‫سلام بابا. ببخشید که انقدر دیر زنگ زدم.
‫هنوز داریم توی «آپالاچین تریل» پیاده روی میکنیم.
‫قول میدم وقتی برگشتم بهت بگم
‫که برنامه دارم چیکار کنم.
‫دوستت دارم.
‫به «کورین» سلام برسون.
‫شاید یه موقع دیدی اونم جواب سلامم رو داد.
‫خیلی خب، خیلی زود باهات حرف میزنم.
‫خداحافظ.
‫خیلی خوشگلن.
‫خودت همه ـشون رو درست کردی؟
‫بعضی هاشون رو.
‫سلام.
‫من جن ام. اسمت چیه؟
‫به روتی توجهی نکن.
‫دوست نداره حرف بزنه.
‫منم وقتی همسن اون بودم خجالتی بودم.
‫- بچۀ خودته؟ ‫- یه جورایی!
‫این جامعه ـست که بچۀ آدم رو بزرگ میکنه، ‫مگه همه همینو نمیگن؟
‫چند؟
‫ده دلار.
‫ممنون.
‫صبح بخیر.
‫واقعاً تا حالا ندیده بودم اینو بپوشی.
‫- عجب! عجب! ‫- خیلی خب.
‫آره!
‫از همه دیرتر اومدین.
‫سلام بچه ها چه خبرا؟ ‫من و گری داریم میریم گردش در طبیعت.
‫نمیدونستم داری فیلم میگیری.
‫همه اینجان. ‫آره، دارم برای یوتیوب میگیرم.
‫[آپالاچین تریل]
‫هنوز کسی از دیشب تا حالا خوابالوئه؟
‫من که بدجور!
‫آخرین نوشیدنی رو نباید میخوردم.
‫صبر کن، انگار علامت گذاری ها تموم میشه.
‫گوشی هاتون آنتن میدن؟
‫نه.
‫- منم میتونم این کار رو بکنم. ‫- خیلی بد بودم.
‫- اونجا رو نگاه کن. ‫- اینجا خیلی عالیه!
‫یوهو!
‫اون بالاست.
‫خوبی؟
‫میدونی داریم کجا میریم؟
‫من که نمیدونم.
‫تو میدونی داریم کجا میریم؟
‫خیلی خب، یه سفرِ جانبیِ کوچولو.
‫- چی؟ ‫- نزدیک اینجا باید یه
‫قلعۀ حفاظت شدۀ جنگ داخلی باشه.
‫چه خوب. ‫بریم پیداش کنیم.
‫زنه توی مسافرخانه گفتش نباید از ‫جاهای علامت گذاری نشده بریم.
‫فقط میخوایم یه نگاه کوچولو بندازیم.
‫عزیزم، اگه چیزی پیدا نکردیم ‫دوباره برمیگردیم سمتِ مسیر علامت گذاری شده.
‫میدونی اگه میخواستیم علامت ها رو دنبال کنیم ‫چیو پیدا نمیکردیم؟
‫هممم؟ آبشار!
‫خوبی؟
‫عجب طبیعت گردی هستی.
‫اون چی بود؟
‫- مار بود. ‫- خدای من.
‫ما خوبیم.
‫- گندش بزنن. آره، ممنون. ‫- لعنتی.
‫آخ!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫داریوس، چقدر دیگه طول میکِشه؟
‫ببین، فقط یه کم دیگه باید بریم. ‫قول میدم. باشه؟
‫خواهش میکنم.
‫- خوبی؟ ‫- نه!
‫باید بریم. نباید وایستیم.
‫چهار ساعتِ کوفتیه که داریم راه میریم.
‫فقط همین!
‫بیشتر از یه ساعته که داریم راه میریم.
‫چی میگه؟ چهار ساعتی میشه.
‫- چهار ساعت؟ ‫- نه، یعنی
‫یعنی از اونموقعی که از اون چیزه رد شدیم.
‫میدونید چیه؟
‫شماها برگردید توی مسیر اصلی
‫اون بالا میبینمتون.
‫چی بود؟
‫وای خدا! آدام!
‫وای خدا! ‫برو، برو، برو، برو، برو!
‫بچه ها برید سمت چپ.
‫آدام؟
‫میلا، هِی!
‫منو ول کردی.
‫- چی؟ ‫- منو ول کردی.
‫میدونم، میدونم. ببخشید باشه؟
‫هول کرده بودم. ‫نمیدونستم دارم چیکار میکنم.
‫- ولم کردی رفتی! ‫- میدونم. ببخشید.
‫خیلی متأسفم، باشه؟
‫بیا اینجا.
‫گندش بزنن.
‫جن؟ جن؟
‫جن! جن!
‫خوبی؟
‫- تو خوبی؟ ‫- آره.
‫وای خدا! داریوس، انگشتت!
‫گندش بزنن.
‫چیزیمون نشد. لعنت بهش!
‫لوئیس و گری کجان؟
‫ها؟
‫لعنتی!
‫لوئیس، لوئیس، رفیق، بیا بریم.
‫یالا، بیا از اینجا بریم. ‫زود باش.
‫نه، نه، نه، نه.
‫- نه، نه، نه. ‫- بیا بریم اونطرف.
‫بهم دست نزن، لعنتی!
‫باشه.
‫نه، نه، نه.
‫لعنت بهش.
‫باید زنگ بزنیم کمک بیاد.
‫گوشـ...گوشیم رو پیدا نمیکنم.
‫گوشیم رو پیدا نمیکنم. ‫کمک کن پیداش کنم.
‫لعنت بهش. آنتن نمیده.
‫باید بریم بالاتر.
‫من میرم بالاتر و سعی میکنم زنگ بزنم.
‫امکان نداره بتونیم برگردیم اون بالا. خب؟
‫- دور میزنم یه راهی پیدا میکنم. ‫- چه راهی پیدا میکنی؟
‫- خودت تنهایی نباید بری. ‫- جِن...این تقصیر منه.
‫معلومه که تقصیر توئه.
‫تقصیر خودِ لعنتیته!
‫لوئیس! هِی! هِی!
‫تقصیر کسی نیست، خب؟ ‫مگه داریوس درخته رو انداخت؟
‫منو ببین. ‫داریوس درخته رو انداخت؟ نه!
‫این قضیه خیلی مزخرفه، خب؟ ‫ولی تقصیر کسی نیست، خب؟
‫خودم تنهایی میرم. ‫همین الان میرم.
‫همه ـمون باید بریم.
‫اگه بارون بباره، که ظاهراً قراره بباره
‫این بیرون در خطریم، بچه ها.
‫این سراشیبی امن نیست.
‫فکر میکنم...فکر میکنم یه نفر اونجا باشه.
‫- چی؟ ‫- یه نفر اونجاست.
‫- من که...من که کسی رو نمیبینم. ‫- کجاست؟
‫یه نفر رو دیدم. جدی میگم. ‫یه نفر رو دیدم.
‫عجب وضع مزخرفی.
‫یه نفر رو دیدم.
‫گندش بزنن! گندش بزنن!
‫خوبی؟
‫ممنون.
‫خواهش میکنم.
‫خیلی اینجا نمی مونه.
‫هیچکس نمیخواد قبول کنه،
‫پس من میکنم.
‫گُم شدیم.
‫قبول کن، داریوس!
‫- اصلاً نمیدونیم کجاییم. ‫- هِی، هِی، گُم نشدیم.
‫داریم از کوه رد میشیم
‫و بالاخره میرسیم اونطرفِ آپالاچین تریل.
‫ولی فکر میکنم بهتر باشه امشب رو اتراق کنیم.
‫من تا صبح، گری رو اون بیرون توی جنگل ول نمیکنم،
‫تا حیوون ها و حشرات و هر کوفتی بیان بخورنش.
‫اون دیگه گری نیست.
‫لوئیس، اون جنازه ـش بود.
‫روحش به زندگیش ادامه داد.
‫خودش همچین اعتقادی داشت، مگه نه؟
‫الان توی بهشته، خوشحاله!
‫بیا بغلم پسر.
‫باشه؟
‫باشه.
‫میتونی اینو بکِشی؟
‫لعنتی!
‫خدا رو شکر که بارون بند اومد.
‫میلا کجاست؟
‫هممم؟
‫من که متوجهِ بیدار شدنش نشدم.
‫احتمالاً رفته یه جایی دستشویی کنه.
‫میلا؟
‫خدا!
‫توی قبرستون خوابیده بودیم.
‫آهای بچه ها، بیاید اینو نگاه کنید.
‫چیه؟
‫اینو نگاه کنید.
‫یه سوگند وفاداری به بنیادِ آمریکاست.
‫منظورت ایالات مؤتلفه ـست دیگه؟
‫زنده باد برده داری!
‫نه در واقع این تاریخش مال قبل از جنگه. (جنگ سرد)
‫24 نوامبر سال 1859
‫انگار اسم ده ها خانواده اینجا نوشته شده.
‫با جون خودشون و بچه هاشون سوگند وفاداری خوردن.
‫ببینم، شماها گوشیم رو برداشتید؟
‫همممم...نه.
‫شاید دیروز که اون اتفاقات داشت میفتاد، انداختیش.
‫نه، نه، دیشب گذاشتمش توی کوله ام. ‫[بنیادِ صادقانه و مخلصانۀ آمریکایی ایده آل]
‫گوشی منم اینجا نیست.
‫- میلا برگشت؟ ‫- نه.
‫- هِی، تو گوشیت همراهته؟ ‫- چی؟
‫گندش بزنن.
‫گوشی های لعنتیمون کجان؟
‫خیلی خب، همۀ گوشی هامون نیستن.
‫اینجا چه خبره؟
‫دیشب احساس کردم یه نفر رو بیرونِ چادر دیدم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- کِی؟ ‫- نصف شب بود.
‫فقط یه لحظه حس کردم.
‫ممکن بود سایه های درخت ها بوده باشه.
‫لعنتی!
‫بچه ها، کمک کنید میلا رو پیدا کنم.
‫- آدام... ‫- مطمئنم حالش خوبه.
‫بعد از اینکه درخت افتاد، حس کردی یکی رو دیدی،
‫بعدش دیشب هم دوباره همین حس رو کردی. ‫الانم که گوشی های لعنتیمون نیست.
‫احتمالاً همین الان هم دارن نگاهمون میکنن.
‫نه، نه، نه، نه، بهش قول دادم که دیگه تنهاش نمیذارم
‫بهش قول دادم.
‫هِی، آدام، آدام!
‫میلا!
‫- میلا! ‫- میلا!
‫میلا!
‫- میلا! ‫- میلا!
‫میلا!
‫سلام.
‫میلا!
‫- اینجا چیکار میکنی؟ ‫میلا!
‫اون کیه؟
‫توی شهر دیده بودمش.
‫فکر کنم اسمش روتی بود.
‫توی شهر؟
‫آهای!
‫هِی...ببخشید.
‫بیا اینجا. ‫یه لحظه بیا اینجا.
‫- آدام. ‫- میخوایم یه چیزی ازت بپرسم.
‫نه، این دختره رو قبلاً دیده بودی، ‫الانم یهویی
‫اومده اینجا و میلا غیبش زده!
‫فکر میکنی اینا تصادفی بودن؟
‫- امکان نداره. ‫- آروم باش.
‫بهت در مورد این سفید پوست های جنگلی ‫هشدار داده بودم.
‫- آهای! ‫- آدام، وایستا!
‫بیا اینجا.
‫هِی! هِی!
‫- آدام. ‫- هِی!
‫وایستا، هِی، هِی، هِی.
‫آدام!
‫نه، نه، نه، نه. ‫نذار در بره.
‫- داریوس، برو دنبالش. ‫- نه، صبر کن.
‫چی؟
‫بچه ها؟ بچه ها، این چیه؟
‫پام توی یه چیزی گیر کرده.
‫چه کوفتیه؟
‫بچه ها!
‫این چه کوفتیه؟
‫- وای! وای! وای! ‫- داریوس!
‫- چه خبره؟ بچه ها؟ ‫- داریوس، کمک کن.
‫چیه؟ چیه؟
‫آدام! وای خدا!
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫آدام؟
‫صدامو میشنوی؟
‫- آدام. ‫- میبینیش؟
‫نه.
‫جریان هوا رو حس میکنم.
‫لوئیس، پام رو بگیر.
‫منو ببر پایین، باشه؟
‫آدام!
‫آدام
‫آدام!
‫گندش بزنن. لعنتی! لعنتی!
‫داریوس، خیلی وضع خرابیه. ‫باید کمک بگیریم.
‫اگه بتونم اون مار رو بیارم بیرون،
‫- شاید بتونم به آدام برسم. ‫- بعدش چی؟
‫هنوزم توی اون زنجیر گیر افتاده. ‫اگه آسیب دیده باشه چی؟
‫شاید این چاله به معدنِ قدیمی ای چیزی ‫متصل باشه.
‫میتونیم دنبال ورودیش بگردیم و بعد
‫باشه، تا کِی میخوای دنبالش بگردی؟
‫یه ساعت؟ دو ساعت؟ کل روز؟
‫اون زنجیر به یه جایی منتهی میشه
‫میدونم! یه نفر اونجا گذاشتتش.
‫میشنوی چی میگم؟
‫باید از این کوه بزنیم به چاک و کمک بیاریم.
‫وقتی گوشی نداریم، جی پی اس هم نداریم.
‫چطوری میخوایم از اینجا برگردیم؟ هان؟
‫جن، چه غلطی میکنی؟
‫بیاید بریم.
‫اینجا کجاست؟
‫انگار محل اشیای گُمشدۀ کل کوه ـه.
‫فکر کنم آدام، در مورد این آدما درست میگفت.
‫باید بریم.
‫بچه ها، بچه ها، هیس! ‫برید، برید، برید، برید، برید.
‫اونا ـَن؟
‫- اون شکارچی ها از شهر اومدن؟ ‫- نمیدونم.
‫نمیتونم
‫اون آدام ـه.
‫داریوس، نه!
‫هِی، هِی، همین الان بندازیدش زمین.
‫بندازیدش زمین، لعنتی ها!
‫هِی، هِی، هِی، نمیفهمم
‫انگلیسی حرف بزنید.
‫- وای خدا، آدام! ‫- مُرده؟
‫هِی، دوستمون کجاست؟
‫دوستمون کجاست؟ شما بُردیدنش؟ آره؟
‫کُشتیدش؟ جوابم رو بدید.
‫- کجاست؟ چیکار کردید؟ ‫- شما برش داشتید؟ هوی!
‫میزنم مثل سگ میکُشمت، برو عقب!
‫برو گمشو عقب.
‫کجاست؟ باهاش چیکار کردید؟
‫کجاست؟ اون کدوم گوریه؟
‫نمیفهمم چی میگید لعنتیا!
‫انگلیسی حرف بزنید! ‫انگلیسی حرف بزنید!
‫کُشتیدش! کُشتیدش! کُشتیدش!
‫- آدام! آدام! ‫- کُشتیدش.
‫- هِی، هِی، هِی! ‫- آدام، آدام.
‫آدام، آدام، آدام، گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫- اون یکی کو؟ ‫- وای گندش بزنن.
‫رفتش.
‫وای خدا.
‫مجبور بودم.
‫اونا
‫اونا میلا رو کُشتن. اونا
‫کُشتنش.
‫آدام.
‫- آدام. ‫- وای خدا!
‫شماها چی شدید؟
‫اینجا چه خبره؟ چی شـ
‫اون چیه؟ اینجا چه خبره؟
‫لعنتی.
‫اون چه کوفتیه بچه ها؟
‫چی شده؟
‫تو زنده ای.
‫آره، زنده ام. چی شده؟
‫کجا بودی؟
‫رفته بودم دستشویی کنم. ‫توی جنگل بودم.
‫دو تا آدم گُنده دیدم که اینجوری لباس پوشیده بودن،
‫بعدش توی بوته ها قایم شدم.
‫رفتیم دنبالت گشتیم. ‫نشنیدی داشتیم صدات میزدیم؟
‫آره، ولی نمیتونستم جوابتون رو بدم، ‫چون صدام رو میشنیدن.
‫وقتی که اونا رفتن، شما دیگه رفته بودید.
‫- عزیزم، چه بلایی سرت اومده؟ ‫- فکر میکردم مُردی.
‫میلا، ما فکر کردیم اونا دزدیدنت
‫یا...یا اینکه کُشتنت یا یه چیزی تو این مایه ها.
‫الان این مرد رو بی دلیل کُشتی؟
‫بی دلیل؟
‫منو کِشیدن توی یه چالۀ کوفتی
‫دست و پام رو مثل یه بوقلمونِ کریسمس بستن،
‫خدا میدونه میخواستن باهام چیکار کنن.
‫تنها چیزی که ازش مطمئنیم اینه که ‫الان زدی یکی رو کُشتی.
‫اونا میخواستن منو بکُشن، خب؟
‫نگاهش کن. اون... ‫اون یه حیوون ـه.
‫راست میگه. گوش کنید، گوش کنید
‫یه نفرشون مُرده و روی زمین افتاده. ‫اون یکی رفت.
‫نمیدونیم چند تای دیگه هستن.
‫باید از این کوه گورمون رو گُم کنیم، باشه؟
‫جنازه چی؟
‫میخوای چیکارش کنی؟ ‫جنازۀ گری رو هم ول کردیم.
‫آره. وقتی رسیدیم شهر، میذاریم پلیسِ لامصب
‫- بیاد این کثافت کاری رو جمع و جور کنه. ‫- نه، عمراً!
‫عمراً اگه بیام خودمو تحویلِ یه قاضی سفید پوست بدم.
‫نه، گور باباش. ‫ما اصلاً اینجا نبودیم.
‫ما اصلاً اینجا نبودیم.
‫پس همینجوری بذاریم بریم؟
‫آره.
‫اون یکی چی؟ اون دیدمون.
‫عه، اون یکی؟ ‫منظورت همونیه که قیافۀ مهربونی داشت
‫و ماسکِ جمجمه زده بود و معلوم نبود چی میگفت؟
‫آره، مطمئنم همیشه توی جلسۀ شورای شهر شرکت میکنه.
‫- رفیق، گوش کن، هِی، هِی، گوش کن! ‫- میخواستن بکُشنم.
‫گوش کن، خیلی خب، میفهمم. ‫میلا رو نکُشتن.
‫ولی تلۀ ماری و اون الواره...درسته؟
‫- و آدام رو بسته بودن به یه چوبِ کوفتی. ‫- آره، آره.
‫آخه کی میدونه؟ ‫احتمالاً گری رو هم اونا کُشتن.
‫یعنی قشنگ معلومه اینا آدمای خوبی نیستن.
‫باید از اینجا بزنیم به چاک، بچه ها.
‫یالا بیاید بریم. بیاید بریم، یالا!
‫بریم.
‫هنوز داریم میریم سمتِ شرق.
‫وقتی جریان آب رو پیدا کنیم، ‫میتونیم تا پایین کوتاه دنبالش بریم.
‫چرا همینجوری نمیریم پایین؟
‫میخوای از بالای صخره بیفتی؟ ‫هر جور راحتی.
‫خیلی خب، لازم نیست انقدر عوضی بازی در بیاری. ‫فهمیدم دیگه.
‫تقصیر منه. ‫باید به همه میگفتم که دارم میرم دستشویی کنم.
‫- چیزی نیست، فراموشش کن. ‫- لعنت!
‫باید چند تا از اون وسایل صعودی که ‫دیدیم رو برمیداشتیم.
‫نه، همون بهتر که به چیزی دست نزدیم، مگه نه؟ ‫هیچ ردی ازمون نیست.
‫اگه کار اشتباهی نکردیم، ‫پس چیزی برای مخفی کردن نداریم.
‫ای خدا! این با اخلاق بازی های مزخرفت رو ‫تموم کن دیگه، جن!
‫هنوز نمیدونی با زندگیِ
‫پر نعمتِ آمریکاییِ دخترونه ـت میخوای چیکار کنی،
‫اونوقت دقیق میدونی که ‫چه چیزی به صلاح بقیه ـست؟
‫- منظورم این نیست. ‫- واقعاً؟
‫یعنی واقعاً نمیدونیم الان چی درسته و چی غلط؟
‫چیزی که به نظر تو درسته ‫هیچ ربطی به هیچکسِ دیگه ای نداره.
‫چیزی که درسته، برای همه درسته. ‫ختم کلام!
‫- ببینید... ‫- تصمیم گیریش با تو نیست.
‫یارو مُرده. کاریه که شده.
‫در این باره با هیچکس صحبت نمیکنیم. باشه؟
‫به درک!
‫هِی، نظرتون چیه همگی خفه خون بگیریم و ‫آروم باشیم؟
‫بیاید ببینیم میتونیم همچین کاری بکنیم یا نه.
‫لعنتی!
‫ای خدا.
‫وای خدا، داریوس.
‫خوبی؟ خوبی؟
‫یه تلۀ لامصبِ دیگه.
‫هنوز فکر میکنی این آدما هیولا نیستن؟
‫اوه! ‫خیلی خب، اونقدرا هم بد نیست.
‫شانس آوردی شریانت رو پاره نکرده.
‫از کجا اومد؟
‫حتماً روی یه چیزی پا گذاشتم که فعالش کرده.
‫لعنت به اینجا.
‫دوباره ممنون.
‫دوباره خواهش میکنم.
‫مثل روز اولت شدی.
‫بیاید بریم.
‫لوئیس؟
‫کجاست؟
‫- لوئیس؟ ‫- لوئیس؟
‫وای خدا.
‫- لوئیس؟ ‫- لوئیس!
‫لوئیس؟
‫بچه ها
‫ای خدا، اونا ـَن.
‫اونا ـَن.
‫رفیق، کسی اونجا نیست.
‫بچه ها، خودشونن.
‫کسی اونجا نیست، رفیق. خونسرد باش. ‫- بچه ها؟
‫نه، خودشونن. ‫باید همین الان بریم. باید بریم.
‫- آدام! ‫- صبر کن، نه میلا!
‫وای لعنتی.
‫بدو! بدو!
‫- بدو، بدو، بدو. ‫- آدام.
‫برو، برو، برو، برو.
‫آدام!
‫میلا!
‫آخ، گندش بزنن.
‫- آدام، کمکم کن. ‫- میلا!
‫لعنت بهش.
‫میلا!
‫- منو از اینجا بیار بیرون. ‫- وای خدا!
‫باشه.
‫- کمک! ‫- لعنت بهش.
‫میلا!
‫عجله کن.
‫لعنتی، لعنتی.
‫گندش بزنن.
‫- الان برمیگردم. ‫- نه، نرو.
‫میرم کمک بیارم. ‫الان برمیگردم.
‫- نه، نباید دوباره این کار رو باهام بکنی. ‫- میخوام برم کمک بیارم.
‫- برمیگردم، باشه؟ ‫- ولم نکن! منو ببین!
‫منو ببین لعنتی!
‫- گندش بزنن. ‫- نه! لعنتی
‫بهم قول دادی هیچوقت تنهام نمیذاری.
‫کمکم کن.
‫یالا، بیا بریم.
‫اون چه کوفتی بود؟
‫داریوس!
‫داریوس! داریوس!
‫داریوس؟
‫صبح بخیر.
‫دیر کردی. تازه امروز مسافر داری.
‫- میدونم. ‫- کلاس دارم!
‫یه قرار با یه سقف ساز توی «سدل ریور»
‫و یه بتنی توی «ملبورن» دارم.
‫- هِی! ‫- هِی!
‫- تو که از جن خبری نداری؟ داری؟ ‫- چرا باید به من زنگ بزنه؟
‫- چون مامانشی. ‫- نگو «مامان».
‫از اون کلمه متنفره. ‫وسایلتون رو بردارید.
‫یه دقیقه وقت دارید.
‫جنی، بابا هستم.
‫دوباره زنگ زدم ببینم حال و احوالت چطوره.
‫امیدوارم با دوست هات خوش باشی.
‫ببین، خیلی دوست دارم راجع به اون پیشنهاد ‫باهات صحبت کنم.
‫دفتر خودت و قهوه سازِ خودتو میگیری،
‫با همۀ مزایا. ‫(دو منظوره: با همۀ جوشیدن ها)
‫حرفم دو منظوره بود.
‫بگذریم
‫یادت نره بهم زنگ بزنی، باشه؟
‫الان یکی دو هفته ای میگذره و
‫خیلی دوست دارم صداتو بشنوم.
‫لطفاً بهم زنگ بزن.
‫ممنونم. دوستت دارم. ‫خداحافظ.
‫عجیبه.
‫دوباره رفت روی پیغام گیرِ صوتی.
‫میخوای بدونی چرا زنگ نمیزنه؟
‫جنیفر رفت تا خودشو پیدا کنه،
‫که این تصمیم رو برای فرار از تصمیم گیری گرفت.
‫کمک!
‫کمک! خواهش میکنم، یکی کمک کنه!
‫کمکم کنید!
‫انقدر جیغ نزن وگرنه به خاطرش زجر میکِشی.
‫تو! تو رو میشناسم.
‫کمکم کن. ‫خواهش میکنم کمکم کن.
‫غذا میخوای؟ آب؟
‫- آره. ‫- پس دهنت رو ببند.
‫میفهمی؟
‫تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا، بذار برم.
‫خواهش میکنم! منو توی شهر دیدی، یادت میاد؟
‫- تو و اون دختر کوچولو؟ روتی بود؟ ‫- انگار نمیخوای گوش کنی.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫متأسفم.
‫متأسفم، تو رو خدا!
‫تو رو خدا، تو رو خدا برگرد.
‫تو رو خدا!
‫بگو دارم خواب میبینم.
‫میلا؟
‫راه بیفتید.
‫چی شد؟
‫راه بیفتید.
‫زانو بزنید.
‫دیگه از این مزخرفات خسته شدم.
‫زانو بزن.
لعنتی
‫ای خدا! میکُشنت ها، پسر!
‫بلند نشو.
‫عقب وایستا.
‫وای خدا.
‫این دادگاهه.
‫شما دارید محاکمه میشید.
‫محاکمه؟ برای چی؟
‫قتل!
‫مزخرفه! ما کسی رو نکُشتیم.
‫فقط تو صحبت میکنی.
‫اگه سؤالی داشتی، دخترم جواب میده.
‫نمیتونید ما رو محاکمه کنید.
‫این یه دادگاه حقوقی نیست.
‫قانون، قانونه.
‫فقط حقیقت و دروغ مهمه.
‫باورم نمیشه. ‫باورم نمیشه.
‫واقعاً احمقانه ـست.
‫نفر بعدی که خارج از نوبتش حرف بزنه ‫زبونش رو از دست میده.
‫هابز!
‫تک تکشون رو توی شهر و روی کوه دیدم.
‫اون یکی سمتم بطری پرت کرد.
‫- نه، نه. ‫- ای خدا، آدام!
‫حرف های پستی در مورد ما میزنه.
‫از ما متنفره.
‫مورگان!
‫مورگان
‫بهمون بگو چی دیدی.
‫ساموئل
‫چی میگه؟
‫«من و برادرم ساموئل، رفته بودیم شکار».
‫«برای آذوقۀ زمستانی دنبال گوزن و آهو بودیم».
‫«داشتیم توی غار، تله های شکاریمون رو چک میکردیم ‫که دیدیم تلۀ زنجیریمون، شکار رو کِشیده بود
‫تا موجودات درنده دستشون به شکار نرسه».
‫آدام.
‫«ولی بجاش این غریبه رو پیدا کردیم».
‫« اون آسیب دیده بود، بیهوش شده بود».
‫«داشتیم میبردیمش پایینِ کوه».
‫«قصد داشتیم جایی ولش کنیم که دیگران پیداش کنن».
‫«اونموقع بود که بقیه ـشون بهمون حمله کردن».
‫«اون برادرم ساموئل رو کُشت».
‫نه، ما نمیدونستیم.
‫اونا جمجمه سرشون کرده بودن
‫و بدن هاشون با برگ و خون پوشیده شده بود.
‫چیزایی که موقع شکار میپوشیم رو میگی، آره؟
‫میخوایم قیافه ها و بوهامون رو از شکارمون ‫قایم کنیم.
‫شکارچی های شما هم همین کار رو میکنن.
‫هممم؟
‫واقعاً همون کاری رو کرده که ‫مورگان اتهامش رو بهش زده؟
‫این مرد، برادر مورگان یعنی ساموئل رو ‫به قتل رسوند؟
‫اگه دروغ بگی، ترس به جون تک تکتون میفته.
‫بهت هشدار میدم
‫حقیقت رو بگو.
‫نه.
‫اون به قتل نرسوندش.
‫روتی.
‫روتی، کی ساموئل رو کُشت؟
‫به این دادگاه دروغ گفتی.
‫نه، نه.
‫آدام نگرانِ جونش بود.
‫این مرد رو برای دفاع از خود کُشت.
‫اینکه قتل نیست.
‫فکر میکردیم دارن میدزدنش.
‫- فکر میکردیم دارن میبرنش یه جایی تا بکشنش. ‫- چرا؟
‫چرا همچین فکری کردید؟
‫چه مدرکی داشتید؟
‫کسی از افرادمون رو دیده بودید؟
‫ما بهتون آسیبی زده بودیم؟
‫این دادگاه، تو رو به جرم قتل، گناهکار میدونه.
‫- مجازاتش مرگه. ‫- چی؟
‫نه، نه، نه، من... ‫یه اشتباه بود.
‫نمیدونستم دارن چیکار میکنن.
‫تقصیر من نیست.
‫برو عقب.
‫میخوای این بچه بره پیشِ برادرت؟
‫پس برو گمشو عقب.
‫آدام، آدام، نه.
‫- خفه شو. ‫- هِی، هِی، آدام!
‫اگه بهش آسیب برسونی، ‫اوضاع رو برای همه ـمون بدتر میکنی.
‫یه نگاه به دور و برت بنداز، داریوس.
‫دیگه بدتر از این نمیشه.
‫خیلی خب، باید این کار رو بکنید.
‫دوست هام رو باز میکنید
‫و بعدش میذارید بریم.
‫ازت نمیترسم.
‫فقط میخوام تا حد ممکن ‫از شما عقب مونده های جنگلی
‫دور بشم.
‫حالا برو کنار.
‫وقتی توی چشم هات نگاه میکنم.
‫فقط ترس میبینم.
‫برای مردانی مثل تو، هیچ آینده ای وجود نداره.
لعنتی
‫اشتباه کردم که «مرد» خطابت کردم.
‫بقیۀ شما به جرم شهادت دروغ، گناهکارید.
‫مجازاتش تاریکی ـه.
‫چی؟ نه، نه، نه. تو رو خدا. تو رو خدا.
‫- ببریدشون. ‫- خواهش میکنم، خواهش میکنم، نه!
‫تو رو خدا، نه! نه!
‫جن!
‫این خانواده باید انتقامش رو بگیره.
‫ساموئل چطوری به قتل رسید؟
‫حرف بزنید.
‫ساموئل چطوری به قتل رسید؟
‫به سرش ضربه زده شد.
‫با این!
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، این کار رو نکن.
‫این کار رو نکن، خواهش میکنم.
‫خواهش میکنم! این کار درست نیست.
‫وحشیانه ـست.
‫گوش کن چی میگم. گوش کن چی میگم.
‫میتونیم کمکتون کنیم.
‫هر کاری حاضریم بکنیم.
‫- میتونیم براتون پول در بیاریم... ‫- وحشیانه؟
‫هممم؟
‫خانواده هامون این مکان رو ساختن.
‫مرد و زن هایی از همۀ نژادها و عقیده ها
‫اومدن اینجا تا از آخرالزمانی که میدونستن ‫قراره بین ایالت ها شروع بشه، جلوگیری کنن.
‫هر چی که لازم داریم رو داریم.
‫همه کار میکنن.
‫همه همکاری میکنن.
‫غذامون تازه و زیاده.
‫هیچ سرطان، فقر یا جنگی نداریم.
‫هیچکس از اون یکی متنفر نیست ‫چون هر کسی چیزی رو داره که اون یکی نداره.
‫ما یه بدنیم که با هم کار میکنیم.
‫حالا بهم بگو ببینم
‫دنیای کدوممون وحشیانه تره؟
‫نه!
‫ببریدشون.
‫مجازات شما تاریکی ـه.
‫اینجا هیچ شرارتی نمیبیند،
‫هیچ شرارتی نمیشنوید،
‫و شرورانه حرف نمیزنید.
‫نه!
‫وای نه!
‫نه، صبر کنید. لطفاً نکنید.
‫جن!
‫نه! نه!
‫- نکن! ‫- نه، نه، نه.
‫داریوس! داریوس، کمکم کن.
‫متأسفم! متأسفم!
‫نه! کمکم کنید! نه! خواهش میکنم!
‫لطفاً، تو رو خدا! لطفاً نکن!
‫نه! نه!
‫برو گمشو.
‫گوش کن چی میگم.
‫دارید اشتباه میکنید.
‫دارید منابع ارزشمندی رو هدر میدید.
‫چیو داریم هدر میدیم؟
‫ما رو!
‫ما رو! ما رو!
‫شما ما رو دارید.
‫ازمون استفاده کنید.
‫داریوس توی یه شرکت غیر انتفاعی کار میکنه.
‫- توی شرکت انرژی پاک کار میکنه. ‫- چه غلطی داری میکنی؟
‫خونه ها، محله ها و جوامع رو جوری طراحی میکنه ‫تا خودکفا باشن.
‫ما همین الانش هم خودکفاییم.
‫ولی به نگهداری و بهبود نیاز دارید.
‫از آسیب های طوفان و تغییرات آب و هوا رنج میبرید.
‫خشکسالیِ بهاری هم همینطور! ‫لازم دارید مشکلاتتون حل بشن.
‫اون کارش همینه.
‫مهارتش اینه.
‫میتونه این همکاری رو باهاتون بکنه.
‫اگه این کار رو بکنید، ‫این قابلیت ها رو از دست میدید.
‫«استاندارد» میگه قوی هستی
‫و روحیۀ یه جنگجو رو داری.
‫من تسلیم نمیشم.
‫تو چی؟
‫تو چی بهمون میدی؟
‫بچه هام رو!
‫ما توی خانواده ـمون هیچ مریضی ای نداریم.
‫هیچ سرطانی.
‫من جوون و سالمم.
‫بچه های قوی و سالمی به دنیا میارم.
‫دهنت رو باز کن.
‫خفه شو.
‫پاهات رو باز کن.
‫ادیث!
‫حاضری تا یه شهروندِ وفادار بشی؟
‫بله.
‫حاضری تا یه شهروندِ وفادار بشی؟
‫بله.
‫باید بدونید که اگه فرار کنید
‫راه امنی برای رفتن از این کوه وجود نداره.
‫اگه تله هامون نکُشنتتون، حیوون ها میکُشن.
‫اگه طبیعت نکُشتتون، مردممون میکُشن.
‫اگه باهامون همکاری نکنید
‫آخر و عاقبتتون به اینجا ختم میشه.
‫میفهمید؟
‫بله.
‫آره. آره.
‫لطفاً ازم متنفر نباش.
‫«وینور».
‫وینور یعنی چی؟
‫دوست؟
‫یعنی دوست؟
‫با من بیا.
‫سلام، جن هستم.
‫پیغام خودتون رو بذارید تا بعداً بهتون زنگ بزنم.
‫ممنون، خداحافظ.
‫پیغامگیر صوتی پر است
‫و در این لحظه نمیتواند پیغامی دریافت کند. ‫خدانگهدار.
‫سلام.
‫نه، نمیدونم.
‫شاید یکی دو روز دیگه.
‫منتظرم تا قبل از اینکه از اینجا برم ‫ببینم پلیس محلی چی میگه.
‫میدونم.
‫اون...اون گُم شده.
‫[رستوران گوزن و نوشیدنی]
‫سلام.
‫بابت دخترت و دوست هاش متأسفم.
‫- نوشیدنیتون. ‫- ممنون.
‫بهش گفتم از مسیر علامت گذاری شده منحرف نشه.
‫توی اون کوه، یه سری آدما زندگی میکنن.
‫چه آدمایی؟
‫«بنیاد»
‫«بنیاد»؟
‫قصه ایه که مردم اینجا میدونن ‫ولی در موردش حرف نمیزنن.
‫بجز درِ گوشی.
‫مثل داستان های ارواح.
‫آها.
‫سال 1859، ده دوازده تا خانواده
‫وسایلشون رو جمع کردن و به بالای کوه راهی شدن.
‫از فروپاشیِ آمریکا میترسیدن و ‫میخواستن از سبک زندگیشون محافظت کنن.
‫میگفتن وقتی آمریکا سقوط کنه
‫اونا بنیادی میشن که ‫روش یه ملت جدید ساخته میشه.
‫اونوقت، نوادگانِ این افراد
‫هنوز روی اون کوه زندگی میکنن؟
‫ما مزاحمشون نمیشیم، ‫اونا هم مزاحم ما نمیشن.
‫ولی هر کسی میره اون بالا
‫دیگه برنمیگرده.
‫زنده یا مُرده.
‫اونوقت از کجا اینو میدونی؟
‫قبلاً هم اتفاق افتاده.
‫ولی اگه قبلاً هم اتفاق افتاده
‫چرا هیچکس برای جلوگیری ازش کاری نکرده؟
‫چون
‫جوری صحنه سازی میشه که انگار گردشگرها رفتن.
‫متأسفم.
‫گوشت به حرف کسی بدهکار نیست، ‫مگه نه آقا؟
‫دخترت مُرده و ‫نباید بری دنبال چیزی که ازش باقی مونده.
‫اون نمُرده.
‫ای لعنت بر
‫بس کنید، بس کنید، بس کنید.
‫آهای!
‫نه، نه، نه.
‫نه! نه!
‫- بلندش کنید. ‫- آهای!
‫کثافتِ عوضی.
‫[به مسافرخانه خوش آمدید]
‫گندش بزنن.
‫داری چیکار میکنی؟
‫به نظر میاد دارم چیکار میکنم؟
‫نباید بری اون بالا.
‫اون دخترمه. پیداش میکنم.
‫اسکات
‫هیچ جوره نمیتونی جلوم رو بگیری.
‫خدای من. چی شده؟
‫هر اتفاقی که برات افتاده ‫در مقایسه با کاری که اونا باهات میکنن هیچی نیست.
‫صبر کن.
‫من میتونم کمکت کنم.
‫اینه؟
‫آره.
‫اِد، ایشون آقای شاو هستن.
‫اِد خواهر زاده ـمه. ‫شکارچی ـه.
‫با ماشین یا یه چیز تو این مایه ها تصادف کردی؟
‫یا یه چیز تو این مایه ها!
‫پول رو آوردی؟
‫پنج هزارتا.
‫خیلی خب.
‫پس فردا صبح میبینمت.
‫نه، نه.
‫همین الان میریم.
‫تجهیزات داری؟
‫نمیتونم با لباس چایی خوریِ زنانه برم اون بالا.
‫عینک میخوای؟
‫کوله پشتی، کیسه خواب، چوب دستی؟
‫باشه، باشه، باشه. ‫کوپر!
‫کیف لوازمم رو برام بنداز.
‫هر چیزی که لازم داری رو اونجا دارم.
‫برو اون ژاکتِ زرد رنگت رو در بیار
‫چون شبیهِ سیبلِ متحرکِ تیراندازی شدی.
‫کلیدهات رو بده «آلین».
‫ماشینت رو بیرونِ مسافرخانه پارک میکنه.
‫جوری که بقیه فکر کنن کل شب اونجا بودی.
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫چرا قبول کردی این کار رو بکنی؟
‫پول.
‫اینجا یه پسر دارم که میخوام بفرستم ‫مدرسۀ جوشکاری
‫و هیچ علاقه ای به اون کثافت های «بنیاد» ندارم.
‫این کارِ تیره.
‫19 تا بخیه خورد.
‫تیر هشدار بود که از نزدیکِ کاسۀ مغزم رد شد ‫تا از کوهشون برم بیرون.
‫بدم نمیاد لطفشون رو جبران کنم.
‫وایستا، وایستا، وایستا. ‫عقب وایستا.
‫تلۀ چوبی.
‫کثافت های آب زیرکاه.
‫از نهر برید بیرون.
‫این مردمِ بنیاد، ‫دوست دارن همچین تله هایی کار بذارن
‫تا غریبه ها رو از کوهشون دور نگه دارن.
‫توی سری دوم تله ها که کمی بالاتره
‫یادگاریم رو گرفتم. ‫(زخمش)
‫بعد از سری دوم چی میشه؟
‫غریبه ها تا اونجاش زنده نمی مونن.
‫هر جا من قدم میذارم قدم بذار.
‫ای خدا.
‫چقدر دیگه باید بریم؟
‫یه مسیرِ سرازیری بالای این تپه ـست.
‫ولی راستش رو بخوای، پیاده رویش خیلی سخته.
‫ولی میانبرِ ما برای درب ورودی این عوضیاست.
‫کوپر! کوپر!
‫کوپر، آسیب دیدی؟
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم مُچ پام پیچ خورد.
‫خدا! ‫زود باش، کمکم کن درش بیارم.
‫خیلی خب، دستت رو بده من.
‫اون یکی دستت رو بده من.
‫یالا! یالا!
‫یالا!
‫چی؟
‫کوپر؟
‫خدا!
‫یه قدم یه قدم.
‫داریوس؟
‫منم.
‫جن کجاست؟
‫چه بلایی سر تو اومده؟
‫اینجا چه خبره؟
‫دخترم کجاست؟
‫جلو نیاید.
‫شماها چه مرگتونه؟
‫جن؟
‫جن!
‫باهات چیکار کردن؟
‫با دخترم چیکار کردید؟
‫هر کی که هستی
‫این زن، دخترت نیست.
‫همسر منه.
‫از چی حرف میزنی؟
‫این دیگه چی بود؟
‫لازم به محاکمه نیست.
‫این غریبه، به جرم تعرض به حریم خصوصی گناهکاره!
‫مجازاتش تاریکی ـه که موقع طلوع اجرا میشه.
‫چی میگی؟
‫هِی...آخ!
‫از این موضوع قسر در نمیری.
‫بقیه میان دنبالم.
‫میدونن کجام.
‫نه. هیچوقت هیچکس نمیاد.
‫جنیفر!
‫- جن! ‫- هیس!
‫خیلی وقت نداریم.
‫تونستی تا اینجا بیای. ‫راه امنی برای برگشت بلدی؟
‫خیلی خب.
‫بیا بریم.
‫با تیرِ تیرکمون بهم تیر زدی.
‫میزدن جفتمون رو میکُشتن.
‫یالا، بیا بریم.
‫قضیه چیه؟
‫وقت رفتنه.
‫چرا الان؟
‫چون فردا صبح، بابام رو میکُشن.
‫باید بریم.
‫زود باش.
‫من نمیام.
‫چی؟
‫این آدما منو درک میکنن.
‫من به اونا تعلق دارم.
‫اونا به من تعلق دارن.
‫برو.
‫جلوت رو نمیگیرم.
‫واقعاً فکر کردی میتونی به زندگی قبلیت برگردی؟
‫نزدیکم بمون.
‫این دروازه هیچوقت اینجوری قفل نمیشه.
‫جن!
‫روتی.
‫باید برم.
‫میفهمی؟
‫میدونم که هر از گاهی دوست داری ‫یواشکی بری پایینِ کوه.
‫راه خروجِ دیگه ای بلدی؟
‫از اونجا؟
‫یعنی میگی از اونجا یه راه خروج هست؟
‫میخوای باهام بیای، روتی؟
‫اگه بخوای میتونی بیای.
‫بریم.
‫وای خدا!
‫توی روشنایی روز، به زور تا اینجا اومدم.
‫هیس! هیس!
‫تو هم شنیدی؟
‫جن!
‫بابا!
‫جن؟
‫بوی بدنت داره به مشامم میرسه.
‫بعد از اینکه «ونبل» چشم ها و گوش ها و ‫زبونت رو ازت گرفت
‫تو رو برای خودم نگه میدارم.
‫جِن!
‫جن؟
‫جن.
‫جنیفر؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫الان تنها چیزی که مهمه، تصمیم بعدیه.
‫اینو توی این کوه یاد گرفتم.
‫اینجوری بود که زنده موندم.
‫بریم.
‫از کدوم طرف؟
‫گفتم که دوباره میبینمت.
برو عقب!
‫وایستا، یه لحظه صبر کن. ‫ما اومدیم کمک.
‫- چرنده! ‫- لعنتی!
‫ببین آقا، اونموقع میخواستم جونت رو نجات بدم.
‫با خودم گفتم اگه یه کتک درست و حسابی بخوری ‫احتمالاً چمدونت رو ببندی و بری.
‫و تو
‫اون زردیِ چشمام
‫کبدم بود که داشت بدنم رو پس میزد.
‫درست میگفتی.
‫ببین، من بچه ای ندارم.
‫ولی برادرزاده ام، شش سال پیش توی این جنگل ‫ناپدید شد.
‫هیچوقت جسدش رو پیدا نکردم.
‫بنیادِ لعنتی!
‫دوست دارم به تک تکِ اون کثافت ها شلیک کنم.
‫دوست هات کجان؟
‫فقط خودمونیم.
‫خب پس بیاید از این کوه بزنیم به چاک.
‫زود باشید.
‫آخ!
‫- لعنتی! ‫- نه، نه، نه.
‫- میزنمت. ‫- کدوم گوریه؟
‫فکر کنم زدیمشون.
‫برید، برید، برید، برید.
‫سوار ماشین شو.
‫سوار شو.
‫میخوام تا فردا عصر اون ستون رو بزنیم.
‫- باشه. سلام عزیزم. ‫- سلام بابا.
‫نقشه های اصلاح شدۀ اون خونۀ
‫- «کالدول شمالی» رو برات آوردم. ‫- شوخی میکنی؟
‫لازم نبود این همه راه تا اینجا بیاریشون.
‫میدونم که میخواستی فوراً ببینیشون.
‫در ضمن میدونم که از حمامِ اتاق خوابِ جدید ‫حالت به هم میخوره.
‫خب، حالا بهم هشدار دادی.
‫اوهوم.
‫چیه؟
‫هیچی، فقط بهت افتخار میکنم.
‫ممنون بابا.
‫توی خونه میبینمت.
‫راستی یادت نره امشب، شبِ پیتزا خوری و فیلم دیدنه.
‫پس دیر نکن.
‫پسرا یه فیلم انتخاب کردن که توش ‫آدمخورهای ذاتی داره.
‫دوباره؟
‫خدا!
‫صفحه نمایشِ حریم خصوصی ـه.
‫آره.
‫از بغل نمیشه صفحه ـش رو دید.
‫خیلی خب، اینم از این.
‫عه، سلام عزیزم.
‫با همسایه های جدیدمون آشنا بشو. ‫جان و روتی.
‫میخوان خونۀ کاپلان که اونطرف خیابونه رو بخرن.
‫هنوز چیزی قطعی نشده.
‫خب، کاشف به عمل اومد که جان، اسکات رو میشناسه.
‫گذرمون به هم خورده بود.
‫بهم گفت اگه یه موقع اومدم توی این محله ‫یه سر بیام اینجا و خانواده ـش رو ببینم.
‫دنیای کوچیکیه، مگه نه؟
‫آره، خیلی!
‫میخوای اون خریدهات رو بذاری زمین؟
‫کورین
‫این قهوه فوق العاده ـست. ‫ممنونم!
‫هممم...میشه برای ناهار بمونی؟
‫مطمئنم اسکات از دیدنت خیلی خوشحال میشه.
‫قراره پیتزا بخوریم.
‫آره.
‫خوشحال میشیم بمونیم.
‫سفر طولانی ای داشتیم.
‫- ممنونم. ‫- الان برمیگردم.
‫- از خونۀ من گمشو بیرون. ‫- جن!
‫اسلحه ـت رو بذار زمین، ‫وگرنه خانواده ـت رو میکُشم.
‫در مورد تو اشتباه میکردم، جِن!
‫واقعاً سرسختی.
‫اگه میخواستم از دست تو فرار کنم ‫باید سرسخت میبودم.
‫حالا وقتشه برگردی خونه.
‫چه فایده ای داره؟ بعدش باید منو بکُشی.
‫آره.
‫ولی بعد از به دنیا اومدنِ بچه ـمون.
‫مبارک باشه، مامان بزرگ!
‫جن
‫چیکار میکنی؟
‫جن؟
‫مامان؟
‫میشه تو و پسرها ما رو تنها بذارید؟
‫جان اومده اینجا تا صحبتِ کاری بکنه.
‫حتماً! بیاید بریم. اتاق لباس شویی!
‫زود باشید، پیتزا میخواید؟ ‫بجنبید.
‫در مورد تو اشتباه میکردم، جن!
‫واقعاً سرسختی.
‫اگه میخواستم از دست تو فرار کنم ‫باید سرسخت میبودم.
‫گذاشتی ما سرسختت کنیم.
‫خوبه!
‫بچۀ منو بارداری، پس
‫وقتشه بریم خونه.
‫بهم قول بده به اونا آسیبی نمیرسونی.
‫هیچوقت!
‫که دیگه هیچوقت برنمیگردی اینجا.
‫قول بده تا من باهات بیام.
‫بهت قول میدم.
W W W . H E X D L . C O M