.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت هـکـس دانـلـود ::. W W W . H E X D L . C O M
برخی از کارشناسان این را پایانی بر خُرده فروشی می نامند.
سال 2019 یکی از بدترین سال های دهه اخیر برای فروشگاه های حضوری شناخته شد.
زمان کمه.
به نظر شما دلیل این که چنین تصور ساده و سبک زیستی
در حال همه گیریه چی میتونه باشه؟
ترجمه نشده
به نظرم چون فرصت این رو داریم که چیزهای زیادی به دست بیاریم.
واضحه که بخشی از جامعه آمریکا به خرید کالا اعتیاد دارن.
البته احتمالاً نه به معنای کلاسیک روان شناختی معتاد بودن.
ما کالا رو دوست داریم!
امروز، دوشنبه، انتظار میره تا
بزرگترین روز خرید آنلاین در تمامی ادوار باشه،
که به حدود 3.3 میلیارد دلار خرید آنلاین میرسه.
هرچیزی که به فکرتون میرسه رو می تونید تنها طی 24 ساعت،
درب منزلتون تحویل بگیرید.
این...این شبیه جادو می مونه ، مگه نه؟
شاید به زودی زمانی که به آسمان نگاه می کنید، گروهی از سیستم حمل و نقل جدید آمازون رو مشاهده کنید.
بُرد چنین هواپیمای الکترونیکی می تونه به 15 مایل برسه
و محموله ها رو طی 30 دقیقه تحویل بده.
مصرف کننده جهانی خواهند فهمید که
که اگر من بتونم شما رو قبل از فکر کردن، به خرید وادار کنم،
می تونم به سمت خرید مواردی که نیازی ندارید هدایتتون کنم.
حواس من توسط یادآوری های مثل این که هی باید این رو بخری،
بمبارون میشه.
اگه این رو بخری حالت بهتر میشه.میدونی؟
و از خیلی جهات، مثل این می مونه که،
تو رو تسلیم خواسته .خودشون کنن
تا بگی باشه، می خرمش!بهش نیاز دارم" "!بهش نیاز دارم!
آمازون، باری دیگر استخدام میکند.
این شرکت به دنبال استخدام صدهزار کارگر است
تا پاسخگو موج بزرگ تقاضای اکترونیکی باشد.
بسیاری از خرده فروشی های کوچک در حال نابودی اند،
و قدرت در دست این شرکت های عظیم در حال تثبیت شدن است.
کالا به طریق مختلفی در نارضایتی ما کمک می کنه،
چون در حال گرفتن جایگاه
مواردیه که در واقع باعث شادی ما بودند.
من 7 سال پیش طی یک بحران روانی به ساده زیستی پی بردم.
بیش از حد کار کرده بودم.خسته بودم .استرس شدیدی من رو فرا گرفته بود.
زندگی باید معنای بیشتری تا تنها کار کردن داشته باشه.
فکر کنم بلافاصله بلند شدم ، و به سمت کمد لباسم رفتم،
و شروع به خارج کردن لباس ها کردم.
تا 3 نیمه شب بیدار بودم .و وسایل زیادی رو جمع آوری کردم،
زمانی که به آرامی از شر وسایلم خلاص می شدم،
یه حس آزادی به من دست داد.
تغییر قطعاً تو راهه ، تغییر اجتناب ناپذیره.
به این دلیل که شما نمی تونی بیشتر از
آنچه که سیاره هرساله جایگزین می کنه .مصرف کنی،
از نظر فیزیکی نشدنیه.
پس سوال این نیست که "اگر" ما به عنوان یک جامعه قابلیت تغییر داشته باشیم،
بلکه ما "چگونه" قرار است تا باعث تغییر بشویم.
چرا که ماتوسط میل خود یا رخداد فاجعه مجبور به تغییر خواهیم بود.
همه چیز با یک سوال شروع شد.
چگونه زندگی شما با کاستی می تونه بهتر باشه؟
ترجمه نشده
کمی چای میل داری؟ - .حتماً
باشه.
این داخل...آره.باشه.
آره، میدونی، زیبایی گرایی از نظر من اهمیت داره.
اما داشتن مکانی که عاری از هنجار باشه برای من مهم تره.
پس وقتی که به خونه من نگاه می کنی،
همه چیز لزوماً حالت ساده زیستی نداره.
برای داشتن مفهوم زیباگرایی در زندگی ساده زیستی .راه اضافی رو طی نمی کنم
اما برای من، این... این عاری از هنجار زیستیه.
ما اغلب سادگی رو با آسونی اشتباه می گیریم،
اما در واقع برعکس یکدیگر هستن.
یه زندگی ساده .زحمت زیادی میخواد،
زحمت زیادی می خواد تا خودخواسته باشه .چیزی که آسونه همراه شدن با جریانه.
این که بری بیرون، به فروشگاه بری و مبلمان ارزون بخری،
هر زمانی که فکر می کنی به مبلمان و میز نیاز داری.
پشت سر گذاشتن برخی از این تجربیات خیلی دشواره
تا ببینی میتونی با چیزی زندگی کنی یا نکنی،
اما در پایان، ارزش این کار رو داره.
".مردم میگن،" این مستند رو ببین
".این افراد، ساده زیست هستن - ساده زیستن.
جاشوآ و رایان، این دو ساده زیست همراه ما اینجا هستن.
این دو صاحب کتاب، شو .و مستند نتفلکیس خودشون هستند،
همه آن ها خریداران معمول را به کاهش مصرف خود .برای رسیدن به خوشبختی سوق می دهند
فکر نکنم متوجه بشین که من و جاش بدون توجه به روش تربیتمون
چگونه به ساده زیستی رسیدیم.
هردوی ما در فقر بزرگ شدیم.
مادرمون با مسئله اعتیاد دست و پنجه نرم می کرد .و ما هیچوقت نتونستیم باهاش کنار بیایم،
رفیق، این رو ببین .خیلی بامزه است.
ترجمه نشده
حتی مبلمان ما ...انگار که.
انگار که ساخته دست خودت باشه.
این شبیه قفسه ما داخل آشپزخونه میمونه.
من تا کلاس دوم که مادر و پدرم از هم جدا شدن
دوران بچگی شادی داشتم.
این که والدین از هم طلاق بگیرن .برای بچه های زیادی رخ میده،
اما یادمه زمانی که مادرم از پیش پدرم رفت
اوضاع واقعاً به هم ریخت.
و تعداد زیادی
تعداد زیادی دورهمی داشتیم، یادمه.
و میدونی، به عنوان یه بچه .به نظر خیلی خوش می گذشت،
مادرم در این که خوش بگذره تاثیر زیادی داشت.
با جاش در کلاس پنجم زمانی که به مدرسه راهنمایی اون رفتم آشنا شدم.
اوه!
میتونسته به این خاطر باشه که هردوی ما از خانه جدا بودیم
و پول زیادی برای بزرگ شدن نداشتیم،
و شاید هم به این دلیل که هردوی ما چاق ترین بچه های کلاس بودیم،
اما ما خیلی به هم نزدیک بودیم .و بهترین دوست همدیگه شدیم،
زمانی که در حال بزرگ شدن بودیم ، احساس می کنم که می تونستیم ساده زیست باشیم،
چون ساده زیستی به معنی ، استفاده عمدی از منابعی هست که در اختیار دارید
و اگر که منابع محدودی در اختیار دارید ، مثل زمان بزرگ شدن ما،
رفیق، می تونستیم خیلی بهتر
با منابعی که در اختیار داشتیم سنجیده باشیم.
جالبه ، چون زمانی که شما فقیر هستی،
مثل این میمونه که، اگر کسی به شما چیزی تقدیم کنه، اون رو قبول می کنی.
به دوران بزرگ شدن در خانواده ام که فکر می کنم ، و این که ما چقدر وسیله داشتیم،
چون هرموردی که به ما پیشنهاد میشد رو دریافت می کردیم.
به هرحال، ما وسایل زیادی داشتیم که به اون ها نیازی نداشتیم.
در حقیقت، یه ناهنجاری بود .و هیچ ارزشی نداشت،
هرچه فضای بیشتری در اختیار می گرفتیم .با وسایل بیشتری اون جارو پر می کردیم،
وسایل بیشتری هم به دست می آوردیم ، به فضای بیشتری نیاز پیدا می کردیم،
پس به انباری یا خانه های بزرگتری نیاز پیدا می کردیم.
و هیچوقت این سوال رو مطرح نکردیم که "چه چیزی ضروریه؟چی واجبه؟"،
و بعد، "چه مقدار از این وسایل واقعاً "ارزشی به زندگی من اضافه خواهند کرد؟
یک دهه پیش،
زمانی که من 28 سال داشتم .به هرچیزی که می خواستم رسیدم،
من جوان ترین مدیر در شرکتی با 140 سال سابقه بودم،
و تمام مزایای یک مدیر میان رده در شرکتی عظیم رو
در اختیار داشتم.
ماشین های لوکس،
کمدی پر از لباس های خاص،
خانه ای بزرگ در حومه شهر با اتاق هایی بیشتر از نیاز ساکنینش.
به گمونم میشه گفت من در رویای آمریکایی زندگی می کردم.
ولی بعد، مادرم فوت کرد
و زندگی زناشویی من پایان یافت
هر دو در یک ماه رخ داد.
و این دو رویداد مجبورم کرد که اطرافم رو ببینم
و از خودم بپرسم که تمرکز من در زندگی چیه.
میدونی متوجه چی شدم؟
فهمیدم که به اصطلاحِ موفقیت و پیروزی بیش از حد بها دادم،
و مخصوصاً در معقوله .تجمل گرایی
شاید که من رویای آمریکایی رو زندگی کرده باشم،
ولی این رویای من نبوده.
به دست آوردن تمام چیزی که دنبالش بودم زمان برد
تا متوجه بشم شاید تمام آن چه که دنبالش بودم
اصلاً اون چیزی نبوده که من می خواستم.
شرکت ها و انگیزه آن ها برای دریافت سود
کاملاً وابسته به پشت پرده کالاهایی است که ما در کشور داریم.
نحوه ساختار شرکت ها در این کشور
وابسته به رشد اون هاست.
تعهد اصلی یک شرکت در برابر سهامداران اون هست،
که باید برای افزایش درآمد خود تلاش کنند،
و این گونه اساس نظام سرمایه داری .رشد پیدا می کنه،
فکر نمی کنم که این مسئله ربطی به میزان رشد ما داشته باشه،
بلکه بیشتر پاسخی برای این سوال هست که "به چه سمتی داریم میریم؟"
فکر می کنم یکی از بزرگترین مشکلات حال حاضر ما در دنیا
این هست که مردم اختیاری برای انتخاب های خود ندارن.
ما از یک بازار آزاد یا جامعه مستقل
صحبت می کنیم .ولی در حقیقت مردم اختیاری برای انتخاب خود ندارن،
چون شما یک یا دو نهاد در اختیار داری
که این انحصارگرایی مصنوعی رو دارن،
و اون ها برای بقیه تصمیم گیری می کنن
آن چه که میتونی تماشا کنی .آن چه که میتونی گوش کنی،
و همچنین ، دخالت...در علایق ما،
دخالت در سلیقه طبیعی و خدادای ما واقعاً در حال رخ دادنه.
بازاریاب ها واقعاً توانایی چشم گیری در دست کاری ذهن دارند،
توانایی اون ها در ایجاد یک نیاز یا نیاز قابل درک
فراتر از تنها یک خواسته است.
ما در تبلیغاتی ترین فرهنگ تاریخچه جهان در حال زندگی هستیم.
درباره اش فکر کنید.
صدها میلیون دلار صرف میشه تا به ما گفته بشه که به این نیاز دارید،
و این تاثیر خودش رو داره.
هزینه ای که برای تبلیغات در ایالات متحده صرف میشه
از تنها 5 میلیارد دلار در سال 1950
امروزه به 240 میلیارد دلار در سال رسیده.
و از آغاز قرن بیست و یکم،
بیشتر این هزینه ها از تلویزیون و رادیو
به تبلیغات دیجیتالی منتقل شده.
نتیجه، تبلیغات هوشمند و قابل پیش بینی بوده
که به نظر میرسه بیشتر از آن چه که ما بدونیم خودمون رو میشناسه.
شرکت ها میدونن که چگونه دستگاه های ما رو به هم متصل کنن،
پس زمانی که به سراغ تبلت یا موبایلتون میرید،
زمانی که کانال تلویزیون رو عوض می کنین
یا با موبایل خود صحبت می کنین .اون ها اطلاع دارن،
هنگام استفاده از موقعیت یاب موبایل اون ها می تونن شما رو ردیابی کنن،
تا ببینن که از سمت کدوم تابلوی تبلیغاتی رد می شین،
سمت کدوم مغازه رفت و آمد دارین،
و حتی میزان بدهی کارت اعتباری شما رو چک کنن.
این گردش ها رو ترسیم می کنن
تا زمان مناسب برای ارسال پیام بعدی به شما رو .اطلاع داشته باشن
و هدف نهایی همیشه یکسانه .شما رو وادار به خرید کالا کنن.
و یکی از حقه های مورد استفاده اون ها رو "ما بهش می گیم" تبلیغات کسری.
اون ها برای ما تبلیغات می فرستند
که به طور ناخودآگاه اگر صاحب این محصول نباشیم،
احساس ناکافی بودن داشته باشیم.
پس، "اگر این خمیر دندون رو نداشته باشم ".توجهی دریافت نخواهم کرد
اگر این مایع ظرف شویی رو نداشته باشم" "فرزندانم ارزشی برای من قائل نخواهند شد
همه مشتاق داشتن این خواهند بود.
تفاوتی با فرض این که در یک باشگاه ورزش میکنین .نداره
این ماساژ دهنده دسته.
این تو رو به خودش مشتاق می کنه - .مجموعه ای بی نظیر برای هر مناسبتی.
میتونی احساسش کنی، میتونی ببینیش - .کاملاً میتونی احساسش کنی.
این بمبارانی از پیام که ما کافی نیستیم.
پس تصور کن هرروزه، این چه بلایی سر مردم میاره،
"، چندین بار، دریافت پیام هایی با مضمون تو کافی نیستی".
موی تو، لباس هات، پوستت ".اندام تو کافی نیست"،
به طور بی امان.
پس ما می خواهیم کافی باشیم.
و چون این روش های کافی بودن رو از دست داده ایم
راه های دیگر کافی بودن که شامل داشتن یک جامعه، یک هدف،
میدونی، داشتن یک هویت در کنار نوع مارک کالای شما.
چون ما اون ها رو از دست داده ایم،
خواسته های خودمون رو برای خرید کالاهای بیشتر
با تعلق خاطر و رضایت مندی جایگزین کردیم.
ما واقعاً نمی گوییم که ".خب، من کالاها رو به بت خودم تبدیل می کنم"،
این رو در ذهن خودمون اشاره نمی کنیم.
هیچ کس عمداً این کار رو نمی کنه.
ولی این کاریه که کاملاً میشه گفت با رفتارمون انجام میدیم.
چون شما میدونی ، اگر به خودت بگی،
خب، اگر که من اون ماشین رو داشتم" .پس خوشبخت بودم،
اگر که من در اون خونه زندگی می کردم .اون وقت خوشبخت بودم،
اگر ما به اون محله نقل مکان کنیم .خوشبخت خواهیم شد،
اگر اون مبل یا پرده رو داشتم ".الان خوشحال می بودم"،
و به این معنیه که شما در برابر محرابی از کالا در حال عبادت هستی.
"شما رسماً به بیماری" اعتیاد به کالا مبتلا شده اید.
و این چنین، به حالتی معنوی تبدیل میشه،
چون در رقابت با مواردی قرار می گیره که واقعاً اهمیت دارن.
همه در حال فروش چیزی هستن.
و به این معنی نیست که که فروش همیشه بده.خوبه.
خواست من اینه که فروشگاه مواد غذایی مواردی برای فروش بذاره که من بتونم برم خرید کنم.
می خواهم که قادر به خرید غذا باشم، خب؟ پس می خواهم که اون ها رو به من بفروشه.
این درباره نگاه به مردم و محکوم کردنشون برای دیدگاهشون،
یا داشتن چیزی که در حال تبلیغ اون هستن،
یا محصولی که در حال ارائه اون هستن، نیست.
این... این برای اطمینان از درک شماست
که توجه کنین تا هرچیزی که مردم ارایه می کنند .نباید همیشه با خواست شما سازگار باشه
همیشه با چیزی که نیاز دارید سازگار نیست.
عادات خرید من تا قبل از ساده زیستی از روی اجبار بوده.
من پول خرج می کردم .و این غیرقابل کنترل بود،
خرید مثل عصای زیربقل بود .باهاش به همه جا می رفتم.
برخی افراد از روی احساس غذا می خورن .من از روی احساس به خرید می رفتم.
برای من همه چیز در معامله خلاصه می شد.
پس من، میدونی، دنبال کالاهایی بودم
که بتونم با تخفیف درصد بالایی .به دستش بیارم،
من به احتمال زیاد کالایی رو می خریدم
که فکر می کردم دیگه فرصتی برای خریدش نخواهم داشت.
من ناخن گیر می خریدم.
میدونی، اون هایی که تجملاتی بودن، اون هایی که معمولی بودن، همه رو می خریدم.
اون هایی که یه تفاوت خیلی ریزی داشتن رو می خریدم.
مثل این چنین کالاهای تصادفی،
و بعد متوجه شدم که در حال هدر دادن پولم،
برای مواردی هستم که از قبل صاحبشون هستم.
من یه اسکوتر خریدم .یه اسکوتر 150 سی سی.
فکر کردم که به نوعی باعث تغییر زندگی من میشه.
خودم رو در حال سواری در آتلانتا تصور می کردم.
و اگر که در ترافیک آتلانتا قرار گرفته باشید،
سوار شدن اسکوتر آخرین چیزی خواهد بود که بهش فکر می کنید.
احساس می کردم لیاقتش رو دارم ، احساس می کردم خیلی سخت کار کردم.
و این کالاهای زیبا میان و باعث خوشحالی من میشن.
و بعد احساس گناه و عذاب وجدان خودش رو نشون داد،
و قبض ها خودشون رو نشون دادن و من،
این یه... چرخه بدی بود.
میدونی، نگاه به گذشته ، عجیبه
ولی زمانی که بچه بودم متوجه نشدم که ما فقیر هستیم.
ما روی کوپن غذا و مساعدت دولت حساب می کردیم،
اما این به نظر من عادی جلوه می کرد.
فقر شبیه به اکسیژن بود.
فضای اطراف من رو تشکیل داده بود .ولی من قادر به دیدنش نبودم،
فقط حضور داشت.
کمی پس از تولد من، اوضاع سلامت روانی پدرم به هم ریخت،
و اون زمان بود که همه چیز تغییر کرد.
می بینی، زمانی که مادر و پدرم ازدواج کردن،
اون متوجه نشد که پدرم از اختلال روانی و روان گسیختگی رنج می بره،
ولی خیلی زود متوجه شد.
و بیماری پدرم تنها به خاطر مصرف نوشیدنی افزایش پیدا کرد،
که باعث شد تا پدرم پَست، خشن .و کاملاً غیرقابل پیش بینی بشه،
به گمونم بد رفتاری فیزیکی پدرم از 3 سالگی من شروع شد.
در حقیقت، اولین خاطره من از دوران کودکی
این بود که پدرم سیگارش رو برروی دست مادرم خاموش کرد.
اوضاع بعد از اون به هم ریخت .تا این که، ما فرار کردیم،
من و مادرم به 20 مایلی جنوب حومه شهر دِیتون نقل مکان کردیم،
که به نظر خوب بود، مگه نه؟
حومه شهر!
ولی به هیچ وجه خوب نبود.
درست در سمت راست اینجا قرار داره.
اون خونه سبز رنگ رو اونجا می بینی؟ خودشه.
اوه، رفیق.
نگاه کن.
پوشونده شده .و انگار که، بسته بندی کرده باشن،
میخوای یه نگاه بیاندازی؟
ما تو خونه ای که در حال از هم پاشیدن بود زندگی می کردیم.
اجاره ماهی 200 دلار بود.
خونه ما همیشه بوی نوشیدنی
و دود سیگار می داد.
هنوز بو رو حس می کنم.
هر وقت که چراغ آشپزخونه رو روشن می کردم سوسک ها پراکنده بودن.
و هر وقت که برق قطع می شد،
از همسایه کابل می کشیدیم تا تلویزیون رو روشن نگه داریم.
اینجا درب ورودیه.
اوه ، لعنتی.
انگار که یه عده دزدکی اینجا هستن .داره کامل از هم می پاشه.
پس زمانی که برای نخستین بار اومدیم این جا .می دونم که برای کوپُن غذا ثبت نام کردیم،
به عنوان یه بچه، تفاوت بین پول سبز و سفیدی که در اختار داشتیم رو نمی دونستم،
چون کوپن غذا برگه های سفید رنگی بودن،
و میدونی، پول سبز هم که همون... پول عادی بود، خب؟
و مادر من هم
اون برگه های سفید رنگ رو
با برگه های سبز معامله می کرد، چون برای نوشیدنی .به برگه سبز نیاز داشتی
و اون هم، ارزون ترین نوشیدنی ممکن رو خرید می کرد.
میدونی، اون مارک های مختلفی از نوشیدنی ها رو خریداری می کرد.
6 سالم بود... هر روز از مدرسه به خونه می رسیدم.
هر روز مادرم رو در حالی که روی مبل از هوش رفته پیدا می کردم.
این اتفاق عادی شده بود و
احساس می کنم در اون زمان متوجه نشدم،
ولی فکر می کنم به نوعی انگار که تقصیر من بود، میدونی.
با پیش رفتن یه سری مسائل .اوضاع مادرم هم بدتر شد،
ولی اشتباه نکنین، مادر من آدم خوش قلبی بود
و حس شوخ طبعی خاصی داشت.
در یه برهه ای، اون مفهوم زندگی کردن رو از دست داد.
و می دونستنم که تنها راه من برای شکستن این چرخه،
تنها راه برای پیدا کردن مفهومی که اون از دست داده بود،
اینه که وقتی بزرگ شدم پول زیادی به دست بیارم.
زمانی که یه نوجوان بودم رو یادم میاد،
بیشتر تابستون ها در کنار پدرم کار می کردم،
نقاشی دیوار و نصب کاغذ دیواری.
و باید برخی از خانه هایی که ما در اون کار میکردیم رو می دیدید.
برخی از اون ها به طرز باور نکردنی تجملاتی بودن.
گاراژهای ده هزار متر مربعی،
استخرهای سر پوشیده،
سالن های بولینگ شخصی.
آرزوی داشتن هیچ کدوم رو نداشتم، ولی خیلی چشم گیر بودن.
و بعد، یه روز، ما شروع به کار روی این خونه بسیار زیبا کردیم.
مثل یه خونه چندین میلیون دلاری نبود،
ولی از هر خونه ای که والدینم تا به حال داشتن زیباتر بود.
دیوار خونه اون ها،
با تصاویر چهره های خندان دوستان و خانواده هایشان تزئین شده بود
که نمایانگر زندگی خوش اون ها بود.
و تمام گوشه و کنار خونه اون ها رو، وسایل پر کرده بود.
خودم رو تصور کردم که اونجا زندگی می کنم.
تصور کردم که چقدر خوشحال خواهم بود اگر که صاحب چنین خونه ای باشم،
با تمامی اون وسایل.
پس، رو به پدرم کردم و پرسیدم،
برای داشتن چنین خونه ای باید چقدر" پول دربیارم؟
نگاهی کرد و به من گفت، "پسر، اگر سالی 50 هزار دلار درآمد داشته باشی"،
احتمالاً بتونی برای خرید چنین ".خونه ای اقدام کنی"
بنابراین 50 هزار دلار، برای من تبدیل به یه معیار شد.
سپس، در سال آخر دبیرستانم،
من و جاش، در کنار هم پشت میز ناهارخوری نشسته بودیم،
و شروع به صحبت
درباره این که پس از فارق التحصیلی چه هدفی داریم، کردیم.
"، من به اون گفتم من نمیدونم که می خواهم چیکار کنم"،
ولی اگر که بتونم برای درآوردن سالی 50 هزار دلار راهی پیدا کنم،
".میدونم که خوشحال خواهم بود
پس این کاری بود که انجامش دادم .کاری بود که جاش انجام داد.
در بخش فروش شاغل شدیم و شرع به کسب 50 هزاردلار کردیم.
اما یه مشکلی پیش اومد.
من خوشبخت نبودم .مجبور شدم به همون کار نقاشی برگردم.
و خدا رو شکر، فهمیدم که چه اتفاقی افتاده.
فراموش کرده بودم که تورم رو درنظر بگیرم.
پس با خودم فکر کردم،
خب، شاید 65 هزار دلار در سال" .شاید این معنای خوشبختیه،
یا احتمالاً 90 هزار دلار،
یا شاید یه عدد 6 رقمی،
یا احتمالاً مالک یه دسته ای از کالا بودن.
".شاید این معنی خوشبختیه
خوشبختی هرچی که بود،
می دونستم، وقتی که بهش برسم .بالاخره احساس آزادی خواهم کرد،
ماشین های نو خریدم، و وسایل الکترونیکی .و کمدهایی پر از لباس های گرون قیمت،
مبلمان و وسایل دکوری گرون قیمتی رو خریداری کردم،
و همیشه بروزترین ابزار رو در اختیار داشتم.
و زمانی که پول کافی در بانک نبود، برای غذاهای گرون قیمت هزینه می کردم،
نوشیدنی های مختلف، رفتن به تعطیلات همگی با کارت های اعتباری.
هرچه پول بیشتری درمی آوردم، بیشتر خرج می کردم .همه در جست و جوی خوشبختی،
همه در پی رویای آمریکایی.
یه چیزی که فکر می کنم منحصر به فرده
اینه که به عنوان یه مهاجر، رویای آمریکایی به خوبی قابل مشاهده هست.
فکر می کنم تنها افرادی که رویای آمریکایی رو تجربه کردن
دیگه ارزشی برای این رویا قائل نیستن،
چون تبدیل به کابوس آمریکایی میشه.
مردم در ایالات متحده تقریباً ساعات بیشتری نسبت به ، هر کشور صنعتی دیگری کار می کنن
به داده هایی که نگاه می کنید بستگی داره .ولی ما ساعت های بسیار زیادی کار می کنیم،
ما به اندازه ساعت کاری مردم در جامعه فئودالی کار می کنیم.
ما تعطیلات خیلی کوتاهی داریم.
حتی نیمی از کشور دو هفته تعطیلات هم ندارن.
ما بیشتر از هر زمانی درگیر رفت و آمد هستیم،
و همچنین بیشتر از هر زمان دیگری درگیر صفحه نمایش مقابل خود هستیم.
در حال از دست دادن چیزهایی هستیم که واقعاً باعث خوشحالی ما بودن
و باعث سلامت و امنیت جامعه بودن،
که یک اجتماع نام داره.
داریم این رو از دست میدیم
و با کار و خرید کالاهای بیشتر جایگزینش کردیم.
چیزی که شما در زندگی بهش نیاز نداری این افق دید آرزوی بی پایانه.
".کمی بیشتر از این یا اون نیاز دارم"
به موفقیت بیشتری نیاز دارم، به درآمد و دارایی بیشتری نیاز دارم،
"، خونه بزرگتر، ماشین بزرگتر، موارد دیگر چون این یه سیاه چاله بی پایانه.
زمانی که به تمام چیزهایی که می خواستیم رسیدیم،
در پیش بینی مواردی که باعث خوشبختی ما میشدن اشتباه می کنیم،
چون که برای مغز عادی جلوه می کنه.
پس از گذشت چندماه ، برای شما عادی جلوه میشه،
و میگی که، "خیلی خب ، این در اون زمان عالی بود"،
ولی من خواسته های تازه ای دارم ، مجموعه ای از خواسته های جدید،
و تمام مواردی که امروز سقف حساب میشه
تبدیل به طبقه ای جدید برای سطح تازه ای از خواسته های شما میشه.
و چیزی که واقعاً رویای آمریکایی هست .این حس آزادگیه،
حالا چگونه به دستش میاری؟ با تنها جمع آوری پول بیشتر؟
نه، جواب نمیده.
نه اگر که کالاهای بیشتری جمع آوری کنید
تا با پول بیشتری پیش روی کنین .چون هنوز در حال تلو خوردن هستین،
تمام کاری که شما کردی .اضافه کردن صفر به حماقت خودتون هست،
پس، اتفاقی که رخ میده اینه که باید یاد بگیرین تا با "نیازهای" خودتون در ارتباط باشین،
تا قادر به ایجاد حائلی اطراف زندگی خودتون باشین
و با پس انداز به این استقلال دست پیدا کنین
تا به جایی برسین که اگه نیاز بود بگین . "من این شغل رو ترک می کنم"،
تا شما بدهی زیادی نداشته باشین که بر روی سرتون خراب بشه،
مواردی رو که نیاز ندارید خرید نکنین
با پولی که در حقیقت وجود نداره
تا افرادی که برای شما اهمیت ندارن رو تحت تاثیر قرار بدین.
پس، آن چه که شما انجام میدی اینه که استقلال خودتون رو کنار گذاشته اید،
آزادی خودتون رو فدا کردین
در ازای مقداری کالا
که سال دیگه در حراج وسایل خانه هیچ ارزشی نداره.
شما دچار پشیمانی پس از خرید خواهی شد و وضعیت یه قماربازی رو خواهی داشت،
که برای چیزی قمار کردی و حالا در اختیارش داری.
آیا حاضر به رها کردنش هستید حتی با وجود این که باعث ناراحتی شما میشه؟
پس فکر می کنم که بخشی از این جریان برای همه ما
اینه که از چیزی که واقعاً دنبالش هستیم اطمینان پیدا کنیم.
و زمانی که ما چیزی داشته باشیم ، یه ارزیابی صادقانه برای هدفمون،
این چیزیه که می خواهم زندگیم رو باهاش" "تعریف کنم؟واقعاً می خواهم که این رو حفظ کنم؟
دنبال کردن رویای آمریکایی .برای من بهاش بیشتر از پول بود،
زندگی من سرشار از فشار و نگرانی .و نارضایتی شده بود،
به جایی در زندگی من رسیده بود که نمی دونستم چه چیزی مهمه.
ولی یه مسئله واضح بود.
من خلاء بزرگی در زندگیم داشتم.
پس سعی کردم مثل بقیه مردم، با کالا این خلاء رو پر کنم.
به کارم با 60، 70 و گاهی 80 ساعت در هفته ادامه دادم،
برخی از جنبه های مهم زندگیم رو رها کردم.
به ندرت به سلامتی یا ارتباطات خودم فکر می کردم،
یا مسائلی که برای من ارزش داشتن.
من برای فیش حقوقی زندگی می کردم.
زندگی برای یه فیش حقوقی.
زندگی برای کالا.
به واسطه کارت های اعتباری از زندگی منحرف شده بودم
به هزینه های بی ملاحظه
به بدهی افتاده بودم تا به شیوه ای زندگی کنم که حتی هیچ لذتی برای من نداشت.
من اون قدری وسایل داشتم که تمام .گوشه و کنار زندگی مصرف گرایانه ام رو پر کنم
تلویزیون های عظیم، ظروف چینی ، اسباب فولادی ضد زنگ،
آشپزخونه مرمری، ساعت های گرون قیمت، لباس دوخته شده
و بیشتر، و بیشتر .و خیلی بیشتر،
سپس، تا اواخر سال 2008 ، در حقیقت 2 روز قبل از کریسمس بود،
مادرم با من تماس گرفت.
اوایل همون سال به فلوریدا نقل مکان کرده بود
تا در نهایت توسط تامین اجتماعی بازنشسته بشه.
ولی در روز 23 دسامبر، اون فهمید که سرطان ریه مرحله 4 داره.
و در کمتر از یک سال .از دنیا رفت،
من زمان زیادی رو اون سال تو فلوریدا با مادرم گذروندم
در حالی که اون با شیمی درمانی و پرتو درمانی در حال مبارزه بود.
ولی زمانی که فوت کرد، فهمیدم که برای آخرین بار باید ملاقاتش کنم.
و این بار، برای رسیدگی به وسایلش بود.
بنابراین من از دیتون، اوهایو، به ساحل سنت پیت در فلوریدا سفر کردم.
زمانی که رسیدم، میدونین چی پیدا کردم؟
وسایل.
وسایلی به ارزش 3 تا خونه که در منزل یه خوابه کوچک مادرم چپانده شده بود.
حالا، مادرم یه احتکار کننده نبود.
منظورم اینه که، گربه منجمدی در یخچالش پیدا نکردم.
ولی اون صاحب وسایل زیادی بود.
که طی 65 سال جمع آوری کرده بود.
می دونستین که خانواده های آمریکایی به طور میانگین
بیش از 300 هزار وسیله در خونه دارن؟
سیصد هزارتا!
فقط یه نگاه به اطراف زیرزمین، زیرشیروونی .یا گاراژ خودتون بیاندازین،
چی می بینین؟
کالاهای ورزشی استفاده نشده ، تجهیزات ورزشی،
لوازم اردو، دکوراسیون ، عید
آلات موسیقی، قطعات یدکی،
لوازم اکترونیکی قدیمی،
سیم های تصادفی و کابل های متفرقه.
مجلات، و نوار کاست ، و دیسک های فشرده شده،
کلی خرت و پرت ، و خرده ریز،
و تمام مواردی که حتی فراموش کردیم صاحبشون هستیم.
جعبه ها، و صندوقچه ها .کلی اتاق که با این وسایل پر شده ان،
ما موارد زیادی داشتیم.کالاهای خیلی زیاد.
کمد من از کنترل خارج شده بود.
کمدی پر از لباس داشتم .جالباسی من پر از لباس بود.
تجهیزات عکاسی .تجهیزات دوچرخه سواری،
محصولات مراقبت از پوست .محصولات زیبایی،
کفش ها .کیف ها،
کمد رو که باز می کردم .وسایل پرت می شدن بیرون،
دلیلش رو نمیدونم ، ولی 3 تا کفش فوتبال داشتم،
با وجود این که من حتی آن چنان فوتبال بازی نمی کنم.
میدونی، وسایلی که مردم در طول این سال ها به من هدیه داده بودن،
چه کارت ها باشه، یا اشیاء،
یا یادگاری از رویدادهای مختلفی که رفته بودیم.
ولی میدونی، این یه چرخه بی پایان
از "من به این احتیاج دارم .من به اون احتیاج دارم" هست.
خرید مواردی که
فکر می کنیم راه حلی برای مشکلات ما هستن خیلی راحته.
من یادمه زمانی که بچه دار شدم .و دلم می خواست که خواب راحتی داشته باشن،
و با خودم فکر کردم که به یه دستگاه خواب تمام عیار نیاز دارم تا این اتفاق رخ بده.
پس من احتمالاً 4 نوع مختلف قنداق داشتم،
چندین مدل مختلف دستگاه خواب زیپی داشتم.
اون ها...اگر که به آمازون مراجعه کنین متوجه میشین که ده ها و ده ها
مدل مختلف دستگاه برای خواباندن بچه دارن.
قطعات تجهیزاتی که می تونین خریداری کنین.
ولی حقیقت اینه که خواباندن بچه ها واقعاً سخته،
و می تونیم برای رهایی از این مشکل در دام خرید وسایل مختلف بیافتیم.
و این... این اغلب جواب نمیده و بسیار گرون قیمته.
در حقیقت فکر می کنم که بهترین راه برای فهمیدن این که وسایل زیادی دارین
این نیست که صبر کنین تا جا کم بیارید،
بلکه از خودتون بپرسید که آیا استفاده مفیدی از اون وسایل دارید یا نه.
زمانی که استفاده مفیدی از وسایلتون ندارید،
حتی اگر که یکی از اون دارین .باز هم در واقع بیشتر از حد مجاز دارید،
دلیل این که با وجود داشتن وسایل زیاد باز هم احساس افسردگی و پوچی می کنیم
این هست که اگر از موارد اشتباهی زیاد داشته باشید، ارزشش رو از دست میده.
موارد عمیق تری وجود داره تا ما رو کامل کنه.
نیاز ما به مفهوم ، نیاز ما به پیشرفت،
نیاز ما به معاشرت.
دلیلی که مفهوم ساده زیستی این چنین قدرتمنده
به این خاطره که ما در موارد اشتباهی در حال افراط هستیم،
و برای مسائلی که واقعاً مهم هستن ما اشتیاقی نداریم.
ولی البته که، اکثر ما احتکار کننده نیستیم، مگه نه؟
نه.
ما فقط به کالاهای زیادی چسبیده ایم.
به خاطراتی که در طول زندگی جمع کرده ایم وابسته شده ایم.
میدونم که مادرم قطعاً این کار رو کرده، و من نمیدونم باید باهاشون چیکار کنم.
پس کاری کردم که هر پسر خوب دیگه ای انجام میده.
با سازمان یوهال تماس گرفتم.
باهاشون تماس گرفتم، و ازشون بزرگترین کامیون ممکن رو خواستم.
در حقیقت، به دلیل عظمتش مجبور شدم یه روز اضافی صبر کنم
تا زمانی که کامیون 26 فوتی در دسترس باشه.
در حالی که منتظر بودم تا برسن چندتا از دوستان مادرم رو دعوت کردم،
تا در جمع آوری وسایلش کمکم کنن.
منظورم اینه که، برای تنها من وسایل زیادی بود.
اتاق نشیمن اون پر از مبلمان عتیقه،
و نقاشی های قدیمی،
و رومیزی بود که حتی بتونم بشمارمشون.
و آشپزخونه سرشار از
صدها بشقاب و لیوان ، و کاسه،
و ظروف نامرتب بود.
و حمام اون پر از
لوازم آرایشی، و کرم های صورت .و محصولات بهداشتی بود،
اون قدری که بشه یه تجارت کوچک وسایل زیبایی راه انداخت.
و انگار که یه نفر با کمد رخت شویی مادرم یه هتل رو اداره می کرد،
که با حوله های به هم ریخته حمام،
حوله های ساحلی، و حوله های شستن ظروف پر شده بود.
و اجازه ندین که با اتاق خواب مادرم شروع کنم.
منظورم اینه که، مادرم برای چی 14 تا کت زمستونی تو کمدش داشت؟
بیخیال.اون در ساحل سنت پیت زندگی می کرده.
به هر حال، در اون جا سعی داشتم که بسته بندی وسایل مادرم رو تمام کنم
زمانی که به زیر تختش نگاه کردم.
متوجه 4 تا جعبه شدم، جعبه های قدیمی کاغذ چاپ شده.
کمی سنگین بودن،
با مقادیر زیادی چسب مهر و موم شده بودن.
متوجه شدم که هر جعبه یه شماره داره
که عددی با ماژیک مشکی در یه سمت نوشته شده.
و همون جا ایستادم
به پائین نگاه کردم
متعجب بودم که چه چیزی ممکنه در اون جعبه ها باشه.
مشخص شد که برگه های قدیمی دوره ابتدایی من هستن.
از کلاس اول تا چهارم.
وقتی که جعبه ها رو باز کردم ، کنجکاوی من بیشتر شد،
و با خودم گفتم، "مادرم برای چی تمام این مدت "این برگه های احمقانه رو نگه داشته؟
ولی بعد تمام اون خاطرات برگشتن .و واضح بود،
مادرم به تکه ای از گذشته من چسبیده بود.
مادرم به تمام خاطرات داخل اون جعبه چسبیده بود.خب؟
ولی یه دقیقه صبر کن.
اون جعبه ها برای بیش از دو دهه بسته بندی شده بودن.
واضح بود که مادرم به هیچ کدام از خاطرات داخل جعبه دسترسی نداشته،
که برای نخستین بار کمکم کرد تا پی به موضوع مهمی ببرم.
خاطرات ما در وسایل ما نیست.
خاطرات ما درون ما هستن.
می بینی مادرم نیازی نداشت که به اون جعبه ها وابسته باشه،
تا به تکه ای از من چسبیده باشه.
من هیچ وقت داخل اون جعبه ها نبودم.
ولی بعد به اطراف آپارتمان مادرم نگاه کردم ، به تمام وسایلش نگاه کردم،
و متوجه شدم که من هم برای همچین چیزی آماده شده بودم.
اگر که با خودم صادق باشم،
می خواستم که خودخواهانه به بیشتر وسایل مادرم چسبیده باشم.
ولی البته، قرار نیست که هیچ ارزش واقعی نصیب من کنن
وقتی که تا ابد قراره اون جا بمونن.
ولی حقیقت اینه که ، با رها کردن اون ها،
می تونم به زندگی افراد دیگه ارزشی اضافه کنم.
پس بیشتر وسایلش رو به دوستانش و موسسات خیریه محلی اهدا کردم،
برای وسایل یه خونه جدید پیدا کردم.
و چند موردی که می تونستم بفروشم،
من رو قادر کرد تا پولش رو بگیرم و به دو موسسه خیریه ای اهدا کنم
که طی روند شیمی درمانی و پرتو درمانی به مادرم کمک کرده بودن.
می بینی، متوجه شدم که می تونم به فراتر از خودم کمک کنم
اگر که مایل به رها کردن باشم.
زمانی که در نهایت به اوهایو برگشتم،
تنها با یه مشت وسایلی که بُعد عاطفی داشتن برگشتم.
یه نقاشی قدیمی ، یه چندتا عکس،
شاید هم یکی دوتا رومیزی،
داشتن اون چندتا وسیله عاطفی کمکم کرد تا متوجه بشم که،
ما قادریم تا از چنین وسیله های عاطفی خیلی بیشتر لذت ببریم.
از همین چندتا وسیله ارزش خیلی بیشتری دریافت کردم
تا این که ده ها یا حتی صدها یادگاری از اون ها نگه می داشتم.
در نهایت، مجبور بودم قبل از این که به سمت جلو برم
از شر مواردی که بر من سنگینی می کرد خلاص بشم.
برای حرکت کردن
باید از زندگی خودم یه فهرست داشته باشم.
معلوم شد که من یه زندگی تشکیلاتی دارم.
ولی واقعاً، من یه احتکار کننده تشکیلاتی بودم.
و اگر که بخوای تا زیر ظاهر رو نگاه کنی،
می تونی یه عمر زندگی کنترل نشده رو پیدا کنی.
هم چنان که شرکت ها به نوآوری ادامه میدن،
توانایی ما در خودداری کردن سخت و سخت تر میشه.
نیروی کار خارجی
در ترکیب با پیشرفت حمل و نقل تولید، و تدارکات،
هزینه محصولات مصرفی رو به میزان قابل توجهی کاهش داده.
و حالا، با یه کلیک سفارش ، و همان روز تحویل داده میشه،
و جامعه ای که بدهی کارت اعتباری رو عادی جلوه می کنه،
ما باعث سقوط خودمون شده ایم.
مردم آمریکا به طور میانگین 4 کارت اعتباری در کیف خود حمل میکنن
و میانگین بدهی کارت اعتباری برای خانواده های بدهکار
بیش از 16 هزار دلاره.
هر ساله، ما مقادیر زیادی برای کفش، جواهر و ساعت ها،
نسبت به تحصیلات عالی خرج میکنیم.
یادمه زمانی که بچه بودم .چیزی به نام پرداخت قسطی وجود داشت،
ما به فروشگاه می رفتیم و لباس مدرسه رو انتخاب می کردیم،
و مادرم پرداخت قسطی انجام می داد،
به این معنی که باید طی چندین هفته هر هفته مبلغ مشخصی رو پرداخت می کرد
تا زمانی که تمام مبلغ اون کالا رو به طور کامل .پرداخت کنه
این زمان بود که می تونستیم وسایل رو به خونه ببریم.
الان دیگه همچین مفهومی وجود نداره ، اگر که کالا رو میخوای.
کارت اعتباری رو می کشی و دریافتش می کنی.
و به گمونم چنین تغییری در نحوه خرید ما
تفاوتی در انتظارات ما به وجود آورده
و نوعی احساس استحقاق در مورد آن چه که باید داشته باشیم به وجود آورده،
و این که چه زمانی باید یه چیزی رو داشته باشیم .یا که باید برای داشتن اون صبر کنیم،
متاسفانه، آمریکا، از نظر احساسی به شدت نابالغ شده.
"، می خواهمش، و الان می خواهمش"
".و چون دارم نفس می کشم پس لیاقتش رو دارم
این یه بچه 44 ساله در راهرو حبوباته
غر می زنه چون نمیتونه خوراکی که می خواد رو داشته باشه.
و این مرد یا زنی 54 ساله است که من دارم باهاش صحبت می کنم،
چون نمی تونه اون وسیله کوچکی که می خواد رو بخره،
چون پول پرداختش رو نداره.
حدس بزن چیه؟شما به هیچ وجه قرار نیست پول تمام وسایلی که میخواهی رو داشته باشی.
نوع بدهی که بیشتر مشکلات جامعه ما رو شکل میده
ناشی از احساس نیاز برای همراه شدن با ظاهر جامعه است.
برای حفظ ظاهر بارهای غیرضروری رو بر دوش خودتون قرار می دهید.
اگر که من نمیتونم ماشین بی ام دبلیو خریداری کنم،
ولی حاضر باشم که زیر بار بدهی برم تا یکی بخرم،
چنین کاری رو انجام میدم چون... پاداش اجتماعی می خواهم، درسته.
از... از این که به عنوان شخصی خاص دیده بشم.
زمانی که نیازهای اساسی شما برآورده شد،
راهی که ما به عنوان یه انسان حدی برای کافی تعیین می کنیم،
به اطرافیانمون بستگی داره.
"پس، اینجا ضرب المثل" چشم و هم چشمی مطرح میشه.
ما مبلمان، لباس ها، ماشینمون،
رو براساس اطرافیانمون قضات می کنیم.
قبلاً اطرافیان ما در وضعیت اجتماعی و اقتصادی مشابهی بودن.
مثلاً می گفتیم، "جالبه "وسایل مشابهی داریم،
ولی الان، با هجوم رسانه های اجتماعی و تلویزیون،
شاهد چیزی هستیم که "گسترش عمودی گروه مرجع ما" نامگذاریش کرده ایم.
حالا من موهای خودم رو با جنیفر انیستون مقایسه می کنم.
خونه ام رو با ملک کیم کارداشیان مقایسه می کنم.
فکر می کنم که امروزه بیشتر از هر زمان دیگری دچار نگرانی و نارضایتی هستیم،
چون که ما زیاد می دونیم، یا تصور می کنیم که زیاد می دونیم،
درباره این که در خانه همسایه و دوستان ما چه اتفاقی میافته.
و این قیاس نسبت به نسل های گذشته بسیار شدیدتر شده،
و ما دائماً در حال مقایسه زندگی خود با دیگران هستیم.
و زمانی که این کار رو می کنیم .به ندرت به حد معینی می رسیم،
نسل جدید، بیشتر از ، نسل های قبل
باید یاد بگیریم که چگونه توجه خودمون رو مدیریت کنیم،
چون افراد زیادی در حال رقابت برای اون هستن
و به ما گفته بشه که، مثلاً "!این رو ببین، خوشحالت می کنه"،
"!بخرش ، و تو خوشحال خواهی بود"
و باید در مواجهه با چنین مواردی عقب ".نشینی کرده و بگیم،" نه، نه، نه
من اول نیاز به زمان دارم
تا به این تصور برسم که چه چیزی ".باعث خوشحالی من خواهد شد"
برای من، با یک سوال شروع شد.
چگونه زندگی شما با کاستی می تواند بهتر باشد؟
با پاسخ به این سوال، قادر بودم تا هدف ساده زیستی رو تشخیص بدم.
نه که فقط "چگونه،" بلکه مهم تر از ".اون "چرا
متوجه شدم، اگر که زندگی رو ساده بگیرم،
زمان بیشتری برای سلامتی ، برای ارتباطاتم،
برای خلاقیت ، برای امور مالی خودم خواهم داشت،
و می تونم به روشی معنادار به فراتر از تنها خودم کمک کنم.
می بینی، من قادر بودم تا مزیت های ساده زیستی رو متوجه باشم
قبل از این که کمد لباسم رو خالی کنم.
پس، زمانی که واقعاً نوبت من رسیده بود .از کوچک شروع کردم،
از خودم سوال دیگری پرسیدم.
چه اتفاقی رخ میده اگر که یه دارایی فیزیکی خودتون رو از زندگی حذف کنید
هر روز به مدت یک ماه؟ فقط یکی.چه اتفاقی رخ میده؟
بذارین به شما بگم.در 30 روز اول خیلی بیشتر از 30 تا وسیله رو حذف کردم.
خیلی، خیلی بیشتر.
پیدا کردن مواردی که بتونم حذف کنم تبدیل به نوعی چالش شخصی برای من شده بود.
پس من اتاق و کمد و کابینت و راهروی خونه ام رو گشتم،
ماشین و دفتر محل کارم رو،
جست و جو برای مواردی که بتونم از شرشون خلاص بشم،
حفظ مواردی که به زندگی من ارزشی اضافه می کنن.
از خودم پرسیدم، درباره هر شیء مصنوعی اطرافم فکر کردم،
"آیا این وسیله ارزشی به زندگی من اضافه می کنه؟"
هرچه بیشتر این سوال رو مطرح کردم انرژی بیشتری پیدا کردم،
و در آغوش گرفتن ساده زیستی هر روز آسان تر می شد.
هرچه بیشتر انجام دهید، احساس آزادگی ، و خوشحالی، و سبکی بیشتری خواهید کرد،
و بیشتر به دنبال دور انداختن وسایل خواهید بود.
برای من، از چندتا لباس به کمد لباس رسید.
از چند تا دیسک به کتابخانه ای از دیسک های به درد نخور رسید.
چند تا وسیله تزئینی
منجر به کشوهای عاری از هر وسیله شد.
این چرخه زیبایی است.هرچه بیشتر اقدام کنید .بیشتر انجام خواهید داد،
وقتی که شروع به دور انداختن وسایل کردم،
انگار که یه انرژی کل قضیه رو به دست گرفته بود.
تبدیل به گلوله برفی شده بود که نمی تونستم کنترلش کنم.
آماده بودم که تا جای ممکن از شر وسایلم خلاش بشم.
زمانی که کشوها رو باز می کنید و به وسایل پشت اون نگاه می کنید،
فکر نمی کنم که حتی متوجه شده باشم
نصف وسایلی که در کشو و کمد ها پنهان کرده ایم رو.
این... این تنها با تمرکز بر یه قسمت از خونه کمک شایانی کرد،
به جای تنها فکر کردن،
اوه، وای ، من طی 35 سال وسایلی در " " .خانه ام جمع کرده ام که باید از شرشون خلاص بشم
ما از شر انبار اجاره ای خودمون خلاص شدیم.
انبار بزرگی که سال های بسیاری در حال پرداخت اجاره اش بودیم
و ما حتی نمی دونستیم چه چیزی داخلش وجود داره، همه رفت.
یادم میاد که به سراغ کلکسیون دیسک های خودم رفتم،
و حتی به یاد ندارم که یه پخش کننده دیسک در ماشینم داشته باشم.
"، این همان چیزی بود که من رو به فکر فرو برد این شاید دلیلی"
برای من باشه که اگه نمی تونم پخششون کنم ".پس از شرشون خلاص بشم"
از زمانی که شروع به دور انداختن وسایل کردم،
یکی یکی، خیلی احساس آزادگی کردم.
این آزادی بود.
زمانی که شروع به پیش رفتن کردم .از شر 14 شلوار خلاص شدم،
ارتفاع توده شکل گرفته رو نمی تونستم باور کنم.
پس میدونی، من در حقیقت، پیش رفتم و تعداد اون ها رو شمردم،
و انگار که "! 14 جفت شلوار در کمد لباس"،
ما خونه خودمون رو برای فروش گذاشتیم،
چون که به دنبال شروع تازه ای بودیم
و به زندگی ادامه بدیم، میدونی
و واقعاً آزاد باشیم.
تازه که شروع کردم ، احساس آزادی خوبی داشتم،
و من... من باهاش همراه شدم.
پس از گذشت 8 ماه از مرگ مادرم،
عمداً از شر بیش از 90 درصد از اموالم خلاص شدم.
هرچند، اگر که امروزه خونه من رو ببینی ، احتمال نداره که وارد بشی و بگی،
"!اوه، خدای من"
"!این طرف یه ساده زیسته
نه، احتمالاً این سوال برای شما مطرح بشه که چگونه اوضاع رو سازمان دهی کردی،
و من به شما خواهم گفت که من و خانواده ام .صاحب وسایل زیادی نیستیم،
ولی هر چی که داریم به زندگی ما ارزشی اعطا می کنه.
تمامی دارایی های ما،
لباس ما، ماشین ما ظروف آشپزخونه ما، مبلمانمون،
یه کارکردی داره.
به عنوان یه ساده زیست هر چیزی که من مالکش هستم یه هدف،
یا لذتی برای من داره .و باقی موارد وجود ندارن،
با کنار زدن تمام ناهنجاری ها، من
بالاخره احساس کردم که سوالات عمیق تری از خودم بپرسم.
"، سوالاتی مثل چه زمانی برای تمام این دارای های"
مادی ارزش قائل شدم؟
چه چیزی واقعاً در زندگی من مهمه؟
چرا من این قدر ناراضی بودم؟
من قراره به چه کسی تبدیل بشم "و چگونه قراره موفقیت خودم رو تعریف کنم؟"،
این ها... سوالاتی با پاسخ های دشواری هستن،
ولی مشخص شد که از جمع آوری وسایل اضافی من خیلی مهم تر هستن.
و اگر که ما نتوانیم با احتیاط به این سوالات پاسخ دهیم، با دقت
پس تمامی اون کمدها رو که تمیز کردیم
در آینده نه چندان دور با خریدهای جدیدی جایگزین خواهد شد.
پس، وقتی من رهاشون کردم
و همان طور که شروع به روبرو شدن با سوالات دشوار زندگی کردم
زندگی من ساده تر شد.
اطرافیان من نیز متوجه تفاوت شدند.
دوست صمیمی من ، شخصی به نام رایان نیکودیمِس،
که از دوران کلاس پنجم که چاق بودیم می شناسمش
یه روز به سراغ من اومد و گفت
"تو چرا این قدر خوشحالی؟"
پس برای اون قضیه ساده زیستی رو تعریف کردم.
و اون گفت "ساده زیستی دیگه چیه؟"،
و من به اون گفتم، "ساده زیستی ، چیزیه که ما رو به رهایی از وسایل تشویق می کنه"
پس می تونیم فضایی برای مسائل مهم تر زندگی خالی کنیم،
که در واقع اصلاً چیز خاصی نیستن.
رایان، میدونی چیه؟
فکر می کنم که شما هم از ساده زیستی سود خواهی برد، چون
".خب، چون تو وسایل زیادی داری"
ترجمه نشده
اون جا زمانیه که یادم میاد
که واقعاً چه کار متفاوتی با زندگی خودت داری انجام میدی.
مثلاً، باید متوجه می شدم که "خب، جاش چه کار متفاوتی داره انجام میده؟"،
چون زندگی من کاملاً از کنترل خارج شده بود .به تغییر نیاز داشتم.
و واضحه که تو تغییراتی در زندگی خودت انجام دادی ...پس،
یادمه که برای یه ناهار مفصل تو مترو دعوتت کردم.
آره - ...و نشستیم.
و ساندویچ می خوردیم،
و یادمه که از تو پرسیدم "تو چرا این قدر خوشحالی؟"،
و میدونی، اگر که به خاطر تو نبود
که ساده زیستی برای من تعریف بشه - آها.
اگر که کسی جز تو بود فکر نمی کنم که این طور سریع،
مایل به امتحانش می بودم.
همان طور که نشسته بودیم ، داشتیم ناهار می خوردیم،
اون شروع به تعریف کرد که چگونه طی ماه های اخیر در حال ساده سازی بوده.
پاک سازی به هم ریختگی ها.
فضاسازی برای .مسائل مهم تر زندگی
پس من، که حل کننده مشکلاتم باشم،
همون جا تصمیم به ساده زیستی گرفتم.
به جاش نگاه کردم ، و با هیجان اعلام کردم که،
خیلی خب رفیق، من پایه ام.انجامش میدم" .می خوام که یه ساده زیست باشم!
"حالا چی؟"
می بینی، من نمی خواستم که چندین ماه
رو مثل اون آروم طی کنم.
منظورم اینه که، برای اون جواب داده .ولی من می خواستم که سریع تر نتیجه بگیرم،
پس، یه ایده خیلی باحال به اسم مهمونی بسته بندی به ذهنمون رسید.
تصمیم گرفتیم که طوری وسایلم رو بسته بندی کنیم .که انگار قراره نقل مکان کنم
سپس من بسته هایی رو باز خواهم کرد که برای 3 هفته آینده نیازشون دارم.
پس جاش اومد پیش من، و در بسته بندی همه وسایل به من کمک کرد.
لباس های من، ظروف آشپزخونه ، حوله ها، تلویزیون من،
وسایل الکترونیکی، عکس و نقاشی های من، لوازم بهداشتی.
همه چیز .ما کاملاً وانمود کردیم که در حال نقل مکان هستیم.
پس از 9 ساعت و چندین سفارش پیتزا،
من و جاش ، در اتاق نشیمن دومم نشستیم،
به جعبه هایی که تا چندین متر روی هم انباشته شده بودن نگاه می کردیم.
تمام وسایلی که صاحبشون بودم،
تمام وسایلی که به سختی طی یه دهه اخیر براشون زحمت کشیده بودم،
همگی در اون اتاق جمع شده بودن.
جعبه روی جعبه ها .چیده شده بودن
حالا هر جعبه به خوبی علامت گذاری شده بود
تا زمانی که به مورد خاصی نیاز داشتم راحت پیداشون کنم.
"، برچسب هایی مثل" کشوی خرده ریز
"، اتاق نشیمن شماره یک"
"، لوازم آشپزخونه"
"، کشوی خرده ریز شماره 7"
21 روز بعدی رو به باز کردن تنها وسایلی که نیاز داشتم اختصاص دادم.
مسواکم، لباس خواب،
یک سری لباس برای محل کار،
مبلمانی که واقعاً استفاده می کنم،
جعبه ابزار،
یک سری ظروف آشپزخونه.
تنها مواردی که در زندگی من ارزش داشته باشن.
پس از 3 هفته
هنوز 80 درصد از
وسایلم درون جعبه ها قرار داره.
همون جا موندن، غیرقابل استفاده.
میدونی، به اون جعبه ها نگاه می کنم
حتی به یاد ندارم که تو اکثر اون جعبه ها چی بوده.
تمام مواردی که برای خوشحالی خودم وارد زندگی ام کردم
کار خودشون رو انجام ندادن.
پس تصمیم گرفتم از شرشون خلاص بشم و میدونی چیه؟.
برای اولین بار در زندگی احساس آزادی کردم.
زمانم رو به دست آورده بودم.
به زندگی برگشته بودم.
و در حالی که زندگی خودم رو تغییر می دادم،
تمرکزم رو بر روی اجتماع گذاشتم .نه مصرف گرایی،
اهدا کردن .نه گرفتن،
مردم، نه کالا.
میدونی، این باعث شد تا دوباره زندگی خودمون رو ، ارزیابی کنیم
اهداف و تعهدات خودمون رو ارزیابی کنیم.
دوستان، و خانواده، و هم دانشگاهی ها هم اعتراف کردن که .من تغییر کرده ام
به من این فرصت رو میده
تا همون شخصی باشم که قبلاً درباره اش صحبت می کردم.
به خاطر این که ارزش های من واقعاً مورد سازماندهی قرار گرفت،
ممنون هر ثانیه از زندگی هستم.
دوباره دارم خودم رو پیدا می کنم.
و به این خاطر، خیلی سپاس گذارم.
ساده زیستی
زندگی من رو تغییر داد.
این احساسات روح من رو صیقل داد .میدونی، واقعاً طاقت فرسا بود.
و میدونی، این احساس فراوانی زیاد بود.
مثل یه فراوانی که .همه چیز خوبه
هرآن چه که نیاز دارید در دسترس شما هست.
و فکر نمی کنم که
خب، فکر کردن به اون من رو احساساتی می کنه.
آه
فکر نمی کنم از 4 یا 5 سالگی تا به حال چنین حسی رو تجربه کرده باشم، پس
این یه دانش عمیقیه، میدونی .تمام چیزی که همیشه می خواستم،
میدونی، تمام چیزی در جست و جوی اون بودم تمام نیاز من،
من قبلاً داشتمش.
پس از یه سال از امتحان کردن مهمونی بسته بندی،
اتفاقی غیر منتظره رخ داد.
رئیس من یه روز صبح جمعه با من تماس گرفت
و گفت که عصر اون روز در سین سیناتی هم رو ببینیم
تا در دفتر منابع انسانی شرکت با اون ملاقات کنم.
وارد سالن کنفرانس شدم و رئیسم رو دیدم
و یه نفر از منابع انسانی در سمت دیگر میز کنفرانس نشسته بود.
رئیسم سرش رو تکون داد.
رئیسم گفت که"ما طی آخرین تحقیقات،
".جایگاه شما رو رد صلاحیت کرده ایم"
".این تغییر، بلافاصله عملی خواهد شد"
پس از 7 بار ترفیع طی کمتر از یه دهه،
بدون هیچ اخطاری اخراج شدم.
و سپس از فکر بعدی خودم تعجب کردم.
این بهترین اتفاقی نیست که" "ممکنه برای من رخ بده؟
انگار که یه وزن خیلی سنگینی از رو دوش های من برداشته شد.
می دونستم که باید رو به جلو حرکت کنم،
و این فشار رو به جلویی بود که نیاز داشتم.
تمام چشم انداز من تغییر کرده بود.
"، و سپس با خودم گفتم که ممکنه اون بیرون افرادی باشن"
که می تونن در زندگی من ارزش پیدا کنن.
".افرادی که می تونن در داستان ما ارزش پیدا کنن
پس من و جاش، تصمیم گرفتیم کاری رو انجام بدیم .که هر مرد 30 ساله دیگری هم انجام میده
ما یه وبلاگ تاسیس کردیم.
یه دهه گذشته بود.
و میدونی چیه؟ یه اتفاق شکفت انگیزی رخ داد.
در ماه اول 52 نفر سایت اینترنتی ما رو مشاهده کردن.
می دونم که ممکنه در نگاه اول غیرقابل توجه به نظر برسه،
ولی من و جاش .هیجان زده بودیم،
و سپس دیگر رخدادهای قابل توجه دیگری اتفاق افتادن.
52 نفر به 500 نفر به 500 هزار نفر،
و حالا این افتخار رو داریم که
هرساله پیغام های خودمون رو با میلیون ها نفر به اشتراک بذاریم.
کاشف به عمل اومد که ، وقتی به زندگی مردم ارزش می بخشی،
اون ها مشتاق هستن تا داستان شما رو با دوستان و خانواده خودشون به اشتراک بذارن
تا به زندگی اون ها ارزش اعطا کنن.
برگشتن ما به این جا خیلی مناسب بود.
نه فقط در دیتون، بلکه در این جا، در این کافه،
چون همه چیز برای ما از این جا شروع شد.
حتی زمانی که در شرکت کار می کردیم،
من و تو این جا قرار می گذاشتیم .این جا مکانی برای خلق ایده بود،
انگار که ما به این فضا به دور از اون شرکت احتیاج داشتیم،
به دور از فضای شخصی ناهنجارمون،
تا به اینجا بیایم، بفهمیم که چگونه خلق کنیم .چگونه زندگی خودمون رو ساده کنیم،
تا این احساسی که ما تجربه کرده بودیم رو لمس کنم
و روی کاغذ بنویسیمش.
به گمونم باید اجازه بدیم که یه شروع تازه در زندگی داشته باشیم،
"، فکر می کردم این زندگی باشه که دنبالش بودم" ، ولی این طور نبود
".پس من قراره از نو دوباره شروع کنم
اگر که شما یه رویا، و شور و اشتیاق درونتون دارین،
چرا متکی به چیزی و کسی که قبلاً بودین و انجام می دادین هستین
و... و اون کسی می خواهید نباشین؟
مهم نیست که در کجای سفر خود به سمت کاستی هستیم،
ما همیشه به سمت اون کشیده خواهیم شد.
جهت مقایسه، جهت فشاری که از سمت رسانه ها قرار میگیریم.
و حقیقت اینه که ما به طور دائم باید خودمون رو متمرکز کنیم.
ما الکی زندگی رو برای خودمون سخت می کنیم
چون چشم انداز اشتباهی داریم
یا مسیری که ممکنه سمت ما بیاد رو دست کم می گیریم
به جای این که برای خودمون وقت صرف کنیم،
آروم می نشینیم و می گوییم که،
نمی خواهم که ایده هایی برای" زندگی خوب میتونم داشته باشم
از منابع انگیزشی خارجی دریافت کنم.
به اون صدای درونی گوش می کنم تا ببینم ".من رو به چه سمتی هدایت می کنه"
اگر که مردم می تونستن تصمیم بگیرن که به طور کامل سرزنده باشن،
اگر می تونستن تا از شر موارد آزار دهنده خلاص بشن،
اون جا هست که شور و اشتیاقت رو پیدا می کنی.
اما اشتیاق شما هرگز درباره خود شما نخواهد بود.
اشتیاق شما درباره رفتار مثبتی .خواهد بود که می تونی در این دنیا اعمال کنین
به همین خاطره که من و جاش الان این جا هستیم.
امیدواریم که بتونیم با تشویق شما برای رها کردن
به زندگی شما ارزش دهیم.
تا تصور بزرگتری از دنیا داشته باشید.
زمان بیشتر ، ارتباطات عمیق تر،
رشد، و همکاری .و رضایت بیشتر،
یه زندگی پرشور،
گرفتار دام اطراف جهان آشفته خود نباشید،
آن چه شما تصور می کنید یه زندگی خودخواسته هست.
بی عیب نیست.
حتی راحت هم نیست.
ولی یه زندگی ساده است.
و برای رسیدن به اون، باید از مواردی دست بکشی .که سر راه شما قرار داره
♪ فضا رو خالی کن ♪ ♪ یه لحظه رو پیدا کردم تا به خودم بیام ♪
♪ جمع آوری خاطرات ♪ ♪ اون ها رو در یه قاب قرار دادیم ♪
♪ زیبایی هر روز ما ♪
♪ به دیوار خونه ای که ساختیم آویزون کنیم ♪ ♪ زندگی که ما ساختیم ♪
♪ تو دوران کودکی من رو ♪ ♪ زیر تختت نگه داشتی ♪
♪ دوران نوجوانی من ♪ ♪ داخل یه قفس گیر کرده ♪
♪ نقاشی های من روی در یخچال تو ♪
♪ تمام یادگاری ها رو نگه داشتی ♪
♪ چون وحشت داشتی ♪ ♪ که فراموششون کنی
♪ تو تمام وسایل من رو نگه داشتی ♪
♪ گویی که انگار عشق تو کافی نبوده ♪
♪ ولی من همیشه متوجه عشق تو بودم ♪ ♪ باشکوه بود ♪
♪ باشکوه ♪
♪ می خواهم تا زندگی خودم رو بسازم ♪ ♪ یه یادگاری از من و تو ♪
♪ تا جاودانه بمونه ♪ ♪ که تسلیم نشدنی بودیم ♪
♪ و زمانی که بدن من به خاک تبدیل بشه ♪
♪ عشق من رو به یادت بیار ♪ ♪ باشکوه بود ♪
♪ باشکوه ♪
W W W . H E X D L . C O M