‫بعضی وقتا، فکر می‌کنم من نفرین شده‌ام
‫به خاطر اتفاقی که قبل از ‫به دنیا اومدنم رخ داد
‫ببینید، مدت‌ها قبل ‫خانواده‌ای زندگی می‌کرد
‫پدر خانواده یه نوازنده بود
‫و خانواده‌ش همیشه ‫آهنگ می‌خوندن و می‌رقصیدن
‫و بابت نعمت‌های الهی شکرگذار بودن
‫اما پدر خانواده رویایی داشت
‫که برای دنیا بنوازه
‫و یک روز..
‫اون با گیتارش خونه رو ترک کرد
‫و هیچوقت برنگشت
‫و مادر خانواده..
‫که وقت عزاداری برای ‫اون نوازنده‌ی از دست رفته نداشت
‫بعد از بیرون انداختن تمام آلات موسیقی از زندگیش..
‫راهی برای تامین معاش دخترش پیدا کرد
‫اون آستین‌هاش رو بالا زد..
‫و یاد گرفت که چطوری کفش درست کنه
‫اون می‌تونست بره تو کار آب‌نبات..
‫یا وسایل آتش بازی..
‫یا لباس زیر کشتی گیرها
‫اما نه
‫اون کفش‌ها رو انتخاب کرد
‫و بعد به دخترش یاد داد کفش درست کنه
‫و بعدتر به دامادش اینکارو یاد داد
‫و بعد نوه‌شون وارد این عرصه شد
‫و هر چقدر خانواده‌ش بزرگتر شد، ‫کسب و کارش هم بزرگتر شد
‫موسیقی خانواده‌ش رو از هم پاشید
‫اما کفش خانواده‌ش رو کنار هم نگه داشت
‫اون زن رو که می‌بینی...
‫مادر جدمه..
‫مامان ایملدا
‫قبل از اینکه من به دنیا بیام اون مُرده
‫اما اعضای خانواده‌م هر سال...
‫در روز مُردگان داستانش رو تعریف می‌کنن
‫و دختر کوچکش؟ ‫اون مادر مادر بزرگم، مامان کوکوئه
‫سلام، مامان کوکو
‫حالت چطوره، جولیو؟
‫در واقع اسم من میگوئله
‫اما مامان کوکو یه مقدار حافظه‌ش مشکل داره
‫اما حرف زدن باهاش حس خوبی بهت میده
‫پس تقریبا هر چیزی رو بهش میگم
‫من قبلا اینطوری میدویدم
‫اما الآن که اینطور میدوم ‫سریع‌تره
‫برنده... جنگجوی کوکوئه!
‫اینورم چال دارم، اینور ندارم!
‫چال دارم! چال ندارم! ‫چال دارم! چال ندارم!
‫میگوئل، غذات رو بخور
‫ابولیتا، اون دختر مامان کوکوئه
‫تو خیلی لاغری پسر ‫چند تا بیشتر بخور
‫نه، ممنون
‫فقط پرسیدم که دلمه‌ی بیشتر میل داری یا نه
‫دارم؟
‫خودمم فکر می‌کردم همینو میگی
‫ابولیتا هم مثل مامان ایملدا خونه رو اداره می‌کنه
‫موسیقی بی موسیقی!
‫
‫موسیقی بی موسیقی!
‫فکر می‌کنم ما تنهای خانواده‌ای در مکزیک هستیم ‫که از موسیقی متنفریم
‫و خانواده‌ام هم با این موضوع مشکلی نداره
‫اما من..
‫تا ناهار برگرد، پسرم
‫دوستت دارم، مامان
‫من مثل بقیه‌ی خانواده نیستم
‫- سلام، میگوئل ‫- سلام
‫- خیلی ممنون! ‫- قابل نداشت، میگوئل!
‫هی، دانته!
‫بشین!
‫بخواب!
‫غلت بزن
‫بلرزون
‫بزن قدش
‫خداحافظ، دانته
‫می‌دونم که نباید به موسیقی علاقه داشته باشم
‫اما این تقصیر من نیست
‫تقصیر اونه
‫ارنستو دلاکروز
‫بزرگترین نوازنده‌ی تاریخ
‫اینجا و در این میدان، ‫دلاکروز جوان..
‫اولین قدم‌هایش برای تبدیل شدن..
‫به بزرگترین و محبوب‌ترین خواننده‌ی مکزیک برداشت
‫اون هم مثل من از سانتا سسیلا و از صفر شروع کرد
‫اما وقتی می‌نواخت...
‫کاری می‌کرد که مردم عاشقش میشدن
‫اون تو فیلم‌ها هنرنمایی میکرد
‫باحالترین گیتار رو داشت
‫حتی می‌تونست پرواز کنه
‫و بهترین ترانه‌ها رو نوشته بود
‫اما محبوب ترین آهنگ من اینه..
‫" من رو به یاد بیار "
‫تا سال 1942
‫و هنگامی که توسط یه ناقوس غول‌پیکر ‫له شد
‫منم می‌خوام مثل اون باشم
‫بعضی وقتا به دلاکروز نگاه می‌کنم..
‫و یه حسی بهم دست میده
‫انگار یجورایی به هم متصلیم
‫انگار اگه اون تونسته آهنگ بزنه
‫شاید یه روزی، منم بتونم
‫اگه به خاطر خانواده نبودم
‫آی، آی، آی. پسرجون
‫ها؟
‫من ازت خواستم کفش‌هام رو واکس بزنی ‫نه داستان زندگیت رو تعریف کنی
‫آره، معذرت می‌خوام
‫فقط به خاطر اینه که نمی‌تونم ‫در موردش تو خونه صحبت کنم
‫ببین، من اگه جای تو بودم..
‫سینه‌م رو سپر می‌کردم و به خانواده‌م می‌گفتم..
‫من یه نوازنده‌م و باید ‫باهاش کنار بیاید
‫من هیچوقت نمی‌تونم چنین چیزی بگم
‫تو یه نوازنده‌ای، نه؟
‫نمی‌دونم
‫راستش من فقط برای خودم آهنگ میزنم
‫فکر می‌کنی دلاکروز با پنهان کردن استعدادهاش..
‫به بهترین نوازنده‌ی تاریخ بدل شد؟
‫نه!
‫اون اومد وسط میدون..
‫و با صدای بلند شروع به نواختن کرد
‫پسر، اونا دارن برای امشب ثبت نام می‌کنن
‫مسابقه‌ی موسیقی روز مردگان
‫اگه می‌خوای مثل قهرمانت باشی ‫باید ثبت نام کنی
‫خانواده‌ام عصبانی میشن
‫ببین، اگه انقدر ترسیدی ‫پس بهتره همون کفش واکس بزنی
‫بیخیال، اگه دلاکروز بود چه می‌گفت؟
‫از فرصتت استفاده کن؟
‫نشونم بدم چی تو چنته داری، پسر
‫من اولین مخاطبت میشم
‫میگوئل
‫
‫ابولیتا!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫
‫نوه‌م رو تنها بذار!
‫خواهش می‌کنم! من فقط داشتم ‫کفش‌هام رو واکس می‌زدم
‫من حقه‌ی شما ماریاچی‌ها رو می‌دونم
‫چی بهت گفت؟
‫اون فقط داشت ‫گیتارش رو بهم نشون میداد
‫خاک بر سرت!
‫نوه‌ی من یه بچه‌ی...
‫خام و معصومه
‫اون نمی‌خواد وارد موسیقی شما بشه، ماریاچی
‫ازش فاصله بگیر
‫الهی!
‫چیزی نیست، پسرم
‫تو بهتر از اینی که اینجا حضور داشته باشی
‫همین الآن میای خونه
‫چند بار بهت گفته بودیم؟
‫میدون پر از ماریاچی‌هاست
‫بله، عمو برتو
‫نه، نه، نه!
‫بزن به چاک، برو!
‫اون فقط دانته‌ست!
‫هیچوقت روی یه سگ خونگی اسم نذار!
‫تا ابد میفتن دنبالت!
‫حالا، برو کفشم رو بیار
‫پسرت رو توی میدون ماریاچی پیدا کردم
‫میگوئل؟
‫می‌دونی ابولیتا چه حسی در مورد میدون داره
‫من فقط داشتم کفش واکس میزدم
‫کفش‌های یه نوازنده‌ رو
‫خب توی میدون خوب میشه ‫کاسبی کرد
‫اگه ابولیتا میگه " میدون بی میدون" ‫یعنی میدونی بی میدون
‫اما امشب چی میشه؟
‫امشب چه خبره؟
‫خب امشب یه مسابقه‌ی استعداد یابیه
‫- و من فکر می‌کردم شاید بشه.. ‫- ثبت نام کنی؟
‫خب شاید؟
‫تو باید برای شرکت در این مسابقه یه استعدادی داشته باشی
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫کفش واکس بزنی؟
‫امروز روز مردگانه، کسی جایی نمیره
‫امشب، شب خانواده‌ست
‫اتاق طاقچه بذارش
‫من رو اونجوری نگاه نکن
‫روز مردگان فقط یه شب از ساله..
‫که نیاکان ما به دیدنمون میان
‫ما عکسشون رو بر روی طاقچه میذاریم
‫تا ارواحشون بتونن عبور کنن
‫این خیلی مهمه
‫اگه عکسشون رو نذاریم بالا، نمی‌تونن بیان
‫ما تمام این غذاها رو درست می‌کنیم
‫و هر چیزی که تو زندگیشون دوست داشتن، ‫براشون میذاریم
‫تمام اینکارها برای جمع کردن خانواده‌ست
‫من نمی‌خوام به یه جای نامعلوم بری
‫کجا داری میری؟
‫- فکر می‌کردم کارمون تموم شده ‫- خدای من
‫عضوی از خانواده بودن ‫یعنی اینجا باید کنار خانواده‌ت باشی
‫نمی‌خوام آخر عاقبتت اینطوری بشه...
‫مثل بابای مامان کوکو؟
‫هیجوقت اسم اون مرد رو نیار!
‫بهتره که فراموش بشه
‫- اما تو تنها کسی هستی که... ‫- هیس...
‫- من فقط... ‫- هیس
‫- اما... ‫- هیس
‫- من... ‫- هیس
‫بابا؟
‫بابا اومده خونه؟
‫مامان، آروم باش، آروم باش
‫بابا داره میاد خونه؟
‫نه، مامان ‫چیزی نیست، من اینجام
‫تو کی هستی؟
‫استراحت کن، مامان
‫من بهت سخت می‌گیرم چون بهت اهمیت میدم، ‫میگوئل
‫میگوئل؟
‫با این پسر باید چیکار کنیم؟
‫حق با توئه
‫این همون چیزیه که نیاز داره
‫توئی. بیا اینجا
‫زود باش، دانته ‫عجله کن
‫آخر سر من رو تو دردسر میندازی، پسر
‫یه نفر صدام رو می‌شنوه
‫ایکاش یه نفر می‌تونست صدام رو ‫بشنوه
‫به جز تو
‫خیلی خب
‫عالیه
‫من باید بخونم
‫من باید بنوازم
‫موسیقی، فقط در من جریان نداره..
‫موسیقی روح منه
‫وقتی زندگی ناامیدم می‌کنه
‫گیتارم رو می‌نوازم
‫باقی دنیا ممکنه از قوانین تبعیت کنن اما من..
‫از قلبم پیروی می‌کنم
‫می‌دونی این حس..
‫که موسیقی در هوا جریان داره..
‫و فقط داره برای تو نواخته میشه رو می‌شناسی؟
‫باید ایمان داشته باشی، خواهر
‫اما پدر، اون گوش میده
‫اون به موسیقی گوش میده!
‫اون هیچوقت قدرت موسیقی رو دست کم نمی‌گیره
‫اما پدر من...
‫هیچوقت اجازه نمیده
‫من دیگه نیازی به اجازه ندارم
‫وقتی فرصت درب خونه‌ت رو میزنه
‫-نباید از دستش بدی
‫باید از فرصتت استفاده کنی
‫آقای دلاکروز
‫چی باعث شد از فرصتتون ‫استفاده کنید؟
‫باید به رویاهام باور می‌داشتم
‫هیچکس دیگه‌ای قرار نبود ‫بذارتشون کف دست من
‫رسیدن به رویاهام تنها بستگی به خودم داشت
‫که سفت بگیرمش..
‫و به واقعت بدلش کنم
‫دیگه نمی‌خوام مخفی کاری کنم، دانته
‫باید از فرصتم استفاده کنم
‫حتی به قیمت جونم هم بشه ‫تو میدون ماریاچی می‌نوازم
‫مراسم روز مردگان شروع شده!
‫نه، نه، نه، نه!
‫باید راه رو تمیز نگه داریم
‫گلبرگ‌ها نیاکانمون رو به سمت خونه هدایت می‌کنن
‫مامان!
‫این رو باید بذاریم روی میز؟
‫توی حیاط، پسرها
‫می‌خوای بذاریمش کنار آشپزخونه
‫آره، بذاریدش کنار اون یکی
‫برو زیر، برو زیر
‫میگوئل؟
‫هیچی
‫مامان، بابا، من..
‫میگوئل، ابولیتا یه فکر...
‫فوق‌العاده به ذهنش رسیده
‫ما همه تصمیم گرفتیم...
‫که وقتشه تو در کارگاه به ما ملحق بشی
‫چی؟
‫دیگه کفش واکس نمی‌زنی
‫بلکه هر روز بعد از مدرسه، درستشون می‌کنی
‫میگوئل عزیز ما...
‫سنت خانواده رو ادامه میدی
‫و مراسم روز مردگان رو به جا میاریم!
‫نیاکانت خیلی بهت افتخار خواهند کرد
‫مثل عمه ویکتوریات صندل درست می‌کنی
‫و مثل بابا جولیوت کفش چرم می‌دوزی
‫اما اگه من نتونم خوب ‫کفش درست کنم، چی؟
‫میگوئل
‫ما خانواده‌تیم و راهنماییت می‌کنیم
‫تو یه ریورایی
‫و یه ریورا چیه؟
‫یه کفش‌ساز
‫نسل اندر نسل
‫پسر خودمه
‫دانته!
‫نه، دانته، صبر کن!
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه!
‫گیتار دلاکروز!
‫بابا؟
‫مامان کوکو
‫بابای تو ارنستو دلاکروزه؟
‫بابا! بابا!
‫بابا، بابا!
‫خودشه!
‫من می‌دونم کی پدر جدم بوده!
‫میگوئل، از اونجا بیا پایین
‫بابای مامان کوکو، ارنستو دلاکروز بوده
‫داری در مورد چی حرف میزنی؟
‫من یه نوازنده خواهم شد
‫اینا چیه؟
‫تو از خانواده‌ی خودت پنهون کاری می‌کنی
‫به خاطر تموم وقتیه که تو میدون سپری می‌کنه
‫با افکار مسخره شستشوی مغزیش دادن
‫افکار مسخره نیست
‫اون مرد ارنستو دلاکروز بوده
‫بزرگترین نوازنده‌ی تاریخ
‫همه‌مون این مرد رو می‌شناسیم
‫هر کسی هم که بوده، ‫بازم خانواده‌ش رو ترک کرده
‫آینده‌ای درش برای پسر من نیست
‫خب، بابا ‫تو گفتی خانواده راهنماییم می‌کنه
‫خب، دلاکروز هم خانواده‌ی منه
‫منم باید نوازنده بشم
‫صد سال سیاه! موسیقی اون مرد یه نفرین بود!
‫من چنین اجازه‌ای نمیدم
‫- فقط اگه میشد.. ‫- میگوئل
‫باید به حرف خونواده‌ت گوش کنی
‫موسیقی بی موسیقی
‫فقط به نواختن من گوش کنید...
‫این بحث تمومه
‫می‌خوای آخر عاقبتت مثل اون مرد بشه؟
‫که همه فراموشت کنن؟
‫که خانواده‌ت روی طاقچه نذارنت؟
‫برام مهم نیست روی طاقچه‌ی ‫احمقانه‌ی شما باشم
‫
‫- نه! ‫- مامان!
‫بیا
‫گیتار بی گیتار
‫موسیقی بی موسیقی
‫بیا
‫بعد از غذا خوردن با خانواده‌ت، حس بهتری پیدا می‌کنی
‫من نمی‌خوام عضوی از این خانواده باشم!
‫میگوئل! میگوئل!
‫من می‌خوام توی میدون بنوازم
‫مثل دلاکروز
‫هنوزم می‌تونم ثبت نام کنم؟
‫ساز داری؟
‫نه. اما شاید بتونم یه دونه قرض کنم
‫نوازنده‌ها باید ساز خودشون رو بیارن
‫یه گیتار پیدا کن بچه‌جون تا توی اون لیست بذارمت
‫معذرت می‌خوام، میشه گیتارتون رو قرض بگیرم
‫شرمنده، پسر جون
‫شما رفقا گیتار اضافی ندارید؟
‫نه
‫من فقط برای چند دقیقه به ‫یه گیتار نیاز دارم
‫بزن به چاک، بچه جون
‫ای پدر جد!
‫باید چیکار کنم؟
‫نه، نه، نه. دانته صبر کن!
‫آروم باش
‫معذرت می‌خوام
‫آقای دلاکروز
‫لطفا عصبانی نشید
‫من میگوئلم
‫نبیره‌تون
‫باید این رو قرض بگیرم
‫خانواده‌ی ما فکر می‌کنه ‫که موسیقی یه نفرینه
‫هیچکدومشون من رو درک نمی‌کنن ‫اما اگه شما بودی درک می‌کردی
‫اگه شما بودی می‌گفتی که ندای قلبم رو ‫گوش کنم
‫که از فرصتم استفاده کنم
‫پس، اگه مشکلی ندارید..
‫من داخل میدون بنوازم
‫مثل خودتون!
‫چه خبر شده
‫یه نفر گیتار دلاکروز رو دزدیده
‫پنجره شکسته، نگاه کن!
‫خیلی خب، کی اونجاست؟
‫معذرت می‌خوام، اونطوری نیست که به نظر میرسه...
‫دلاکروز..
‫کسی اینجا نیست!
‫- میگوئل! ‫- مامان!
‫میگوئل، بیا اینجا!
‫خدای من، پسر جون! ‫حالت خوبه؟
‫بیا، بذار کمکت کنم
‫ممنون، من...
‫دیووونه شدی؟
‫ببین چه داره بزرگ میشه
‫دانته؟
‫تو می‌تونی من رو ببینی؟
‫صبر کن ببینم! چه خبر شده؟
‫دانته! دانته
‫معذرت می‌خوام
‫میگوئل؟
‫- میگوئل؟ ‫- میگوئل؟
‫تو اینجایی!
‫اینجای اینجایی
‫تو می‌تونی ما رو ببینی؟
‫میگوئل نازنین ما!
‫میشه بدونم از کجا باید بشناسمتون؟
‫ما خانواده‌ت هستیم، پسر
‫عمه روزیتا؟
‫آره
‫بابا خولیو؟
‫
‫عمه ویکتوریا؟
‫اون کاملا مُرده به نظر نمیاد
‫کاملا هم زنده نیست
‫مامان ایملدا رو می‌خوایم
‫اون می‌تونه این موضوع رو درست کنه
‫
‫مامان ایملدا!
‫نمی‌تونه رد بشه!
‫توی دنیای مردگان!
‫گیر کرده!
‫عمو اسکار؟
‫عمو فیلیپه؟
‫سلام، میگوئل
‫یه حسی میگه این موضوع به تو ربط داره
‫اما اگه مامان ایملدا نمی‌تونه پیش ما بیاد..
‫پس ما میریم پیشش!
‫زود باشید!
‫یالا میگوئل، همه چی روبراهه
‫دانته؟
‫دانته، صبر کن!
‫باید پیش من بمونی، پسر!
‫تو نمی‌دونی..
‫کجا...
‫پس این یه رویا نیست
‫واقعا شما اون بیرون هستید
‫فکر می‌کردی نیستیم؟
‫نمی‌دونم والا
‫فکر می‌کردم مثل داستان‌های دیگه‌ای ‫که برای بچه‌ها سر هم می‌کنن..
‫دروغگی باشه
‫مثل ویتامین‌ها
‫میگوئل، ویتامین‌ها راستکی هستن
‫خب، الآن که فکر می‌کنم شاید راستکی باشه
‫ماصلا درست نیست که زل بزنی...
‫سانتا ما..
‫اونا...
‫آلبریج‌ها هستن؟
‫- اما اونا... ‫- آلبریج‌های واقعین
‫موجودات روحانی هستن
‫اونا ارواح رو در سفرشون ‫راهنمایی می‌کنن
‫زیر پات رو نگاه کن، اونا همه جا ‫خرابکاری می‌کنن
‫به سرزمین مردگان خوش برگشتید
‫لطفا تمام پیشکش‌هاتون رو برای ‫بازگشت آماده کنید
‫خوش برگشتید
‫چیزی برای اظهار دارید؟
‫یه مقدار بامیه از خانواده‌م گرفتم
‫چه عالی!
‫اگه حین سفر مشکلاتی داری..
‫ماموران سازمان تجدید دیدار خانوادگی..
‫در دسترس شما خواهند بود
‫خانواده‌ی بعدی، لطفا
‫عکس شما روی طاقچه‌ی پسرتونه
‫ملاقات عالی‌ای داشته باشید
‫- ممنون ‫- ممنون
‫و یادتون باشه قبل از طلوع آفتاب برگردید
‫از سفرتون لذت ببرید!
‫بعدی
‫عکس شما روی طاقچه‌ی دندون‌پزشکتون هستش
‫از ملاقاتتون لذت ببرید
‫ممنون
‫بعدی؟
‫بله، من فریدا کالو هستم
‫میشه بخش اسکنر رو رد کنیم؟
‫چون انقدر من روی طاقچه‌های زیادی هستم..
‫ممکنه سیستمتون هنگ کنه
‫ای بابا
‫به نظر میاد هیچ کس عکس شما رو ‫روی طاقچه‌ش نذاشته
‫فریدا؟
‫راستش وقتی که گفتم فریدا هستم...
‫اون..
‫اونو خالی بستم
‫و بابتش معذرت می‌خوام
‫اگه عکسی ازتون روی طاقچه نیست، نمی‌تونید ‫از روی پل رد بشید
‫می‌دونی چیه؟
‫یه طوری میرم اونور که خودتون هم نفهمید
‫
‫تقریبا... موفق شدم..
‫فقط یه کم دیگه مونده..
‫
‫بلند شو عمو
‫خیلی خب، کی اهمیت میده؟
‫پل گل‌های احمقانه
‫نمی‌دونم اگه کسی عکسم رو نذاره باید چیکار کنم
‫بعدی
‫بیا پسر، نوبت ماست
‫خوش اومدی، رفیق
‫چیزی برای اظهار دارید؟
‫راستش در واقع...
‫آره..
‫سلام
‫دلم برای دماغم تنگ شده
‫بیخیال، کمکمون کن، رفیق
‫امشب باید به ده دوازده‌تا طاقچه سر بزنیم
‫ما به همسر سابقت سر نمیزنیم، استنلی
‫روز مردگان لعنتی
‫من باید با رئیستون صحبت کنم
‫شرمنده خانم، اینجا میگه که..
‫هیچکس عکس شما رو نگذاشته
‫خانواده‌ی من همیشه‌ی خدا ‫عکس من رو میذارن روی طاقچه
‫اون جعبه‌ی شیطانی فقط ‫داره دروغ میگه
‫مامان ایملدا؟
‫خانواده‌ی من
‫اون نمیذاشتن من از پل رد بشم
‫به این زن و جعبه‌ی شیطانیش بگین..
‫که عکس من روی طاقچه‌ست
‫ما پیش طاقچه‌ها نرفتیم
‫چی؟
‫ما به یه نفر برخورد کردیم..
‫میگوئل؟
‫مامان ایملدا
‫چه خبر شده؟
‫شما خانواده‌ی ریورا هستید؟
‫خب، تو نفرین شدی
‫چی؟
‫روز مردگان روزیه که به مرده‌ها هدیه میدن
‫و تو در این روز ازشون دزدی کردی
‫اما من گیتار رو ندزدیدم
‫گیتار؟
‫اون متعلق به پدر جدم بود
‫اون می‌خواست که من داشته باشمش
‫ما در مورد اون نوازنده حرف نمیزنیم
‫اون از نظر این خانواده مُرده
‫شما همتون مُردید
‫معذرت می‌خوام، این آلبریج کیه؟
‫این دانته‌ست
‫به نظر که اصلا شبیه ‫آلبریج‌ها نیست
‫اون فقط شبیه یه سگ پیره
‫یا سوسیسی که کف آرایشگاه خوابوندی
‫هر چه که هست، من...
‫آلرژی وحشتناکی دارم
‫اما دانته که مو نداره
‫و من هم دماغ ندارم و ‫با این وجود اینطوریم
‫اما هیچکدوم از این‌ها رد نشدن ‫من رو توضیح نمیده
‫تو عکس من رو از روی طاقچه برداشتی؟
‫یه اتفاق بود
‫چطور باید برش‌گردونیم
‫خب، از اونجایی که مشکل خانوادگیه..
‫تنها راه برگردوندن نفرین..
‫گرفتن دعای خیر خاتواده‌ست
‫همین؟
‫دعای خیر خانواده‌ت رو بگیر..
‫و همه چیز به حالت عادی برمی‌گرده
‫باید تا طلوع خورشید اینکارو کنی
‫با طلوع خورشید چه اتفاقی میفته؟
‫دستت رو نگاه
‫وای، میگوئل ‫نباید روی ما غش کنی
‫اما جای نگرانی نیست
‫خانواده‌ت اینجاست
‫همین الآن می‌تونی دعای خیرشون رو بگیری
‫برگ گلبرگ، برگ گلبرگ
‫معذرت می‌خوام خانم
‫حالا، به چهره‌ی شخص زنده نگاه کن ‫و اسمش رو بگو
‫میگوئل
‫آفرین
‫حالا بگو ‫" دعای خیرم همراه توست"
‫دعای خیرم همراه توست
‫دعای خیرم همراه توست تا بری خونه...
‫و عکسم رو بذاری سر جاش ‫روی طاقچه..
‫و دیگه هیچوقت سراغ موسیقی نری
‫چی؟ اون نمی‌تونه اینکارو کنه؟
‫خب، از نظر فنی می‌تونه هر شرطی می‌خواد بذاره
‫باشه
‫پس گلبرگ رو بده میگوئل
‫اسکلت‌ها نیستن
‫میدون ماریاچی، بیا که اومدم
‫دو ثانیه هم روی قولت نموندی
‫این منصفانه نیست، این زندگی منه
‫شماها زندگی خودتون رو داشتید
‫بابا خولیو، من دعای خیرت رو می‌خوام
‫عمه روزیتا؟
‫اسکار؟
‫فیلیپه؟
‫عمه ویکتوریا؟
‫سختش نکن، پسر
‫یا به روش من برو خونه، یا ‫هیجوقت نرو
‫واقعا انقدر از موسیقی متنفرید؟
‫نمیذارم تو هم از راهی بری که اون رفت
‫راهی که اون رفت
‫اون خانواده‌ی منه
‫به مامان ایملدات گوش کن
‫اون نگران توئه
‫منطقی باش
‫معذرت می‌خوام، من باید برم دست‌شویی
‫الآن برمی‌گردم..
‫باید بهش می‌گفتیم..
‫که تو سرزمین مردگان دستشویی نداریم؟
‫تکون بخور
‫یه خانواده دنبال یه پسربچه‌ی زنده‌ست
‫من می‌خوام نوازنده بشم ‫پس به دعای خیر یه نوازنده نیاز دارم
‫باید پدر جدم رو پیدا کنیم
‫صبر کن، پسر جون
‫من اون پسر بچه رو پیدا کردم
‫معذرت می‌خوام ‫معذرت می‌خوام، مردم
‫معذرت می‌خوام
‫
‫دانته
‫بر هم زدن آرامش
‫فرار از دست مامور قانون
‫برداشتن ابروهات
‫اینم غیر قانونیه؟
‫خیلیم غیر قانونیه
‫باید رفتارت رو جبران کنی، رفیق
‫رفیق؟
‫خیلی خوبه این کلمه رو بشنوی چون..
‫من روز مردگان سختی داشتم..
‫و واقعا یه رفیق الآن به کارم میاد
‫و رفقا به همدیگه کمک می‌کنن
‫گوش کن، بذار من امشب از روی اون پل رد بشم...
‫و من برات جبران می‌کنم
‫تو از دلاکروز خوشت میاد؟
‫من و اون با هم رفیق قدیمی هستیم
‫می‌تونم بلیط ردیف اول نمایشش رو ‫برات ردیف کنم
‫می‌تونم ببرمت پشت صحنه تا ببینیش
‫فقط باید بذاری از اون پل رد بشم
‫من بایستی برای باقی تعطیلات ‫بازداشتت می‌کردم
‫اما شیفت من تقریبا داره تموم میشه..
‫و می‌خوام برم خانواده‌ی زنده‌م رو ببینم
‫پس فقط با یه اخطاریه آزادت می‌کنم
‫میشه حداقل لباسم رو پس بگیرم؟
‫نه..
‫هی!
‫تو واقعا دلاکروز رو می‌شناسی؟
‫چه کسی میخواد...! ‫تو زنده‌ای!
‫آره من زنده‌ام
‫و می‌خوام برگردم به سرزمین‌ زنده‌ها..
‫اما به دعای خیر دلاکروز نیاز دارم
‫چه مورد منحصر به فردی
‫اون پدر جدمه
‫اون پدر چیته؟
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا
‫وایسا، نه ‫وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا
‫آره! تو می‌خوای برگردی سرزمین زنده‌ها!
‫می‌دونی چیه؟ شاید این فکر خوبی نباشه...
‫نه، می‌تونم کمکت کنم
‫تو هم می‌تونی من رو کمک کنی ‫می‌تونیم همدیگه رو کمک کنیم
‫اما از همه مهم‌تر اینه که ‫تو می‌تونی من رو کمک کنی
‫میگوئل!
‫- من هکتورم! ‫- خوشبختم
‫بزن بریم، پسر جون!
‫اون خودش رو به کشتن میده!
‫من راهنمای روحم...
‫پپیتا رو طلب می‌کنم
‫کی اون گلبرگی که میگوئل لمس کرد رو داره؟
‫چه آلبریج قشنگی
‫تکون نخور
‫بالا رو نگاه کن! بالا رو نگاه کن!
‫بالا رو نگاه کن! بالا! بالا!
‫خیلی خب
‫تمومه
‫مثل یه اسکلت مُرده شدی
‫پس گوش کن، میگوئل ‫این دنیا بر اساس خاطرات پیش میره
‫اگه مردم خوب تو رو یادشون باشه، ‫عکست رو میذارن روی طاقچه...
‫و می‌تونی از روی پل رد بشی...
‫و در روز مردگان، مردم رو ببینی
‫مگر اینکه مثل من باشی
‫تو نمی‌تونی رد بشی؟
‫هیچکس عکس من رو بالای طاقچه نمیذاره
‫اما تو می‌تونی این موضوع رو عوض کنی!
‫این توئی؟
‫خوش تیپم، مگه نه؟
‫پس تو من رو می‌بری پیش پدر جدم..
‫و من هم وقتی رسیدم خونه، عکست رو میذارم روی طاقچه
‫چه بچه‌ی باهوشی!
‫ایده‌ی فوق‌العادیه‌ایه، آره
‫فقط یه نکته اینه که دلاکروز آدم...
‫سخت الوصولیه و من باید امشب خیلی ‫زود از اون پل عبور کنم
‫پس، تو خانواده‌ی دیگه‌ای اینجا نداری؟
‫یه نفر که بیشتر در دسترس باشه؟
‫نه
‫انقدر چوب لای چرخم نذار، رفیق
باید یه خانواده دیگه‌ای داشته باشید
‫فقط دلاکروز
‫اگه نمی‌تونی من رو ببری پیشش ‫خودم پیداش می‌کنم
‫باشه، باشه، بچه‌جون ‫خیلی خب
‫من می‌برمت پیش پدر جدت
‫اما اصلا آسون نخواهد بود
‫می‌دونی، اون آدم مشغولیه
‫وایسا ببینم، چیکار می‌کنی؟
‫دارم مثل اسکلت‌ها راه میرم ‫تا تابلو نشم
‫نه. اسکلت‌ها اینطوری راه نمیرن
‫تو همینجوری راه میری
‫نه، نمیرم
‫بس کن
‫نمایش طلوع آفتاب دلاکروز؟
‫پدر؟
‫هر سال، پدر جدت..
‫یه نمایش احمقانه ‫در روز مردگان اجرا می‌کنه
‫تو می‌تونی ما رو ببری اون داخل!
‫من..
‫تو اونجا گفتی که بلیط ‫ردیف اول رو داری
‫اون رو..
‫خالی بستم!
‫بابتش هم معذرت می‌خوام
‫آروم باش، پسر ‫بیا، می‌برمت پیشش
‫چطور؟
‫چون می‌دونم کجا قبل از نمایش تمرین می‌کنه
‫بهتره لباسم رو پس آورده باشی، هکتور
‫سلام، سزی
‫سلام
‫سزی!
‫لباس رو گم کردم!
‫خدای من!
‫من باید تا طلوع خورشید ۴۰ تا لباس ‫رقصنده آماده کنم
‫- و به لطف تو... ‫- سزی، سزی...
‫- یه لباس دیگه هم... ‫- سزی
‫- برای افتتاحیه کم آوردم ‫- دانته
‫دانته
‫ما نباید اینجا باشیم!
‫دانته! بیا اینجا!
‫تو! ‫چطور تونستی بیای اینجا؟
‫من دنبال...
‫سگ شولوی توانا!
‫راهنمای روح‌های سرگردان
‫و کدام روح رو به سمت من هدایت کردی؟
‫من فکر نمی‌کنم اون راهنمای روح باشه!
‫آلبریج‌ها می‌تونن به اشکال مختلفی دربیان
‫همونقدر که رمزآلود هستن ‫قدرتمند هم هستن
‫شایدم فقط یک سگه
‫بیا! به دیدگانت نیاز دارم!
‫تو بیننده‌ی مایی!
‫تاریکی!
‫و از دل تاریکی...
‫یه انبه‌ی عندی غول پیکر بیرون میاد..
‫که ازش رقاص‌ها بیرون میان..
‫که تمام رقاص‌ها...
‫منم
‫و اونا از شیر مادر می‌نوشن
‫که یه کاکتوسه ‫که البته اونم منم
‫و شیر کاکتوس، شیر نیست..
‫اشکه
‫زیادی تابلوئه؟
‫به حد کفایت تابلوئه
‫اما ای کاش میشد یه کم از موسیقی ‫درونش استفاده کرد
‫چی میشد اگه یه چنین ریتمی بهش اضافه میشد...
‫و بعد اینطوری ادامه پیدا کنه
‫و چی میشه اگه همه روی آتش باشه؟
‫آره! همه جا آتش باشه!
‫چه الهام گرفته
‫تو. تو روح هنرمندانه‌ای داری
‫رقاص‌ها برن بیرون. موسیقی محو بشه ‫و چراغ‌ها خاموش بشن
‫و ارنستو دلاکروز از صحنه بالا بیاد
‫چند تا آهنگ بخونه ‫و خورشید طلوع کنه و همه دست بزنن
‫معذرت می‌خوام، خود دلاکروز کجاست؟
‫ارنستو نمایش تمرینی اجرا نمی‌کنه
‫اون مشغول مهمونی مجللش ‫بر فراز برجشه
‫پسر جون، تو نمی‌تونی اینجوری من رو بپیچونی
‫زود باش، انقدر ستاره‌ها رو اذیت نکن
‫تو گفتی پدر جدم باید اینجا باشه
‫اونکه اونطرف شهر یه مهمونی بزرگ گرفته
‫کدوم خری تو نمایش تمرینیش شرکت نمی‌کنه؟
‫شما اگه انقد دوستای صمیمی هستید، ‫چرا اون دعوتت نکرده؟
‫اگه اون پدر جدته، ‫چرا تو رو دعوت نکرده؟
‫هی، گوستاوو! تو چیزی در مورد این مهمونی می‌دونی؟
‫مهمونی فوق‌العاده‌ایه
‫اما اگه داخل لیست مهمون‌ها نباشی ‫نمی‌تونی وارد بشی
‫سوسیس
‫هی، این سوسیسه
‫خیلی خندیدیم، بچه‌ها
‫سوسیس؟
‫این آدم مشهوره
‫یالا. ازش بپرس که چطوری مُرده
‫نمی‌خوام در موردش حرف بزنم!
‫یه سوسیس خفه‌ش کرده
‫خفه نشدم، خب؟ ‫غذام رو مسموم کردن...
‫اینا خیلی فرق می‌کنن
‫به همین خاطر از نوازنده‌ها خوشم نمیاد
‫یه مشت عوضی از خود راضی!
‫هی، منم یه نوازنده‌ام
‫- واقعا؟ ‫- خب...
‫اگه واقعا می‌خوای بری پیش ارنستو..
‫یه مسابقه‌ی نوازندگی در میدان دلاکروزه
‫برنده در مهمونیش نوازندگی می‌کنه
‫نه، نه، نه، پسر! ‫خیلی احمقی اگه فکر می‌کنی...
‫من باید دعای خیر پدرجدم رو به دست بیارم
‫می‌دونی از کجا می‌تونم یه گیتار پیدا کنم؟
‫آره... یه نفرو می‌شناسم
‫پیداش کردی، پپیتا؟ ‫پسرمون رو پیدا کردی؟
‫یه اثر پا!
‫این یه کفش ریورائه
‫- سایز هفت ‫- هفت و نیم
‫- زانو بزن ‫- میگوئله
‫چرا می‌خوای یه نوازنده بشی؟
‫چون پدر بزرگم هم نوازنده‌ست
‫کسی که تمام عمرش مثل میمون ‫برای غریبه‌ها نمایش اجرا کرده؟
‫نه، نه!‌ ممنون!
‫تو چی می‌دونی؟
‫خب، چقدر با گیتار فاصله داریم؟
‫تقریبا رسیدیم!
‫راه بیا، پسر!‌ زود باش!
‫پسر عمه هکتور!
‫سلام رفقا!
‫هکتور!
‫سلام، عمو ‫حال و احوال؟
‫این آدما خانواده‌ت هستن؟
‫آره، یه جورایی
‫ما کسایی هستیم که عکسی ازمون بر ‫روی طاقچه نیست
‫خانواده‌ای نداریم که بریم پیشش...
‫تقریبا فراموش شدیم، می‌دونی که؟
‫پس همه به همدیگه میگیم ‫پسر عمه و عمو و هر چیز دیگه‌ای...
‫- هکتور! ‫- عمه چلوس!
‫خیلی ممنون
‫یه کم برای من نگه دار
‫چیچارون این اطرافه؟
‫توی کلبه‌‌ست. فکر نکنم حوصله‌ی مهمون داشته باشه
کی بدش میاد پسر عمه هکتور بهش سر بزنه
‫شب بخیر، چیچارون
‫نمی‌خوام قیافه‌ی احمقانه‌ت رو ببینم، هکتور
‫بیخیال، روز مردگانه
‫یه پیشکش کوچک برات آوردم
‫بزن به چاک!
‫دلم میخواد چیچ، اما یه چیزی هست..
‫من و دوستم میگوئل...
‫واقعا باید گیتارت رو قرض بگیریم
‫- گیتارم رو؟ ‫- آره
‫گیتار عزیز و با ارزشم؟
‫قول میدم بهت برگردونمش
‫مثل همون وقتی که قول دادی ونم رو برگردونی؟
‫- یا یخچال کوچیکم؟ ‫- ببین این دفعه...
‫یا پیش‌بند و طناب و استخون رون پام؟
‫نه، مثل اونا نیست
‫استخون رونم کجاست، تو...
‫
‫حالت خوبه، رفیق
‫دارم محو میشم، هکتور
‫می‌تونم حسش کنم
‫اگرم می‌خواستم نمی‌تونستم باهاش بنوازم
‫تو، یه چیزی برام بزن
‫تو که می‌دونی من دیگه نمی‌نوازم، چیچ
‫گیتار رو برای بچه‌ می‌خوام
‫می‌خوایش؟
‫باید خودت به دستش بیاری
‫فقط به خاطر تو، رفیق
‫آهنگ درخواستی نداری؟
‫آهنگ مورد علاقه‌م رو که می‌دونی، هکتور
‫ادامه‌ش که اینجوری نیست.
‫بچه توی اتاقه.
‫خاطراتم زنده شد.
‫دستت درد نکنه.
‫صبر کن ببینم، چی شد؟
‫اون فراموش شده.
‫وقتی در دنیای زندگان کسی نمونده باشه ‫که تو رو به خاطر داشته باشه...
‫از این دنیا غیب میشی.
‫ما بهش میگیم ‫"مرگ نهایی."
‫اون کجا رفت؟
‫هیشکی نمی‌دونه.
‫ولی من باهاش ملاقات کردم.
‫می‌تونم وقتی برگشتم ‫به خاطر بیارمش.
‫نه، اینجوری جواب نمیده، بچه‌جون.
‫خاطرات ما...
‫باید توسط کسانی که در زندگی ما رو ‫می‌شناختن به بقیه منتقل شن.
‫در داستان‌هایی که ازمون تعریف می‌کنن.
‫ولی هیشکی زنده نمونده ‫که بتونه داستان‌های چیچ رو به بقیه منتقل کنه.
‫این اتفاقیه که بالاخره ‫برای همه می‌افته.
‫بیا بریم، دلا کروزیتو، ‫باید توی مسابقه برنده شی.
‫تو بهم گفتی از نوازنده‌‌ها متنفری.
‫هیچوقت نگفتی ‫خودتم نوازنده‌ای.
‫فکر کردی پدر جدتو ‫از کجا می‌شناسم؟
‫ما قبلنا با هم آهنگ می‌زدیم.
‫هرچی بلده رو من یادش دادم.
‫ما رو سیاه نکن.
‫تو با ارنستو دلا کروز ‫آهنگ می‌زدی؟
‫با برترین نوازنده‌ تاریخ؟
‫چقدر بامزه‌ای تو.
‫شاید بشه گفت اون ‫برترین ابروهای تاریخ رو داره.
‫ولی آهنگاش، ‫نه زیاد.
‫اصن نمی‌دونی داری درباره‌ی چی حرف می‌زنی.
‫به میدان دلا کروز خوش اومدین.
‫وقت نمایشه، بچه‌جون.
‫هر چی بخوای دارم، ‫بدو بیا تی‌شرت و عروسک دارم.
‫همگی خوش آمدین!
‫
‫کی آماده‌س یه کم آهنگ بشنوه؟
‫گروه‌های موسیقی قراره با هم نبرد کنند، دوستان.
‫برنده‌ی مسابقه ‫می‌تونه برای خودِ استاد...
‫ارنستو دلا کروز ‫در مهمونی امشبش اجرا داشته باشه!
‫اون بلیتمونه، بچه‌جون.
‫بیاین مسابقه رو شروع کنیم!
‫خب، نقشه چیه؟ ‫می‌خوای چه آهنگی بزنی؟
‫قطعاً آهنگ "منو به یاد بیاور".
‫نه، اونو اجرا نکن، نه.
‫بیخیال، محبوب‌ترین آهنگه.
‫بیش از حد محبوبه.
‫
‫آهنگ "پوکو لوکو" چطوره؟
‫ایول! این شد آهنگ.
‫دلا کروزیتو! ‫نفر بعدی تویی.
‫لُس چاچالاکوز، ‫نوبت شماهائه.
‫لُس چاچالاکوز!
‫همیشه قبل از اجرا ‫انقدر استرس داری؟
‫نمی‌دونم، ‫تا حالا اجرایی نداشتم.
‫چی؟ تو که گفتی نوازنده‌ای
‫هستم! یعنی، خواهم بود.
‫وقتی ببرم.
‫نقشه‌ت اینه؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫تو باید برنده شی، میگوئل.
‫زندگیت به معنای واقعی کلمه ‫به برنده شدنت وابسته‌ست.
‫و تا حالا این کارو نکردی؟
‫- من میرم رو صحنه. ‫- نه!
‫- خودم باید انجامش بدم. ‫- چرا؟
‫اگه نتونم برم اون بالا ‫و یه آهنگ اجرا کنم،
‫چطور می‌تونم به خودم بگم ‫نوازنده‌؟
‫این چه اهمیتی داره؟
‫چون نمی‌خوام دلا کروز ‫همینجوری الکی برام دعای خیر کنه.
‫باید اثبات کنم که...
‫ارزششو دارم.
‫چقدر نیت خوبی داری.
‫و چقدر الان وقت بدی براشه!
‫خیلی خب! باشه، باشه، باشه.
‫باشه، می‌خوای اجرا کنی؟ ‫پس باید از ته دل و جون اجرا کنی!
‫اول از همه باید خودتو گرم کنی.
‫استرست رو از خودت دور کن.
‫حالا بهترین فریادتو بهم نشون بده.
‫بهترین فریادمو؟
‫یالا، یه داد محکم بزن.
‫
‫حس خیلی خوبی داره.
‫خیلی خب، حالا، حالا، حالا نوبت توئه.
‫
‫عه، یالا، بچه‌جون.
‫دلا کروزیتو! ‫الان نوبت توئه!
‫میگوئل، منو نگاه کن. ‫منو نگاه کن.
‫یالا، برو بالا!
‫تو می‌تونی این کارو کنی.
‫توجه‌شونو جلب کن ‫و نزار حواسشون پرت شه!
‫هکتور...
‫مجبورشون کن گوش بدن، بچه‌جون. ‫تو از پسش برمیای.
‫دلا کروزیتو!
‫
‫داره چیکار می‌کنه؟ ‫چرا ساز نمی‌زنه؟
‫سگ خواننده رو برگردونین!
‫
‫با اینکه مُردی ‫ولی کارِت بد نیست.
‫خودتم بدک نیستی، چاقالو.
‫همینه!
‫نزدیکه؟ ‫پیداش کنین.
‫
‫تو بهترینی، میگوئل!
‫
‫ما داریم دنبال یه بچه‌ی زنده می‌گردیم.
‫حدوداً دوازده سالشه؟
‫شما یه بچه‌ی زنده دیدین؟
‫
‫کارِت خوب بود!
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫همینه!
‫کجا داری میری؟
‫باید از اینجا بریم.
‫چی؟ دیوونه شدی مگه؟ ‫ما داریم برنده میشیم.
‫خانم‌ها و آقایان...
‫من یک اعلامیه‌ی اضطراری دارم.
‫لطفاً حواستون باشه ‫اگه یه بچه‌ی زنده رو دیدین خبر بدین.
‫به اسم میگوئل جواب میده.
‫اون امشب از دست خانواده‌ش ‫فرار کرده.
‫خانواده‌ش فقط می‌خوان ‫برش گردونن به سرزمین زندگان.
‫صبر کن ببینم.
‫تو گفتی دلا کروز ‫تنها عضو خانواده‌ته،
‫و تنها کسیه که می‌تونه ‫تو رو برگردونه خونه.
‫من خانواده‌ی دیگه‌ای هم دارم، ولی...
‫تو در تمام این مدت ‫می‌تونستی عکس منو برگردونی؟
‫ولی اونا از موسیقی متنفرن. ‫من به دعای خیر یه نوازنده‌ نیاز دارم.
‫- تو بهم دروغ گفتی! ‫- عه، ببین کی داره این حرفو می‌زنه.
‫منو ببین، ‫من دارم فراموش میشم، میگوئل.
‫اصن نمی‌دونم تا آخر شب ‫اینجا هستم یا نه.
‫حاضر نیستم تنها فرصتم برای ‫عبور کردن از اون پل رو از دست بدم
‫چون تو دلت می‌خواد ‫یه زندگی خیالی مسخره‌ی پر از موسیقی داشته باشی.
‫- اصلاً هم مسخره نیست. ‫- من تو رو می‌برم پیش خانواده‌ت.
‫- ولم کن. ‫- بعداً ازم تشکر می‌کنی.
‫تو نمی‌خوای به من کمک کنی، ‫فقط به خودت اهمیت میدی.
‫- بیا این عکس ابلهانه‌ت مال خودت. ‫- نه!
‫- نه، نه، نه! ‫- به من نزدیک نشو!
‫نه!
‫کجا رفتی، بچه‌جون؟
‫کجایی؟
‫بچه‌جون؟
‫منو ببخش!
‫برگرد.
‫دانته، خفه شو!
‫بس کن، دانته.
‫اون نمی‌تونه کمکم کنه.
‫دانته، بس کن.
‫بس کن.
‫منو تنها بزار!
‫تو یه راهنمای روح نیستی، ‫فقط یه سگ احمقی.
‫حالا بزن به چاک!
‫خودشه!
‫همون پسرک زنده‌ست!
‫من درباره‌ش شنیده‌م، نگاه کن!
‫اون زنده‌ست.
‫
‫این مسخره‌بازیا ‫همین الان تموم میشه، میگوئل.
‫من تو رو دعای خیر می‌کنم، ‫و تو میری خونه.
‫دعای خیرتو نمی‌خوام.
‫میگوئل! وایسا!
‫برگرد اینجا!
‫میگوئل!
‫من دارم تلاش می‌کنم ‫زندگیتو نجات بدم.
‫تو داری زندگی منو خراب می‌کنی.
‫چی؟
‫موسیقی تنها چیزیه که منو خوشحال می‌کنه.
‫و تو می‌خوای اینو ازم بگیری.
‫تو هرگز احساس منو درک نمی‌کنی.
‫
‫من فکر می‌کردم از موسیقی متنفری.
‫من عاشق موسیقی بودم.
‫اون احساس رو به یاد میارم
‫که وقتی شوهرم آهنگ می‌زد و من می‌خوندم ‫بهم دست می‌داد،
‫و دیگه هیچ‌چیز مهم نبود.
‫ولی وقتی کوکو به دنیا اومد...
‫ناگهان چیزی در زندگیم قرار گرفت ‫که مهم‌تر از موسیقی بود.
‫من می‌خواستم به خونه و زندگی برسم.
‫اون می‌خواست برای تمام دنیا موسیقی بنوازه.
‫هر کدوم از ما یه چیزی رو فدا کردیم ‫تا به چیزی که می‌خوایم برسیم.
‫حالا تو باید یک تصمیم بگیری.
‫ولی من نمی‌خوام طرف کسی رو بگیرم.
‫چرا شماها نمی‌تونین طرف من باشین؟
‫خانواده‌ها باید اینطوری باشن،
‫باید از آدم حمایت کنن.
‫ولی شماها هیچوقت ازم حمایت نخواهین کرد.
‫خوش بگذره.
‫چقدر هیجان‌انگیز!
‫عه، ال سانتو!
‫من یکی از هوادارای بزرگتونم.
‫اجازه هست که من...؟
‫متشکرم، قربان.
‫دعوتنامه‌تون؟
‫عیب نداره، من نبیره‌ی ارنستوئم.
‫
‫ببخشید، آقایون.
‫بچه‌ها، این همونیه که آهنگ پوکو لوکو رو اجرا کرد!
‫امشب ترکوندی.
‫شماها هم همینطور!
‫من به عنوان یه نوازنده‌ ‫ازتون یه درخواستی داشتم.
‫عه، شماها برنده‌های مسابقه‌این، ‫بهتون تبریک میگم، بچه‌ها.
‫ممنون بچه‌ها.
‫
‫- از مهمونی لذت ببر، نوازنده‌‌کوچولو. ‫- متشکرم.
‫
‫نگاه، ارنستوئه.
‫دلا کروز.
‫آقای دلا کروز!
‫پوزش می‌خوام.
‫آقای دلا کروز!
‫آقای دلا...
‫ وقتی می‌بینی فرصت درب خونه‌ت رو میزنه، ‫ نباید از دستش بدی
‫ باید ازش استفاده کنی.
‫ تقریباً رسیدیم، دانته.
‫آقای دلا کروز!
‫آقای دلا...
‫ولی چه کاری از دستمون برمیاد؟ ‫هیچ امیدی برامون نمونده.
‫باید ایمان داشته باشی، خواهر.
‫ولی پدر، ‫اون هرگز گوشش بدهکار نیست.
‫ ولی به موسیقی گوش فرامیده.
‫
‫حالت خوبه، فرزندم؟
‫
‫تویی.
‫تو همون پسره‌ای.
‫همونی که از سرزمین زندگان اومده.
‫تو درباره‌ی من می‌دونی؟
‫همه داشتن درباره‌ی تو ‫صحبت می‌کردن.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫من میگوئل هستم.
نبیره‌ت
‫من یه نبیره دارم؟
‫من به دعای خیرت نیاز دارم
‫تا بتونم برم خونه ‫و مثه تو یه نوازنده‌ بشم.
‫باقی خانواده‌مون...
‫به حرفم گوش نمیدن.
‫ولی... امیدوارم بودم تو گوش کنی.
‫پسرم، با این استعدادی که تو داری...
‫چطور می‌تونم ‫به حرفت گوش ندم؟
‫هورا! من یه ‫نبیره دارم!
‫نگاه، فریدا اومده!
‫بله، خودم هستم، فریدا کالو.
‫ملاقاتتون باعث افتخارمه، خانم.
‫متشکرم.
‫نگرته، اینفانته،
‫با نبیره‌م آشنا شده‌این؟
نبیره‌م
‫هم زنده‌ست هم یه نوازنده‌ست.
‫با چال گونه، بی چال گونه. ‫با چال گونه، بی چال گونه.
‫بی چال گونه!
‫به افتخار دوستی‌مون!
‫من به خاطر تو حاضرم زمین و آسمون رو ‫جا به جا کنم، دوست من. نوش!
‫زهر!
‫می‌دونی، تمام بدلکاری‌هامو خودم انجام دادم.
‫
‫تمام اینا رو طرفداران فوق‌العاده‌م ‫از سرزمین زندگان فرستادن.
‫انقدر برام هدیه میذارن ‫که نمی‌دونم باهاشون چیکار کنم.
‫هِی، چی شده؟
‫زیادی بود؟ ‫به نظر ناخوش‌احوال میای.
‫نه، همه‌ش عالی بود.
‫- اما؟ ‫- فقط اینکه...
‫در تمام عمرم ‫تو اسطوره‌م بودی.
‫تو کسی هستی که ‫واقعاً رفتی و به موسیقی پرداختی.
‫ولی تا حالا شده ‫از تصمیمت پشیمون شی؟
‫از اینکه موسیقی رو ‫به بقیه‌ی چیزا ترجیح دادی؟
‫خداحافظی کردن با شهری که توش بزرگ شدم ‫و رفتن پی زندگی خودم
‫کار سختی بود.
‫و اینکه خانواده‌تو ول کردی و رفتی هم سخت بود؟
‫بله.
‫ولی جور دیگه‌ای نمی‌تونستم ‫انجامش بدم.
‫آدم نمی‌تونه انکار کنه ‫سرنوشتش چیه.
‫و تو، نبیره‌‌ی من...
‫سرنوشتت اینه که نوازنده‌ بشی.
‫من و تو هنرمندیم، میگوئل.
‫نمی‌تونیم متعلق به یک خانواده باشیم.
‫تمام دنیا خانواده‌مونه!
‫آتیش‌بازی شروع شده!
‫به زودی ادامه مهمونی به اون طرف شهر منتقل میشه ‫برای برگزاری اجرای تماشایی من در هنگام طلوع آفتاب.
‫میگوئل، تو هم باید بیای برنامه رو ببینی!
‫مهمون افتخاری من خواهی بود.
‫- جدی میگی؟ ‫- البته، پسرم.
‫نمی‌تونم.
‫من باید قبل از طلوع خورشید ‫برم خونه.
‫عه، واقعاً باید بفرستمت خونه.
‫ملاقاتت باعث افتخارم بوده.
‫متاسفم که شاهد رفتنت هستم، میگوئل.
‫امیدوارم خیلی زود بمیری.
‫خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫میگوئل...
‫من تو رو دعای خیر می‌کنم.
‫ما با هم یه قراری داشتیم، بچه‌جون.
‫تو که هستی؟ ‫معنی این کارا چیه؟
‫عه، فریدا. فکر کردم ‫نمی‌تونی به مهمونی بیای.
‫تو گفتی عکس منو برمی‌گردونی.
‫بهم قول دادی، میگوئل.
‫تو این مرد رو می‌شناسی؟
‫همین امشب باهاش آشنا شدم.
‫بهم گفت تو رو می‌شناسه.
‫هکتور؟
‫خواهش می‌کنم، می‌گوئل.
‫عکسمو بزار روی طاقچه.
‫دوست من، تو داری... ‫فراموش میشی.
‫و این تقصیر کیه؟
‫- هکتور، خواهش می‌کنم. ‫- اونا آهنگای من بودن که تو برشون داشتی.
‫آهنگای من بودن که تو رو معروف کردن.
‫- چی؟ ‫- اگه من دارم فراموش میشم...
‫به این خاطره که تو ‫هرگز به کسی نگفتی من اونا رو نوشتم.
‫چه حرفای دیوانه‌واری، دلا کروز ‫تمام آهنگاشو خودش نوشت.
‫تو می‌خوای بهش بگی ‫یا من بگم؟
‫هکتور، من هرگز نمی‌خواستم ‫اسم خودمو بذارم روی آهنگات.
‫ما تیم عالی‌ای بودیم، اما...
‫تو مُردی، و من فقط به این خاطر ‫آهنگاتو خوندم که
‫می‌خواستم بخشی از تو رو ‫زنده نگه دارم.
‫عه، چقدر دست و دل بازی تو!
‫شماها واقعاً با هم آهنگ می‌زدین.
‫ببین، من نمی‌خوام دعوا به راه بندازم.
‫فقط می‌خوام اوضاع رو درست کنی.
‫میگوئل می‌تونه عکس من رو بذاره روی طاقچه.
‫- هکتور. ‫- و بعدش من می‌تونم از پل عبور کنم.
‫می‌تونم دخترمو ببینم.
‫ارنستو.
‫اون شبی که من رفتم رو یادته؟
‫اون خیلی وقت پیش بود.
‫ما با هم نوشیدنی نوشیدیم
‫و تو بهم گفتی حاضری به خاطر دوستت ‫زمین و آسمون رو جا به جا کنی.
‫خب، الان دارم ازت می‌خوام ‫همین کارو کنی.
‫زمین و آسمون؟
‫مثه توی فیلم؟
‫چی؟
‫دون هیدالگو اینو گفت،
‫توی اون فیلم دلا کروز ‫به اسم "ال کامینو عه کاسا."
‫من دارم درباره‌ی زندگی واقعی حرف می‌زنم، میگوئل.
‫نه، این توی فیلمه.
‫ببین!
‫الان باید یه نوشیدنی بزنیم.
‫به افتخار دوستیمون!
‫من حاضرم به خاطر تو زمین و آسمون رو ‫جا به جا کنم، دوست من.
‫ولی توی فیلم، دون هیدالگو ‫توی نوشیدنی زهر ریخته.
‫نوش.
‫ زهر!
‫اون شب، ارنستو.
‫اون شبی که من رفتم.
‫ما ماه‌ها توی جاده بودیم ‫و اجرا داشتیم.
‫من دلم برای خونه تنگ شد ‫و آهنگامو گذاشتم توی کیفم.
‫می‌خوای الان جا بزنی؟
‫وقتی انقدر با رسیدن ‫به رویامون فاصله داریم؟
‫این رویای تو بود، ‫خودت می‌تونی بهش برسی.
‫من بدون آهنگای تو ‫نمی‌تونم ادامه بدم، هکتور.
‫من دارم میرم خونه، ارنستو.
‫اگه می‌خوای ازم متنفر باش، ‫ولی من تصمیمم رو گرفته‌م.
‫من هرگز نمی‌تونم ازت متنفر باشم.
‫اگه مجبوری بری، پس من... ‫با یه نوشیدنی تو رو بدرقه می‌کنم.
‫به افتخار دوستی‌مون.
‫من حاضرم به خاطر تو زمین و آسمون رو ‫جا به جا کنم، دوست من.
‫نوش!
‫تو تا ایستگاه قطار همراهیم کردی.
‫ولی من دلم درد گرفت.
‫با خودم فکر کردم باید ‫غذای بد خورده باشم.
‫شاید به خاطر اون چوریزو باشه که خوردی، ‫دوست من.
‫یا به خاطر چیزی بوده که نوشیدم.
‫وقتی بیدار شدم ‫مُرده بودم.
‫تو...
‫منو مسموم کردی!
‫تو داری فیلم رو با واقعیت قاطی می‌کنی، هکتور.
‫تمام این مدت من فکر می‌کردم ‫آدم بد شانسی بودم.
‫هرگز فکر نکردم ممکنه تو...
‫که تو...
‫چطور تونستی؟
‫هکتور!
‫نگهبان! نگهبان!
‫تو همه‌چیزو ازم گرفتی!
‫ای موش کثیف!
‫برین ترتیبش رو بدین.
‫حالش خوب نیست.
‫من فقط می‌خواستم برگردم خونه!
‫نه! نه!
‫من پوزش می‌خوام.
‫کجا بودیم؟
‫می‌خواستی منو ‫دعای خیر کنی.
‫بله... بله.
‫میگوئل...
‫شهرت و اعتبار من...
‫خیلی برام مهمه.
‫متنفرم از اینکه یه وقت فکر کنی...
‫که تو هکتور رو برای به چنگ آوردن آهنگاش ‫به قتل رسوندی؟
‫تو چنین فکری نمی‌کنی،
‫مگه نه؟
‫من... نه... همه می‌دونن که تو ‫آدم‌خوبه‌ای.
‫بابا ارنستو، ‫میشه منو دعای خیر کنی؟
‫نگهبان؟
‫ترتیب میگوئل رو بدین. ‫ملاقاتش در اینجا رو ادامه میده.
‫چی؟
‫ولی من عضوی از خانواده‌تم!
‫هکتور هم دوست صمیمیم بود.
‫موفقیت مفتی به دست نمیاد، ‫میگوئل.
‫باید حاضر باشی هر کاری لازمه انجام بدی تا...
از فرصتت استفاده کنی
‫می‌دونم درک می‌کنی.
‫نه! نه!
‫ولم کن!
‫نه!
‫
‫کمک!
‫کسی صدامو می‌شنوه؟
‫من می‌خوام برم خونه!
‫
‫هکتور؟
‫- بچه‌جون؟ ‫- عه، هکتور!
‫حق با تو بود.
‫من باید برمی‌گشتم پیش خانواده‌م.
‫اونا بهم گفتن مثه دلا کروز نباشم،
‫- ولی من به حرفشون گوش ندادم. ‫- عیب نداره.
‫ولی من بهشون گفتم واسم اهمیت نداره ‫منو به خاطر داشته باشن یا نه،
‫گفتم واسم مهم نیست ‫روی اون طاقچه‌ی مسخره باشم یا نه.
‫بچه‌جون، عیب نداره.
‫چیزی نیست.
‫بهشون گفتم واسم مهم نیست.
‫هکتور!
‫هکتور؟
‫اون داره...
‫منو فراموش می‌کنه.
‫کی؟
‫دخترم.
‫به خاطر اون می‌خواستی ‫از پل عبور کنی.
‫فقط می‌خواستم دوباره ببینمش.
‫هرگز نباید سانتا سسیلیا رو ترک می‌کردم.
‫ای کاش می‌تونستم معذرت‌خواهی کنم.
‫ای کاش می‌تونستم بهش بگم ‫باباش داشت تلاش می‌کرد برگرده خونه
‫و خیلی دوستش داشته.
‫کوکوی من.
‫کوکو؟
‫اینو...
‫از کجا آوردی؟
‫اون مامان‌ کوکوی منه.
‫اونم مامان‌ ایملدائه.
‫این...
‫تویی؟
‫ما...
‫- خانواده‌ایم؟ ‫- خانواده‌ایم؟
‫من همیشه امید داشتم ‫دوباره ببینمش،
‫و اون دلش برام تنگ شه،
‫شاید عکسمو بذاره بالای طاقچه.
‫ولی هرگز اتفاق نیفتاد.
‫می‌دونی بدترین قسمتش چیه؟
‫حتی اگه هرگز نتونستم ‫کوکو رو در دنیای زندگان ببینم...
‫فکر می‌کردم اقلاً یه روز می‌تونم ‫اینجا ببینمش
‫و بغلش کنم.
‫ولی اون آخرین کسیه که منو به خاطر داره.
‫به محض اینکه ‫از دنیای زندگان بره...
‫تو از این دنیا
‫غیب میشی.
‫هرگز نمی‌تونی ببینیش.
‫هرگز.
‫می‌دونی...
‫من براش یه آهنگ نوشتم.
‫هر شب با هم می‌خوندیمش،
‫در یه زمان،
‫مهم نبود چقدر از هم فاصله داشته باشیم.
‫حاضرم هر چی دارم رو بدم ‫تا بتونم یه بار دیگه این آهنگ رو براش بخونم،
‫برای...
‫بار...
‫آخر.
‫
‫بابا!
‫
‫اون گیتارت رو دزدید.
‫آهنگات رو دزدید.
‫تو باید اونی باشی ‫که دنیا به خاطر میاره،
‫نه دلا کروز.
‫من آهنگ "منو به یاد بیاور" رو ‫برای دنیا ننوشتم،
‫برای کوکو نوشتم.
‫من پدر جد بدی هستم.
‫شوخی می‌کنی؟ یه دقیقه پیش، ‫من فکر می‌کردم با یه قاتل نسبت دارم.
‫تو کاملاً بهتر از اونی.
‫در تمام عمرم...
‫یه چیزی بود ‫که منو از بقیه متمایز می‌کرد
‫و من هرگز نمی‌دونستم از کجا اومده.
‫ولی الان، می‌دونم.
‫از تو بهم به ارث رسیده!
‫من افتخار می‌کنم ‫ما عضو یه خانواده‌ایم.
‫من افتخار می‌کنم ‫اون عضوی از خانواده‌مه!
‫
‫من افتخار می‌کنم ‫اون عضوی از خانواده‌مه!
‫
‫دانته؟
‫دانته!
‫دانته اومده!
‫
‫ایملدا!
‫هکتور.
‫چه خوشگل شدی.
‫دانته!
‫تمام مدت تو می‌دونستی ‫اون بابا هکتور منه!
‫تو یه راهنمای روح واقعی هستی.
‫کی یه راهنمای روح خوبه؟ ‫تویی!
‫
‫دانته!
‫اوناهاشن!
‫میگوئل! میگوئل!
‫خدا رو شکر!
‫پسرم، من خیلی نگران بودم.
‫خدا رو شکر ‫به موقع تو رو پیدا کردیم،
‫و تو.
‫چند بار باید بهت بگم ‫بری پی کارِت؟
‫ایملدا...
‫من نمی‌خوام ببینمت، ‫نه در زندگی، نه در مرگ.
‫من چندین دهه از خانواده‌م ‫در برابر اشتباهات تو محافظت کردم.
‫این پسر پنج دقیقه با تو بود ‫و من مجبور شدم از توی یه سوراخ بکشمش بیرون!
‫من به خاطر هکتور اون تو نبودم،
‫هکتور به خاطر من اون تو بود.
‫اون فقط داشت تلاش می‌کرد ‫منو برگردونه خونه.
‫ولی من گوش نکردم.
‫ولی حق با اون بود.
‫هیچی مهمتر از خانواده نیست.
‫من حاضرم دعای خیرت
‫و شرایطت رو بپذیرم.
‫ولی اول، باید دلا کروز رو پیدا کنم
‫تا عکس هکتور رو ازش بگیرم.
‫- چی؟ ‫- تا بتونه کوکو رو دوباره ببینه.
‫عکس هکتور باید روی طاقچه‌مون باشه.
‫اون عضوی از خانواده‌مونه.
‫اون این خانواده‌ رو ترک کرد.
‫اون تلاش کرد برگردونه خونه ‫پیش شما و کوکو.
‫ولی دلا کروز اونو به قتل رسوند.
‫راست میگه، ایملدا.
‫حالا اگه راست بگه چی میشه؟
‫تو منو تنها گذاشتی تا یه بچه رو بزرگ کنم،
‫و من باید بیام همینجوری ببخشمت؟
‫ایملدا، من...
‫هکتور؟
‫
‫وقتم داره تموم میشه.
‫به خاطر کوکوئه،
‫اون داره تو رو فراموش می‌کنه.
‫مجبور نیستی ببخشیش
‫ولی نباید فراموشش کنیم.
‫من می‌خواستم تو رو فراموش کنم.
‫می‌خواستم کوکو هم تو رو فراموش کنه، ولی...
‫این تقصیر منه،
‫نه تو.
‫متاسفم، ایملدا.
‫میگوئل...
‫اگه کمکت کنیم عکسشو به دست بیاری...
‫برمی‌گردی خونه
‫و قبول می‌کنی سمت موسیقی نری.
‫خانواده مهمتره.
‫من نمی‌تونم ببخشمت،
‫ولی کمکت می‌کنم.
‫خب، چجوری بریم سراغ دلا کروز؟
‫من ممکنه یه راهی بلد باشم.
‫موفق باشی، بچه‌جون.
‫ممنونم، فریدا.
‫
‫بیا بزار من کمکت کنم...
‫به من دست نزن.
‫همه نقشه رو می‌دونن؟
‫عکس هکتور رو پیدا می‌کنیم.
‫میدیمش به میگوئل.
‫میگوئل رو می‌فرستیم خونه.
‫همه گلبرگ دارن؟
‫حالا فقط باید بریم دلا کروز رو پیدا کنیم.
‫بله؟
‫من تو رو نمی‌شناسم؟
‫این واسه خاطر این بود که ‫عشق زندگی‌مو به قتل رسوندی!
‫- کی؟ ‫- منو میگه.
‫من عشق زندگیتم؟
‫چمیدونم، ‫هنوز از دستت عصبانیم.
‫هکتور؟ تو چجوری...
‫اینم واسه خاطر این بود که ‫تلاش کردی نوه‌مو به قتل برسونی!
‫- نوه‌ت؟ ‫- منو میگه.
‫تو!
‫صبر کن ببینم، تو با هکتور نسبت داری؟
‫عکس!
‫
‫برین دنبالش!
‫نگهبانا، کمک!
‫تو گفتی من عشق زندگیتم؟
‫نمی‌دونم چی گفتم.
‫من که همینو شنیدم.
‫قربان، ‫تا سی‌ثانیه‌ی دیگه اجراتون شروع میشه.
‫میگوئل، عکس رو گرفتم!
‫
‫عجله کنین، یالا!
‫خانم‌ها و آقایان!
‫خواننده‌ی یکتا و منحصر به فرد، ‫ارنستو دلا کروز!
‫اونو از روی صحنه ببرین!
‫بخون!
‫
‫این احساس رو فراموش کرده بودم.
‫هنوزم خواننده‌ی خوبی هستی.
‫
‫میگوئل، من تو رو دعای خیر می‌کنم...
‫تا بری خونه...
‫تا عکسامونو بذاری روی طاقچه...
‫و هرگز...
‫سمت موسیقی نری
‫و هرگز فراموش نکنی ‫خانواده‌ت چقدر دوستت داره.
‫داری میری خونه.
‫تو هیچ‌جا نمیری!
‫ایملدا!
‫عقب وایسین! عقب وایسین!
‫همه‌تون عقب وایسین!
‫یه قدم هم جلو نیاین.
‫دانته!
‫ارنستو، دست نگه دار!
‫پسره رو ول کن.
‫من خیلی سخت کار کردم، هکتور،
‫انقدر سخت ‫که نمی‌تونم بزارم این همه‌چیزو نابود کنه.
‫اون یه پسر زنده‌ست، ارنستو.
‫این فقط یه تهدیده.
‫فکر کردی میزارم با عکس تو ‫برگرده به سرزمین زندگان
‫و خاطره‌ی تو رو زنده نگه داره؟
‫- نخیر. ‫- تو یه بزدلی!
‫من ارنستو دلا کروز هستم، ‫برترین نوازنده‌ تمام تاریخ.
‫هکتور نوازنده‌ واقعیه.
‫تو فقط کسی هستی ‫که اون رو به قتل رسوند و آهنگاش رو دزدید.
‫قتل؟
‫من اون کسی هستم ‫که حاضره هر کاری لازمه انجام بده
تا از فرصتش استفاده کنه
‫هر کاری لازم باشه.
‫
‫نه!
‫- میگوئل! ‫- میگوئل!
‫پوزش می‌خوام، دوست قدیمی، ‫ولی برنامه باید ادامه پیدا کنه.
‫
‫خواهش می‌کنم، ‫خانواده‌ی من!
‫- قاتل! ‫- از صحنه برو پایین!
‫ارکست، یک، دو...
‫
‫نگاه کنین!
‫پیشی خوب.
‫
‫منو بذار زمین!
‫خواهش می‌کنم!
‫بهت التماس می‌کنم! ‫بسه، وایسا!
‫
‫نه!
‫
‫چی شد؟
‫آفرین پسر خوب، دانته.
‫میگوئل!
‫
‫هکتور!
‫من عکس رو گم کردم.
‫عیب نداره، پسرم.
‫
‫هکتور!
‫هکتور؟
‫کوکو.
‫نه، ما هنوز می‌تونیم ‫عکس رو پیدا کنیم.
‫میگوئل، خورشید تقریباً طلوع کرده.
‫نه، نه، نه. ‫من نمی‌تونم تو رو تنها بذارم.
‫بهت قول دادم عکستو بذارم روی طاقچه.
‫بهت قول دادم کوکو رو ببینی.
‫وقت هر دومون رو به اتمامه، پسرم.
‫نه! نه!
‫کوکو نمی‌تونه تو رو فراموش کنه.
‫من فقط می‌خواستم بدونه...
‫من دوستش داشتم.
‫هکتور!
‫دعای خیر ما پشتته، میگوئل،
‫بدون هیچ شرط و شروطی.
‫نه، بابا هکتور، خواهش می‌کنم!
‫نه.
‫برو خونه.
‫بهت قول میدم نمیزارم ‫کوکو فراموشت کنه!
‫اوناهاش!
‫میگوئل! وایسا!
‫کجا بودی؟
‫من باید مامان‌ کوکو رو ببینم، لطفاً!
‫اون چیه دستت؟
‫بدش به من!
‫میگوئل، وایسا.
‫میگوئل! میگوئل؟
‫میگوئل!
‫مامان‌ کوکو؟
‫صدامو می‌شنوی؟
‫میگوئل ــم.
‫من بابات رو دیدم!
‫بابا رو یادته؟
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه فراموشش کنی
‫اون برای همیشه
‫میره.
‫بیا، این گیتارش بود، درسته؟
‫یادته برات آهنگ می‌زد؟
‫ببین، ایناهاش.
‫بابا رو یادته؟ بابا؟
‫میگوئل!
‫مامان‌ کوکو، خواهش می‌کنم، ‫اونو فراموش نکن.
‫با اون زن بیچاره چیکار داری؟
‫عیب نداره، مادر.
‫چی رفته تو جلدت؟
‫فکر کردم تو رو از دست دادم، میگوئل.
‫ببخشید، بابا.
‫الان دیگه همگی کنار همیم،
‫همین مهمه.
‫همه‌مون کنار هم نیستیم.
‫چیزی نیست، مامان‌جون.
‫میگوئل، همین الان ‫از مامان‌ کوکو معذرت‌خواهی کن.
‫مامان‌ کوکو...
‫خب، معذرت‌خواهی کن دیگه.
‫مامان‌ کوکو...
‫بابات...
‫می‌خواست اینو بشنوی.
‫مامان‌... صبر کن...
‫
‫النا؟
‫چی شده، دخترم؟
‫هیچی، مامان‌.
‫هیچی نشده.
‫بابای من این آهنگ رو برام می‌خوند.
‫اون خیلی دوسِت داشت، مامان‌ کوکو.
‫بابات خیلی دوسِت داشت.
‫من نامه‌هاشو نگه داشتم.
‫شعرهایی که برام نوشت رو نگه داشتم.
‫و...
‫بابا یه نوازنده‌ بود.
‫وقتی من یه دختر کوچولو بودم...
‫اون و مامان‌ آهنگای خیلی زیبایی می‌خوندن.
‫«یک سـال بعد»
‫«منو به یاد بیاور»
‫«فراموش شده»
‫و اینجا،
‫یکی از برترین گنج‌های ‫سانتا سسیلیا قرار داره،
‫خانه‌ی آهنگ‌سُرای ارجمند ‫هکتور ریورا.
‫نامه‌هایی که هکتور برای دخترش، کوکو، نوشت
‫حاوی متن تمامی آهنگ‌های ‫مورد علاقه‌تون هستن،
‫نه فقط آهنگ ‫"منو به یاد بیاور".
‫و اون مرده بابا خولیوئه،
‫اونم عمه روزیتائه،
‫اونم عمه ویکتوریائه،
‫اون دوتا هم اسکار و فیلیپه ــن.
‫اینا فقط عکسای قدیمی نیستن، ‫اینا اعضای خانواده‌مونن،
‫و روی ما حساب می‌کنن ‫که اونا رو به خاطر بیاریم.
‫بعدی.
‫از ملاقاتت لذت ببر، هکتور.
‫بابا!
‫کوکو!